บทที่ 96 เรื่องสนุกในวัยเด็ก

ขณะเดินเคียงกันในรั้วโรงเรียนที่คุ้นเคย ทั้งสองก็พูดคุยถึงเรื่องสนุกๆ ในอดีต

เดินเล่นกันอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็มจึงพากันกลับ

หลังจากเอ่ยลาป้าถังกับสามีแล้ว ฉินฮั่นชูก็ปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านฉินเจีย

ทันทีที่เขาก้าวเข้าประตูบ้าน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็โผล่หน้าออกมาพลางยิ้มแซว "ได้เจอพี่สะใภ้ ดีใจล่ะสิ"

ฉินฮั่นชูปลดถุงขนมที่แขวนอยู่ตรงแฮนด์จักรยานลงมา แล้วพูดย้อน "ป้าถังซื้อมาให้ ดีใจล่ะสิ"

พอเห็นว่ามีขนม ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบรับไปทันที ยิ้มแป้น "ป้าถังดีกับหนูที่สุดเลย"

"ได้ของกินหน่อยเป็นยิ้มจนแก้มปริ" ฉินฮั่นชูแกล้งทำหน้าเอือมระอา

ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงฮึทีหนึ่ง แล้วหิ้วถุงขนมวิ่งร่ากลับเข้าห้องไป

ช่วงสองสามวันต่อมา ฉินฮั่นชูก็เร่งปั่นต้นฉบับอย่างขะมักเขม้น

ผ่านไปไม่ทันไรก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่า

แต่เช้าตรู่ ปู่ พ่อ และหลานชายรวมสามคนก็ช่วยกันติดภาพมงคลปีใหม่

เที่ยงวันนั้น ฉินฮั่นชูลงมือเข้าครัวทำกับข้าวเลี้ยงชุดใหญ่จนเต็มโต๊ะ

ปู่กับย่าเห็นอาหารละลานตาขนาดนั้นย่อมรู้สึกประหลาดใจเป็นธรรมดา

ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าหลานชายคนนี้จะมีเสน่ห์ปลายจวักยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

ปีนี้ ทั้งครอบครัวต่างอยู่พร้อมหน้าอย่างมีความสุข

และยังเป็นปีแรกที่ฉินเสี่ยวอวี๋ได้รับอั่งเปาจากปู่กับย่า

แม้จะมีแค่ไม่กี่สิบหยวน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าฉินเสี่ยวอวี๋ดีใจมากแค่ไหน

ตกดึกคืนนั้น ฉินฮั่นชูใช้โทรศัพท์มือถือล็อกอินเข้าเว็บเสียวหมี่เจียหยวน

เขาโพสต์คำอวยพรปีใหม่ในฐานะผู้ดูแลระบบและหัวหน้าตระกูล

นอกจากคำอวยพรบนหน้าเว็บไซต์แล้ว เขายังพิมพ์คุยอยู่นานในกลุ่มพนักงาน กลุ่มนักดนตรี กลุ่มศิลปินในสังกัด และกลุ่มแอดมินบอร์ดของเว็บไซต์

กระทั่งฉินหาน ฉินไข่ และเพื่อนๆ แวะมาเที่ยวเล่นที่บ้าน เขาถึงได้วางโทรศัพท์ลง

เช้าตรู่วันถัดมา ฉินฮั่นชูตามฉินต้าหลงและฉินเสี่ยวหลงออกไปเดินสายสวัสดีปีใหม่ญาติผู้ใหญ่ในตระกูล

เวลานี้ฉินฮั่นชูนับว่าเป็นรุ่นหลานที่มีอนาคตไกลที่สุดในตระกูล ย่อมได้รับความสนใจจากพวกผู้ใหญ่เป็นพิเศษ

ในจำนวนนั้นมีผู้ใหญ่หลายคนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องรายได้ของเขา

ฉินฮั่นชูยังคงใช้ไม้นวมตามเคย

เขายอมบอกว่าหาเงินจากการเขียนนิยาย แต่ไม่มีทางบอกตัวเลขที่แน่ชัด

ถ้าพวกผู้ใหญ่ซักไซ้ต่อ เขาก็ตอบเพียงว่าพอมีพอกิน พอใช้ไปวันๆ เท่านั้น

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูรำมวยไทเก๊กบ่ายเบี่ยงเก่งกาจ ทุกคนจึงเลิกซักถามต่อ

ลึกๆ แล้วพวกเขายังทึ่งไม่น้อย เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวแค่นี้ กลับสุขุมนิ่งสงบได้ถึงเพียงนี้

หากเป็นวัยรุ่นคนอื่น คงอยากจะป่าวประกาศความสำเร็จของตนให้รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองไปแล้ว

อายุสิบแปดสิบเก้า เป็นวัยที่กำลังโหยหาการยอมรับและอยากโอ้อวดให้คนอื่นชื่นชม

ทว่าในฐานะคนที่ผ่านโลกมาสองชาติ ฉินฮั่นชูย่อมเข้าใจสัจธรรมที่ว่ามีทรัพย์อย่าโอ้อวดเป็นอย่างดี

แม้ผู้คนในยุคนี้จะยังมีน้ำใจไมตรีซื่อตรงอยู่มาก ทว่าคนที่ขี้อิจฉาตาร้อนก็มีอยู่เสมอ

พอสวัสดีปีใหม่พวกผู้ใหญ่เสร็จ ฉินฮั่นชูก็ถือของขวัญมุ่งหน้าไปยังบ้านของฉินเสี่ยวหลง

ฉินฮั่นชูมีอาแค่คนเดียว วันขึ้นหนึ่งค่ำย่อมต้องไปสวัสดีปีใหม่อยู่แล้ว

วันนี้ฉินเสี่ยวอวี๋ได้รับอั่งเปามาอีกหนึ่งซอง

ระหว่างนั่งคุยกัน หลินซูเฟินเอาแต่พูดซ้ำๆ ว่า "ต่อไปถ้าได้ดีมีอนาคตแล้ว ก็ต้องช่วยเหลือน้องชายแกบ้างนะ"

ฉินฮั่นชูรับคำไปตามมารยาท ทว่าในใจกลับคิดอีกอย่าง

หากฉินฮั่นหมิงเป็นไม้ที่พอจะดัดได้ เขาย่อมพร้อมจะช่วยหนุนหลังสักแรง

แต่ถ้าคิดจะมาเกาะกินถ่ายเดียว ฉินฮั่นชูก็ไม่มีทางยอมตกเป็นหมูให้ใครเชือดง่ายๆ แน่นอน

อย่าเห็นว่าตอนนี้เขาดูมีอัธยาศัยดี เพราะลึกๆ ในกระดูกยังมีความบ้าระห่ำจากสมัยที่เป็นเด็กท้ายแถวอยู่

ใครกล้ามาเล่นเหลี่ยมใส่ เขาจะบ้าคืนให้หนักกว่าเดิม!

บ่ายสองโมง สองพี่น้องก็กลับมาถึงบ้าน

หลังจากนอนพักไปหนึ่งชั่วโมง ฉินฮั่นชูก็กางโน้ตบุ๊กเริ่มพิมพ์ต้นฉบับ

น่าเสียดายที่บ้านเก่ายังไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต จึงทำได้แค่บันทึกไฟล์ไว้ในเครื่องก่อน

ขณะกำลังก้มหน้าเขียนนิยาย ฉินฮั่นชูก็ได้ยินเสียงฉินเสี่ยวอวี๋ร้องทักขึ้นว่า "พี่หานมาแล้วเหรอคะ"

"พี่ชายเธออยู่ไหนล่ะ" เสียงของฉินหานดังแว่วเข้ามา

ได้ยินว่าฉินหานมา ฉินฮั่นชูจึงลุกเดินออกมา

"ไปข้างนอกกลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม

ฉินหานยิ้มพลางพูดขึ้น "ฉันมีเรื่องจะรบกวนนายหน่อยน่ะ"

"เรื่องอะไรเหรอ" ฉินฮั่นชูถามด้วยความสงสัย

ฉินหานส่งสายตาให้ฉินฮั่นชู ซึ่งเขาก็เข้าใจความหมายทันทีแล้วเดินตามเธอออกไป

"พี่ จะไม่พาหนูไปด้วยเหรอ" พอเห็นฉินฮั่นชูจะออกไปข้างนอก ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ทำหน้ามุ่ยอย่างเซ็งๆ

"ผู้ใหญ่เขาจะคุยธุระกัน เด็กไม่ต้องตามมาหรอก" ฉินฮั่นชูว่า

ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงฮึดฮัด "ถ้าพี่ไม่ให้หนูไปด้วย หนูจะฟ้องพี่สะใภ้ว่าพี่แอบไปเดตกับพี่หาน!"

ได้ยินแบบนี้ ฉินหานก็รีบโบกไม้โบกมือทันที "พูดจาเหลวไหลน่า เดี๋ยวพี่ก็โดนซือเวยสับเป็นชิ้นๆ พอดี"

"เอาเถอะ อยากตามมาก็ตามมา พวกพี่แค่ออกไปเดินเล่นคุยกันเรื่อยเปื่อย" ฉินฮั่นชูทั้งขำทั้งเอือม เจ้าตัวแสบนี่เริ่มรู้จักใช้มุกขู่กรรโชกแล้ว

พอเดินพ้นเขตหมู่บ้านออกมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็วิ่งเล่นหิมะอย่างร่าเริง

ส่วนฉินฮั่นชูกับฉินหานเดินเคียงคู่กันอยู่ข้างหลัง

"นายกับสวี่ซงสนิทกันดีใช่ไหม"

ในหมู่บ้านแห่งนี้ ฉินหานคือคนที่รู้เรื่องของฉินฮั่นชูมากที่สุด

เรื่องเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวนเธอก็รู้เช่นกัน

ฉินหานรู้ว่าฉินฮั่นชูไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องพวกนี้ จึงไม่เคยเอาไปแพร่งพรายที่ไหน

แม้กระทั่งพ่อแม่ของเธอเองก็ยังไม่ระแคะระคายเลยว่าฉินฮั่นชูเปิดบริษัททำธุรกิจไปแล้ว

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "อืม ก็ดีนะ"

"ก่อนปิดเทอมปีใหม่ ฉันเพิ่งได้เข้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสโมสรนักศึกษาน่ะ"

"งานรับน้องใหม่ปีนี้ มีแววสูงมากว่าฉันจะได้เป็นคนจัด"

"ฉันเลยอยากเชิญสวี่ซงมาร้องสักเพลง แต่คงให้ค่าตัวได้ไม่มากเท่าไหร่"

"นายก็รู้นี่ว่างบของสโมสรนักศึกษามันมีจำกัดจริงๆ"

"พอจะช่วยถามให้หน่อยได้ไหมว่าเขาพอจะมาขึ้นแสดงแบบงานการกุศลได้หรือเปล่า"

พูดถึงตรงนี้ ฉินหานก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

"เดี๋ยวฉันช่วยถามให้"

"ส่วนเขาจะตกลงไหม ให้สวี่ซงเป็นคนตัดสินใจนะ"

พูดพลางฉินฮั่นชูก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ขอบใจมากนะ" ฉินหานบอกอย่างดีใจ

ฉินฮั่นชูยิ้ม "จะมาเกรงใจอะไรกับฉัน มิตรภาพของพวกเรามันระดับร่วมหัวจมท้ายปั้นดินเหนียวมาด้วยกันนะ"

"นายยังกล้าพูดเรื่องปั้นดินเหนียวอีกเหรอ"

"เห็นๆ อยู่ว่านายเป็นคนฉี่ใส่แท้ๆ แล้วมาหลอกฉันว่าเอาน้ำมารด"

"ฉันก็ดันเซ่อไปคลุกดินปั้นเป็นเนินดินอยู่ได้"

ฉินหานบ่นอย่างหงุดหงิด

ฉินฮั่นชูยิ้มเจื่อน "เรื่องพรรค์นั้นฉันจำไม่ได้หรอกนะ!"

"คุณย่าหลังบ้านเห็นมากับตาแท้ๆ ไม่มีทางโกหกแน่"

เรื่องที่ฉินหานพูดคือเรื่องตอนที่ทั้งคู่อายุแค่ห้าหกขวบ

ในฐานะคนที่อยู่ในเหตุการณ์ พวกเขาสองคนลืมไปแทบหมดตั้งนานแล้ว

แต่คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านชอบเอาเรื่องนี้มาแซวบ่อยๆ ฉินหานถึงได้รับรู้

"อย่ามัวแต่ไปจำเรื่องแบบนั้นสิ"

"เธอควรจะจำเรื่องที่มีความสุขบ้าง"

ฉินฮั่นชูหัวเราะแหะๆ

"อย่างเช่นเรื่องที่นายบอกว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับฉัน แถมยังจะซื้อแหวนวงใหญ่ให้ตั้งสิบวงน่ะเหรอ"

"จริงสิ นายยังพูดอีกว่าฟ้ารู้ดินรู้ มีแค่นายกับฉันที่รู้!"

"คำพูดพวกนี้แม่ฉันได้ยินมากับหูตัวเองเลยนะ"

พอได้ยินเช่นนั้น ฉินฮั่นชูก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

คำพูดไร้เดียงสาสมัยเด็ก พอย้อนนึกถึงตอนนี้มันช่างน่าขันจริงๆ

ฉินฮั่นชูคุยเรื่องตลกสมัยเด็กกับฉินหานไปพลาง ส่งข้อความหาสวี่ซงไปพลาง

ไม่ถึงห้านาที สวี่ซงก็ตอบกลับมาว่า "ได้สิครับ ขอแค่เบิกค่าเดินทางได้ก็พอ"

เมื่ออ่านคำตอบของสวี่ซง ฉินฮั่นชูจึงหันไปบอกฉินหาน "เขาตกลงแล้ว แต่พวกเธอต้องออกค่าเดินทางให้เขานะ"

"ไม่มีปัญหา ขอบใจนายจริงๆ เลยนะ" พอรู้ว่าสวี่ซงตอบตกลง ฉินหานก็พูดขึ้นด้วยความดีใจ

"พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก" ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ

ฉินหานหัวเราะ "ก็จริง จูบแรกของฉันถูกนายขโมยไปนี่นา ถ้านับดูแล้ว ฉันก็น่าจะเป็นแฟนเก่านายนะ"

ฉินฮั่นชูรีบพูดขึ้นทันที "เฮ้ย อย่ามาตู่กันแบบนี้นะ ตอนนั้นแค่สี่ห้าขวบเอง ไม่นับหรอก"

"เพื่อนบ้านแถวนี้เขารู้กันหมดทั้งนั้นแหละ นายคิดจะเบี้ยวเหรอ" ฉินหานหัวเราะร่า