บทที่ 95 เสื้อนวมตัวน้อยตัวนี้ชักจะมีลมรั่วเสียแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อถังซือเวย ฉินฮั่นชูก็รู้สึกขำอยู่บ้าง

"มีเรื่องอะไรหรือครับ ลุงบอกมาได้เลย" ฉินฮั่นชูเอ่ย

พ่อของถังซือเวยพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย "เหล้าที่เธอซื้อมาให้ฉันน่ะ โดนป้าของเธอเอาไปล็อกเก็บไว้ในตู้หมดแล้ว"

ฉินฮั่นชูหัวเราะออกมา "อยากลองชิมดูเหรอครับ"

"ฮะๆ… ก็นิดหน่อยน่ะ"

เหมาไถได้รับการยกย่องให้เป็นสุราประจำชาติ ในยุคสมัยนี้ตามตำบลเล็กๆ จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสได้ลิ้มรส

พ่อของถังซือเวยไม่ได้ตะกละอยากดื่มขนาดนั้น เพียงแค่อยากรู้อยากเห็นว่าเหมาไถที่ได้ชื่อว่าเป็นสุราประจำชาตินี้จะมีรสชาติอย่างไรกันแน่

"ผมว่าน่าจะยากนะครับ" ฉินฮั่นชูถอนหายใจ "ถ้าจู่ๆ ผมบอกว่าจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อนลุงสักสองจอก ป้าถังต้องสงสัยแน่ๆ เพราะปกติผมไม่ดื่มเหล้า"

พ่อของถังซือเวยพูดอย่างหม่นหมอง "นั่นน่ะสิ พูดถูกของเธอ"

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมบอกป้าถังตรงๆ เลย รับรองว่าวันนี้ลุงได้ดื่มแน่นอน" ฉินฮั่นชูยิ้มให้

"เอาสิ ฝากด้วยนะ" พ่อของถังซือเวยยิ้มออกทันที

ขณะนั้นเอง เสียงของป้าถังก็ดังแว่วมา "ตาเฒ่าถัง หยิบน้ำมันมาให้หน่อยสิ"

ได้ยินดังนั้น ทั้งสองจึงเดินเข้าไปในบ้าน

"ป้าครับ" เมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน ฉินฮั่นชูก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"เสี่ยวอวี๋ล่ะ" ป้าถังถาม

ฉินฮั่นชูกล่าว "ปล่อยให้อยู่บ้านกับพ่อแม่ผมน่ะครับ"

"ทำไมไม่พามาด้วยล่ะ" ป้าถังบ่นอุบ

"ให้เธออยู่บ้านเล่นเป็นเพื่อนปู่กับย่าน่ะครับ" ฉินฮั่นชูบอก

"ถ้ามีเวลาว่างก็พามานะ ให้ป้าพาเล่นสักสองวัน" ป้าถังว่า

"ได้เลยครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มรับ "ผมช่วยป้าทำกับข้าวก่อนดีกว่า"

"เอาสิ" ป้าถังไม่เกรงใจ พยักหน้าตกลงทันที

ระหว่างทำกับข้าว ป้าถังก็เอ่ยถาม "เรื่องบริษัทราบรื่นดีไหม"

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ค่อนข้างดีครับ ตอนนี้ค่อนข้างมั่นคงแล้ว"

"เงินทองหาเท่าไรก็ไม่มีวันหมด อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปล่ะ"

"สุขภาพร่างกายสำคัญที่สุดนะ"

ป้าถังเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"เข้าใจแล้วครับ ผมจะระวังครับ" ความห่วงใยของป้าถังทำให้ฉินฮั่นชูซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ทำไมคำพูดพวกนี้ไม่พูดกับหนูบ้างล่ะคะ หนูเป็นลูกสาวแม่นะ" ถังซือเวยที่ยืนอยู่ข้างๆ แกล้งทำหน้างอน

"แม่มีเรื่องจะพูดกับแกอยู่พอดีเลย" ป้าถังกล่าว

ถังซือเวยถามด้วยความสงสัย "พูดอะไรคะ"

"รู้ความเสียบ้าง อย่าไปสร้างเรื่องกวนใจให้ฮั่นชูเขาล่ะ" ป้าถังบอก

ได้ยินเช่นนั้น ถังซือเวยก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที "ลูกเขยคนหนึ่งก็เหมือนลูกชายครึ่งคนจริงๆ นั่นแหละ ประคบประหงมกันเข้าไปเถอะ"

"มันแน่อยู่แล้วสิ" ป้าถังหัวเราะร่า

พอได้ยินคำนี้ ฉินฮั่นชูก็ยิ้มกระหยิ่มด้วยความภาคภูมิใจ

ช่วงเที่ยง ทั้งสี่คนก็นั่งล้อมโต๊ะด้วยกัน

ตอนนั้นเอง ฉินฮั่นชูก็พูดขึ้นว่า "ป้าครับ เหล้าที่ผมซื้อมาอยู่ไหนเหรอครับ ได้ยินว่าข้างในมีชิงโชคด้วย ผมขอเปิดดูหน่อยสิ"

"จริงเหรอ เดี๋ยวป้าไปเอามาให้"

ป้าถังไม่ได้สงสัยอะไร ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องด้านในทันที

พ่อของถังซือเวยเห็นดังนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ

ไม่นานนัก ป้าถังก็หยิบเหมาไถออกมาขวดหนึ่งแล้วส่งให้ฉินฮั่นชู

ฉินฮั่นชูกวาดตามองดูภายนอก ก่อนจะทำเป็นบ่นเซ็งๆ "ไม่มีเขียนบอกเรื่องรางวัลเลยแฮะ ข่าวในเน็ตนี่เชื่อไม่ได้จริงๆ"

"งั้นป้าเอาไปเก็บนะ" ป้าถังกล่าว

"ไม่ต้องเก็บหรอกครับ ให้ลุงลองชิมดูดีกว่าว่ารสชาติเป็นยังไง"

"ถ้าไม่อร่อย คราวหน้าจะได้เปลี่ยนยี่ห้ออื่น"

ฉินฮั่นชูกล่าว

"เหล้าแพงขนาดนี้ ให้เขากินก็เปลืองเปล่าๆ" ป้าถังแย้ง

"ซื้อมาก็ต้องเอาไว้ดื่มสิครับ ขวดที่เหลือป้าจะเอาไปจัดการยังไงก็ได้ แต่ขวดนี้ต้องให้ลุงได้ลองชิมสักหน่อย"

ฉินฮั่นชูหัวเราะหึๆ พลางฉีกกล่องบรรจุภัณฑ์ออกแล้ว

"ถูกแล้ว ซื้อมาก็ต้องเอาไว้ดื่มสิ" พ่อของถังซือเวยหัวเราะแหะๆ

"พ่อคะ เมื่อกี้ที่พ่อรั้งฮั่นชูไว้คุยตามลำพัง ก็เพื่อเหล้าขวดนี้ใช่ไหม" ถังซือเวยหรี่ตามองพ่อพลางเอ่ยถาม

ได้ยินเข้า รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อถังซือเวยก็พลันชะงักค้าง

ป้าถังจ้องเขม็งไปยังพ่อของถังซือเวย "จริงหรือเปล่า"

"เอ่อ…" พ่อของถังซือเวยยิ้มเจื่อน "ฉันก็แค่ถามฮั่นชูว่าเหล้านี้มันดื่มดีไหมแค่นั้นเอง"

"ป้าครับ อย่าไปดุคุณลุงเลยครับ"

"นี่เป็นน้ำใจของผมแท้ๆ ป้าจะไม่ให้ลุงชิมสักหยดได้ยังไงกัน"

"ให้ลุงดื่มสักแก้วเถอะครับ ที่เหลืออีกไม่กี่วันค่อยเอาออกมารับรองแขกคนอื่นก็ได้"

ฉินฮั่นชูช่วยพูดแก้ต่าง

"ก็ได้ เห็นแก่หน้าเธอนะ ป้าจะให้เขากินแก้วเดียว"

"ตกลงตามนี้นะ แค่แก้วเดียวเท่านั้น"

"ที่เหลือเก็บไว้เอาออกมาวันที่สาม ให้พวกญาติๆ ได้ลองชิมบ้าง"

ในปี 2008 เหมาไถหนึ่งขวดมีมูลค่าถึง 680 หยวนแล้ว

แม้จะเปิดขวดไปแล้ว แต่ญาติพี่น้องของพ่อถังซือเวยไม่มีทางรังเกียจแน่นอน

ต่อให้เป็นเหล้าที่เหลือจากโต๊ะอาหาร พวกเขาก็ยังคงดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อยชื่นมื่นอยู่ดี

"ได้เลย แค่แก้วเดียวก็พอ" พ่อของถังซือเวยยิ้มพยักหน้า

เมื่อแกะขวดเสร็จ ฉินฮั่นชูก็รินให้พ่อของถังซือเวยหนึ่งแก้ว

หลังจากปิดฝาขวด ฉินฮั่นชูก็เก็บเหล้ากลับใส่กล่องตามเดิม

แม่ของถังซือเวยรับไปแล้วนำไปล็อกเก็บไว้ในตู้อีกครั้ง

"ลองชิมรสชาติสิครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มกล่าว

พ่อของถังซือเวยประคองแก้วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็จิบเข้าไปคำหนึ่ง

"เหล้านี้ไม่เหมือนกับเหล้าแถวบ้านเราจริงๆ ด้วย"

"รสสัมผัสจะเข้มข้นหนักแน่นกว่ามาก"

พ่อของถังซือเวยเอ่ยขึ้น

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "บางคนก็ชอบดื่ม บางคนอาจจะไม่คุ้นลิ้นเท่าไหร่ เหล้านี้ขายแพงส่วนใหญ่ก็เพราะมูลค่าของแบรนด์นั่นแหละครับ"

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ถังซือเวยก็พูดกับฉินฮั่นชูว่า "พวกเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันสักพักเถอะ แม่ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับพ่อแน่ะ"

พ่อของถังซือเวยทำหน้าจนปัญญา เห็นได้ชัดว่ารู้ชะตากรรมของตัวเองดี

"ป้าครับ…"

ฉินฮั่นชูยังพูดไม่ทันจบ ป้าถังก็ยิ้มพลางกล่าวตัดบท "วางใจเถอะ ป้าแค่จะคุยกับเขาสักหน่อย"

"งั้นพวกเราออกไปเดินเล่นก่อนนะครับ" ฉินฮั่นชูส่งสายตาที่สื่อว่า 'ผมช่วยสุดความสามารถแล้ว' ไปให้พ่อของเธอ

เมื่อก้าวพ้นประตูบ้าน ฉินฮั่นชูก็เอ่ยกับถังซือเวย "ใครๆ ก็บอกว่าลูกสาวคือเสื้อนวมตัวน้อยที่อบอุ่นของพ่อ แต่เสื้อนวมตัวน้อยอย่างเธอนี่ลมโกรกดีจังนะ"

ถังซือเวยยิ้มอย่างเขินอาย "ไม่เป็นไรหรอก แม่ฉันก็แค่บ่นสองสามคำ ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก"

ขณะพูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเรียน

พอมาถึงละแวกใกล้โรงเรียน ฉินฮั่นชูก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง

"ครูครับ!"

คนที่ฉินฮั่นชูเห็นก็คือครูสอนภาษาอังกฤษสมัยมัธยมต้นนั่นเอง

เมื่อได้ยินเสียงของฉินฮั่นชู ครูสอนภาษาอังกฤษก็หันกลับมา

ครั้นเห็นฉินฮั่นชูกับถังซือเวย ใบหน้าของครูก็เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"ครูคะ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอครูที่นี่" ถังซือเวยยิ้มทักทาย

"พวกเธอสองคนคบกันแล้วเหรอเนี่ย" เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกับถังซือเวยเดินจับมือกัน ครูสอนภาษาอังกฤษก็เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางพยักหน้า "ครับ เพิ่งตกลงคบกันตอนเข้ามหาวิทยาลัยครับ"

"ดีจังเลย" ครูสอนภาษาอังกฤษยิ้มพลางกล่าว "ได้ยินว่าพวกเธอสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหรินหมินด้วยกันทั้งคู่เลยใช่ไหม"

"ค่ะ" ถังซือเวยพยักหน้า

"พวกเธอนี่ถือเป็นความภาคภูมิใจของครูเลยนะ ครูคงนับว่าเป็นแม่สื่อให้พวกเธอได้กระมัง" ครูสอนภาษาอังกฤษหัวเราะร่า

"แน่นอนครับ" ฉินฮั่นชูกล่าวยิ้มๆ "ตอนพวกเราแต่งงานกัน ต้องเชิญครูไปดื่มเหล้ามงคลแน่นอนครับ"

"ดีเลย งั้นตกลงตามนี้นะ"

ครูสอนภาษาอังกฤษพักอยู่ที่แฟลตพักครูของโรงเรียน ส่วนฉินฮั่นชูกับถังซือเวยก็กำลังเตรียมจะไปรำลึกความหลังในสถานที่เดิมพอดี

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉินฮั่นชูเป็นนักเรียนที่ทำให้ครูสอนภาษาอังกฤษประทับใจมากที่สุด

เด็กหัวโจกเกเรที่ชอบมีเรื่องวิวาท ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งปีก็พลิกกลับมาเป็นเด็กเรียนระดับหัวกะทิ

เขาไม่เพียงแต่สอบติดโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุด แต่ยังสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับแนวหน้าของปักกิ่งได้อีกด้วย

นับตั้งแต่ฉินฮั่นชูสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำเมืองได้ เธอก็มักจะยกเรื่องราวของเขามาเป็นตัวอย่างในชั้นเรียนอยู่เสมอ เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้แก่นักเรียนที่ไม่ยอมตั้งใจเรียน

เมื่อก้าวเข้าสู่บริเวณโรงเรียน ครูสอนภาษาอังกฤษก็เอ่ยชวน "ไปนั่งเล่นที่บ้านครูหน่อยไหม"

"วันนี้คงยังไม่ไปครับ ไว้คราวหน้าที่กลับมา พวกเราสองคนจะแวะไปเยี่ยมที่บ้านแน่นอนครับ" ฉินฮั่นชูกล่าว

ครูสอนภาษาอังกฤษพยักหน้า "ได้สิ งั้นพวกเธอก็เดินเล่นกันตามสบายนะ ไปรื้อฟื้นความทรงจำสมัยมัธยมต้นกันให้เต็มที่เลย"