บทที่ 94 ฉินฮั่นชู หนูจะฆ่าพี่!

ฉินเสี่ยวหลงคนนี้จัดว่าเป็นคนดีทีเดียว เพียงแต่เพราะเป็นคนใจดีเกินไป เลยถูกภรรยากุมอำนาจไว้หมด

"นึกไม่ถึงเลยว่าเขียนนิยายจะหาเงินได้จริงๆ"

"นี่คงได้มาไม่น้อยเลยล่ะสิ?"

หลินซูเฟินเอ่ยถามพลางยิ้ม

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "ก็พอได้ครับ พอสำหรับค่าใช้จ่ายที่ปักกิ่ง"

"กับคนกันเองยังจะปิดบังอีกเหรอ" หลินซูเฟินยังคงซักไซ้ต่อ

ฉินฮั่นชูทำเพียงยิ้มรับ ไม่ตอบคำถามนั้นอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของหลินซูเฟินก็เริ่มดูกระอักกระอ่วน

"หาเงินได้เท่าไรก็เรื่องของฮั่นชู เธอจะไปซักไซ้ไล่เลียงอะไรนักหนา" ฉินเสี่ยวหลงตวาดสายตาดุใส่หลินซูเฟิน ก่อนจะเอ่ยต่อ "ไปทำกับข้าวไป วันนี้ครอบครัวเราจะได้กินข้าวพร้อมหน้ากันดีๆ"

"ได้ ฉันไปทำกับข้าวแล้ว พวกคุณคุยกันไปเถอะ" เมื่อเห็นว่าฉินฮั่นชูไม่ยอมเปิดปาก หลินซูเฟินจึงจำใจเลิกถาม

"ฉันไปช่วยนะ" หยางฟางยิ้มแล้วเดินตามไป

พอลับหลังหลินซูเฟินกับหยางฟาง ฉินเสี่ยวหลงจึงหันมาพูดกับฉินฮั่นชู "ฮั่นชู อย่าไปถือสาอาสะใภ้แกเลยนะ เขาก็แค่ขี้สงสัยไปเรื่อย"

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางพยักหน้า "เข้าใจครับ"

"พี่ คิดว่าผมพอจะเขียนนิยายได้บ้างไหม" จังหวะนั้นเอง ฉินฮั่นหมิงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

ฉินเสี่ยวหลงถลึงตาใส่ฉินฮั่นหมิงอย่างดุเดือด "อะไร แกก็อยากจะเขียนด้วยเรอะ"

"พี่ผมยังเขียนได้ แล้วทำไมผมจะเขียนไม่ได้ล่ะ" ฉินฮั่นหมิงเถียง

ฉินเสี่ยวหลงแค่นเสียงหึ "พี่แกเขาสอบติดมหาวิทยาลัยเหรินหมินด้วยนะ ถ้าเก่งจริงแกก็สอบให้ติดมหาวิทยาลัยดังๆ ให้ได้สิ"

พอได้ยินคำนี้ ฉินฮั่นหมิงก็หงอยลงไปทันที

"ถ้าสอบเข้ามัธยมปลายดีๆ ไม่ได้ แกก็ไปเป็นคนงานที่ฝานเกาซะเถอะ"

โรงงานฝานเกาที่ฉินเสี่ยวหลงพูดถึงคือโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของต่างชาติ

เด็กที่จบแค่มัธยมต้นหลายคนต่างก็ไปทำงานที่นั่น

เมื่อได้ยินคำว่าฝานเกา แววตาของฉินฮั่นชูก็พลันเป็นประกายขึ้นมา

ลู่ทางทำเงินสายใหม่เริ่มผุดขึ้นในหัว

เขาสามารถอาศัยยอดทราฟฟิกของผู้ใช้จากเสียวหมี่เจียหยวนเพื่อเปิดร้านค้าออนไลน์ได้นี่นา

หรือกระทั่งจะสร้างแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาเลยก็ยังได้

เมื่อมียอดทราฟฟิกจากเสียวหมี่เจียหยวนคอยหนุน โอกาสที่จะประสบความสำเร็จก็ย่อมมีสูงมาก

แม้ฉินฮั่นชูจะไม่เคยเรียนด้านสิ่งทอหรือเสื้อผ้ามาก่อน แต่เขาก็พอรู้หลักการพื้นฐานอยู่บ้าง

ถึงจะไม่มีโรงงานเป็นของตัวเอง ก็สร้างแบรนด์เสื้อผ้าขึ้นมาได้เหมือนกัน

แค่จัดตั้งบริษัท จดทะเบียนแบรนด์ จากนั้นก็จ้างดีไซเนอร์ แล้วหาโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ามารับจ้างผลิตให้ก็เรียบร้อย

แถมการขายผ่านร้านค้าออนไลน์ยังไม่ต้องเสียค่าเช่าที่อีกต่างหาก

เขาเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจก่อน รอให้กลับไปปักกิ่งแล้วค่อยวางแผนอย่างละเอียดอีกที

ช่วงเที่ยง ทั้งสองครอบครัวร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

ระหว่างมื้ออาหาร ฉินต้าหลงก็บอกกับปู่ย่าว่าจะพาพวกท่านไปฉลองปีใหม่ที่บ้านของตน

ปู่ย่าย่อมตอบตกลงด้วยความยินดี

ช่วงบ่าย ครอบครัวฉินฮั่นชูก็เดินทางกลับมายังบ้านพักที่หมู่บ้านสกุลฟาง

"พี่ สระน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว เสี่ยวหงของหนูจะไม่หนาวตายเหรอ"

ตอนที่เดินผ่านลำธารเล็กๆ เสี่ยวอวี๋เพิ่งนึกถึงเสี่ยวหงขึ้นมาได้

เมื่อเห็นว่าบ่อปลาเล็กๆ ถูกผืนน้ำแข็งหนาเตอะปกคลุม ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอ่ยถามด้วยความกังวล

ฉินฮั่นชูยิ้ม "บ่อปลานี้ค่อนข้างลึก ไม่หนาวตายง่ายขนาดนั้นหรอก"

"ก็ดี หวังว่ามันจะผ่านหน้าหนาวนี้ไปได้นะ" ฉินเสี่ยวอวี๋เอ่ยเสียงอ่อยด้วยความเป็นห่วง

"ถ้ามันตาย พี่จะใช้วิธีปรุงอาหารที่ดีที่สุดช่วยส่งวิญญาณมันให้เอง" ฉินฮั่นชูหยอก

พอได้ยินเช่นนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็โวยวายขึ้นมาทันที "พี่ใจร้ายที่สุดเลย!"

ฉินฮั่นชูหัวเราะร่า "เดี๋ยวพี่พาไปดูน้ำตกน้ำแข็งที่ปิงสือเจี้ยนดีกว่า"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง "เอากล้องไปด้วยนะ ถ่ายรูปให้หนูด้วย"

"ได้สิ!" ฉินฮั่นชูหัวเราะ

หลังจากบอกพ่อแม่เรียบร้อย ทั้งสองคนก็ถือกล้องเดินขึ้นเขาไปด้วยกัน

บนภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน กิ่งไม้ที่มีหิมะเกาะดูราวกับงานศิลปะชิ้นเอก

ฉินเสี่ยวอวี๋เดินไปหยุดใต้ต้นไม้ เธอชูสองนิ้วพลางเอ่ย "พี่ ถ่ายรูปให้หนูรูปหนึ่งสิ"

ฉินฮั่นชูยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายรูปให้ฉินเสี่ยวอวี๋หนึ่งรูป จากนั้นจึงบอกว่า "เปลี่ยนท่าใหม่หน่อย"

ฉินเสี่ยวอวี๋บิดเอวเล็กน้อย จากที่ชูสองนิ้วข้างขวาก็สลับมาเป็นชูสองนิ้วข้างซ้ายแทน

การเปลี่ยนท่านั้นช่างดูเหมือนแค่กลับด้านภาพซ้ายขวาไม่มีผิด

ฉินฮั่นชูเดินเข้าไปใกล้ฉินเสี่ยวอวี๋พลางพูด "เธอต้องทำแบบนี้"

ขณะที่พูด ฉินฮั่นชูก็เตะเข้าที่ต้นสนข้างๆ อย่างจัง

พอเตะเสร็จ เขาก็รีบวิ่งเผ่นออกมาทันที

ฉินเสี่ยวอวี๋ยังไม่ทันตั้งตัว หิมะบนกิ่งไม้ก็ร่วงกราวลงมาทับหัวเธอเต็มๆ

เห็นเพียงฉินเสี่ยวอวี๋ตกใจจนหลับตาปี๋พร้อมอ้าปากกว้าง

ขณะเดียวกัน เธอยังหดคอหนีตามสัญชาตญาณ

ภาพตรงหน้านี้ดูตลกขบขันจนเกินบรรยาย

หลังจากฉินฮั่นชูกระโดดหลบออกมา เขาก็เล็งกล้องไปที่ฉินเสี่ยวอวี๋ทันที

ยังไม่ทันที่ฉินเสี่ยวอวี๋จะดึงสีหน้ากลับมาเป็นปกติ เขาก็กดชัตเตอร์เก็บภาพไว้เรียบร้อย

"ฉินฮั่นชู หนูจะฆ่าพี่!" ฉินเสี่ยวอวี๋แผดเสียงอย่างโมโหแล้ววิ่งไล่กวดฉินฮั่นชูทันที

ฉินฮั่นชูหัวเราะลั่นพลางวิ่งนำไปข้างหน้า

"คนนิสัยไม่ดี รู้จักแต่แกล้งหนู หนูจะไปฟ้องพี่สะใภ้!" ฉินเสี่ยวอวี๋ทั้งวิ่งไล่ตามทั้งตะโกนฟ้อง

สองพี่น้องหยอกล้อพูดคุยกันไปจนเดินลึกเข้าไปถึงก้นหุบเขา

ที่นั่นมีม่านน้ำตกน้ำแข็งทอดตัวยาวลงมาจากหน้าผาสูงชัน

ในช่วงเวลานี้ น้ำตกน้ำแข็งจะคงสภาพอยู่ได้จนถึงช่วงเทศกาลเช็งเม้ง

ทว่าด้วยภาวะโลกร้อน น้ำตกน้ำแข็งจึงละลายเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อน

ในอีกสิบห้าปีข้างหน้า พอถึงช่วงเช็งเม้ง จะมีเพียงแค่ส่วนฐานเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลือคราบน้ำแข็งและหิมะอยู่บ้าง

ฉินฮั่นชูให้ฉินเสี่ยวอวี๋ไปยืนในถ้ำน้ำแข็งแล้วถ่ายรูปเก็บไว้หลายรูป

หลังจากเล่นกันอยู่ตรงนั้นพักหนึ่ง สองพี่น้องจึงพากันเดินกลับบ้าน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบฟ้องหยางฟางทันที "แม่คะ พี่แกล้งหนู เขาเตะหิมะบนต้นไม้ให้หล่นใส่คอหนู ถ้าหนูเป็นหวัดขึ้นมาหนูจะเอาเรื่องพี่จริงๆ ด้วย"

"พี่เขาแค่หยอกเล่นน่า" หยางฟางตอบพลางยิ้ม

"ผมไปทำงานก่อนนะ" ฉินฮั่นชูยักคิ้วหลิ่วตาใส่ฉินเสี่ยวอวี๋อย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

พอกลับถึงห้อง ฉินฮั่นชูก็เริ่มร่างแผนงานสำหรับแบรนด์เสื้อผ้า

นอกจากการวางแผนแล้ว เขายังค้นหาข้อมูลโรงงานรับจ้างผลิตเสื้อผ้าแถบชานเมืองปักกิ่งผ่านอินเทอร์เน็ตด้วย

ในที่สุดเขาก็เลือกบริษัทที่ชื่อ หงหู การค้า

บริษัทนี้รับจ้างผลิตเสื้อผ้าให้กับแบรนด์ดังหลายแบรนด์อยู่แล้ว

ส่วนคุณภาพจะเป็นอย่างไรนั้น คงต้องไปดูหน้างานจริงอีกที

นอกจากโรงงานรับจ้างผลิตแล้ว ฉินฮั่นชูยังต้องเปิดรับสมัครดีไซเนอร์ด้วย

แบรนด์เสื้อผ้าจะได้รับความนิยมหรือไม่ แบบของดีไซเนอร์ถือเป็นหัวใจสำคัญที่สุด

หลังจากศึกษาข้อมูลอยู่ชั่วโมงกว่าๆ ฉินฮั่นชูจึงเริ่มลงมือพิมพ์นิยาย

สองวันต่อมา ทั้งครอบครัวก็เดินทางกลับมายังบ้านเดิมที่หมู่บ้านฉินเจีย

ในวันแรกที่กลับมา ฉินฮั่นชูก็ไปรับปู่กับย่ามาที่บ้าน

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูจึงปั่นจักรยานเข้าไปในตัวตำบล

พอเลี้ยวพ้นหัวมุมตรอก เขาก็เห็นถังซือเวยกำลังยืนชะเง้อรออยู่หน้าบ้านแล้ว

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูมาถึง ใบหน้าของถังซือเวยก็ผุดรอยยิ้มอย่างมีความสุข

ทันทีที่ลงจากจักรยาน ถังซือเวยก็โผเข้ากอดฉินฮั่นชู

"แค่กๆ…" จังหวะนั้นเอง เสียงกระแอมไอของพ่อของถังซือเวยก็ดังขึ้นมาจากในลานบ้าน

ถังซือเวยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพ่อกำลังยืนจ้องอยู่

"เข้ามาสิ" ถังซือเวยยิ้มแก้เก้อ จากนั้นก็พาฉินฮั่นชูเดินเข้าบ้าน

"สวัสดีครับคุณลุง" ฉินฮั่นชูยิ้มทักทายพ่อของถังซือเวย

ได้ยินดังนั้น พ่อของถังซือเวยก็หัวเราะออกมา

"ซือเวย ไปช่วยแม่แกเด็ดผักก่อนไป พ่อมีเรื่องจะคุยกับฮั่นชูหน่อย" พ่อของถังซือเวยแสร้งทำหน้านิ่งขรึมแล้วเอ่ยขึ้น

ถังซือเวยรู้ดีว่าพ่อของเธอไม่ได้คัดค้านเรื่องที่ทั้งสองคบกัน จึงไม่ได้มีอะไรต้องกังวล

พอถังซือเวยเดินเลี่ยงออกไป พ่อของถังซือเวยก็เปลี่ยนสีหน้าทันควัน เขายิ้มให้ฉินฮั่นชูอย่างเกรงอกเกรงใจ "ฮั่นชู ช่วยอะไรลุงหน่อยสิ"