บทที่ 93 ผมหามาได้จากการเขียนนิยาย

ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงแม้จะไม่รู้ว่าฉินฮั่นชูหาเงินมาจากไหน

แต่พวกเขารู้ดีว่าฉินฮั่นชูต้องร่ำรวยแล้วแน่นอน

ฉินฮั่นชูเริ่มจากทุ่มเงินสี่ห้าหมื่นหยวนสร้างบ้านหลังใหม่ให้ฉินต้าหลงที่หมู่บ้านสกุลฟาง

จากนั้นก็ใช้เงินอีกหลายหมื่นหยวนช่วยฉินต้าหลงเลิกเหล้า

ยิ่งไปกว่านั้นยังพาฉินเสี่ยวอวี๋ไปเรียนหนังสือถึงปักกิ่ง

ปักกิ่งคือที่ไหนกัน

นั่นมันเมืองหลวงเชียวนะ!

กระทั่งโรงเรียนในตัวอำเภอ ปีหนึ่งยังต้องจ่ายตั้งหลายพันหยวน

โรงเรียนในปักกิ่งย่อมแพงกว่านั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

โบราณว่าไว้ดีแท้ ยามยากจนแม้อยู่กลางตลาดก็ไร้คนเหลียวแล ยามมั่งมีแม้อยู่กลางป่าเขาก็มีญาติมาเยือน!

ไม่เพียงแค่ฉินเสี่ยวหลงที่อยากปรับความเข้าใจกับฉินต้าหลง

แม้กระทั่งญาติฝั่งหยางฟางก็ยังอยากกลับมาไปมาหาสู่กับหยางฟางเช่นกัน

"พ่อดูแลส่งเสียปู่กับย่าตอนแก่เฒ่าน่ะเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องคิดมากหรอกครับ"

"เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พอช่วยได้ก็ช่วย"

"แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ขัดกับหลักการ ผมจะปฏิเสธตรงๆ ไม่ต้องมานั่งเกรงใจอะไร"

"ถ้าหากจะมาเคียดแค้นผมเพราะเรื่องแค่นี้ อย่างมากที่สุดก็แค่ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอีกก็สิ้นเรื่อง"

ฉินฮั่นชูกล่าว

"พูดมีเหตุผล" ฉินต้าหลงพยักหน้าเห็นด้วย

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูปั่นจักรยานไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในตำบล

เขาซื้อเหล้ามาหนึ่งลัง บุหรี่หนึ่งแถว รวมถึงขนมปังกรอบและนมสด

พอกลับมาถึงบ้านเกิด ฉินต้าหลงกับอีกสองคนกำลังช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกลับมา ทั้งครอบครัวจึงถือของขวัญมุ่งหน้าไปยังบ้านของอา

"ฮั่นชูกลับมาแล้วเรอะ"

"เสี่ยวอวี๋โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย"

ระหว่างทาง ทั้งครอบครัวได้พบกับชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกันไม่น้อย

ในเมื่อเดินสวนกัน ย่อมต้องทักทายปราศรัย

ฉินฮั่นชูมีรอยยิ้มประดับใบหน้าตลอดเวลา พูดคุยทักทายกับผู้อาวุโสในหมู่บ้านอย่างสุภาพอ่อนน้อม

ไม่นาน ทั้งครอบครัวก็มาถึงบ้านของฉินเสี่ยวหลง

"เสี่ยวหลง!" เมื่อเดินเข้าบ้าน ฉินต้าหลงก็ส่งเสียงเรียก

โฮ่งๆ…

เมื่อได้ยินว่ามีคนเดินเข้ามาในบ้าน สุนัขพันธุ์ทางตัวใหญ่ที่ถูกล่ามไว้ในเล้าหมูก็เห่าขึ้นมาทันที

และในตอนนั้นเอง ครอบครัวของฉินเสี่ยวหลงก็เดินยิ้มแย้มออกมา

ด้านหลังครอบครัวของพวกเขาคือปู่กับย่าของฉินฮั่นชู

ผู้เฒ่าทั้งสองตอนนี้น่าจะอายุราวหกสิบปี ร่างกายยังคงแข็งแรงกระฉับกระเฉง

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้มาแล้วหรือ รีบเข้ามานั่งข้างในสิ" ภรรยาของฉินเสี่ยวหลงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"พ่อ แม่" ฉินต้าหลงเอ่ยกับผู้เฒ่าทั้งสอง

"คุณปู่ คุณย่า…"

ฉินฮั่นชูกับฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอ่ยปากทักทายตามลำดับ

อันที่จริง ฉินเสี่ยวอวี๋ยังคงมีความผูกพันกับผู้เฒ่าทั้งสองอยู่บ้าง

ตอนที่ฉินต้าหลงยังเป็นคนขี้เมา ผู้เฒ่าทั้งสองมักจะอาศัยจังหวะที่หยางฟางไม่อยู่บ้าน แอบเอาของกินมาให้ฉินเสี่ยวอวี๋อยู่เป็นครั้งคราว

ผู้เฒ่าทั้งสองไม่อยากให้ภรรยาของฉินเสี่ยวหลงเอาไปนินทา จึงบอกให้ฉินเสี่ยวอวี๋อย่าไปบอกใคร

จนถึงตอนนี้ เรื่องนี้ก็มีเพียงแค่ฉินฮั่นชูเท่านั้นที่รู้

แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองครอบครัวจะกลับมาไปมาหาสู่กันแล้ว แต่ฉินฮั่นชูก็ยังคงไม่คิดจะพูดเรื่องนี้ออกไป

ถ้าหากภรรยาของฉินเสี่ยวหลงรู้ว่าปู่ย่าแอบเอาของกินไปให้ฉินเสี่ยวอวี๋ เธอจะต้องไม่พอใจปู่ย่าอย่างแน่นอน

ภรรยาของฉินเสี่ยวหลงเป็นคนขี้เหนียวคิดเล็กคิดน้อย ในหมู่บ้านต่างให้ฉายาเธอว่าเป็น "ไก่เหล็ก" ขนไม่ร่วงสักเส้น

และด้วยเหตุนี้เอง หยางฟางถึงรู้สึกว่าครอบครัวของฉินเสี่ยวหลงเข้ามาประจบเพราะเห็นว่าฉินฮั่นชูมีอนาคตไกล

มิฉะนั้นแล้ว พวกเขาจะยอมให้ฉินต้าหลงกลับมาแบ่งทรัพย์สมบัติของพ่อแม่ได้อย่างไร

ทุกคนทักทายกันอยู่สองสามประโยค จากนั้นจึงพากันเดินเข้าบ้าน

"ฮั่นชู กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ" หลินซูเฟินภรรยาของฉินเสี่ยวหลงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น

"กลับมาเมื่อวานครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ

"นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะสอบติดมหาวิทยาลัยดีขนาดนี้"

"เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของตระกูลเราเลยนะ แถมยังเป็นหัวกะทิของมหาวิทยาลัยชื่อดังอีกด้วย"

"ฮั่นหมิง แกต้องเรียนรู้จากพี่ลูกพี่ลูกน้องของแกให้มากๆ นะ"

หลินซูเฟินยิ้มพลางกล่าว

ฉินฮั่นชูเพียงแค่ยิ้มรับ ไม่ได้ตอบอะไร

"ฮั่นชู เก่งมากหลาน" ปู่ของฉินฮั่นชูกุมมือเขาไว้ ดวงตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาพลางเอ่ยว่า "ครอบครัวของพวกแกน่ะ มีวันที่ดีได้ในวันนี้ก็เพราะแกคนเดียวแท้ๆ เลย"

แม้ว่าปู่จะเคยตัดขาดความสัมพันธ์กับฉินต้าหลง แต่ฉินฮั่นชูก็ไม่ได้เคียดแค้นผู้เฒ่าทั้งสอง

คนส่วนใหญ่ต่างก็ต้องยอมจำนนต่อความเป็นจริง

แก่ตัวลงแล้ว อย่างไรก็ต้องมีคนคอยเลี้ยงดูและจัดงานศพให้

เพื่อจะช่วยให้ฉินต้าหลงเลิกเหล้า ชายชราเคยจับฉินต้าหลงมัดไว้ ทั้งยังเคยทุบตีอย่างหนัก แต่ก็ไม่สำเร็จ

ในเมื่อลูกคนโตพังไม่เป็นท่า ก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ลูกคนเล็ก

และเพื่อให้ลูกคนเล็กยอมเลี้ยงดูรวมถึงจัดงานศพให้อย่างเต็มใจ เขาก็ทำได้เพียงตัดขาดความสัมพันธ์กับฉินต้าหลง

ไม่ว่าจะในชนบทหรือในเมือง มีครอบครัวนับไม่ถ้วนที่ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันจนบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะเรื่องการเลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่เฒ่า

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนถึงขั้นยืนด่ากราดกันในโรงพยาบาลเพราะเงินค่ารักษาพยาบาลแค่ไม่กี่ร้อยหยวน

"เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้วครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มพลางกล่าว

"ใช่แล้ว เรื่องในอดีตก็ให้มันผ่านไป ต่อไปนี้ต้องใช้ชีวิตให้ดีๆ นะ" ย่าของฉินฮั่นชูหันไปมองหยางฟางแล้วเอ่ยขึ้น

หยางฟางรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เพราะต้นเหตุของเรื่องแย่ๆ ในอดีตล้วนเกิดจากการติดการพนันของเธอทั้งนั้น

"ฮั่นชู อาสะใภ้ขอถามอะไรสักเรื่องสิ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินเสี่ยวหลงก็รีบส่งสายตาปรามหลินซูเฟินทันที

แต่หลินซูเฟินกลับทำเป็นมองไม่เห็น

"เรื่องอะไรหรือครับ" ฉินฮั่นชูแกล้งถามทั้งที่รู้แก่ใจ

"เธอไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน เราอย่าไปทำเรื่องผิดกฎหมายเชียวนะ" หลินซูเฟินกล่าว

"เงินของผมได้มาจากการเขียนนิยายออนไลน์ครับ ถูกกฎหมายแน่นอน"

เมื่อก่อนที่ไม่ได้บอก เป็นเพราะหยางฟางยังติดการพนันอยู่

ตอนนี้หยางฟางเลิกเล่นการพนันแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาก็ไม่ได้พึ่งพาแค่การเขียนหนังสือหาเงินเพียงอย่างเดียวแล้ว

สรุปก็คือ ฉินฮั่นชูไม่มีทางเปิดเผยเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมดของตัวเองให้ใครรู้เด็ดขาด

"เขียนนิยายหาเงินได้จริงๆ หรือ"

ก่อนหน้านี้ฉินไข่เคยบอกว่าฉินฮั่นชูเขียนนิยายบนอินเทอร์เน็ต

แต่ชาวบ้านต่างไม่เชื่อว่าการเขียนนิยายจะหาเงินได้

ตอนนี้ฉินฮั่นชูยอมรับด้วยตัวเอง ย่อมไม่น่าจะเป็นเรื่องโกหก

"แน่นอนสิครับ ไม่อย่างนั้นใครจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาให้ผมล่ะ" ฉินฮั่นชูกล่าว

"พี่ เขียนนิยายเรื่องอะไรเหรอ" ฉินฮั่นหมิงเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูไม่ได้ปิดบัง เขาตอบไปว่า "เทพสงครามไร้เทียมทาน กับ ฝานเซียน ครับ!"

"เชี่ย!" ฉินฮั่นหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพลางกล่าวว่า "สองเรื่องนี้ดังมากในโรงเรียนผมเลยนะ นึกไม่ถึงเลยว่าพี่จะเป็นคนเขียน"

แม้หนังสือนิยายของฉินฮั่นชูจะได้รับการตีพิมพ์แล้ว แต่ตามตำบลไม่มีทางมีหนังสือฉบับลิขสิทธิ์แท้อย่างแน่นอน

หนังสือที่พวกฉินฮั่นหมิงอ่านกัน ล้วนเป็นหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์ที่เช่ามาจากร้านหนังสือในราคาเล่มละ 1.5 หยวน

หนังสือเถื่อนพวกนี้ บางครั้งกระทั่งชื่อเรื่องและชื่อคนแต่งก็ยังถูกเปลี่ยน

อย่างเช่นเรื่อง "คนเลวเซี่ยเหวินตง" เล่มนั้น ก็มีชื่อฉบับเถื่อนตั้งหลายชื่อ

ในชาติก่อน ตอนที่ฉินฮั่นชูเริ่มอ่านแรกๆ ก็ใช้ชื่อว่า "ลูกพี่ขาใหญ่ในโรงเรียน" ภายหลังถึงได้รู้ว่าชื่อจริงของหนังสือไม่ได้ชื่อนี้

"แกเคยอ่านด้วยเหรอ" เมื่อเห็นลูกชายตื่นเต้นขนาดนั้น ฉินเสี่ยวหลงจึงเอ่ยถาม

"เด็กผู้ชายในโรงเรียนเราอ่านกันเกินครึ่งโรงเรียนแล้ว…"

พูดถึงตรงนี้ ฉินฮั่นหมิงก็หุบปากลงด้วยความกระดากอาย

เพราะการแอบอ่านนิยายออนไลน์ตอนไปโรงเรียนไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจเท่าไรนัก

แม้ฉินฮั่นหมิงจะรู้จักหนังสือสองเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าฉินฮั่นชูเป็นถึงเจ้าของเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวน

ในฐานะนักเรียนมัธยมต้นในตำบล ตอนนี้ฉินฮั่นหมิงยังไม่เคยได้สัมผัสพื้นที่เพนกวินเลยด้วยซ้ำ

เขาเคยเห็นแค่คำนำหน้าชื่อตระกูลเสียวหมี่ในเกมออดิชันเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าลูกชายของตัวเองยังรู้จักหนังสือของฉินฮั่นชู พวกฉินเสี่ยวหลงจึงเชื่อคำพูดของฉินฮั่นชูอย่างสนิทใจ

ฉินเสี่ยวหลงยิ้มพลางกล่าวว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลเราจะมีนักเขียนกับเขาด้วย"