บทที่ 92 เรื่องในบ้าน

ในยุคนี้ รถยนต์ส่วนบุคคลยังมีน้อยมาก

ด้วยเหตุนี้ รถเมล์กับรถโดยสารประจำทางจึงเป็นพาหนะหลักที่ทุกคนต้องพึ่งพาในการเดินทางกลับบ้านเกิด

ช่วงเทศกาลแบบนี้ รถสาธารณะย่อมคนแน่นเป็นปลากระป๋องอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนนี้ฉินฮั่นชูก็นับว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่งแล้ว จะปล่อยให้แฟนสาวกับน้องสาวต้องไปทนลำบากทำไมกัน

ควักเงินไม่กี่ร้อยหยวนเหมารถกลับบ้านตรงเลยก็สิ้นเรื่อง

"ไม่ต้องไปเบียดรถเมล์หรอก พวกเราสามคนเหมารถกลับบ้านกันดีกว่า"

"ยอมให้เงินลำบาก ดีกว่าให้เธอสองคนต้องไปทรมาน"

ฉินฮั่นชูพูดยิ้มๆ

"จะแพงเกินไปหรือเปล่า" ถังซือเวยรู้สึกเสียดายเงินอยู่บ้าง

"ปีหนึ่งมีหนเดียวน่า แพงหน่อยก็ช่างเถอะ"

"หาเงินมาก็มีไว้ใช้จ่ายนี่แหละ"

ชาติก่อนฉินฮั่นชูก็มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเงินจนหักโหมปั่นนิยายหามรุ่งหามค่ำ

ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ

ภาพตัดวูบเดียวแล้วก็ตายไปเลย

เงินที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบไว้มีประโยชน์อะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉินฮั่นชูกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลักสิบล้านแล้ว

ยังต้องมามัวเสียดายค่าเหมารถไม่กี่ร้อยหยวนอีกหรือ

"ถึงนายจะพูดถูก แต่ฉันว่านายน่ะพอรวยแล้วเริ่มมือเติบต่างหาก"

ถังซือเวยพูดยิ้มๆ

ฉินฮั่นชูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโบกมือเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

หลังต่อรองราคากันพักหนึ่ง ในที่สุดก็ตกลงกันได้ที่สามร้อยห้าสิบหยวน

ช่วงเวลานี้ พวกเขาสามคนนั่งรถโดยสารก็ต้องจ่ายร้อยกว่าหยวนอยู่แล้ว

เท่ากับว่าจ่ายเพิ่มอีกแค่สองร้อยหยวนเท่านั้น

ไปเบียดเสียดบนรถโดยสารมันอึดอัดทรมานจริงๆ แถมไม่แน่อาจจะเจอนักล้วงกระเป๋ากับพวกมือปลาหมึกเข้าให้อีก

ตลอดทาง ฉินฮั่นชูชวนคนขับแท็กซี่คุยสัพเพเหระไปเรื่อย

ไม่ถึงสองชั่วโมง รถแท็กซี่ก็แล่นมาถึงตัวอำเภอ

พอลงจากรถ พ่อกับแม่ของถังซือเวยก็เดินออกมารับพอดี

"คุณลุงครับ นี่ของฝากครับ" ฉินฮั่นชูยื่นเหล้าเหมาไถที่ซื้อมาให้พ่อของถังซือเวย

พอเห็นเหล้าเหมาไถ ตาของพ่อถังซือเวยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

แม้จะเป็นคนบ้านนอก แต่ก็รู้ดีว่าเหล้าเหมาไถแพงแค่ไหน

"ฮั่นชู เธอจะไปซื้อเหล้าให้เขาทำไมกัน"

"เอาคืนไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก"

แม่ของถังซือเวยรีบปราม

"ป้าครับ อย่าเกรงใจเลยครับ"

"คนขับแท็กซี่ต้องรีบตีรถกลับ เดี๋ยวจะเสียเวลาเปล่าๆ ครับ"

ฉินฮั่นชูวางเหล้าไว้หน้าประตูบ้าน ก่อนจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่

"ว่างๆ ก็มาเที่ยวนะ" แม่ของถังซือเวยบอก

"ครับ อีกสองสามวันผมมาหาครับ" ฉินฮั่นชูรับคำ

"หนูก็จะมาด้วย!" ฉินเสี่ยวอวี๋ตะโกนบอก

แม่ของถังซือเวยยิ้ม "ได้จ้ะ ป้าจะรออยู่ที่บ้านนะ"

หลังโบกมือลาครอบครัวถังซือเวย รถแท็กซี่ก็แล่นออกจากตัวอำเภอ

ไม่ถึงสิบนาที รถก็มาถึงหมู่บ้านสกุลฟาง

พอจ่ายค่าโดยสารเรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็พาฉินเสี่ยวอวี๋ลงจากรถ

ทันทีที่ยกสัมภาระลงหมด รถแท็กซี่ก็แล่นออกไปทันที

"พ่อ!" ฉินเสี่ยวอวี๋เดินไปพลางตะโกนเรียกขึ้นไปบนเนินเขา

พอได้ยินเสียงลูกสาว สองสามีภรรยาฉินต้าหลงก็รีบเดินออกมาดู

เห็นฉินฮั่นชูหอบข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งสองก็สาวเท้าเร็วๆ เข้ามารับ

"ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ"

เดิมทีฉินต้าหลงคิดว่าฉินฮั่นชูคงต้องใช้เวลาอีกเป็นชั่วโมงกว่าจะถึง

คิดไม่ถึงว่าจะถึงบ้านเร็วขนาดนี้

"เหมารถยิงยาวกลับมาเลยครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ ทั้งครอบครัวก็พากันเดินเข้าบ้าน

ในบ้านจุดเตาไฟเอาไว้ ข้างในจึงอบอุ่นสบาย

ฉินฮั่นชูเห็นมันเทศวางอยู่ข้างๆ จึงหันไปยิ้มถามฉินเสี่ยวอวี๋ "อยากกินมันเผาไหม"

"กิน!" ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกๆ

"พวกแกไปพักกันก่อนเถอะ เดี๋ยวพ่อเผาให้กินเอง" ฉินต้าหลงพูดปนยิ้ม

ฉินฮั่นชูไม่ได้ปฏิเสธ เขาส่งเสียงอืมในลำคอ แล้วนำกระเป๋าเดินทางไปเก็บในห้อง

ระหว่างนั้น ฉินต้าหลงนำมันเทศไปล้างจนสะอาด แล้ววางลงบนเตาไฟ

"กินถั่วลิสงไหม" ฉินต้าหลงถาม

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้า "กินค่ะ"

ฉินต้าหลงจึงหยิบถั่วลิสงมากำมือหนึ่งแล้ววางคั่วบนเตาไฟ

"หิวกันไหม เดี๋ยวแม่ทำอะไรให้กินเอาไหม" หยางฟางเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวกินมันเผารองท้องไปก่อน ค่อยทำมื้อเย็นทีเดียว"

"ได้สิ" หยางฟางพยักหน้ารับ

"ถอยห่างจากเตาหน่อย เดี๋ยวโดนลวก" เมื่อเห็นน้องสาวยืนจ้องมันเผาตาแป๋ว ฉินฮั่นชูก็กำชับเสียงเข้ม

ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบ "รู้แล้วน่า"

ฉินฮั่นชูส่งเสียงอืมเบาๆ จากนั้นก็หยิบโน้ตบุ๊กกับคีย์บอร์ดเดินเข้าห้องไป

พอกลับเข้าห้อง ฉินฮั่นชูก็กวาดตาดูเว็บบอร์ดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มลงมือปั่นนิยาย

ผ่านไปไม่นาน เสียงของฉินเสี่ยวอวี๋ก็ดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น "พี่ มันเผาสุกแล้ว มากินเร็ว!"

ฉินฮั่นชูพิมพ์ต่ออีกประโยคให้จบความคิด จากนั้นจึงเดินออกมา

ระหว่างที่ปอกเปลือกมันเทศ ฉินฮั่นชูก็พูดกับฉินต้าหลง "เดี๋ยวพวกเราสองคนกลับไปหมู่บ้านฉินเจีย ไปปัดกวาดบ้านเก่าสักหน่อยนะครับ"

"พ่อเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วล่ะ แถมยังซ่อมเทพื้นใหม่อีกรอบแล้วด้วย"

เมื่อก่อนฉินต้าหลงเคยทำงานตกแต่งภายใน งานพวกนี้เขาจึงจัดการเองได้สบายมาก

"งั้นอีกสองวันพวกเราก็กลับไปนอนที่นั่น บ้านเดิมติดเตาไฟหรือยังครับ"

ช่วงปีใหม่ต้องไหว้บรรพบุรุษ แน่นอนว่าต้องกลับไปที่บ้านเกิด

"ติดแล้ว เรียบร้อยดี กลับไปก็จุดได้เลย"

ได้ยินเช่นนั้น ฉินฮั่นชูก็พยักหน้ารับ

"ฮั่นชู มีเรื่องอยากจะปรึกษาแกหน่อย"

ฉินต้าหลงพูดขึ้นด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

"เรื่องอะไรเหรอครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"อาของแกมาหาพ่อ บอกว่าอยากกลับมาไปมาหาสู่กันเหมือนเดิม"

"แกคิดว่าจะให้ปู่กับย่ามาฉลองปีใหม่ที่บ้านเราได้ไหม"

ฉินต้าหลงถามหยั่งเชิง

"แล้วข้อตกลงก่อนหน้านี้ว่ายังไงล่ะครับ"

"ในเมื่อเราต้องช่วยเลี้ยงดูปู่กับย่า ทรัพย์สมบัติของที่บ้านก็ต้องแบ่งให้พ่อด้วยใช่ไหม"

เวลานี้ฉินฮั่นชูกลายเป็นเศรษฐีระดับสิบล้านแล้ว เขาไม่ได้แยแสมรดกอันน้อยนิดของปู่ย่าเลยสักนิด

แต่คนเราเกิดมา บางครั้งมันก็ต้องสู้เพื่อศักดิ์ศรี

พ่อเป็นลูกชายคนโต ย่อมสมควรได้รับมรดกจากพ่อแม่

มรดกชิ้นนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่มันคือการสืบทอดศักดิ์ศรีของสายตระกูล

ตอนแรกที่ฉินเสี่ยวหลงยุให้ปู่ย่าตัดขาดกับพ่อ ก็เพราะเรื่องศักดิ์ศรีและผลประโยชน์เหมือนกัน

ในตอนนั้นฉินต้าหลงแทบเอาตัวเองไม่รอด ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูพ่อแม่ ส่วนหยางฟางยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เมื่อฉินต้าหลงไม่ช่วยเลี้ยงดู แต่กลับจะมารับส่วนแบ่งมรดก ฉินเสี่ยวหลงย่อมไม่มีทางยอมรับได้

แน่นอนว่าตัวแปรสำคัญที่สุดในเรื่องนี้ก็คือเมียของฉินเสี่ยวหลง

ต่อให้ฉินเสี่ยวหลงไม่คิดอะไรมาก แต่เมียของเขาไม่มีทางยอมปล่อยผ่านแน่

ทว่าตอนนี้ฉินต้าหลงเลิกเหล้าได้แล้ว แม้แต่หยางฟางก็เลิกเล่นการพนันเด็ดขาด

ฉินเสี่ยวหลงย่อมอยากหาคนมาช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในการดูแลพ่อแม่

"อืม ก็คือสัญญาที่เคยตกลงกันไว้ให้ยกเลิกไปทั้งหมด" ฉินต้าหลงพูด

"ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะซื้อของไปเยี่ยมปู่กับย่าที่บ้านอา"

"พอพวกเราย้ายกลับหมู่บ้านฉินเจีย ค่อยรับปู่กับย่ามาฉลองปีใหม่ที่บ้านเรา"

ตอนเด็กๆ ปู่กับย่าก็เอ็นดูฉินฮั่นชูไม่น้อย

ตั้งแต่ฉินต้าหลงติดเหล้าหัวราน้ำ ความสัมพันธ์ของสองบ้านถึงได้ค่อยๆ ห่างเหินกันไป

สุภาษิตโบราณว่าไว้ ครอบครัวปรองดอง ทุกสิ่งย่อมรุ่งเรือง

ฉินฮั่นชูย่อมไม่คัดค้านที่ฉินต้าหลงจะกลับมาคืนดีกับฉินเสี่ยวหลง

ต่อให้ในอนาคตจะมีเรื่องกระทบกระทั่งอะไร นั่นก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่รุ่นพ่อ

"ไปกันให้หมดทั้งบ้านนี่แหละ สองครอบครัวจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันหน่อย"

ลึกๆ ในใจแล้ว ฉินต้าหลงก็ยังอยากทำหน้าที่ลูกกตัญญูอยู่เสมอ

"ได้ครับ เอาตามที่พ่อว่าเลย" ฉินฮั่นชูพยักหน้ารับ

ตอนนั้นเอง หยางฟางก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า "ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะ พวกเธอฟังแล้วอย่าโกรธล่ะ ที่เสี่ยวหลงอยากกลับมาญาติดีกับเรา ไม่ใช่เพราะเห็นว่าฮั่นชูได้ดิบได้ดีหรอกเหรอ"

"เรื่องนี้…" ฉินต้าหลงเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพราะตอนนี้ฉินฮั่นชูกลายเป็นคนดังไปทั่วคุ้งน้ำสิบลี้แปดลี้แล้วจริงๆ