บทที่ 91 โบนัสปลายปี

สิบเอ็ดโมงเช้า ฉินฮั่นชูกลับมาถึงบ้าน

พอหยิบกล้องถ่ายรูปเรียบร้อย ทั้งสามคนก็พากันออกจากหมู่บ้าน

หลังจากกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้าม ทั้งหมดจึงขึ้นรถเมล์มุ่งหน้าไปยังเขตท่องเที่ยวเขาหลิงซาน

ในฤดูหนาว เขตท่องเที่ยวเขาหลิงซานไม่ได้เปิดให้ขึ้นชม แต่ยังสามารถชมวิวหิมะและถ่ายรูปเล่นอยู่ที่เชิงเขาได้

สำหรับฉินเสี่ยวอวี๋แล้ว ขอแค่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอก หนูน้อยก็มีความสุขมากแล้ว

พอถึงที่หมาย ฉินฮั่นชูก็รับหน้าที่เป็นตากล้องให้ถังซือเวยกับน้องสาว

ระหว่างนั้น เขายังวานให้คนอื่นช่วยถ่ายรูปพวกเขาสามคนด้วยกัน

นี่ไม่ใช่รูปหมู่ใบแรก ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ทั้งสามออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ จึงมีรูปถ่ายเก็บไว้เยอะมาก

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ

ไม่ทันไร เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมงครึ่ง

ฉินเสี่ยวอวี๋เดินตามทั้งสองคนขึ้นรถเมล์กลับบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์

พอนั่งลงบนรถ เด็กหญิงก็เอ่ยถาม "พี่ เย็นนี้กินอะไรเหรอ"

"กลับบ้านไปเดี๋ยวพี่ทำปีกไก่ย่างให้กิน" ฉินฮั่นชูคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ

"เย้ ดีจังเลย หนูจะกินห้าปีกเลยนะ!" พอได้ยินว่าจะได้กินปีกไก่ย่าง อารมณ์ของฉินเสี่ยวอวี๋ก็กลับมาสดใสทันตา

พอกลับถึงบ้าน ฉินฮั่นชูก็เริ่มหมักปีกไก่

ส่วนถังซือเวยกับเสี่ยวอวี๋พากันเล่นซ่อนแอบอยู่ในบ้าน

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วดังมาจากห้องนั่งเล่น ฉินฮั่นชูก็นึกไปถึงอนาคตโดยไม่รู้ตัว

รอให้พวกเขามีลูกด้วยกัน บรรยากาศก็คงจะอบอุ่นน่ารักแบบนี้เหมือนกัน

สองทุ่มครึ่ง ฉินฮั่นชูให้ฉินเสี่ยวอวี๋อยู่บ้านคนเดียวชั่วคราว

เขาลงกลอนประตูเรียบร้อย แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปส่งถังซือเวยที่หอพักมหาวิทยาลัย

พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ ถ้าถังซือเวยนอนที่หอพักก็จะได้นอนตื่นสายหน่อย

อีกอย่าง มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของฉินฮั่นชูซ้อนได้แค่คนเดียว

ถ้าเธอไม่กลับหอไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าก็คงต้องนั่งแท็กซี่ไปเรียน

ที่ใต้ตึกหอพักหญิง ถังซือเวยจูบลาฉินฮั่นชูหนึ่งที ก่อนจะวิ่งเข้าหอพักไปอย่างอารมณ์ดี

ฉินฮั่นชูขี่รถกลับบ้านด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ

พอเดินเข้าห้องนั่งเล่น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็บ่นอุบอย่างเซ็งๆ "ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ"

"ทำไม ไม่อยากให้พี่กลับมารึไง" ฉินฮั่นชูแกล้งถามกลับ

ฉินเสี่ยวอวี๋ถอนหายใจพลางกดปิดทีวี "หนูไปนอนแล้วก็ได้"

"รู้หน้าที่ขนาดนี้เชียว" ฉินฮั่นชูหัวเราะ

"เห็นแก่ที่หนูรู้ความขนาดนี้ ให้หนูดูต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ" ฉินเสี่ยวอวี๋ถามด้วยสายตาเป็นประกายเปี่ยมความหวัง

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ได้ ให้ดูต่ออีกห้านาที"

"รับทราบค่ะ!" เสี่ยวอวี๋ยิ้มร่าแล้วเปิดทีวีใหม่อีกรอบทันที

ฉินฮั่นชูส่ายหัวอย่างระอา "ไม่เกี่ยงเลยนะเนี่ย แค่ห้านาทีก็ยังจะเอา"

"เนื้อขาเนื้อยุงก็ยังเป็นเนื้อนะพี่" เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก

"ห้านาทีนะ ดูเวลาเอาเองล่ะ" พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผ่านไปหกนาที ฉินฮั่นชูก็ได้ยินเสียงทีวีเงียบลง

ตามด้วยเสียงฉินเสี่ยวอวี๋ปิดประตูห้องน้ำ

เวลานี้ฉินฮั่นชูกำลังนั่งพิมพ์นิยายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

วันนี้ออกไปเที่ยวมาทั้งวัน ต้องรีบเร่งปั่นต้นฉบับเสียหน่อย

ครึ่งเดือนต่อมา ในที่สุดฉินฮั่นชูก็ได้รับสัญญาจากพวกสวี่ซง

เนื้อหาในสัญญาตรงตามเงื่อนไขที่เขาเคยตกลงไว้ทุกประการ จึงไม่มีปัญหาอะไร

หลังจากได้รับคำยืนยันจากฉินฮั่นชู ทุกคนจึงเริ่มพิมพ์สัญญาลงกระดาษ เซ็นชื่อ แล้วส่งไปรษณีย์กลับมา

และในเวลานี้ ใบอนุญาตประกอบกิจการดนตรีของบริษัทก็ผ่านการอนุมัติเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

ปีนี้ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ฉินฮั่นชูวางแผนจะขยายธุรกิจในปีหน้า

นอกจากการบริหารลิขสิทธิ์เพลงอย่างมืออาชีพแล้ว เขายังต้องจัดตั้งกองบรรณาธิการขึ้นมาด้วย

ทั้งเสียวหมี่การ์ตูนและเว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้นต่างต้องการบรรณาธิการมืออาชีพเข้ามาดูแล

รวมแล้ว บริษัทต้องรับพนักงานเพิ่มอีกอย่างน้อยหกคน

พื้นที่ทำงานในเรือนปีกตะวันออกไม่เพียงพอ จึงต้องเคลียร์เรือนปีกตะวันตกออกมาใช้เป็นพื้นที่ทำงานของกองบรรณาธิการ

ส่วนพวกเฉินตงก็จำเป็นต้องย้ายออกไปเช่าห้องอยู่ข้างนอก

ก่อนหน้านี้ฉินฮั่นชูได้คุยเรื่องนี้กับพวกเขาไว้แล้ว ทุกคนจึงเตรียมใจไว้ล่วงหน้า

สิ่งที่ฉินฮั่นชูพอจะช่วยได้คือมอบเงินช่วยเหลือค่าเช่าห้องให้คนละ 400 หยวน

เวลาล่วงเลยไปจนใกล้จะถึงสิ้นปีโดยไม่รู้ตัว

ฉินฮั่นชูกดจองตั๋วเครื่องบินกลับเมืองเต่าเฉิงผ่านอินเทอร์เน็ตมาได้สามใบ

วันนี้ เขานั่งรถตู้คันหนึ่งกลับมาที่บ้านลานสี่ประสาน

เมื่อได้ยินเสียงเรียก เฉินตงกับเพื่อนๆ ก็พากันเดินออกมา

"ช่วยกันยกของบนรถลงมาหน่อย" ฉินฮั่นชูชี้ไปที่รถตู้

พอเปิดประตูรถออก ก็เห็นว่าบนรถตู้เต็มไปด้วยบุหรี่ เหล้า และกล่องของขวัญอัดแน่นไปหมด

นี่คือของขวัญปีใหม่ที่ฉินฮั่นชูเตรียมไว้ให้พนักงาน

ระหว่างที่พวกเฉินตงกำลังขนของลง ฉินฮั่นชูกับหวังลู่ก็ออกไปธนาคารด้วยกันครู่หนึ่ง

ตอนที่เขากลับมา พวกเฉินตงก็กลับไปประจำตำแหน่งทำงานกันแล้ว

"มา ทุกคน มาประชุมสั้นๆ กันหน่อย"

ทุกคนเดินตามเสียงเรียกของฉินฮั่นชูเข้ามาในห้องประชุม

ที่นั่งในห้องประชุมมีจำกัด จึงมีสองสามคนที่ต้องยกเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงประตูห้อง

เมื่อทุกคนมากันครบ ฉินฮั่นชูก็กระแอมเบาๆ แล้วกล่าวขึ้น

"ก่อนอื่นผมขอประกาศว่า อีกสองวันบริษัทของเราจะเริ่มหยุดยาวช่วงปีใหม่อย่างเป็นทางการ"

"ของขวัญปีใหม่ทุกคนก็เห็นแล้ว ตอนกลับบ้านอย่าลืมหยิบไปด้วยล่ะ"

"ตรงนี้ผมต้องขอขอบคุณทุกคน ขอบคุณสำหรับความทุ่มเทที่มีให้บริษัทตลอดมา"

"คำพูดสวยหรูคงไม่ต้องพูดเยอะ ทุกอย่างอยู่ในซองแดงนี้แล้ว"

พูดจบ ฉินฮั่นชูก็รูดซิปเปิดกระเป๋าโน้ตบุ๊กตรงหน้า

เขาหยิบซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋าทั้งหมดสิบสามซอง

หลังจากแจกซองให้ทุกคนจนครบ เขาก็พูดต่อ "คนละ 10,000 หยวน ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม"

ได้ยินดังนั้น พนักงานทุกคนต่างมองฉินฮั่นชูด้วยความตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะใจป้ำขนาดนี้

ในยุคนี้ เงิน 10,000 หยวนนับเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

สิบสามคน นั่นมันตั้ง 130,000 หยวนเชียวนะ!

"ขอบคุณครับบอส!" หยางเฮ่อเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

คนอื่นๆ ต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น สิ้นปีจู่ๆ ได้เงินหมื่นหยวน ใครบ้างจะไม่ดีใจ

"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ปีหน้าตั้งใจทำงาน ช่วยผมหาเงินให้ได้เยอะขึ้นก็พอ" ฉินฮั่นชูยิ้มพูด

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ซุนเคอ นายสองคนจัดเวรกันหน่อยนะ"

"ช่วงปีใหม่คอยจับตาดูฐานข้อมูลไว้บ้าง เผื่อมีใครเข้ามาก่อกวน"

ฉินฮั่นชูหันไปสั่งพนักงานสองคนที่ดูแลความปลอดภัยของเว็บไซต์

"รับทราบครับ" ทั้งสองพยักหน้ารับ

ฉินฮั่นชูลุกขึ้นยืน "เอาละ เลิกงานแล้วก็เอาเงินไปฝากเข้าธนาคารให้เรียบร้อย อย่าพกเงินสดติดตัวไปขึ้นรถล่ะ สิ้นปีแบบนี้ พวกหัวขโมยก็ต้องเร่งทำยอดเหมือนกัน อย่าไปเป็นเหยื่อให้พวกมันง่ายๆ ล่ะ…"

หลังกำชับไปอีกสองสามประโยค ฉินฮั่นชูจึงออกจากบริษัทไป

ส่วนเรื่องเก็บกวาดปิดบริษัท เขามอบหมายให้หวังลู่เป็นคนดูแล

หวังลู่เป็นคนท้องถิ่น จึงอยู่ปิดบริษัทเป็นคนสุดท้ายได้

วันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนลากกระเป๋าเดินทางมาถึงสนามบิน

ฉินฮั่นชูให้ถังซือเวยพาฉินเสี่ยวอวี๋รออยู่ ส่วนตัวเขาเดินไปจัดการเรื่องโหลดสัมภาระ

นั่งรออยู่ครึ่งชั่วโมง ทั้งสามจึงได้ขึ้นเครื่องบิน

ช่วงใกล้สิ้นปี ตั๋วเครื่องบินหายากมาก

ด้วยเหตุนี้ ที่นั่งของพวกเขาทั้งสามคนจึงไม่ได้ติดกัน

เพื่อจะได้ดูแลฉินเสี่ยวอวี๋ได้ ฉินฮั่นชูจึงเดินไปขอความช่วยเหลือจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน

หลังจากพนักงานช่วยประสานงานให้ ถังซือเวยก็ได้สลับที่นั่งกับคนที่นั่งข้างๆ ฉินเสี่ยวอวี๋

ส่วนฉินฮั่นชูนั่งอยู่ทางด้านหลังเยื้องไปอีกฝั่ง

ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่สนามบินเต่าเฉิง

"ยังต้องไปเบียดบนรถเมล์ต่ออีกเหรอเนี่ย!" เมื่อเดินออกมาจากสนามบินเต่าเฉิง ถังซือเวยก็บ่นอุบพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน