บทที่ 90 ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีความเจ็บปวด

สามทุ่มครึ่ง ฉินฮั่นชูกลับมาถึงบ้าน

เวลานี้ถังซือเวยกำลังนั่งดูซีรีส์ "ครอบครัวหรรษา" อยู่เป็นเพื่อนฉินเสี่ยวอวี๋

ทั้งสองคนดูทีวีไปพลาง กินขนมไปพลาง ช่างดูมีความสุขสบายใจเสียจริง

"พี่ กลับมาแล้วเหรอ" เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกลับมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอ่ยทักอย่างร่าเริง

ฉินฮั่นชูพยักหน้ารับคำก่อน จากนั้นจึงชี้ไปที่นาฬิกาแล้วพูดว่า "เธอควรเข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาดูต่อ"

ฉินเสี่ยวอวี๋เพิ่งคิดจะขอต่อรองดูอีกสักสิบนาที แต่พอนึกถึงเมื่อวานขึ้นมาได้ ก็จำใจพูดอย่างเซ็งๆ "ก็ได้ หนูไปนอนแล้วนะ"

เมื่อเห็นฉินเสี่ยวอวี๋ลุกไปแล้ว ฉินฮั่นชูก็เดินมานั่งลงข้างๆ ถังซือเวย

ถังซือเวยขยับตัวเข้ามาซุกในอ้อมอกของฉินฮั่นชูทันทีราวกับลูกแมวน้อย เธอยื่นขนมในมือให้เขาแล้วถาม "กินไหม"

ฉินฮั่นชูส่ายหน้า "ดึกมากแล้ว กินขนมเวลานี้เดี๋ยวก็อ้วนหรอก"

ได้ยินแบบนั้น ถังซือเวยจึงพับปิดปากถุงขนมแล้ววางไว้บนโต๊ะน้ำชา "ก็ได้ ฉันไม่กินแล้วเหมือนกัน"

"มื้อเย็นพวกเธอสองคนกินอะไรกัน" ฉินฮั่นชูถาม

"ข้าวราดมะเขือเทศผัดไข่" ถังซือเวยพูดอย่างภูมิใจ "เสี่ยวอวี๋ชมว่าอร่อยมากด้วยนะ"

"ว่างๆ ก็ทำให้ฉันกินบ้างสิ" ฉินฮั่นชูยิ้มพูด

ถังซือเวยส่ายหน้า "มีนายอยู่ด้วย ฉันไม่ทำหรอก ฉันชอบกินฝีมือนายมากกว่า"

"นี่คือข้ออ้างของคนขี้เกียจใช่ไหมเนี่ย" ฉินฮั่นชูบ่นอย่างจนใจ

ถังซือเวยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะถามขึ้น "คุยธุระเรียบร้อยดีไหม"

"อืม ทุกคนตกลงเซ็นสัญญากันหมดแล้ว" ฉินฮั่นชูพยักหน้าตอบ

ถังซือเวยพูดว่า "เงื่อนไขของนายผ่อนปรนขนาดนั้น พวกเขาจะย้ายออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ"

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ใช่"

"แล้วนายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันล่ะ ปั้นพวกเขาจนดัง สุดท้ายก็กลายเป็นการเหนื่อยเปล่าให้คนอื่นมาชุบมือเปิบไปไม่ใช่เหรอ" ถังซือเวยถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีความเจ็บปวด"

"เพราะสัญญาของฉันผ่อนปรนมาก ถึงจะยิ่งทำให้เห็นว่าสัญญาของบริษัทอื่นมันเขี้ยวลากดินแค่ไหน"

"ถ้าพวกเขาไม่เปิดบริษัทเอง ก็ไม่มีทางที่บริษัทไหนจะให้ข้อเสนอดีเท่าฉันหรอก"

ฉินฮั่นชูอธิบาย

"แกล้งปล่อยเพื่อจับเหรอ" ถังซือเวยคิดไม่ถึงว่าฉินฮั่นชูจะมีความคิดแบบนี้

ฉินฮั่นชูหัวเราะพลางพูด "ไม่ถึงขั้นแกล้งปล่อยเพื่อจับอะไรหรอก หลักๆ คือฉันยังไม่คุ้นเคยกับวงการเพลงด้านนี้เท่าไหร่ ก็เลยไม่จำเป็นต้องไปขวางทางทำมาหากินของใคร ถ้าพอทำเงินได้ก็ทำไป ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าเป็นการสร้างมิตรภาพไว้"

"ถึงฉันจะทำธุรกิจ แต่ก็ไม่ได้ทะเยอทะยานขนาดนั้น"

"ฉันไม่อยากให้ตัวเองปากก็ก่นด่าพวกนายทุนไร้คุณธรรม แต่พอหันกลับมา ตัวเองดันกลายเป็นนายทุนหน้าเลือดที่น่ารังเกียจเสียเอง"

"ก็จริงของนาย" ถังซือเวยพยักหน้าเห็นด้วย

"เป็นไงบ้าง นิยายเล่มใหม่เริ่มเขียนหรือยัง" ฉินฮั่นชูกอดถังซือเวยไว้แล้วถาม

"เพิ่งเริ่มเขียนโครงเรื่องน่ะ อีกสักพักค่อยลงมือเขียน"

แม้สำนวนการเขียนของถังซือเวยจะใช้ได้ แต่การคุมเนื้อเรื่องยังคงอ่อนหัดอยู่พอสมควร

นิยายเล่มแรกของเธอมีรายได้คงที่อยู่ที่เดือนละสองถึงสามพันหยวน

เงินจำนวนนี้แม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้เธอใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างสุขสบาย

แม้ว่าฉินฮั่นชูจะมีเงินมากมาย แต่ถังซือเวยไม่เคยใช้เงินของเขาเลยสักครั้ง

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

"พี่ชายราตรีสวัสดิ์ พี่สะใภ้ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มให้

"ราตรีสวัสดิ์จ้ะ" ถังซือเวยยิ้มตอบ

รอจนฉินเสี่ยวอวี๋ปิดประตูห้อง ฉินฮั่นชูก็ก้มมองถังซือเวยในอ้อมแขนแล้วพูดเสียงเบา "วันนี้ฉันกินเป็ดย่างซอสน้ำผึ้งมา ปากหวานมากเลยนะ เธอเชื่อไหม"

"ไม่เชื่อ ขอลองชิมหน่อยสิ" พูดจบ ถังซือเวยก็ยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอของฉินฮั่นชู

แขนของถังซือเวยโอบคอฉินฮั่นชูไว้ มือของฉินฮั่นชูก็ต้องหาที่วางเช่นกัน

ตำแหน่งที่ผู้ชายชอบที่สุดก็มีอยู่แค่ไม่กี่จุด

ถ้าอย่างนั้นก็ผลัดกันวางไปทีละที่แล้วกัน

คลอเคลียหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง ฉินฮั่นชูก็เอ่ยขึ้น "พักรบก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้เรื่องแน่"

ถังซือเวยหน้าแดงก่ำ "ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ฉันไปอาบน้ำดีกว่า"

ตื่นมาอีกทีก็แปดโมงเช้าแล้ว

ตอนที่ฉินฮั่นชูลุกขึ้นมา ถังซือเวยกับฉินเสี่ยวอวี๋ยังคงหลับอยู่

เขาเดินเข้าครัวแล้วเริ่มลงมือทำอาหารเช้า

ยี่สิบนาทีต่อมา ถังซือเวยก็เดินออกมาในชุดนอน

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูหนาว แต่ในบ้านมีระบบทำความร้อน อากาศจึงอบอุ่นมาก

ต่อให้ถังซือเวยใส่ชุดนอนฤดูร้อน ก็ไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด

เธอเดินเข้ามาในครัว ยิ้มแล้วถามว่า "วันนี้มีแผนจะทำอะไรบ้าง"

"พอกินข้าวเสร็จ ฉันต้องไปส่งเปิ่นซีที่สนามบินก่อน"

"พอกลับมาจากสนามบิน ฉันจะพาพวกเธอไปดูวิวหิมะที่เขาหลิงซานกัน" ฉินฮั่นชูบอก

ถังซือเวยพยักหน้า "ได้สิ งั้นพวกเรารอนายอยู่ที่บ้านนะ"

ฉินฮั่นชูเหลือบมองห้องของฉินเสี่ยวอวี๋แวบหนึ่ง จากนั้นก็ชี้ไปที่ปากของตัวเอง "ขอมอร์นิงคิสหน่อยสิ"

ถังซือเวยยิ้มแล้วขยับเข้าไปแนบชิดฉินฮั่นชู ก่อนจะประทับจูบเบาๆ ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ" พูดจบ ถังซือเวยก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำ

พอทำอาหารเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ตะโกนไปทางห้องของฉินเสี่ยวอวี๋ "เสี่ยวอวี๋ ตื่นมากินข้าวได้แล้ว"

ครู่ต่อมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินสะโหลสะเหลออกมาพร้อมผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง

"มานี่สิ เดี๋ยวพี่หวีผมให้" ถังซือเวยเอ่ยกับฉินเสี่ยวอวี๋

ฉินฮั่นชูเพิ่งยกกับข้าวออกมาวาง ทั้งสองคนก็เดินตามออกมาพอดี

ตอนนี้ฉินเสี่ยวอวี๋รวบผมเป็นหางม้าง่ายๆ ไว้ก่อน

รอกินข้าวเสร็จ ถังซือเวยค่อยถักเปียสวยๆ ให้เธอใหม่อีกที

เก้าโมงครึ่งช่วงเช้า ฉินฮั่นชูเดินทางมาถึงโรงแรม

เวลานี้เปิ่นซีและคนอื่นๆ กินมื้อเช้าที่โรงแรมจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว กำลังรวมกลุ่มนั่งคุยกันอยู่

พอเห็นฉินฮั่นชูมา ทุกคนก็ทักทายกัน

"เปิ่นซี ฉันไปส่งเธอที่สนามบินก่อนนะ" เพราะเที่ยวบินต่างกัน เวลาเดินทางของแต่ละคนจึงไม่ตรงกัน

ด้วยเหตุนี้ ฉินฮั่นชูถึงได้มารับไปส่งเปิ่นซีด้วยตัวเอง

สำหรับ "น้องสาวตัวน้อย" ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนนี้ เขาต้องคอยดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษหน่อย

"ทุกคน บ๊ายบายนะคะ ไว้คุยกันในกลุ่มน้า" แม้จะมีเวลาแค่หนึ่งวันหนึ่งคืน แต่เปิ่นซีก็สนุกมากจริงๆ

"ไว้มาอัดเพลงด้วยกันนะ" เสี่ยวเจี้ยนบอก

หลังจากบอกลาทุกคน เปิ่นซีก็สะพายเป้เดินตามฉินฮั่นชูออกจากโรงแรม

ระหว่างทางไปสนามบิน ฉินฮั่นชูนั่งอยู่บนรถแท็กซี่แล้วเอ่ยถามเปิ่นซี "เล่นอินเทอร์เน็ตแล้วมีความสุขไหม"

"มีทั้งตอนที่มีความสุข แล้วก็ตอนที่ไม่สบายใจค่ะ" เปิ่นซีตอบ

"เป็นเพราะพวกคอมเมนต์ด่าทอพวกนั้นเหรอ"

บนเว็บเสียวหมี่เจียหยวนของฉินฮั่นชูยังถือว่าเรียบร้อยดี เพราะมีผู้ดูแลคอยควบคุมความเป็นระเบียบอยู่

กระทู้ไหนที่มีการโจมตีตัวบุคคลจะถูกลบและแบนไอดีทั้งหมด

ทว่าพื้นที่อย่างเว็บบอร์ดเถี่ยปา ฉินฮั่นชูกลับควบคุมไม่ได้

เปิ่นซีพยักหน้า "ค่ะ"

"ทัศนคติของแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอก เธอไม่มีทางทำให้ทุกคนถูกใจได้หมด"

"เหมือนกับพล็อตนิยายของฉัน ก็ยังมีคนด่าเหมือนกัน"

"คนเราบางทีก็ต้องหน้าหนาเข้าไว้ คำพูดที่คอยโจมตีพวกนั้น ไม่ต้องไปใส่ใจมากนักหรอก"

"เธอต้องจำไว้นะ นอกจากจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองแล้ว เธอยังมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่รักเธอด้วย"

สิ่งที่ฉินฮั่นชูพอจะทำได้ มีเพียงการใช้คำพูดคอยปลอบประโลมและชี้แนะให้เธอปล่อยวาง

แม้เขาจะไม่ใช่คนดีโลกสวย แต่ก็ไม่อยากเห็นชีวิตที่ยังเยาว์วัยต้องดับสูญไป

เปิ่นซีพยักหน้าราวกับฉุกคิดอะไรได้ "ขอบคุณค่ะลูกพี่ หนูเข้าใจแล้ว"

"มีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็มาคุยกับฉันได้นะ ฉันช่วยรับฟังแล้วก็ให้คำปรึกษาได้" ฉินฮั่นชูยิ้มพูด

ทั้งสองคุยกันไปตลอดทางจนกระทั่งถึงสนามบิน

ท่ามกลางสายตาที่มองส่งของฉินฮั่นชู เปิ่นซีก็ก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้ากลับบ้านไป