บทที่ 89 การรวมตัวของเหล่านักดนตรี

ตอนแรกฉินฮั่นชูไม่ได้คิดจะทำค่ายเพลง แต่ทรัพยากรดีๆ ในมือตอนนี้ หากไม่นำมาใช้ประโยชน์ก็คงเสียเปล่า

เขาสามารถใช้สิ่งที่มีอยู่สร้างผลประโยชน์ร่วมกันของทั้งสองฝ่ายได้อย่างเต็มที่

ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ ก็ต้องดูท่าทีของเหล่านักดนตรีอย่างสวี่ซงและคนอื่นๆ

ต่อให้พวกเขาปฏิเสธ เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร

คิดเสียว่าเป็นการนัดพบปะสังสรรค์กันนอกรอบสักครั้งก็แล้วกัน

ตอนนี้ในกลุ่มมีนักร้องนักแต่งเพลงทั้งหมด 15 คน

ค่าเดินทางคนละ 2,000 หยวน รวมเป็นเงิน 30,000 หยวน

บวกกับค่าอาหาร รวมๆ แล้ว 50,000 หยวนก็น่าจะพอ

วันอาทิตย์ ทั้งสามคนยังคงออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกันต่อ

ส่วนเรื่องงานเลี้ยงรวมตัว เขาได้มอบหมายให้หวังลู่ช่วยจัดการเรียบร้อยแล้ว

ทั้งตั๋วเครื่องบิน ร้านอาหาร และโรงแรม ล้วนเบิกจ่ายจากบัญชีของบริษัท

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันเสาร์

ฉินฮั่นชูฝากฉินเสี่ยวอวี๋ไว้กับถังซือเวย จากนั้นก็เดินทางไปสนามบินเพียงลำพัง

พวกสวี่ซงต่างโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องไปรับถึงที่

ทว่าเปิ่นซีเพิ่งจะอายุสิบห้าปี ฉินฮั่นชูไม่วางใจให้เธอนั่งแท็กซี่มาคนเดียว

เขามายืนรออยู่ตรงทางออกผู้โดยสารขาเข้า พลางชูป้ายต้อนรับเปิ่นซีไว้

สิบนาทีต่อมา ผู้โดยสารเริ่มทยอยเดินออกมาเรื่อยๆ

และในตอนนั้นเอง ฉินฮั่นชูก็เห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งก้าวออกมา

เมื่อเห็นป้ายต้อนรับ เปิ่นซีก็เดินตรงเข้ามาหาพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย "คุณคือ…?"

"ผมฉินฮั่นชูครับ" เขายิ้มตอบ

"สวัสดีค่ะหัวหน้า" เปิ่นซีทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใส

เมื่อได้เห็นเปิ่นซีในยามนี้ ในใจของฉินฮั่นชูก็พลันรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

แม้เปิ่นซีในตอนนี้จะไม่ได้ดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ถึงขนาดนั้น แต่ก็นับว่าเป็นเด็กสาวที่ร่าเริงคนหนึ่ง

ใครเล่าจะคิดว่าในอนาคต เธอจะเลือกจบชีวิตตัวเองลงในช่วงวัยที่งดงามที่สุด

เรื่องการจากไปของเธอ มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในโลกอินเทอร์เน็ตไปต่างๆ นานา

บ้างก็ว่าเธอเป็นโรคซึมเศร้าเพราะค่ายเพลงและการกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์

บ้างก็ยังคงกังขาต่อแถลงการณ์การเสียชีวิตของค่ายเพลง

ฉินฮั่นชูไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่เปิ่นซีเคยถูกต้นสังกัดทั้งสองแห่งขูดรีดอย่างแสนสาหัสจริงๆ

ดังนั้น ข่าวลือในเน็ตก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องโกหกเสมอไป

ไม่รู้ว่าผีเสื้อขยับปีกอย่างเขา จะสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของเปิ่นซีได้หรือไม่

"เดี๋ยวเที่ยวบินของเสี่ยวเจี้ยนก็จะถึงแล้ว รอเขามาก่อนแล้วค่อยไปบริษัทพร้อมกันนะ" ฉินฮั่นชูกล่าว

"ได้ค่ะ" เปิ่นซีพยักหน้า

"จริงสิ มีมือถือไหม โทรหาคนที่บ้านหน่อยสิ จะได้บอกให้พวกเขาสบายใจว่าถึงอย่างปลอดภัยแล้ว" เขาเอ่ยเตือน

เปิ่นซีพยักหน้ารับ จากนั้นก็กดโทรศัพท์หาแม่ของเธอ

พอนักร้องสาววางสาย ฉินฮั่นชูก็เอ่ยถามยิ้มๆ "หนีมาคนเดียวแบบนี้ แม่เธอไม่ห่วงเหรอ"

"ห่วงสิคะ แต่หนูอยากมานี่นา" เด็กสาวในวัยนี้กำลังอยู่ในช่วงต่อต้าน ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

ฉินฮั่นชูคุยกับพวกเปิ่นซีในกลุ่มเป็นประจำอยู่แล้ว ทั้งคู่จึงคุ้นเคยกันดี

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยเล่นกันอยู่นั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมา เขาคือเสี่ยวเจี้ยนนั่นเอง

ทั้งสามคนทักทายกันสั้นๆ ก่อนจะพากันขึ้นรถแท็กซี่

เมื่อมาถึงบ้านลานสี่ประสาน เปิ่นซีก็อุทานด้วยความประหลาดใจ "ว้าว นึกไม่ถึงเลยว่าเสียวหมี่เจียหยวนจะใช้ออฟฟิศในบ้านลานสี่ประสาน บรรยากาศสุดยอดไปเลยค่ะ"

"บ้านลานสี่ประสานโบราณแบบนี้ได้ฟีลดีจริงๆ" เสี่ยวเจี้ยนเอ่ยเสริม

"เดี๋ยวผมพาเดินดูครับ"

ฉินฮั่นชูพาคนทั้งสองเดินชมแผนกการ์ตูนและแผนกเทคนิคของบริษัท

เมื่อเดินชมจนทั่ว เขาก็พาพวกเขาทั้งคู่มานั่งดื่มชาพูดคุยกันในห้องประชุม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สวี่ซงก็ก้าวเข้ามาในบ้านลานสี่ประสาน

สวี่ซงมีความชื่นชอบในสิ่งที่มีกลิ่นอายโบราณอยู่แล้ว จึงถูกใจบรรยากาศคลาสสิกของบ้านลานสี่ประสานแห่งนี้เป็นพิเศษ

ตลอดทั้งวัน เหล่านักดนตรีในกลุ่มต่างทยอยเดินทางมาถึงทีละคน

บ้านลานสี่ประสานที่เคยกว้างขวาง บัดนี้เริ่มดูแน่นขนัดขึ้นมาถนัดตา

ทุกคนนั่งคุยกันในบ้านลานสี่ประสานอยู่พักใหญ่ จากนั้นฉินฮั่นชูก็พาไปยังร้านอาหาร

ก่อนหน้านี้ทุกคนคุยกันในกลุ่มอยู่บ่อยๆ จึงไม่ได้รู้สึกแปลกหน้าต่อกันสักเท่าไร

พอนั่งลงประจำที่ในร้านอาหาร ทุกคนก็เริ่มเปิดบทสนทนากันอย่างออกรส

เมื่อเหล่านักดนตรีมารวมตัวกัน เรื่องที่คุยย่อมหนีไม่พ้นเรื่องดนตรี

แม้ฉินฮั่นชูจะไม่รู้เรื่องดนตรีเลย แต่ก็ยินดีจะรับบทเป็นผู้ฟังที่ดี

เมื่อกับข้าวทยอยมาเสิร์ฟ ทุกคนก็กินไปคุยไปอย่างเพลิดเพลิน

หลังจากชนแก้วกันไปพอสมควร สวี่ซงก็หันมามองฉินฮั่นชูแล้วเอ่ยถาม "ฮั่นชู นายเรียกพวกเรามาครั้งนี้ คงไม่ได้มีแค่กินข้าวคุยเล่นกันเฉยๆ ใช่ไหม"

ทุกคนต่างก็รู้ทัน จึงพากันหันมามองฉินฮั่นชูเป็นตาเดียว

หลังจากได้คลุกคลีกันผ่านโลกออนไลน์มาพักใหญ่ ทุกคนจึงค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวฉินฮั่นชู

ฉินฮั่นชูวางตะเกียบในมือลง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ผมอยากจะเพิ่มแผนกเพลงเข้าไปในเสี่ยวอวี๋มีเดีย เลยอยากชวนทุกคนมาร่วมงานกันครับ"

"พวกเราต้องทำอะไรบ้าง แล้วจะได้อะไรตอบแทน" เสี่ยวเจี้ยนถาม

"พวกคุณต้องมอบสิทธิ์ในลิขสิทธิ์เพลงให้ทางบริษัท โดยรายได้จากลิขสิทธิ์จะแบ่งกันในอัตราส่วนเจ็ดสิบต่อสามสิบ"

"หากมีใครละเมิดลิขสิทธิ์ ผมจะจ้างทนายความดำเนินการฟ้องร้องเพื่อปกป้องสิทธิ์ให้"

"แม้พวกคุณจะมอบสิทธิ์ลิขสิทธิ์ให้ผม แต่เรื่องการนำลิขสิทธิ์ไปใช้ พวกคุณยังมีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด"

"พูดง่ายๆ คือ ทุกครั้งที่จะนำลิขสิทธิ์ไปใช้ จะต้องผ่านความเห็นชอบจากพวกคุณก่อน"

"หากในอนาคตพวกคุณอยากเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอื่น ผมยินดีให้พวกคุณนำลิขสิทธิ์เพลงของตัวเองติดตัวไปด้วยได้ จะไม่มีการผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น"

"ส่วนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิ์ ให้พวกคุณหาทนายความมาร่างขึ้นมาเองได้เลย จะได้ไม่ต้องระแวงว่าจะโดนผมเอาเปรียบ"

ฉินฮั่นชูกล่าวแจกแจง

"ฉันเอาด้วย" สวี่ซงพูดขึ้นทันที

ฉินฮั่นชูชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าสวี่ซงจะเป็นคนแรกที่ตอบตกลง

"ไม่คิดดูก่อนเหรอครับ" เขาถาม

สวี่ซงหัวเราะ "เงื่อนไขดีขนาดนี้ยังมีอะไรให้ต้องคิดอีกล่ะ ถึงจะมอบสิทธิ์ให้นายไป แต่อำนาจตัดสินใจเรื่องลิขสิทธิ์ก็ยังอยู่กับพวกเราเองไม่ใช่เหรอ เพลงต้วนเฉียวของฉันก็เริ่มมีคนแอบเอาไปทำเสียงรอสายแล้วด้วย นายต้องช่วยฉันทวงสิทธิ์คืนมานะ"

"หนูก็ตกลงค่ะ" เปิ่นซีรีบพูดขึ้นบ้าง

ฉินฮั่นชูหันไปมองเปิ่นซีแล้วเอ่ยเตือน "เชื่อใจพี่ได้นะ แต่ต่อไปอย่าไปเชื่อคนอื่นง่ายๆ แบบนี้ล่ะ คนเราไม่ได้เที่ยงธรรมเหมือนพี่ทุกคนหรอกนะ"

"ยอมใจเลย มีคนหน้าหนาได้เบอร์นี้ด้วยแฮะ" อูลาไต้หัวเราะแซว

คำพูดของอูลาไต้ทำให้ทุกคนหัวเราะครืนขึ้นมาพร้อมกัน

ท่ามกลางบรรยากาศเฮฮาเช่นนี้ เปิ่นซีก็พลอยหัวเราะอย่างมีความสุขไปด้วย

"ในเมื่อทุกคนไว้ใจผม ผมก็รับรองว่าจะไม่เอาเปรียบพวกคุณแน่นอน"

"พวกคุณลองปรึกษาเรื่องข้อตกลงในสัญญากันดูนะ"

"พอทางบริษัทเพิ่มใบอนุญาตประกอบกิจการด้านดนตรีเรียบร้อยแล้ว ก็จะเซ็นสัญญากับพวกคุณได้ทันที"

เดิมทีฉินฮั่นชูคิดจะเปิดบริษัทเพลงใหม่ขึ้นมาอีกแห่ง แต่หลังจากหวังลู่ช่วยท้วงติง ถึงได้รู้ว่าไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น

เพราะเดิมทีเสี่ยวอวี๋มีเดียก็เป็นบริษัทด้านสื่อและวัฒนธรรมอยู่แล้ว เพียงแค่ยื่นขอเพิ่มใบอนุญาตประกอบธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับดนตรี ก็สามารถทำธุรกิจเกี่ยวกับเพลงได้เลย

"เรื่องทำเงินได้หรือไม่ได้เป็นเรื่องเล็ก ฉันแค่หวังว่าลิขสิทธิ์ผลงานของตัวเองจะได้รับการคุ้มครองอย่างจริงจังก็พอ" สวี่ซงกล่าว

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ไม่มีใครอยากให้ผลงานที่สร้างด้วยหยาดเหงื่อแรงกายถูกคนอื่นขโมยไปกอบโกยผลประโยชน์

หลังจากนั้น ทุกคนก็กินข้าวไปพลางปรึกษาหารือเรื่องข้อตกลงในสัญญากันไปพลาง

เดิมทีฉินฮั่นชูก็ไม่ได้คิดจะผูกมัดอะไรพวกเขาอยู่แล้ว สัญญาจึงยืดหยุ่นและให้อิสระอย่างยิ่ง

สำหรับเขาแล้ว ลิขสิทธิ์เพลงเหล่านี้เป็นเพียงธุรกิจเสริมที่ทำควบคู่กันไปเท่านั้น

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉินฮั่นชูก็พาทุกคนไปส่งที่โรงแรม

แม้โรงแรมแห่งนี้จะไม่ถึงขั้นหรูหราที่สุด แต่การบริการและความสะอาดถือว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

เมื่อเหล่านักดนตรีมารวมตัวกัน ย่อมไม่มีใครอยากเข้านอนแต่หัวค่ำ

พวกเขานั่งจับกลุ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางดนตรีกันอย่างออกรส

ส่วนฉินฮั่นชูซึ่งไม่รู้เรื่องดนตรีแม้แต่น้อย จึงไม่คิดจะอยู่ร่วมวงให้เกะกะเสียเวลา