บทที่ 88 ใครบอกให้แอบดู

ฉินฮั่นชูกับถังซือเวยหันไปมอง แล้วก็เห็นจินไห่ลู่อยู่ตรงนั้นจริงๆ

จังหวะนั้น จินไห่ลู่เองก็ได้ยินเสียงของฉินเสี่ยวอวี๋เช่นกัน

เมื่อเห็นทั้งสามคน เธอจึงเดินยิ้มอย่างดีใจเข้ามาหา

"บังเอิญจัง มาเจอพวกเธอที่นี่ได้" จินไห่ลู่เอ่ยยิ้มๆ

"มาแถวนี้ทำไมไม่โทรหาพวกเราล่ะ?" ถังซือเวยถาม

จินไห่ลู่ตอบว่า "มากับรูมเมตน่ะ ก็เลยไม่ได้ติดต่อพวกเธอไป"

"ชวนรูมเมตเธอมานั่งด้วยกันสิ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง" ถังซือเวยเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"ไม่เอาหรอก พวกเราไม่อยากเป็นก้างขวางคอ"

"ไว้ว่างๆ ค่อยนัดเจอกันใหม่นะ"

จินไห่ลู่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"เอาแบบนั้นก็ได้ ว่างเมื่อไรก็มาหาฉันนะ ไม่ได้ไปเดินช้อปปิ้งด้วยกันตั้งสองเดือนแล้ว" ถังซือเวยว่า

จินไห่ลู่พยักหน้า "ได้เลย งั้นฉันกลับไปกินข้าวกับรูมเมตก่อนนะ"

หลังจากบอกลาพวกฉินฮั่นชูทั้งสามคน จินไห่ลู่ก็เดินกลับไปหารูมเมตของเธอ

"ถ้าไห่ลู่อยู่มหาวิทยาลัยเหรินหมินด้วยก็คงดี" ถังซือเวยถอนหายใจ

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "มีระยะห่างบ้างก็สร้างความประทับใจดีออก อยู่ด้วยกันทุกวันใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไปสักหน่อย"

ได้ยินดังนั้น ถังซือเวยก็จ้องฉินฮั่นชูตาเขียวพลางส่งเสียงฮึดฮัด "นายเริ่มเบื่อฉันแล้วใช่ไหม? อยากมีระยะห่างกับฉันแล้วสินะ?"

"เอ๋?" ฉินฮั่นชูทำหน้าเหวอไปทันที

พอเห็นสีหน้าตกตะลึงของฉินฮั่นชู ถังซือเวยก็หัวเราะร่าออกมา "ล้อเล่นน่า ฉันไม่ทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลขนาดนั้นหรอก"

"ทำเอาฉันตกใจหมด"

ถ้าผู้หญิงเริ่มหาเรื่องจริงจังขึ้นมาเมื่อไร รับมือยากสุดๆ เลยล่ะ

ฉินฮั่นชูไม่อยากให้แฟนสาวของตัวเองเป็นคนแบบนั้นหรอกนะ

พอกินเสร็จ ทั้งสามคนก็แวะไปบอกลาจินไห่ลู่ที่โต๊ะ

พอทั้งสามคนเดินออกไป รูมเมตของจินไห่ลู่ก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที "ไห่ลู่ พวกเขาเป็นใครเหรอ?"

"เพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉันเอง แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทด้วย" จินไห่ลู่ยิ้มพลางอธิบาย "พวกเขาเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเหรินหมินน่ะ"

"แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นล่ะ? คงไม่ใช่ลูกของพวกเขานะ?" รูมเมตหญิงอีกคนเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

จินไห่ลู่หัวเราะ "ในหัวเธอคิดอะไรอยู่น่ะ คิดไปได้ยังไงกัน? นั่นน้องสาวของฮั่นชูต่างหาก"

"น้องสาวเหรอ? บ้านเกิดของเธอไม่ใช่เมืองเต่าเฉิงหรอกเหรอ? เขามาเรียนที่นี่แล้วพาน้องสาวมาด้วยเนี่ยนะ?"

"อืม เขาหาโรงเรียนให้น้องสาวเรียนที่ปักกิ่งเลยน่ะ" จินไห่ลู่ตอบ

"พี่ชายคนนี้ดีเกินไปแล้วมั้ง เลี้ยงน้องสาวประคบประหงมยังกับลูกสาวแน่ะ"

"ฐานะทางบ้านของเพื่อนเธอคนนี้คงดีน่าดูเลยสิ ค่าใช้จ่ายเรื่องเรียนที่ปักกิ่งไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

จินไห่ลู่ยิ้มแล้วพูดว่า "พวกเธอชอบเพลง 'หิมะที่หลงเหลือบนสะพานขาด' ของสวี่ซงไม่ใช่เหรอ? เพลงนี้ก็โปรโมตขึ้นมาจากเว็บไซต์ของเขานี่แหละ"

"อะไรนะ? เขาคือแอดมินเว็บเสียวหมี่เจียหยวนงั้นเหรอ?"

"ทำไมเธอไม่บอกแต่แรกล่ะ แบบนี้เขาก็ต้องรู้จักสวี่ซงน่ะสิ?"

"ไห่ลู่ พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันนะ เธอช่วยขอลายเซ็นพร้อมรูปถ่ายของสวี่ซงให้หน่อยสิ นะๆ"

เมื่อรู้ว่าฉินฮั่นชูคือเจ้าของเว็บเสียวหมี่เจียหยวน บรรดารูมเมตของจินไห่ลู่ก็พากันตื่นเต้นยกใหญ่

หลังจากออกจากร้านหม้อไฟ ฉินฮั่นชูกับฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินไปส่งถังซือเวยที่มหาวิทยาลัยก่อน

ที่ใต้หอพักหญิง ถังซือเวยเอ่ยขึ้นว่า "ฉันขึ้นหอก่อนนะ พวกนายเดินกลับดีๆ ล่ะ"

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "อืม พรุ่งนี้เจอกันนะ"

ถังซือเวยส่งยิ้มให้ กำลังจะหันหลังเดินกลับไป

ทว่าในตอนนั้นเอง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็พูดขึ้นมาว่า "จะไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอคะ? ในซีรีส์เขาต้องจูบกันก่อน แล้วค่อยร่ำลากันแบบอาลัยอาวรณ์ไม่ใช่เหรอ?"

ฉินฮั่นชูเคาะศีรษะฉินเสี่ยวอวี๋เบาๆ พลางเอ่ยเตือน "ต่อไปห้ามดูซีรีส์พวกนั้นอีกนะ"

"ฉันว่าพี่ชายเธอพูดถูกที่สุดเลย" ถังซือเวยเห็นด้วย

ฉินเสี่ยวอวี๋เอามือปิดตาทันทีแล้วหัวเราะคิกคัก "หนูไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ พวกพี่จะทำอะไรก็ทำไปเลย"

ได้ยินแบบนั้น ฉินฮั่นชูกับถังซือเวยก็อดขำไม่ได้

ฉินฮั่นชูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของถังซือเวยอย่างอ่อนโยน

ในจังหวะนั้นเอง นิ้วมือของฉินเสี่ยวอวี๋ก็แง้มออกเป็นช่อง เธอแอบมองฉากจูบนี้แล้วก็หัวเราะคิกคักออกมาจนได้

"ใครบอกให้แอบดูหืม?" ฉินฮั่นชูหรี่ตามองฉินเสี่ยวอวี๋

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "หนูไม่เห็นอะไรจริงๆ นะคะ"

ถังซือเวยเริ่มเขินอายขึ้นมาจึงรีบพูด "ฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย"

พอมองส่งถังซือเวยเดินลับสายตาไป ฉินฮั่นชูก็จูงมือฉินเสี่ยวอวี๋แล้วเอ่ยขึ้น "ตอนนี้พี่ชักเป็นห่วงเราแล้วสิ"

"หมายความว่าไงคะ?" ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้างง

"ตัวแค่นี้แต่แก่แดด รู้เรื่องอะไรเยอะเกินไปแล้ว"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป อนุญาตให้ดูได้แค่ไซอิ๋วกับสองพี่น้องไฮเออร์เท่านั้น" ฉินฮั่นชูออกคำสั่ง

"อย่าเลยนะคะ หนูยังอยากดูเรื่องครอบครัวหรรษาอยู่นี่นา" ฉินเสี่ยวอวี๋รีบอ้อนวอน

สองพี่น้องคุยเล่นหยอกล้อกันไปตลอดทางจนกระทั่งกลับถึงบ้าน

เหมือนเช่นทุกวัน ฉินฮั่นชูนั่งพิมพ์นิยาย ส่วนฉินเสี่ยวอวี๋ก็นั่งทำการบ้านอยู่ข้างๆ

พอฉินฮั่นชูตรวจการบ้านเสร็จ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบพุ่งตัวออกไปเปิดทีวีอย่างใจจดใจจ่อ

เวลานี้กำลังฉายเรื่องครอบครัวหรรษาภาคสามอยู่พอดี

ฉินฮั่นชูยังคงชอบสองภาคแรกมากกว่า ภาคสามพอไม่มีหยางจื่อแล้ว รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

เวลาสามทุ่มครึ่ง ฉินฮั่นชูเขียนเสร็จไปสองตอน

เขาเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วบอกกับฉินเสี่ยวอวี๋ว่า "ไปนอนได้แล้ว"

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบลุกขึ้นคว้าตัวรีโมตมากำไว้แน่นในมือ แล้วเอ่ยต่อรอง "ขอดูต่ออีกสิบนาทีนะคะ"

ทว่าฉินฮั่นชูกลับเดินตรงไปที่ข้างโทรทัศน์ เขาวางมือลงบนสวิตช์ของปลั๊กพ่วง "จะปิดเองหรือจะให้พี่ปิดให้?"

ฉินเสี่ยวอวี๋คิดว่าการถือรีโมตไว้จะทำให้ตัวเองคุมสถานการณ์ได้แท้ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าฉินฮั่นชูจะตัดไฟตรงๆ แบบนี้เลย

"หนูปิดเองก็ได้ เป็นพี่ชายแท้ๆ ตามใจน้องสาวให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงคะ" ฉินเสี่ยวอวี๋กดปิดทีวีอย่างเซ็งๆ

"ถ้าตามใจมากกว่านี้ เดี๋ยวก็ได้เป็นโรคเจ้าหญิงพอดี"

"ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็ขึ้นเตียงนอนเลยนะ ห้ามแอบอ่านการ์ตูนล่ะ" ฉินฮั่นชูกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"รับทราบแล้วค่า" ฉินเสี่ยวอวี๋เดินคอตกเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

เมื่อกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ฉินฮั่นชูก็กดส่งข้อความคุยกับถังซือเวยไปพลาง เปิดดูหน้าหมวดดนตรีของเสียวหมี่เจียหยวนไปพลาง

เขามักจะเปิดดูกระทู้ใหม่ๆ ที่โพสต์ในแต่ละวัน เพื่อดูว่ามีนักดนตรีที่คุ้นหน้าคุ้นตาโผล่มาบ้างหรือไม่

ขณะที่กำลังเลื่อนดูอยู่นั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับชื่อบัญชีที่คุ้นตาเข้าพอดี

ชื่อบัญชีนั้นใช้ชื่อว่า อาจเฉียว

ฉินฮั่นชูยังไม่แน่ใจว่าอาจเฉียวคนนี้คือนักร้องสาวออนไลน์ในความทรงจำของเขาหรือเปล่า

กระทู้ที่เธอโพสต์ไม่ใช่ผลงานเพลง แต่เป็นการแสดงความชื่นชอบต่อเพลง 'หิมะที่หลงเหลือบนสะพานขาด'

ฉินฮั่นชูอ่านเนื้อหาในกระทู้ของเธออย่างละเอียด

จากตัวอักษรทุกบรรทัด ฉินฮั่นชูสัมผัสได้ว่าเธอคนนี้มีความเข้าใจในเรื่องดนตรีอย่างลึกซึ้งทีเดียว

"พี่คะ อย่านอนดึกเกินไปนะ" ในตอนนั้นเอง เสียงของฉินเสี่ยวอวี๋ก็ดังแว่วมาจากหน้าประตูห้อง

"อืม เราก็นอนได้แล้ว" ฉินฮั่นชูยิ้มรับ

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

สายตาของเขากลับมาจดจ่อที่หน้าจออีกครั้ง ในหัวของฉินฮั่นชูพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คลิกเปิดกลุ่มแชตของเหล่านักดนตรี

"ทุกคน วันเสาร์หน้าพอจะมีเวลาว่างกันไหมครับ?"

"ผมอยากจะจัดงานมีตติงรวมตัวนักดนตรีของเสียวหมี่เจียหยวนขึ้นที่ปักกิ่งสักครั้ง"

"ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงานนี้ ผมเป็นคนออกให้เอง"

"ผมไปครับ!" ไม่นานนัก สวี่ซงก็ตอบข้อความกลับมา

ตามมาด้วยเสี่ยวเจี้ยนที่บอกว่า "ผมก็ไปด้วยครับ"

เปิ่นซีถามขึ้น "รวมค่าตั๋วเครื่องบินด้วยไหมคะ?"

ฉินฮั่นชูตอบทันที "แน่นอน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมออกให้หมดเลย!"

"เยี่ยมไปเลยค่ะ งั้นฉันไปด้วย" เปิ่นซีตอบ

"พวกเรากลุ่มล่วนก่านเจวี๋ยไปกันทุกคนเลยครับ"

ล่วนก่านเจวี๋ยเป็นกลุ่มดนตรีเล็กๆ กลุ่มหนึ่ง ซึ่งสวี่ซงเองก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนี้เช่นกัน

หลังจากสวี่ซงย้ายเข้ามาที่เสียวหมี่เจียหยวนได้ไม่นาน สมาชิกคนอื่นๆ ของกลุ่มล่วนก่านเจวี๋ยต่างก็พากันย้ายตามเข้ามาด้วยทั้งหมด