บทที่ 87 ไม่โดนตีสามวัน ชักจะเหิมเกริมใหญ่แล้วนะ

กำไรสุทธิสามแสนหยวนนี้ มีหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของฉินฮั่นชู

ส่วนอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนที่เหลือเก็บไว้เป็นทุนหมุนเวียนพัฒนาบริษัท

หลังจากสะสมมาตลอดครึ่งปี บัญชีของบริษัทก็มีเงินทุนหมุนเวียนอยู่แล้วกว่าเก้าแสนหยวน

หากไม่นับรวมผลกำไรของบริษัท ค่าต้นฉบับในแต่ละเดือนของฉินฮั่นชูก็อยู่ที่ราวหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

แม้ว่าเว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้นจะมีนักอ่านนับล้านคน แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกลุ่มนักเรียนและผู้มีรายได้น้อย

คนที่มีกำลังทรัพย์พอจะยอมจ่ายเงินอ่านนิยายจริงๆ มีอยู่เพียงไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น

ดังนั้น ค่าต้นฉบับรายเดือนของฉินฮั่นชูจึงเริ่มคงที่

ช่วงเวลาที่ค่าต้นฉบับจะพุ่งทะยานอย่างแท้จริง คือยุคที่การอ่านผ่านอุปกรณ์พกพาแบบไร้สายเข้ามามีบทบาท

นิยายเรื่อง 'โต้วพั่ว' ของถู่โต้ว เคยทำรายได้จากการอ่านผ่านมือถือแตะระดับหลักล้านหยวนต่อเดือน แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพลังดูดเงินของการอ่านผ่านมือถือในยุคนั้นมหาศาลเพียงใด

ทว่ายุคสมัยนั้นยังต้องรออีกสองปีกว่าจะมาถึง

ก่อนหน้านั้น ค่าต้นฉบับรายเดือนของฉินฮั่นชูจึงคงอยู่ที่ราวหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

สำหรับค่าลิขสิทธิ์ที่ได้รับประปราย เขาโอนเข้าบัตรผ่อนบ้านโดยตรง จึงมองข้ามไปก่อนได้ในตอนนี้

เมื่อรวมค่าต้นฉบับรายเดือนกับกำไรของบริษัทเข้าด้วยกัน ในช่วงเวลาครึ่งปีฉินฮั่นชูก็ทำเงินได้มากกว่าหนึ่งล้านแปดแสนหยวน

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ราคาหุ้นของเพนกวินขยับขึ้นไปอยู่ที่ราวแปดหยวน

ฉินฮั่นชูนำเงินก้อนนี้ไปช้อนซื้อหุ้นเพิ่มอีกสองแสนสามหมื่นหุ้น

เมื่อรวมกับเก้าแสนกว่าหุ้นที่มีอยู่เดิม หุ้นที่เขาถือครองจึงทะลุกว่าหนึ่งล้านหนึ่งแสนสามหมื่นหุ้นเข้าไปแล้ว

ในเวลานี้ ฉินฮั่นชูนับว่าเป็นนักลงทุนรายย่อยระดับแนวหน้าคนหนึ่งในตลาดหุ้นเพนกวิน

กลางเดือนมกราคม ปี 2008 วันเสาร์

วันนี้ในปักกิ่งมีเกล็ดหิมะโปรยปราย

คนเดินถนนกลัวจะลื่นล้ม จึงก้าวเท้ากันอย่างระมัดระวัง

ถึงจะเดินระวังแค่ไหน ก็ยังเห็นคนลื่นล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บ่อยๆ

ในสวนสาธารณะ ฉินเสี่ยวอวี๋สวมเสื้อนวมหนาเตอะ สวมหมวกไหมพรม กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นหิมะ

"พร้อมหรือยัง" ฉินฮั่นชูกับถังซือเวยจับมือฉินเสี่ยวอวี๋คนละข้าง

"พร้อมแล้ว" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบอย่างร่าเริง

"ไปกันเล้ย!" ถังซือเวยกับฉินฮั่นชูร้องขึ้นพร้อมกัน พลางช่วยกันดึงฉินเสี่ยวอวี๋ให้ไถลไปบนพื้นหิมะ

ความสนุกจากการไถลหิมะทำให้ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

ทันใดนั้น ถังซือเวยก้าวพลาดจนลื่นก้นจ้ำเบ้า

พอเธอล้มลง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็พลอยล้มลงไปกองกับพื้นด้วย

ฉินฮั่นชูที่จับมือน้องสาวอยู่ย่อมเลี่ยงไม่พ้น ล้มคะมำลงไปบนพื้นตามกัน

แม้จะล้มไม่เป็นท่า แต่ทั้งสามคนกลับยิ่งหัวเราะร่ากว่าเดิม

พอฉินฮั่นชูพยุงทั้งสองคนลุกขึ้นมา ก้อนหิมะก้อนหนึ่งก็ลอยหวือเข้ามาปะทะ

"ขอโทษทีนะคะ!" เด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเล่นปาหิมะอยู่รีบตะโกนบอก

ฉินฮั่นชูหัวเราะแล้วพูดว่า "ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ เพราะพวกเรากำลังจะเอาคืนแล้ว!"

หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็เข้าร่วมวงเล่นปาหิมะอย่างสนุกสนาน

ทั่วทั้งสวนสาธารณะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของการเล่นหิมะ

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ฉินฮั่นชูทั้งสามคนก็โบกมือลา "เพื่อนร่วมรบ" ในสงครามหิมะ

"กลับไปกินข้าวที่บ้านหรือจะกินข้างนอก" ฉินฮั่นชูหันไปถามถังซือเวยกับฉินเสี่ยวอวี๋

ถังซือเวยถูมือไปมาพลางพูดว่า "ฉันเลี้ยงหม้อไฟพวกนายเอง!"

"เย้ ดีจังเลย ได้กินหม้อไฟแล้ว!" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดอย่างดีใจ

ฉินฮั่นชูมองถังซือเวยแล้วถามว่า "มือเย็นเหรอ"

ถังซือเวยพยักหน้ายิ้มๆ "นิดหน่อยน่ะ"

ฉินฮั่นชูเดินเข้าไปข้างๆ ถังซือเวย แล้วใช้สองมือของตนกุมมือเธอเอาไว้

ฮ่า…

ฉินฮั่นชูเป่าลมร้อนใส่ฝ่ามือของถังซือเวยเพื่อช่วยคลายความหนาวเย็น

แม้จะไม่ช่วยอะไรได้มากนัก แต่การกระทำของเขากลับทำให้หัวใจของถังซือเวยอุ่นวาบขึ้นมา

"พี่ มือหนูก็เย็นเหมือนกัน!" ฉินเสี่ยวอวี๋ชูมือน้อยๆ ขึ้นมาตะโกนบอก

"เอามือซุกกระเป๋าเสื้อให้อุ่นๆ สิ" ฉินฮั่นชูบอก

ได้ยินดังนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ถอนหายใจอย่างหงอยๆ "มีแฟนแล้วลืมน้องสาว น่าน้อยใจจริงเชียว"

ท่าทางของฉินเสี่ยวอวี๋ทำเอาถังซือเวยกลั้นยิ้มไม่อยู่

ส่วนฉินฮั่นชูก็พูดว่า "น่าน้อยใจเหรอ งั้นหม้อไฟก็ไม่ต้องกินแล้วมั้ง เดี๋ยวร่างกายจะปรับอุณหภูมิไม่ทัน"

"ไม่ได้สิ หม้อไฟพี่สะใภ้เป็นคนเลี้ยงหนู ไม่เกี่ยวกับพี่สักหน่อย!" ฉินเสี่ยวอวี๋รีบแย้งทันควัน

"เอาละ ไปกินข้าวกันเถอะ" ถังซือเวยพูดยิ้มๆ

ฉินฮั่นชูจูงมือขวาของถังซือเวย จากนั้นก็ยื่นมืออีกข้างไปหาฉินเสี่ยวอวี๋ "ไปกันเถอะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋จับมือฉินฮั่นชูอย่างร่าเริง ทั้งสามคนคุยพลางหัวเราะพลางเดินมุ่งหน้าไปยังร้านหม้อไฟ

ในฤดูหนาว ร้านหม้อไฟมักจะคนแน่นและคึกคักเป็นพิเศษ

ทั้งสามคนรออยู่ครู่หนึ่ง ถึงจะได้โต๊ะนั่ง

พอนั่งลง ถังซือเวยก็ถามฉินเสี่ยวอวี๋ "อยากกินอะไรจ๊ะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มแฉ่ง "เนื้อวัวสไลด์ติดมันกับลูกชิ้นเนื้อวัว!"

"ได้เลย" พูดจบ ถังซือเวยก็เริ่มสั่งอาหารเคียง

"เดี๋ยวฉันไปปรุงน้ำจิ้มให้นะ" ฉินฮั่นชูลุกขึ้นยืน

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบพูดขึ้นว่า "หนูไปด้วย"

ทั้งสองคนเดินมาถึงโซนตักน้ำจิ้มด้วยกัน

"หนูรู้ว่าพี่สะใภ้ชอบรสชาติแบบไหน" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดพลางลงมือปรุงน้ำจิ้มให้ถังซือเวยทันที

ฉินฮั่นชูยิ้มถาม "แล้วรู้ไหมว่าพี่ชอบกินแบบไหน"

"รู้สิ" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบ

"ลองว่ามาซิ"

ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก "ขอแค่เป็นอันที่หนูปรุงให้ พี่ก็ชอบกินหมดแหละ"

ฉินฮั่นชูเหลือบตามองบนใส่ฉินเสี่ยวอวี๋อย่างระอา "ใครให้ความมั่นใจมาเนี่ย"

ทั้งสองคนคุยเล่นพลางยกถ้วยน้ำจิ้มที่ปรุงเสร็จแล้วกลับมาที่โต๊ะ

ฉินเสี่ยวอวี๋ยื่นถ้วยน้ำจิ้มในมือให้ถังซือเวย แล้วพูดยิ้มๆ "พี่สะใภ้ นี่หนูปรุงให้พี่ด้วยมือตัวเองเลยนะ"

"ขอบใจจ้ะ" ถังซือเวยยิ้มตอบ

ขณะกินข้าว ถังซือเวยก็เอ่ยขึ้นว่า "ใกล้จะปิดเทอมแล้ว พวกเราจะกลับบ้านเกิดกันตอนไหนเหรอ ต้องรีบจองตั๋วล่วงหน้าไหม"

"กลับวันที่สองหลังปิดเทอมเลย เดี๋ยวฉันเข้าเน็ตไปแย่งกดตั๋วล่วงหน้าเอง" ฉินฮั่นชูกล่าว

"ตกลง" ถังซือเวยพยักหน้ายิ้มรับ

ฉินฮั่นชูกินผักเข้าไปคำหนึ่งแล้วพูดต่อว่า "อีกสองสามวันจะซื้อเหมาไถไปฝากพ่อเธอสักสองขวด"

"ซื้อเหล้าธรรมดาก็พอแล้ว ซื้อเหล้าดีขนาดนั้นไป เดี๋ยวแม่ฉันก็เอาไปเป็นของฝากคนอื่นอยู่ดี" ถังซือเวยว่า

"ควรให้ก็ต้องให้ พ่อเธออารมณ์ดี ฉันถึงจะสู่ขอเธอมาได้ง่ายๆ ไง" ฉินฮั่นชูบอก

ได้ยินเช่นนั้น ถังซือเวยก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข "ก็ได้ นายจัดการตามใจชอบแล้วกัน"

"พี่สะใภ้ มีความสุขไหม" ตอนนี้เองที่ฉินเสี่ยวอวี๋เอ่ยถามขึ้นมา

ถังซือเวยพยักหน้า "มีความสุขสิจ๊ะ"

"ในเมื่อมีความสุขขนาดนี้ สั่งน้ำอัดลมมาฉลองสักขวดดีไหม" ฉินเสี่ยวอวี๋กระซิบกระซาบ

ฉินฮั่นชูดีดมะกอกใส่หน้าผากฉินเสี่ยวอวี๋หนึ่งเปาะ เขาวางหน้าขรึมพูดว่า "หน้าหนาวขนาดนี้จะกินน้ำเย็นทำไม เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก"

ฉินเสี่ยวอวี๋เบะปากบ่นงึมงำ "ไม่ให้กินก็ช่างเถอะ ดีดหัวหนูทำไมเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าตีหัวแล้วจะโง่ลงน่ะ"

"เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ" ฉินฮั่นชูส่ายหัวอย่างระอา

"อยู่ใกล้ชาดก็ติดสีแดง อยู่ใกล้หมึกก็ติดสีดำ หนูก็เถียงตามอย่างพี่นั่นแหละ" พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ยังไม่ลืมแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้นใส่

"ไม่ได้โดนตีสามวัน ก็กล้าปีนขึ้นไปรื้อกระเบื้องหลังคา คืนนี้จะจัดให้ชุดใหญ่เลย" ฉินฮั่นชูแกล้งขู่เสียงเข้ม

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูทำท่าทางแบบนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบเบียดตัวเข้าไปหาถังซือเวยพลางออดอ้อน "พี่สะใภ้ พี่ชายจะตีหนู คืนนี้พี่มานอนที่บ้านหนูเถอะนะ"

"พี่ชายเธอแกล้งขู่ไปอย่างนั้นแหละ เขาไม่ตีเธอเพราะเรื่องแค่นี้หรอกจ้ะ" ถังซือเวยยิ้มตอบ

ฉินเสี่ยวอวี๋กำลังจะอ้าปากพูดต่อ จู่ๆ ก็มองไปที่จุดหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล แล้วตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ

"พี่ไห่ลู่!"