บทที่ 54 เช่าที่ดิน

หลังจากออกจากโรงพยาบาลบำบัดสุรา ฉินฮั่นชูก็พาฉินเสี่ยวอวี๋ไปเที่ยวโลกใต้ทะเลที่เมืองเต่าเฉิง

ที่นั่น ฉินเสี่ยวอวี๋ได้เห็นสัตว์น้ำมากมายละลานตา

ตลอดการเดินทาง เสี่ยวอวี๋ร่าเริงและมีความสุขมาก

ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ

บ่ายสามโมง สองพี่น้องก็นั่งรถประจำทางเที่ยวกลับ

ด้วยความที่วิ่งเล่นจนหมดพลัง ฉินเสี่ยวอวี๋จึงผล็อยหลับไปบนรถ

วันนี้ฉินฮั่นชูเองก็เหนื่อยไม่น้อย พอกลับถึงบ้านจึงต้มแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามซองประทังความหิว

พอกินเสร็จ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ไปนั่งดูการ์ตูน ส่วนฉินฮั่นชูก็เริ่มลงมือเขียนนิยาย

แม้เขาจะลงทุนในบริษัทไปแล้ว แต่งานเขียนนิยายก็ยังถือเป็นอาชีพหลักอยู่ดี

วันเวลาผันผ่าน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นิยายเรื่องเก่าแม้จะจบไปแล้ว แต่ในแต่ละเดือนก็ยังทำค่าต้นฉบับให้เขาได้อีกราว 30,000 หยวน

หลังจากผ่านช่วงเปิดตัวเรื่องใหม่ไปสองเดือน นิยายเรื่องใหม่ของเขาก็ได้เวลาเปิดขาย

วันแรกที่เปิดขาย ยอดเก็บเข้าชั้นแบบคิดเงินเฉลี่ยก็ทะลุ 1,500

พอเข้าสู่วันที่สอง ยอดเฉลี่ยก็พุ่งทะลุ 3,000 ไปเลย!

หากยังรักษาอัตราเร็วระดับนี้ต่อไป เดือนแรกก็มีลุ้นแตะยอดเฉลี่ยหลักหมื่นได้อย่างแน่นอน

เหตุผลที่ผลงานไปได้สวยขนาดนี้ อย่างแรกเป็นเพราะเขามีฐานนักอ่านเดิมที่เหนียวแน่นอยู่แล้ว

ส่วนเหตุผลที่สองก็คือการช่วยดันและโปรโมตอย่างเต็มที่ของเว็บ "จุด-อะไรสักอย่าง"

อย่างไรเสียตอนนี้ฉินฮั่นชูก็ยังเป็น "เบอร์หนึ่ง" ของเว็บ ทรัพยากรที่ควรได้จึงจัดเต็มไม่มีกั๊ก

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ทางเว็บเริ่มมีนักเขียนระดับมหาเทพตบเท้าเข้ามาเยอะขึ้น ส่วนแบ่งการดันผลงานของเขาก็คงจะลดลงไปตามระเบียบ

หลังจากนิยายของฉินฮั่นชูเปิดขายได้ไม่นาน เรื่อง "ฝัวเปิ่น" ของเสินจีก็เริ่มเปิดขายเช่นกัน

ด้วยแรงสนับสนุนจากเหล่านักอ่านในเว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้น ยอดเฉลี่ยของเสินจีจึงน่าประทับใจมาก

เพียงสัปดาห์เดียว ยอดเฉลี่ยก็ทะลุ 2,000

สถิตินี้ถือว่าโดดเด่นอย่างยิ่งสำหรับนักเขียนหน้าใหม่

พอนิยายเริ่มดังเปรี้ยงปร้าง เสินจีก็เริ่มดึงแฟนคลับของตัวเองให้เข้ามาใช้งานในเจี้ยนตุ้น

ฉินฮั่นชูจึงเปิดห้องสนทนาห้องใหม่ให้เสินจีในเว็บบอร์ดด้วย

โดยห้องนี้มีชื่อว่า "ค่ายเสินจี"

ส่วนห้องของฉินฮั่นชู เปลี่ยนชื่อเป็น "ค่ายหู่เปิน"!

ที่ใช้ชื่อนี้ก็เพราะนามปากกาของเขาคือ "ฮั่นเทียนจื่อ"!

และกองทัพหู่เปินก็คือกองทัพที่เกรียงไกรที่สุดของราชวงศ์ฮั่น!

เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉินหานสอบเกาเข่าเสร็จสิ้นแล้ว

เธอสอบติดมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นที่มหานครเซี่ยงไฮ้ได้สมความปรารถนา

และการสอบเกาเข่าของฉินหาน ก็เป็นสัญญาณเตือนว่าชีวิต ม.6 ของฉินฮั่นชูกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วเช่นกัน

เป้าหมายของเขาไม่ได้สูงลิบลิ่ว ขอแค่ติดมหาวิทยาลัยกลุ่ม 211 ได้ก็พอใจแล้ว

ส่วนพวกกลุ่ม 985 นั้น เขาไม่ได้คิดฝืนหรือกดดันตัวเอง!

หลังผ่านการรักษามาหลายเดือน อาการของฉินต้าหลงก็ดีวันดีคืน

หมอบอกกับฉินฮั่นชูว่า ถ้าเฝ้าดูอาการต่ออีกสักเดือนก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ขณะเดียวกัน หมอก็กำชับอย่างหนักแน่นว่า ต้องคอยดูแลสุขภาพจิตใจของเขาให้ดีเป็นพิเศษ

หากจิตใจได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ก็ยังมีโอกาสกลับไปติดเหล้าซ้ำได้อีก

ฉินฮั่นชูจึงคิดจะหากิจกรรมอะไรเพลินๆ ให้พ่อทำ เพื่อให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย

ส่วนเรื่องของหยางฟาง เขาก็วางแผนรับมือไว้แล้วเหมือนกัน

เพียงแต่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าจะได้ผลหรือไม่

ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ฉินฮั่นชูพาฉินเสี่ยวอวี๋กับหวังเจิงเดินทางมายังหมู่บ้านสกุลฟาง

ที่นี่คือหมู่บ้านบนภูเขาที่เขาเคยพาน้องสาวมาเที่ยวเล่นก่อนหน้านี้

ด้านหลังหมู่บ้านมีภูเขาลูกใหญ่ชื่อ "ปิงสือเจี้ยน"

ในหุบเขามีแอ่งเล็กๆ แห่งหนึ่ง และลึกเข้าไปข้างในก็มีน้ำตกสายย่อมไหลผ่าน

ทุกฤดูหนาว น้ำตกแห่งนี้จะแข็งตัวจนกลายเป็นน้ำตกน้ำแข็งอันงดงาม

และธารน้ำแข็งนี้จะคงอยู่ยาวไปจนพ้นช่วงเทศกาลเช็งเม้ง

นับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของละแวกนี้เลยทีเดียว

เมื่อมาถึงที่ทำการหมู่บ้านสกุลฟาง ฉินฮั่นชูก็ได้พบกับเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน

"เลขาฯ ฟาง สวัสดีครับ ผมฉินฮั่นชูจากหมู่บ้านฉินเจียครับ" เมื่อพบหน้า เขาก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"ฉินฮั่นชูเหรอ? เธอคือลูกชายของฉินต้าหลงสินะ?"

เวลานี้ชื่อของฉินฮั่นชูโด่งดังไปทั่วทั้งสิบแปดหมู่บ้านใกล้เคียง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พลิกจากเด็กบ๊วยมาเป็นหัวกะทิ หรือเงินทองมากมายที่ได้มาอย่างลึกลับ ล้วนเป็นหัวข้อที่ชาวบ้านหยิบยกมาคุยกันไม่เว้นแต่ละวัน

ยิ่งไปกว่านั้น เลขาฯ ฟางคนนี้ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของฉินต้าหลงอีกด้วย

ฉินฮั่นชูพยักหน้ารับ "ครับ ผมเอง"

เลขาฯ ฟางถามด้วยความสงสัย "แล้วมีธุระอะไรถึงมาหาฉันล่ะ?"

ฉินฮั่นชูชี้ไปยังภูเขาด้านหลัง "ผมอยากจะเช่าที่ดินตรงภูเขาด้านหลังสักแปลงครับ"

"เช่าที่ดิน? เอาไปทำอะไรกัน?" เลขาฯ ฟางมองอย่างแปลกใจ เด็กมัธยมปลายอย่างฉินฮั่นชูจะมาเช่าที่ดินหลังภูเขาทำไมกัน?

ฉินฮั่นชูไม่ได้คิดจะปิดบัง "กะว่าจะล้อมรั้วสักแปลง ให้พ่อมาปลูกผักเลี้ยงไก่อยู่แถวนี้ครับ"

"พ่อเธอเลิกเหล้าได้แล้วงั้นเหรอ?" ข่าวเรื่องที่เขาส่งพ่อไปโรงพยาบาลบำบัดสุราลือกันไปทั่วแล้ว เลขาฯ ฟางย่อมเคยได้ยินมาบ้าง

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ครับ เลิกได้แล้ว อาการป่วยของเขาเกี่ยวกับสภาพจิตใจเป็นหลัก ผมเลยอยากให้เขาได้มาใช้ชีวิตสงบๆ สบายๆ น่ะครับ"

ได้ยินดังนั้น เลขาฯ ฟางก็ยกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชม "เจ้าต้าหลงมีลูกชายแบบเธอ ชาติก่อนคงทำบุญมาหนาจริงๆ เอาสิ เดี๋ยวพวกเราขึ้นเขาไปดูกัน อยากได้ที่แปลงไหนล่ะ?"

ระหว่างเดินขึ้นเขา หวังเจิงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

ฉินฮั่นชูไม่ใช่พวกลูกคนรวยหรอกหรือ?

พ่อเป็นคนขี้เมา หรือว่าจริงๆ แล้วแม่ของเขาจะเป็นคนมีหน้ามีตาและมีฐานะกันแน่?

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่หวังเจิงก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป

ในฐานะทนายความ เขารู้ดีว่าเรื่องไหนควรรู้และเรื่องไหนไม่ควรก้าวก่าย

กว่าจะได้ลูกค้ารายใหญ่ระดับฉินฮั่นชูมาไม่ง่ายเลย เขาไม่อยากทำลูกค้ารายนี้หลุดมือไปเด็ดขาด

สิบนาทีต่อมา ทั้งสี่คนก็เดินมาถึงเชิงเขา

ฉินฮั่นชูกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะชี้ไปยังที่ดินราบเรียบไม่ไกลนัก "เอาแปลงนี้ครับ รวมกับที่ราบฝั่งตรงข้ามลำธารด้วยเลย!"

"ตรงนี้ก็น่าจะราวๆ สักสามหมู่ได้นะ" เลขาฯ ฟางประเมิน

ทำเลที่ฉินฮั่นชูเลือกถือว่าดีทีเดียว พื้นที่ลาดเอียงเล็กน้อยกำลังเหมาะ สามารถปลูกบ้านหลังย่อมๆ ได้หนึ่งหลัง

ส่วนที่ราบบนสองฝั่งลำธารก็ถากถางทำเป็นแปลงผักได้สบาย

และจุดเด่นที่สุดก็คือลำธารสายนั้น

ขอแค่ปรับแต่งอีกนิดหน่อย ก็ทำเป็นบ่อปลาขนาดย่อมได้แล้ว

ถ้าปล่อยปลาลงไปเลี้ยงไว้บ้าง ยามว่างฉินต้าหลงจะได้นั่งตกปลาเล่นหน้าบ้านเพลินๆ

"ครับ ค่าเช่าคิดยังไงครับ?" ฉินฮั่นชูถาม

"หมู่ละสองร้อย สามหมู่ก็หกร้อย!"

เลขาฯ ฟางหมายถึงราคาเช่าต่อปี

ปีละ 600 หยวน สำหรับฉินฮั่นชูแล้วถือว่าถูกมาก

"ตกลงครับ งั้นผมขอเช่ายี่สิบปีรวดเลย!" ในเมื่อตั้งใจจะสร้างบ้านหลังเล็กๆ ตรงนี้ ย่อมไม่คุ้มที่จะเช่าแค่สามหรือห้าปี

ปีละ 600 หยวน ยี่สิบปีก็แค่ 12,000 หยวนเท่านั้น!

"เช่ายี่สิบปีเลยเรอะ!" เลขาฯ ฟางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

สำหรับชาวบ้านหาเช้ากินค่ำ เงิน 12,000 หยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

เขาจึงยิ่งกังขาหนักขึ้นไปอีกว่าเงินก้อนนี้มาจากไหนกันแน่

"ฮั่นชู เงินพวกนี้เธอไปเอามาจากไหนกันแน่ฮะ? เรื่องผิดกฎหมายนี่อย่าไปแตะต้องเชียวนะ" เลขาฯ ฟางเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "วางใจเถอะครับ ผมไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน"

"แล้วเงินพวกนี้ล่ะ…"

"ท่านนี้คือคุณหวังเจิง เป็นทนายความครับ เขาจะช่วยร่างสัญญาเช่าที่ดินให้ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราก็เซ็นสัญญากันได้เลย"

"ผมอยากจะเคลียร์พื้นที่ตรงนี้ให้เสร็จก่อนพ่อออกจากโรงพยาบาลน่ะครับ"

ฉินฮั่นชูตัดบทเปลี่ยนเรื่องทันควัน ไม่ยอมตอบคำถามนั้น

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่อยากพูดถึง เลขาฯ ฟางจึงไม่กล้าซักไซ้ต่อ

"งั้นฉันขอตัวไปคุยกับเลขาธิการพรรคก่อน แล้วค่อยเจอกันที่ที่ทำการหมู่บ้านนะ"

พอเลขาฯ ฟางเดินคล้อยหลังไป หวังเจิงก็เริ่มลงมือวัดขนาดที่ดิน

เขาจำเป็นต้องระบุพิกัดและขอบเขตของที่ดินแปลงนี้ให้ชัดเจน เพื่อระบุรายละเอียดลงในสัญญา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็กลับมาถึงที่ทำการหมู่บ้าน

ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งร้องขึ้นมาอย่างตกตะลึงว่า "เช่ายี่สิบปีรวดเลยเรอะ? เงินของไอ้หนูฉินฮั่นชูนี่ตกลงไปเอามาจากไหนกันแน่? หรือว่ามันจะโดนคุณนายกระเป๋าหนักเลี้ยงไว้จริงๆ…"