บทที่ 55 หย่ากับพ่อผมเถอะ

คนที่กำลังพูดอยู่ก็คือเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านสกุลฟางนั่นเอง

เขายังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงของฉินเสี่ยวอวี๋เสียก่อน จึงรีบหุบปากฉับลงทันควัน

ถึงแม้จะหยุดพูดไปแล้ว แต่คำพูดก็หลุดออกมาเกินครึ่ง มีหรือที่ฉินฮั่นชูจะไม่เข้าใจความหมาย

ทว่าฉินฮั่นชูกลับไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร รอให้ยุคอินเทอร์เน็ตเฟื่องฟู ข้อมูลของเขาก็จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

คนรุ่นใหม่ในหมู่บ้านจะต้องขุดคุ้ยประวัติชีวิตของเขาออกมาจนหมดเปลือกอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น ข่าวลือไร้สาระทั้งหมดก็จะพังทลายไปเองโดยไม่ต้องเสียเวลาแก้ตัว

เมื่อเดินเข้ามาในที่ทำการหมู่บ้าน ฉินฮั่นชูก็เอ่ยทักทายเลขาธิการพรรค

จากนั้น หวังเจิงก็เขียนสัญญาเช่าที่ดินขึ้นมาสองฉบับด้วยลายมือ

เมื่อตรวจทานแล้วว่าสัญญาไม่มีปัญหาอะไร ทั้งสองฝ่ายจึงลงลายมือชื่อ

เลขาธิการพรรคก็ประทับตราประจำหมู่บ้านสกุลฟางลงไปเช่นกัน

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น ทุกคนก็มุ่งหน้าเข้าตัวอำเภอด้วยกัน

เพราะสัญญานี้ยังต้องนำไปให้สำนักงานที่ดินประจำตำบลประทับตรารับรองอีกแห่ง

เมื่อจัดการเรื่องเอกสารและขั้นตอนต่างๆ เรียบร้อย ฉินฮั่นชูจึงแวะไปถอนเงินที่ธนาคารไปรษณีย์

ยื่นเงินสดแลกกับใบเสร็จ

ที่ดินบริเวณเชิงเขาก็ตกมาเป็นของฉินฮั่นชูด้วยสัญญาเช่าเช่นนี้เอง

เวลาบ่ายสามโมง หวังเจิงก็นั่งรถโดยสารกลับตัวเมืองไปก่อน

ส่วนฉินฮั่นชู เขาต้องอยู่สะสางธุระอีกสองวันถึงจะกลับได้

ฉินฮั่นชูซื้อบุหรี่มาสองแถว แล้วพาฉินเสี่ยวอวี๋เดินตรงไปยังบ้านของฉินไข่

ฉินไข่นั้นออกไปทำงานรับจ้างต่างถิ่นตั้งแต่เรียนจบชั้นมัธยมต้น จึงไม่ได้อยู่บ้าน

"อาครับ อยู่บ้านไหมครับ"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกของฉินฮั่นชู แม่ของฉินไข่ก็เดินออกมา

"ฮั่นชูมาเหรอ" แม่ของฉินไข่ยิ้มทักทาย

"อาสะใภ้ครับ คุณอาอยู่บ้านไหมครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้วละ" แม่ของฉินไข่ตอบ

ฉินฮั่นชูยื่นบุหรี่ในมือให้แม่ของฉินไข่พร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า "บุหรี่นี้ผมซื้อมาฝากคุณอาครับ"

แม่ของฉินไข่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "รับไว้ไม่ได้หรอก เราคนหมู่บ้านเดียวกัน อย่าทำเป็นเกรงอกเกรงใจแบบนี้เลย"

ฉินฮั่นชูวางบุหรี่ไว้ข้างๆ แล้วยิ้มตอบ "ผมมีเรื่องอยากให้อาช่วยน่ะครับ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของผม"

"เธอนี่ก็นะ…"

เมื่อเห็นว่าแม่ของฉินไข่ยังคงจะปฏิเสธ ฉินฮั่นชูจึงพูดขึ้นว่า "ถ้าอาสะใภ้ไม่ยอมรับไว้ ผมคงต้องไปหาคนช่วยที่หมู่บ้านอื่นแล้วละครับ"

"เอาเถอะๆ งั้นพวกเรารับไว้ก็ได้"

"เด็กคนนี้นี่ รู้จักเข้าตามตรอกออกตามประตูดีจริงๆ"

แม่ของฉินไข่ยิ้มพลางกล่าว

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงรถแทรกเตอร์ก็ดังแว่วมาจากด้านนอก

ไม่นานนัก พ่อของฉินไข่ก็เดินเข้ามา

"นี่ฮั่นชูซื้อบุหรี่มาให้คุณ บอกว่ามีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อยน่ะ" แม่ของฉินไข่เอ่ยขึ้น

"งั้นเหรอ" พ่อของฉินไข่ยิ้ม "มีอะไรให้ช่วยล่ะ เดี๋ยวฉันจัดการให้เรียบร้อยเลย"

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "ผมล้อมรั้วที่ดินไว้แปลงหนึ่งตรงหลังเขาหมู่บ้านสกุลฟาง อยากรบกวนอาช่วยพากลุ่มคนไปสร้างบ้านสักสามห้องให้หน่อยครับ"

"สร้างบ้านเหรอ เธอจะไปสร้างบ้านทำไมแถวนั้นน่ะ" พ่อของฉินไข่ถามอย่างประหลาดใจ

ฉินฮั่นชูไม่ได้ปิดบังอะไร เขาเล่าความคิดของตัวเองออกมาจนหมด

"นี่เธอกะจะให้พ่อตัวเองได้เสวยสุขล่วงหน้าเลยเหรอเนี่ย" พ่อของฉินไข่อดอิจฉาไม่ได้ ชีวิตที่ฉินฮั่นชูพูดถึงมันช่างสุขสบายเหลือเกิน

"ขอแค่เขาไม่กลับไปติดเหล้าจนทำร้ายร่างกายตัวเองอีกก็พอครับ"

"ผมอยากให้เสี่ยวอวี๋มีครอบครัวที่ปกติเหมือนคนอื่นบ้าง"

ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ

แม่ของฉินไข่พยักหน้าเห็นด้วย "ก็จริงของเธอนะ ขืนพ่อเธอเอาแต่ดื่มต่อแบบนั้น ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่"

"บ้านสามห้องรวมค่าแรงค่าของแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เงินสามหมื่นหยวนเลยนะ"

"เธอยังต้องเข้ามหาวิทยาลัยอีก เอาเงินก้อนนี้เก็บไว้ก่อนไม่ดีกว่าเหรอ"

"บ้านที่อยู่ตอนนี้ก็ยังพักได้ แค่เก็บกวาดซ่อมแซมสักหน่อยก็ดีถมเถไปแล้ว"

เงินสามหมื่นหยวนสำหรับชาวไร่ชาวนาในยุคนี้ถือเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านฉินเจีย ครอบครัวที่สามารถควักเงินสามหมื่นหยวนออกมาได้ในทันทีมีไม่ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ

พ่อของฉินไข่คิดว่าฉินฮั่นชูมองเรื่องสร้างบ้านง่ายเกินไป

"อยู่ในป่าในเขาอารมณ์น่าจะผ่อนคลายขึ้นครับ"

"เรื่องเงินไม่มีปัญหา ผมจ่ายมัดจำให้อาก่อนครึ่งหนึ่งได้เลย"

ฉินฮั่นชูกล่าว

พ่อแม่ของฉินไข่มองฉินฮั่นชูด้วยความตกตะลึง

เงินสามหมื่นหยวนกลับมองเป็นเรื่องเล็กน้อยขนาดนี้เชียวหรือ

ฉินฮั่นชูไปเอาเงินมาจากไหนกันแน่

"ฮั่นชู เงินนี่เธอ…"

แม่ของฉินไข่กำลังจะซักถามต่อ ทว่ากลับถูกสายตาของพ่อฉินไข่ปรามเอาไว้เสียก่อน

"ได้ พรุ่งนี้ฉันจะตามเธอไปดูที่นั่นด้วยกัน" พ่อของฉินไข่กล่าว

ฉินฮั่นชูไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจูงมือฉินเสี่ยวอวี๋เดินออกจากบ้านของฉินไข่

เมื่อฉินฮั่นชูจากไปแล้ว แม่ของฉินไข่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ "คุณไม่อยากรู้เหรอว่าเขาเอาเงินมาจากไหน"

"ถ้าเขาคิดจะบอกให้รู้ ต่อให้เธอไม่ถามก็สืบรู้อยู่ดี"

"ในเมื่อไม่อยากให้คนอื่นรู้ เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจอะไรนักหรอก"

"เธอไปถามต่อหน้าตรงๆ แบบนั้น มันไม่ทำให้เขากระอักกระอ่วนใจหรือไง"

"บนโลกนี้ไม่มีกำแพงไหนที่ลมผ่านไม่ได้ กระดาษไม่มีทางห่อไฟมิดหรอก ช้าเร็วเดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

พ่อของฉินไข่กล่าว

ครู่ต่อมา ฉินฮั่นชูก็พาฉินเสี่ยวอวี๋กลับมาถึงบ้าน

หยางฟางคิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะกลับมากะทันหัน

หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอก็ยิ้มขึ้น "ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาล่ะ กินข้าวกันมารึยัง"

"เธอกินหรือยังล่ะ" ฉินฮั่นชูถาม

"ยังเลย เดี๋ยวฉันไปทำให้เดี๋ยวนี้แหละ"

นับตั้งแต่ฉินฮั่นชูส่งตัวฉินต้าหลงไปสถานบำบัดสุรา หยางฟางก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวมาโดยตลอด

ช่วงเวลานี้ เธอสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง

แม้จะมีสามี มีลูกชายลูกสาว แต่กลับเหมือนตัวคนเดียวไม่มีผิด

กระทั่งญาติฝั่งแม่แท้ๆ ยังพากันหลบหน้าเธอ

ยามที่อยู่บ้านตามลำพัง เธอก็เคยทบทวนตัวเองอยู่เหมือนกัน

เธอรู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากการเล่นการพนัน แต่เธอก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ

อะไรก็ตามถ้าติดงอมแงมแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับโรคร้าย

เมื่อเห็นลูกๆ กลับมา หยางฟางจึงรู้สึกดีใจมาก

เธอเอือมระอาความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวเต็มทนแล้ว

"เดี๋ยวผมทำเอง เธออยู่เล่นกับเสี่ยวอวี๋ไปเถอะ" ฉินฮั่นชูกล่าว

"เสี่ยวอวี๋ มาให้แม่กอดหน่อยสิลูก"

หยางฟางไม่เคยอยากกอดฉินเสี่ยวอวี๋มากขนาดนี้มาก่อนเลย

แม้กระทั่งตอนที่เพิ่งคลอดฉินเสี่ยวอวี๋ใหม่ๆ ใจของหยางฟางก็ยังจดจ่ออยู่แต่กับการออกไปเล่นไพ่

ยังไม่ทันพ้นเดือนแรกหลังคลอด เธอก็อุ้มฉินเสี่ยวอวี๋ไปนั่งเล่นไพ่ที่บ้านคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางฟาง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็วิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ

พอถูกหยางฟางอุ้มขึ้นมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยิ้มพลางถาม "แม่คะ แม่เคยเห็นเสือตัวโตจริงๆ ไหม"

หยางฟางส่ายหน้า "ไม่เคยจ้ะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋พูดอย่างภูมิใจ "หนูเคยเห็นนะ พี่ชายพาหนูไปเที่ยวสวนสัตว์มาด้วย หนูได้เห็นเสือตัวโต เห็นสิงโตตัวใหญ่ แล้วก็เคยไปโลกใต้ทะเลมาแล้วด้วย…"

ใบหน้าของหยางฟางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

สองพี่น้องคู่นี้ไปใช้ชีวิตข้างนอกได้อย่างสุขสบายขนาดนี้เชียวหรือ

ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังคุยกัน ฉินฮั่นชูก็เดินเข้าไปในครัว

ช่วงนี้เป็นฤดูร้อน ถึงหยางฟางจะไม่ได้ออกไปซื้อกับข้าว ที่บ้านก็ยังมีแตงกวาผักตามฤดูกาลอยู่บ้าง

ไม่นานนัก ฉินฮั่นชูก็ทำอาหารเสร็จ

เมื่อทั้งสามคนนั่งลงพร้อมหน้า ฉินฮั่นชูก็เอ่ยขึ้น "เดือนหน้าพ่อจะกลับมาแล้วนะ"

ได้ยินดังนั้น หยางฟางก็ดีใจ "จริงเหรอ"

"เธอหย่ากับพ่อเถอะ"

ฉินฮั่นชูย่อมไม่อยากให้พวกเขาหย่ากันจริงๆ หรอก ตอนนี้เขาแค่เอาเรื่องหย่ามาขู่หยางฟางเท่านั้น

แต่ถ้าหยางฟางยังไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง คำพูดของฉินฮั่นชูก็จะไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป

"หมายความว่ายังไง" หยางฟางร้อนรนขึ้นมาทันที เธอถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"อาการติดเหล้าของพ่อถือเป็นอาการทางจิตชนิดหนึ่ง"

"เธอเอาแต่เล่นการพนันทุกวันแบบนี้ เขาจะไปสัมผัสถึงบรรยากาศของความเป็นครอบครัวได้ยังไง"

"ถ้าปล่อยให้เขาอยู่กินกับเธอต่อไป ช้าเร็วเขาก็ต้องกลับไปติดเหล้าเหมือนเดิม"

"พวกเธอสองคนอย่ามาฉุดรั้งกันไว้เลย เธอไปหาคนที่ชอบอะไรเหมือนกันแล้วใช้ชีวิตไปด้วยกันเถอะ"

"ส่วนพ่อ เดี๋ยวผมจะหาเมียใหม่ที่คิดจะสร้างเนื้อสร้างตัวให้เขาเอง"

"เสี่ยวอวี๋จะอยู่กับผม พวกเธอสองคนไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงหรอก"

ฉินฮั่นชูกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึมหนักแน่น