บทที่ 56 ค่ายหมูซื้อลิขสิทธิ์

"พ่อแม่หย่ากันมันไม่ดีต่อการเติบโตของเสี่ยวอวี๋นะ!"

"พ่อแกเป็นไอ้ขี้เมามาตั้งกี่ปี ฉันยังไม่เคยคิดจะหย่ากับมันเลย ก็เพื่อให้พวกแกมีครอบครัวที่สมบูรณ์ไม่ใช่หรือไง!"

หยางฟางยังคิดจะพูดต่อ แต่กลับถูกฉินฮั่นชูเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

ฉินฮั่นชูกล่าว "พอเถอะ อย่าเอาทองมาแปะหน้าตัวเองหน่อยเลย แม่ไม่หย่าเพราะเรื่องนี้จริงๆ เหรอ"

"ฉัน…"

หยางฟางอยากจะอธิบาย ทว่าฉินฮั่นชูไม่เปิดโอกาสให้ เขาพูดต่อทันที "แถวนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่าแม่เป็นผีพนัน ใครแต่งกับแม่ก็เตรียมตัวหมดเนื้อหมดตัวได้เลย"

"ฉินฮั่นชู! แกยังรู้ตัวอยู่ไหมว่าฉันเป็นแม่แก!"

"มีใครเขาพูดกับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้กันบ้างฮะ!"

เมื่อถูกฉินฮั่นชูตอกหน้าตรงๆ หยางฟางก็ฟิวส์ขาดทันที เธอแผดเสียงลั่นออกมาด้วยความอับอายปนโทสะ

ฉินเสี่ยวอวี๋เงยหน้ามองหยางฟาง แววตาแฝงความหวาดกลัวอยู่บ้าง

ฉินฮั่นชูลูบศีรษะของฉินเสี่ยวอวี๋เบาๆ พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ไม่ต้องกลัว พี่แค่กำลังคุยด้วยเหตุผลกับแม่อยู่"

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้า พลางส่งเสียง "อื้อ" รับคำเบาๆ

หลังจากปลอบขวัญฉินเสี่ยวอวี๋แล้ว ฉินฮั่นชูจึงหันกลับไปมองหยางฟางแล้วพูดต่อ

"ถ้าแม่หวังดีกับพวกเราสองพี่น้องจริง ก็ควรจะเลิกพนันซะ! แม่ลองถามใจตัวเองดูสิ ว่าบ้านหลังนี้เมื่อก่อนมันเคยเป็นครอบครัวปกติสุขดีหรือเปล่า"

"เสี่ยวอวี๋เคยได้รับความรักความเอาใจใส่จากพวกแม่บ้างไหม"

"กระทั่งความรักที่เสี่ยวฉิงได้รับ เธอยังเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ!"

เสี่ยวฉิงที่ฉินฮั่นชูพูดถึงคือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้าน

เธออายุไล่เลี่ยกับเสี่ยวอวี๋ แม่เสียชีวิตเพราะคลอดลูกยาก พ่อจึงเลี้ยงดูมาเพียงลำพัง

ถึงแม้จะมีแค่พ่อ แต่ความรักความเอาใจใส่ที่เสี่ยวฉิงได้รับกลับมีมากกว่าเสี่ยวอวี๋ตั้งมากมาย

เสี่ยวอวี๋ได้รับความรักความอบอุ่นจากฉินฮั่นชูเพียงคนเดียว ซึ่งความรักนี้ไม่อาจทดแทนความรักจากแม่ หรือแม้กระทั่งความรักจากพ่อได้

หยางฟางถูกฉินฮั่นชูตอกกลับจนพูดไม่ออก

"ไม่เลิกเล่นการพนัน ก็หย่ากับพ่อซะ แม่เลือกเอาสักทาง" ฉินฮั่นชูยื่นคำขาด

เวลานี้หยางฟางหมดสิ้นอารมณ์ฉุนเฉียวแล้ว ได้แต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา

"อีกสักพักผมจะซื้อคอมพิวเตอร์ให้เครื่องหนึ่ง"

"แม่อยากเล่นไพ่นกกระจอกก็ไปเล่นในคอมพิวเตอร์เอา"

"ถ้าแม่ยอมเลิกสันดานชอบเล่นพนันเอาเงินได้ ผมก็จะไม่บังคับให้หย่ากับพ่อ"

"แต่ถ้ายังเลิกไม่ได้ แม่กับพ่อก็แยกย้ายกันไป อย่ามารบกวนชีวิตกันอีกเลยจะดีกว่า"

ชาติที่แล้ว หากไม่ใช่เพราะหยางฟางพาน้องสาวไปบ่อนพนันด้วย ก็คงไม่เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนั้นขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ฉินฮั่นชูจึงยังมีตะกอนค้างคาใจต่อหยางฟางอยู่เสมอ

ถ้าหากหยางฟางเลิกเล่นการพนันไม่ได้จริงๆ เขาก็จะให้ฉินต้าหลงหย่ากับเธออย่างแน่นอน

ทว่า อย่างไรหยางฟางก็เป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ฉินฮั่นชูไม่มีทางทอดทิ้งไม่ดูดำดูดีได้ลงคอ

เมื่อเธอแก่ตัวลง เขาจะส่งเสียให้มีกินมีใช้อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต

ส่วนเรื่องความกตัญญูนั้น…

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีเหตุมีผลในตัวมันเอง หยางฟางไม่เคยให้ความรักความอบอุ่นแก่ลูก แล้วจะมาหวังให้ลูกกตัญญูกลับคืนมาได้อย่างไร

ความสัมพันธ์แม่ลูกที่ไร้เยื่อใยผูกพันเช่นนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการทำข้อตกลงแลกเปลี่ยน

แม่เลี้ยงผมจนโต ผมส่งแม่จนถึงวาระสุดท้าย!

พูดจบ ฉินฮั่นชูก็ไม่เอ่ยปากอะไรอีก เขาหันไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนน้องสาวต่อ

หยางฟางเองก็นิ่งเงียบไป เธอสัมผัสได้ถึงความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงของลูกชาย

ก้นบึ้งหัวใจเริ่มเกิดความกลัวขึ้นมา เธอไม่อยากหย่ากับฉินต้าหลง

หากต้องหย่าร้างไป ก็คงไม่มีใครเอาผู้หญิงผีพนันอย่างเธออีก

เหมือนอย่างที่ฉินฮั่นชูพูด บางทีคงมีแต่พวกผีพนันด้วยกันเท่านั้นแหละที่ไม่รังเกียจเธอ

แต่คนติดพนันสองคนมาอยู่ด้วยกันมันจะไปมีความสุขได้อย่างไร

วันๆ มิต้องตีกันแทบตายเพราะแย่งเงินไปเล่นพนันหรอกหรือ

หยางฟางรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของฉินต้าหลงเป็นอย่างดี

ยามที่ไม่ได้แตะเหล้า เขาคือสามีที่ดีคนหนึ่งแน่นอน

ยิ่งตอนนี้ฉินต้าหลงเลิกเหล้าได้แล้ว เธอก็ยิ่งตัดใจจากเขาไม่ลง!

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูปั่นจักรยานพาฉินเสี่ยวอวี๋ซ้อนท้ายมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านสกุลฟาง

ไม่นานนัก พ่อของฉินไข่ก็ตามมาถึง

"ตรงนี้แหละครับ ลุง ผมอยากสร้างบ้านสามห้องตรงนี้" ฉินฮั่นชูชี้ไปยังพื้นที่ราบเรียบเบื้องหน้าพลางกล่าว

"ที่ตรงนี้ดีจริงๆ ติดทั้งเขาใกล้น้ำ วิวสวยแท้ๆ" พ่อของฉินไข่กวาดสายตามองรอบๆ แล้วเอ่ยปากชม

"ต้องใช้วัสดุประมาณเท่าไหร่หรือครับ วันนี้ผมจะได้ไปสั่งไว้เลย พรุ่งนี้ผมต้องกลับเข้าอำเภอแล้ว เรื่องสร้างบ้านคงต้องรบกวนลุงช่วยดูแลให้หน่อยนะครับ" ฉินฮั่นชูกล่าว

"สามห้องจะพอเหรอ พวกแกสองพี่น้องกลับมาแล้วจะนอนที่ไหนล่ะ" พ่อของฉินไข่ถาม

"ช่วงนี้พวกเราคงยังไม่กลับมาอยู่ที่นี่หรอกครับ สามห้องนี้ถือว่าสร้างไว้ชั่วคราวก่อน" ฉินฮั่นชูตอบ

"แล้วจะจัดผังห้องยังไง" พ่อของฉินไข่ถามต่อ

ฉินฮั่นชูหยิบแบบแปลนที่ร่างไว้เมื่อคืนส่งให้พ่อของฉินไข่

พ่อของฉินไข่เป็นช่างก่อสร้างมากประสบการณ์ แค่คำนวณคร่าวๆ ก็รู้ทันทีว่าต้องใช้อิฐ หิน ดิน ทรายประมาณเท่าไหร่

พอกลับลงมาจากเขา ฉินฮั่นชูก็ติดต่อสั่งซื้อวัสดุก่อสร้างทันที

กระทั่งช่วงเที่ยง เขาก็นำเงิน 15,000 หยวนไปส่งมอบให้ถึงบ้านฉินไข่

หลังจากจัดการเรื่องจุกจิกเหล่านี้เรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็พาฉินเสี่ยวอวี๋ขึ้นรถประจำทางกลับเข้าตัวอำเภอ

ไม่นานนัก ข่าวเรื่องที่ฉินฮั่นชูจะสร้างบ้านให้ฉินต้าหลงก็แพร่สะพัดไปทั่วละแวกนั้น

ค่าเช่าที่ดินหมดไป 12,000 หยวน ค่าสร้างบ้านอย่างน้อยก็ต้องมีอีก 30,000 หยวน รวมๆ แล้วก็ 40,000 กว่าหยวนเข้าไปแล้ว

ในยุคนี้ ชนบทแทบไม่มีครอบครัวไหนควักเงินสด 40,000 หยวนออกมาได้สบายๆ เช่นนี้เลย

ทุกคนต่างยิ่งอยากรู้อยากเห็นถึงที่มาของเงินก้อนนี้ของฉินฮั่นชูหนักขึ้นไปอีก

หรือว่าฉินฮั่นชูจะถูกหวยเข้าให้แล้วจริงๆ?

เพราะเรื่องนี้นี่เอง ญาติพี่น้องสองสามบ้านที่ไม่เคยคิดจะเหยียบย่างมาหากลับหาโอกาสแวะเวียนมาขอคืนดีกับหยางฟางเสียอย่างนั้น

เมื่อกลับมาถึงตัวอำเภอ ฉินฮั่นชูก็เริ่มเก็บตัวปั่นนิยายอย่างจริงจัง

ตารางเรียนของชั้น ม.6 นั้นแน่นขนัดและตึงเครียดมาก เขาจึงจำเป็นต้องเขียนต้นฉบับตุนล่วงหน้าไว้ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาหยุดลงนิยายกลางคัน

สองสัปดาห์ต่อมา ฉินฮั่นชูก็ได้รับโทรศัพท์จากค่ายเกมจูฉ่าง

จูฉ่างนับเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่แถวหน้าของวงการเกมยุคนี้

ไม่ว่าจะเป็นเกมต้าฮว่าหรือเกมเมิ่งฮ่วน ล้วนเป็นเกมที่ฮิตติดลมบนที่สุดในเวลานี้ทั้งสิ้น

หลังเจรจาต่อรองกันอยู่พักหนึ่ง ทางจูฉ่างก็ตกลงซื้อลิขสิทธิ์ดัดแปลงเกมของเรื่อง "ฝานเซียน" ไปในราคา 2 ล้านหยวน

แน่นอนว่า ฉินฮั่นชูยังคงสงวนลิขสิทธิ์ดัดแปลงเป็นเกมมือถือเอาไว้เช่นเดิม

ในตอนที่เซ็นสัญญา ทางจูฉ่างได้ยื่นเงื่อนไขมาข้อหนึ่ง

พวกเขาอยากให้ฉินฮั่นชูช่วยโปรโมตเกม "ฝานเซียน" บนเว็บบอร์ดเสียวหมี่เจียหยวนด้วย

เห็นได้ชัดว่า ปริมาณคนเข้าชมของเสียวหมี่เจียหยวนคือสิ่งที่พวกเขามองเห็นคุณค่าและให้ความสำคัญ

และเพราะเหตุนี้เอง ทางนั้นจึงยอมตกลงจ่ายในราคา 2 ล้านหยวน

คำตอบที่ฉินฮั่นชูให้ไปคือ ต้องขอดูคุณภาพของเกมก่อน

หากเกมทำออกมาได้ดีจริง เขาก็ยินดีช่วยโปรโมตบนเสียวหมี่เจียหยวนให้ฟรีๆ

แต่ถ้าคุณภาพไม่ได้เรื่อง เขาก็มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธการโปรโมตได้เช่นกัน

ในวันที่เซ็นสัญญา ป้าถังและหวังเจิงต่างก็ต้องตกตะลึงกันอีกรอบ

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปี ฉินฮั่นชูกลับขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงเกมไปได้อีกเรื่องแล้ว

แถมราคาครั้งนี้ยังพุ่งสูงถึง 2 ล้านหยวนอีกด้วย!

การเขียนนิยายมันทำเงินได้มหาศาลขนาดนี้เชียวหรือ

อันที่จริง หวังเจิงเองก็เคยแอบลองเขียนนิยายดูอยู่เหมือนกัน

ทว่าผลงานของเขากลับจมหายไปในเว็บนิยายราวกับก้อนหินดิ่งสู่ก้นทะเล

กระทั่งโอกาสจะได้เซ็นสัญญาก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ

สุดท้ายแล้ว หวังเจิงก็ได้แต่อิจฉาตาปริบๆ เท่านั้น

หลังจากขายลิขสิทธิ์เกมไปได้ไม่นาน ฉินฮั่นชูก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่เสวียหลิง

หลี่เสวียหลิงหมายตาเสียวหมี่เจียหยวนเอาไว้ เขาต้องการดึงเสียวหมี่เจียหยวนเข้าไปควบรวมกับระบบ YY

ส่วนราคาที่เสนอให้นั้น ก็อยู่ที่ 2 ล้านหยวนเช่นกัน!

อย่างไรก็ตาม ฉินฮั่นชูกลับไม่คิดจะตอบตกลง

เพียงแค่ชื่อโดเมนของเสียวหมี่เจียหยวนอย่างเดียวก็มีโอกาสสร้างมูลค่าได้หลายล้านแล้ว

นอกจากเหตุผลข้อนี้ สิ่งที่ฉินฮั่นชูให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือยอดทราฟฟิกของผู้ใช้งานบนเสียวหมี่เจียหยวน

ในแผนผังธุรกิจของเขา การเข้าถึงและปริมาณคนใช้งานถือเป็นหมากตัวสำคัญอย่างยิ่ง

เมื่อกุมทราฟฟิกไว้ในมือ ธุรกิจวิดีโอคอนเทนต์ส่วนตัวตลอดจนอุตสาหกรรมเน็ตไอดอลของเขาในภายภาคหน้า ถึงจะสามารถดำเนินไปได้อย่างราบรื่น