บทที่ 57 ฉินต้าหลงออกจากโรงพยาบาล

เมื่อเห็นว่าฉินฮั่นชูไม่คิดจะขายเสียวหมี่เจียหยวน หลี่เสวียหลิงจึงจำต้องถอยมาเลือกทางรอง

เขาควักเงิน 50,000 หยวน ซื้อพื้นที่โฆษณาบนหน้าแรกของเสียวหมี่เจียหยวนเป็นเวลาหนึ่งปี

ส่วนเงิน 2,000,000 หยวนจากค่าลิขสิทธิ์ดัดแปลงเกม ฉินฮั่นชูยังคงทิ้งไว้ในหุ้นของเพนกวินต่อไป

หลังผ่านการก่อสร้างมาหนึ่งเดือนเต็ม บ้านที่หมู่บ้านสกุลฟางก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด

เมื่อตรวจรับจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาเรื่องคุณภาพ ฉินฮั่นชูก็จ่ายเงินงวดสุดท้ายทันที

ครึ่งเดือนต่อมา ฉินฮั่นชูจัดการซื้อเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้า ตลอดจนเดินสายอินเทอร์เน็ตเข้ามาในบ้านจนเรียบร้อย

รวมค่าใช้จ่ายจิปาถะทั้งหมดแล้ว หมดเงินไป 50,000 หยวน

วันนี้ ฉินฮั่นชูกับฉินเสี่ยวอวี๋เดินทางมายังโรงพยาบาลบำบัดผู้ติดสุรา

เวลานี้ฉินต้าหลงเก็บข้าวของของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขากำลังบอกลากลุ่มเพื่อนผู้ป่วยคนอื่นๆ

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉินฮั่นชูเอ่ยถามขึ้นว่า "พ่อ อยากให้แม่เลิกเล่นการพนันไหมครับ"

ไม่ว่าจะเป็นสภาพร่างกายหรือจิตใจ ตอนนี้ฉินต้าหลงฟื้นฟูกลับมาเป็นคนปกติแล้ว

เขาพยักหน้าตอบ "อยากสิ"

"งั้นก็ฟังผมนะ" ฉินฮั่นชูว่า

ฉินต้าหลงพยักหน้า "ได้ ฉันฟังแก"

ฉินฮั่นชูเล่าแผนการของตนให้ฉินต้าหลงฟังรอบหนึ่ง จากนั้นจึงกำชับว่า "ถ้าแม่ออกไปเล่นการพนันอีก พ่อก็ลากแม่ไปอำเภอเลย"

"นี่มัน…จะได้ผลเหรอ" ฉินต้าหลงลังเล

"ไม่ได้ผลก็ต้องได้ผล ถ้าแม่เลิกเล่นการพนันไม่ได้ ก็หย่าขาดกันไปจริงๆ เลยครับ" ฉินฮั่นชูกล่าวเสียงเฉียบขาด

"แล้วเสี่ยวอวี๋ล่ะ…" ฉินต้าหลงกลัวว่าฉินเสี่ยวอวี๋จะรับไม่ได้ที่พ่อแม่ต้องหย่ากัน

"หนูฟังพี่ค่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดขึ้นตาแป๋ว

เมื่อเห็นลูกสาวพูดเช่นนั้น ฉินต้าหลงจึงพยักหน้า "ได้ ฉันฟังแก"

สองชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็ลงรถที่หน้าหมู่บ้านสกุลฟาง

ขณะยืนอยู่ริมถนน ฉินต้าหลงมองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ "ฮั่นชู พวกเราลงผิดป้ายหรือเปล่า นี่มันทางเข้าหมู่บ้านสกุลฟางไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ผิดหรอกครับ ผมเตรียมเรื่องเซอร์ไพรส์ไว้ให้พ่อ" ฉินฮั่นชูตอบ

ฉินต้าหลงทำหน้างงงวย "เซอร์ไพรส์อะไรกัน"

ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก "พี่บอกว่าต้องเก็บเป็นความลับค่ะ!"

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ เขาจูงมือน้องสาวแล้วพากันเดินมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้านสกุลฟาง

ฉินต้าหลงได้แต่เดินตามหลังไปด้วยความสงสัย

เดินมาได้ยี่สิบกว่านาที ทั้งสามคนก็มาถึงที่พักแห่งใหม่ของฉินต้าหลง

ฉินฮั่นชูหันไปบอกว่า "นี่คือบ้านหลังใหม่ที่ผมสร้างให้พ่อ ต่อไปพ่อก็ปลูกผัก เลี้ยงไก่แถวนี้ได้ตามสบาย อ้อ ใช่แล้ว ผมเตรียมคอมพิวเตอร์ไว้ให้พ่อกับแม่คนละเครื่องด้วย จะได้อยู่เป็นเพื่อนเล่นไพ่นกกระจอกออนไลน์กับแม่ไงครับ"

"แกสร้างบ้านหลังใหม่ให้ฉันเนี่ยนะ?!"

ฉินต้าหลงแทบไม่อยากเชื่อสายตา ฉินฮั่นชูไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน

แค่ค่ารักษาอาการติดเหล้าของเขาก็ปาเข้าไปตั้งสามหมื่นกว่าหยวนแล้ว

บ้านหลังนี้คงต้องใช้อีกสามสี่หมื่นหยวนแน่ๆ!

รวมกันแล้ว นี่มันเฉียด 80,000 หยวนเลยทีเดียว!

"ตั้งแต่บริเวณตัวบ้านไปจนถึงฝั่งตรงข้ามลำธาร ผมเช่าเหมาไว้หมดแล้วครับ"

"พ่อจะปรับหน้าดิน ปลูกผัก ปลูกแตงอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

"ลำธารสายเล็กๆ นี้น่าจะเลี้ยงปลาได้ เวลาว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็มานั่งตกปลาได้เหมือนกัน"

"สรุปก็คือ อยู่ที่นี่พ่ออยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ เอาที่พ่อสบายใจที่สุดเลยครับ"

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางอธิบาย

ฉินต้าหลงอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "อยู่ที่นี่ มันไม่ค่อยสะดวกที่จะออกไปทำงานข้างนอกเท่าไหร่นะ"

"ไม่ต้องไปทำงานหาเงินหรอกครับ ขอแค่พ่อสุขภาพแข็งแรงก็พอ"

"คิดเสียว่าเกษียณตัวเองล่วงหน้า อยู่ที่นี่พักผ่อนให้สบายใจไปเถอะครับ"

"แต่ถ้าพ่ออยากออกไปทำงานข้างนอกเพื่อแก้เบื่อจริงๆ เดี๋ยวผมซื้อมอเตอร์ไซค์ให้สักคัน ไปไหนมาไหนจะได้สะดวก"

เวลานี้ฉินฮั่นชูไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเลยสักนิด และเขาก็ไม่ได้คาดหวังให้ฉินต้าหลงต้องหาเงินเข้าบ้าน

ขอเพียงฉินต้าหลงใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป นั่นก็เพียงพอแล้ว

"ฮั่นชู แกบอกความจริงกับฉันมาเถอะ เงินของแกมันมาจากไหนกันแน่" ฉินต้าหลงถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมเปิดบริษัทครับ เงินทั้งหมดก็หามาได้ด้วยตัวเอง"

"เอาเป็นว่าไม่ได้ไปขโมยใคร ไม่ได้ไปปล้นใคร และไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน"

ฉินฮั่นชูตอบ

ได้ยินดังนั้น ฉินต้าหลงก็นิ่งอึ้งไปทันที

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าลูกชายจะมีบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว

"แกเปิดบริษัทแล้วงั้นเหรอ นี่มัน…"

เมื่อเห็นว่าฉินต้าหลงกำลังจะซักไซ้ต่อ ฉินฮั่นชูจึงตัดบทว่า "เรื่องมันยาวครับ พูดตอนนี้คงไม่จบ เรื่องนี้พ่อรู้คนเดียวก็พอนะ อย่าไปบอกแม่เด็ดขาด แล้วก็อย่าไปเที่ยวพูดให้ใครฟังด้วย"

"ทำไมล่ะ" ฉินต้าหลงไม่ค่อยเข้าใจนัก

การประสบความสำเร็จได้ดีขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจหรอกหรือ

ทำไมฉินฮั่นชูต้องปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ด้วย

เห็นฉินต้าหลงยังสงสัย ฉินฮั่นชูจึงอธิบายว่า "ถ้าคนอื่นรู้ว่าผมเปิดบริษัทอยู่ข้างนอก จะต้องมีคนคิดหาประโยชน์จากแม่แน่ นิสัยของแม่ก็ชอบเล่นการพนันอยู่แล้ว ถ้าโดนใครเขาวางแผนหลอกขึ้นมา ผมหาเงินมาได้มากแค่ไหนก็คงไม่พอใช้หนี้ให้แม่หรอกครับ"

"ที่แกพูดมาก็ถูก"

ฉินต้าหลงพยักหน้าหงึกๆ ความกังวลของฉินฮั่นชูฟังดูมีเหตุผลอย่างยิ่ง

หากโดนคนอื่นตั้งใจต้มตุ๋นขึ้นมา คืนเดียวเสียเงินเป็นหมื่นเป็นแสนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ฉินฮั่นชูพาฉินต้าหลงเดินดูรอบๆ บ้านหนึ่งรอบ จากนั้นจึงชี้ไปที่คอมพิวเตอร์แล้วพูดขึ้นว่า

"สิ่งนี้เรียกว่าคอมพิวเตอร์ครับ เอาไว้ต่ออินเทอร์เน็ต ในเน็ตจะดูหนัง แชตคุยกัน หรือเล่นเกมก็ได้ทั้งนั้น สองวันนี้ผมจะสอนพ่อเล่นเอง ถ้าพ่อเบื่อๆ ก็หาเกมเล่นได้นะ ผมโหลดเกมมิวไว้ให้แล้ว คืนนี้จะสอนว่าต้องเล่นยังไง"

"แต่ถึงเกมจะสนุก พ่อก็อย่าเล่นจนติดงอมแงมนะครับ"

"ผมไม่อยากต้องพาพ่อไปบำบัดอาการติดเกมเพิ่มอีกอย่างหรอกนะ"

ได้ยินเช่นนั้น ฉินต้าหลงก็ยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขิน "ไม่หรอกน่า"

อันที่จริง ถ้าแค่ติดเกมก็ยังถือว่าไม่ร้ายแรงเท่าไร

พอเล่นจนติดหนึบไปได้สักพัก วันหนึ่งก็ย่อมเบื่อไปเอง

ขอแค่ฉินต้าหลงไม่เล่นข้ามวันข้ามคืนจนไม่หลับไม่นอนก็พอ

"พี่ แม่มาแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง เสียงของฉินเสี่ยวอวี๋ก็ตะโกนดังมาจากข้างนอก

"ดึงความเด็ดขาดของผู้นำครอบครัวออกมาหน่อยครับ ขอแค่พ่อจริงจัง แม่ก็ต้องยอมฟังพ่อแน่"

"มีแต่คนไร้น้ำยาเท่านั้นแหละที่เอาแต่วิ่งหนีปัญหา"

ฉินฮั่นชูเริ่มกล่อมให้ฉินต้าหลงมีจิตใจที่เข้มแข็งขึ้น

แม้สาเหตุหลักที่ทำให้ฉินต้าหลงติดเหล้าจะมาจากหยางฟาง แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะนิสัยอ่อนแอโลเลของตัวเขาเองด้วย

กับเรื่องที่หยางฟางติดการพนัน ฉินต้าหลงเคยพยายามแก้ปัญหาแค่วิธีเดียว

วิธีนั้นก็คือการมีลูกคนที่สอง

เขาคิดไปเองว่าถ้ามีลูกอีกคน หยางฟางจะเพลาเรื่องไพ่นกกระจอกลงบ้าง

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าหยางฟางกลับไม่ยับยั้งชั่งใจขึ้นมาเลยสักนิด

ผลลัพธ์ก็คือ การลืมตาดูโลกของฉินเสี่ยวอวี๋กลายเป็นโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง

ทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน ก็เห็นหยางฟางกำลังเข็นรถจักรยานตรงมาทางนี้

แม้บ้านหลังนี้จะตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเขตภูเขาอยู่ดี

ทางขึ้นเขานั้นลาดชันตลอดสาย คิดจะปั่นจักรยานขึ้นมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

หากหยางฟางมาอยู่ที่นี่ การจะลงเขาไปเล่นไพ่ย่อมไม่ใช่เรื่องสบายอีกต่อไป

แค่เดินไปกลับบนเขาก็ต้องใช้เวลาตั้งสี่สิบนาทีแล้ว

พอหยางฟางเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งสามคน บนหน้าผากก็มีเหงื่อผุดซึมออกมาเต็มไปหมด

"กลับมาแล้วเหรอ" หยางฟางมองฉินต้าหลงพลางเอ่ยทัก

ฉินต้าหลงส่งเสียงอืมในลำคอคำหนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ฉันรับปากกับฮั่นชูไว้แล้ว ถ้าเธอเลิกเล่นการพนันไม่ได้ พวกเราสองคนก็หย่ากันเถอะ"

ได้ยินดังนั้น แววตาของหยางฟางก็เริ่มร้อนรน เธอรีบเอ่ยขึ้นว่า "ฉันเลิกเล่นแล้วนี่ไง เพื่อลูก พวกเราจะหย่ากันไม่ได้นะ"

"ไม่ใช่ว่าชอบเล่นไพ่เหรอครับ ผมซื้อคอมพิวเตอร์มาให้สองเครื่อง เดี๋ยวจะสอนให้ว่าเล่นไพ่นกกระจอกบนคอมพิวเตอร์ยังไง"

ฉินฮั่นชูกล่าว

"ฉันจะเล่นเป็นเหรอ" หยางฟางเอ่ยถามด้วยความประหม่า

"ไพ่นกกระจอกยังเล่นเป็น แค่คลิกเมาส์มันจะไปยากอะไร"

"ตอนนี้เสี่ยวอวี๋ยังเปิดคอมพิวเตอร์ดูการ์ตูนเองได้เลย แม่จะไม่สู้เด็กคนหนึ่งหรือไง"

พอโดนฉินฮั่นชูตอกกลับไปสองประโยค หยางฟางก็ถึงกับหน้าเจื่อนสนิททันที