บทที่ 58 ซื้อบ้านที่ปักกิ่ง

ใช้เวลากว่าสามชั่วโมง ในที่สุดฉินฮั่นชูก็สอนพ่อกับแม่ใช้คอมพิวเตอร์จนเป็น

ความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งแปลกใหม่ทำให้ฉินต้าหลงกับหยางฟางเห่อคอมพิวเตอร์กันยกใหญ่

ตอนนี้หยางฟางเริ่มเล่นไพ่นกกระจอกออนไลน์แล้ว

ส่วนฉินต้าหลงก็เริ่มเล่นเกมมิวที่กำลังฮิตที่สุดในตอนนี้!

ขอแค่เป็นผู้ชาย ย่อมยากจะหนีพ้นหลุมพรางของเกมไปได้

ฉินต้าหลงเองก็ไม่ต่างกัน

พอเริ่มเข้าใจวิธีเล่น เขาก็ติดใจขึ้นมาทันที

คืนนั้น ฉินฮั่นชูกับฉินเสี่ยวอวี๋นอนค้างที่บ้านสวนบนเขาด้วยกัน

รุ่งเช้า ฉินฮั่นชูสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉินต้าหลงกับหยางฟางดูแนบแน่นขึ้นไม่น้อย

เมื่อคืนคงเกิดเรื่องที่ช่วยกระชับ "ความสัมพันธ์" บางอย่างขึ้นเป็นแน่

ตอนนี้ฉินต้าหลงกลับมาเป็นผู้เป็นคนแล้ว ส่วนหยางฟางเองก็นอนเดียวดายมานานขนาดนั้น

การที่พ่อแม่กลับมาคืนดีกันได้ ย่อมเป็นสิ่งที่ฉินฮั่นชูอยากเห็นอยู่แล้ว

"เสี่ยวอวี๋ อยู่บ้านกับพ่อแม่ไปสักพักนะ พี่ต้องออกไปทำธุระข้างนอกหน่อย"

"เดี๋ยวพอกลับมา พี่ค่อยมารับไปตัวอำเภอ"

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ฉินฮั่นชูก็บอกกับฉินเสี่ยวอวี๋

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกๆ "อื้อ เสี่ยวอวี๋เข้าใจแล้ว"

ฉินฮั่นชูลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับฉินต้าหลงและหยางฟาง "เกมถึงจะสนุก แต่ก็อย่าเล่นจนติดเกินไปล่ะครับ ช่วงที่เสี่ยวอวี๋อยู่บ้าน ก็อยู่เป็นเพื่อนน้องให้มากๆ หน่อย"

ฉินต้าหลงพยักหน้า "วางใจเถอะ พ่อจะดูแลเสี่ยวอวี๋อย่างดีแน่นอน"

"ไม่รู้มีคนอิจฉาชีวิตพวกคุณตั้งเท่าไหร่ พวกคุณเองก็ต้องรักษาเอาไว้ให้ดี"

"สิ่งที่ผมช่วยได้ก็มีแค่นี้แหละ"

แม้ในใจจะยังมีอคติต่อหยางฟาง แต่ฉินฮั่นชูก็ยังอยากให้ครอบครัวสงบสุขปรองดอง

ฉินต้าหลงเลิกเหล้าได้แล้ว ตอนนี้เขาหวังแค่ให้หยางฟางเลิกการพนันให้เด็ดขาดเท่านั้น

การทิ้งฉินเสี่ยวอวี๋ไว้ที่บ้านมีเหตุผลหลักอยู่สองข้อ

ข้อแรก เขาอยากให้น้องสาวได้สัมผัสความอบอุ่นของครอบครัว และความรักของพ่อแม่บ้าง

ข้อสอง ช่วงที่ยังไม่เปิดเทอมนี้ เขาตั้งใจจะเดินทางไปปักกิ่งสักรอบ

ฉินฮั่นชูตัดสินใจแล้วว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหรินหมินที่ปักกิ่ง

ถ้าสอบติด เขาก็ต้องย้ายมาใช้ชีวิตที่นี่

ฉวยโอกาสตอนที่ราคาบ้านในปักกิ่งยังถือว่าถูกอยู่ จึงคิดจะซื้อเก็บไว้ล่วงหน้าสักหลัง

ถึงเวลานั้นจะได้พาฉินเสี่ยวอวี๋มาอยู่ด้วยกัน

ต่อให้สอบไม่ติดก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการลงทุนระยะยาว

"วางใจเถอะ พ่อจะไม่แตะเหล้าอีกเด็ดขาด" ฉินต้าหลงรับปากเป็นมั่นเหมาะ

หยางฟางก็รีบเสริมขึ้นว่า "เล่นไพ่นกกระจอกในคอมฯ ก็เพลินดีเหมือนกัน แม่ไม่ออกไปเล่นข้างนอกแล้วล่ะ"

ต่อคำรับรองของทั้งสองคน ฉินฮั่นชูทำเพียงยิ้มบางๆ

ทุกอย่างต้องดูจากการกระทำ คำสัญญาของคนส่วนใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรกับการผายลม

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูพาหวังเจิงเดินทางออกจากตัวอำเภอ

หวังเจิงเพิ่งได้รับโทรศัพท์กะทันหัน จึงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉินฮั่นชูจะพาตนไปไหน

พอนั่งบนรถโดยสาร หวังเจิงถึงเอ่ยถามขึ้นมา "ฮั่นชู นี่พวกเราจะไปไหนกันเหรอ แล้วต้องให้ผมช่วยทำอะไรบ้าง"

"ไปซื้อบ้านที่ปักกิ่งครับ" ฉินฮั่นชูตอบเรียบๆ

"ซื้อ… ซื้อบ้านเหรอ!" หวังเจิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ

ในฐานะทนายความประจำตัว หวังเจิงพอจะรู้สถานะทางการเงินของเด็กหนุ่มคนนี้อยู่บ้าง

ฉินฮั่นชูมีกำลังทรัพย์เหลือเฟือที่จะซื้อบ้านในปักกิ่งแน่นอน

บ่ายสามโมง ทั้งสองคนก็ก้าวเท้าออกจากสนามบินปักกิ่ง

ในยุคสมัยที่ยังไม่มีระบบนำทาง คนส่วนใหญ่พอมาถึงเมืองที่ไม่คุ้นเคยก็มักจะมึนทิศหลงทาง

เพราะไม่ชำนาญพื้นที่ หลายคนจึงมักโดนหลอกฟันราคา!

สถานีขนส่งกับสถานีรถไฟอยู่ห่างกันแค่ข้ามถนน แต่คนขับแท็กซี่อาจพาขับวนเป็นชั่วโมง

ก่อนมาปักกิ่ง ฉินฮั่นชูวางแผนการเดินทางไว้รอบคอบแล้ว

เขาพาหวังเจิงขึ้นรถไฟใต้ดินก่อน แล้วค่อยไปต่อรถเมล์

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงเขตไห่เตี้ยน

เขตไห่เตี้ยนในเวลานี้ ราคาบ้านเฉลี่ยอยู่ที่ตารางเมตรละ 5,500 ถึง 8,500 หยวน

แต่ในอีกสิบปีข้างหน้า ราคาจะพุ่งทะลุเกิน 80,000 หยวนอย่างแน่นอน

แม้ผลตอบแทนจากอสังหาริมทรัพย์จะสูงมาก แต่หากเทียบกับหุ้นของเพนกวินแล้วก็ยังถือว่าห่างชั้น

ผลตอบแทนของราคาบ้านอยู่ที่ราวสิบเท่า แต่หุ้นเพนกวินนั้นให้ผลตอบแทนสูงถึงหลายร้อยเท่า

หากไม่ใช่เพราะต้องการจัดหาสถานที่สำหรับตั้งสำนักงานของบริษัท ฉินฮั่นชูก็คงยังไม่เลือกซื้อบ้านในตอนนี้

ทั้งสองหาโรงแรมเช็กอินเข้าพักก่อน จากนั้นฉินฮั่นชูจึงพาหวังเจิงออกไปหาอะไรกิน

พอกินเสร็จ ทั้งคู่ก็ตรงไปยังสำนักงานนายหน้าอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง

"สนใจดูบ้านหรือครับ มีสเปกแบบไหนในใจบ้างไหมครับ"

พนักงานนายหน้ารีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ พร้อมเอ่ยถามหวังเจิง

หวังเจิงยิ้มแหยๆ ด้วยความเก้อเขิน เพราะคนที่คิดจะซื้อไม่ใช่ตน

"น้องคนนี้เป็นคนซื้อครับ ผมเป็นทนายความติดตามมาด้วย" หวังเจิงชี้ไปที่ฉินฮั่นชู

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พนักงานก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่คิดเลยว่าลูกค้าตัวจริงจะเป็นเด็กหนุ่มรุ่นมัธยม

แต่พอคิดดูอีกที ก็ไม่มีอะไรต้องตกใจ

ที่ปักกิ่งแห่งนี้ พวกลูกเศรษฐีรุ่นสองมีเกลื่อนกลาดไปหมด!

สำหรับคนทั่วไป เงินหลักล้านคือตัวเลขมหาศาล

แต่สำหรับพวกลูกคนรวย บางทีอาจเป็นแค่เงินค่าขนมรายเดือนเท่านั้น

"คุณลูกค้าอยากได้แบบไหนครับ เดี๋ยวผมช่วยคัดเลือกให้"

ถึงขั้นหนีบพาช่างทนายมาด้วย แสดงว่าตั้งใจมาซื้อจริงแน่นอน

พนักงานเปลี่ยนท่าทีเป็นสุภาพนอบน้อมขึ้นทันตา

"แถวมหาวิทยาลัยเหรินหมิน พื้นที่ประมาณหนึ่งร้อยตารางเมตรครับ" ฉินฮั่นชูแจ้งความจำนง

"โครงการว่านเฉวียนเจียหยวนเป็นยังไงครับ ห้องนี้ขนาดร้อยสี่สิบสามตารางเมตร ราคาตั้งไว้หนึ่งล้านสามแสนห้าหมื่นหยวน ยังต่อรองได้อีกครับ!" นายหน้าชี้ไปยังข้อมูลประกาศขายห้องหนึ่ง

ราคาหนึ่งล้านสามแสนห้าหมื่นหยวนทำให้ฉินฮั่นชูขมวดคิ้วเล็กน้อย

โครงการนี้แพงขนาดนั้นเชียวหรือ

ก่อนหน้านี้เขาเช็กข้อมูลในเน็ตมา ราคาเฉลี่ยแถวเขตไห่เตี้ยนน่าจะอยู่ที่ราวๆ เจ็ดพันห้าร้อยหยวนไม่ใช่หรือ

"อยู่ในเขตพื้นที่โรงเรียนดังเหรอครับ" ฉินฮั่นชูถาม

นายหน้ายิ้มพลางพยักหน้ารัวๆ "ใช่แล้วครับ ทั้งมหาวิทยาลัยเหรินหมิน สถาบันเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศก็อยู่แถวนี้หมดเลย แล้วยังมีโรงเรียนประถมสาธิตอีกด้วยครับ"

ได้ยินดังนั้น นัยน์ตาของฉินฮั่นชูก็เป็นประกาย

คอนโดมิเนียมในเขตการศึกษาแบบนี้ ยิ่งมีมูลค่าเพิ่มขึ้นเร็วในอนาคต

ถ้าทำเลเด่นขนาดนี้จริง ราคานี้ก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้

"พวกเราขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปกันครับ เดี๋ยวผมพาไปดูสภาพแวดล้อมจริงรอบๆ"

เพื่อความสะดวกในการพาลูกค้าตระเวนดูห้อง ทางบริษัทจึงมีรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าจอดเตรียมไว้หลายคัน

นายหน้าขี่นำหน้า ส่วนฉินฮั่นชูให้หวังเจิงซ้อนท้ายตามไป

ขี่ไปเพียงห้านาที ทั้งสามคนก็มาถึงหน้าประตูด้านทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัยเหรินหมิน

นายหน้าชะลอรถแล้วชี้บอก "ตรงนั้นคือมหาวิทยาลัยเหรินหมินครับ ฝั่งตรงข้ามถัดไปอีกนิดก็เป็นสถาบันเทคโนโลยี…"

หลังจากตระเวนดูรอบๆ ฉินฮั่นชูก็พบว่าเป็นจริงตามที่นายหน้าอ้างทุกประการ

โครงการนี้ตั้งอยู่ใจกลางย่านการศึกษาจริงๆ

อีกเจ็ดนาทีต่อมา ทั้งสามก็มาถึงโครงการว่านเฉวียนเจียหยวน

นายหน้าพาเดินขึ้นไปยังห้องเป้าหมาย

อาคารนี้มีความสูงเพียงหกชั้น และห้องที่พามาดูอยู่บนชั้นสาม

นายหน้าเคาะประตู ไม่กี่อึดใจก็มีหญิงวัยกลางคนเปิดประตูออกมาต้อนรับ

"พี่เฉินครับ ผมพาลูกค้ามาดูห้องหน่อยครับ" นายหน้าส่งยิ้มทักทาย

"เข้ามาสิคะ" หญิงวัยกลางคนคนนั้นคือเจ้าของห้อง เธอแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป ก็พบว่าการตกแต่งภายในนั้นประณีตและดูดีมาก

ทั้งเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าล้วนเป็นของเกรดพรีเมียม

เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเดิมมีฐานะการเงินค่อนข้างมั่งคั่ง

นายหน้าพาฉินฮั่นชูเดินสำรวจผังห้องจนทั่ว

ไม่ว่าจะเป็นทิศทางแสงแดดหรือการตกแต่ง ฉินฮั่นชูก็พึงพอใจมาก

"ห้องนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 2000 ถือครองกรรมสิทธิ์เกินห้าปีแล้ว จึงได้รับการยกเว้นภาษีซ้ำซ้อนครับ"

"ถ้าตกลงซื้อขาย เฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดจะแถมยกให้เลยครับ"

"พูดง่ายๆ ก็คือ หิ้วกระเป๋าใบเดียวเข้าอยู่ได้ทันที"

นายหน้าเอ่ยแจกแจงข้อเสนอ

ห้องนี้นับว่าน่าสนใจมากทีเดียว ทว่าการซื้อบ้านเป็นเรื่องใหญ่ ฉินฮั่นชูจึงยังไม่คิดจะรีบร้อนวางเงินมัดจำในทันที