บทที่ 59 พ่อของนายเป็นพยานได้

สองวันถัดมา นายหน้าพาฉินฮั่นชูไปดูห้องอีกหลายแห่ง

แม้ห้องเหล่านั้นจะราคาถูกกว่า แต่สิ่งอำนวยความสะดวกในโครงการและสภาพแวดล้อมสู้ห้องที่ดูเมื่อสองวันก่อนไม่ได้เลยสักนิด

ฉินฮั่นชูตัดสินใจทันที เอาห้องนี้แหละ!

ช่วงเช้าของวันที่สาม ฉินฮั่นชูขายหุ้นแปลงเป็นเงินสดออกมา 1,200,000 หยวน เมื่อรวมกับเงินเก็บที่มีอยู่ก็เพียงพอสำหรับการซื้อห้องชุดนี้

ช่วงบ่าย ทั้งสามคนเดินทางมาที่บ้านของเจ้าของห้องอีกครั้ง

หลังจากพูดคุยรายละเอียดกันพักใหญ่ ทั้งสองฝ่ายก็ตกลงราคากันได้ที่ 1,300,000 หยวน

พื้นที่ 143 ตารางเมตรพร้อมที่จอดรถและห้องเก็บของ ถือว่าคุ้มค่ามากทีเดียว

ในอนาคต ห้องชุดนี้จะมีมูลค่าอย่างน้อย 20,000,000 หยวนขึ้นไป

แน่นอนว่ายังต้องจ่ายค่านายหน้าเพิ่มเติมอีก 13,000 หยวน

หากเทียบผลตอบแทนจากการลงทุน ย่อมสู้อัตราทำกำไรในตลาดหุ้นไม่ได้

แต่นี่จะเป็นบ้านของฉินฮั่นชูตลอดช่วงเรียนมหาวิทยาลัย

และที่สำคัญที่สุด เขาต้องการพาฉินเสี่ยวอวี๋มาเรียนหนังสือที่ปักกิ่ง

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย นายหน้าก็พาทั้งสองฝ่ายไปตรวจสอบเรื่องภาระจำนองและสถานะของห้องชุด

พอตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสองฝ่ายจึงมานั่งเซ็นสัญญาร่วมกัน

"นี่คือสัญญาครับ ลองตรวจดูได้เลย"

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราก็เซ็นชื่อกันได้เลยครับ"

ตอนนี้นายหน้าดีใจจนเนื้อเต้น

หากปิดดีลนี้ได้ เขาจะได้ค่านายหน้าถึงหลักหมื่นหยวน

หวังเจิงตรวจดูสัญญารอบหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกฉินฮั่นชู "ไม่มีปัญหาครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของเจ้าของห้องก็มีประกายความยินดีผุดขึ้นมา

ทว่าฉินฮั่นชูกลับเอ่ยขึ้นว่า "ระบุรายการสิ่งของที่แถมให้ลงไปด้วยครับ"

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของหวังเจิงก็ดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

ในฐานะนักกฎหมายมืออาชีพ เขากลับลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียได้

ตอนที่ฉินฮั่นชูซื้อบ้านหลังแรก เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก

เพราะเฟอร์นิเจอร์ในอำเภอล้วนเป็นของราคาถูก ต่อให้เจ้าของบ้านเดิมผิดคำพูดก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย

แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน

เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าของบ้านหลังนี้ล้วนเป็นของเกรดพรีเมียม ต่อให้เป็นของมือสองก็ยังมีมูลค่ากว่า 20,000 หยวนขึ้นไป

ตราบใดที่ยังไม่เซ็นสัญญา สิ่งของเหล่านี้ก็ไม่ได้อยู่ใต้ข้อผูกมัดทางกฎหมาย

ต่อให้เจ้าของห้องเดิมขนออกไป ฉินฮั่นชูก็ทำอะไรไม่ได้

แต่ถ้าเขียนระบุลงไปในสัญญาย่อมต่างกันโดยสิ้นเชิง

หากเจ้าของเดิมแอบขนของออกไป นั่นจะถือเป็นการยักยอกทรัพย์ของผู้อื่นโดยผิดกฎหมาย หรือกระทั่งฟ้องร้องข้อหาลักทรัพย์ได้เลย

แม้ชาติก่อนฉินฮั่นชูจะไม่เคยซื้อบ้าน แต่ประสบการณ์ชีวิตของเขายังมีอยู่เต็มเปี่ยม

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเขาเคยเจอหลุมพรางแบบนี้มาแล้ว

ก่อนซื้อบ้าน เจ้าของเดิมบอกว่าจะแถมเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าให้ทั้งหมด

แต่พอโอนเงินเสร็จ เจ้าของกลับแอบขนของเหล่านั้นออกไปจนเกลี้ยง

เพื่อนร่วมงานคนนั้นโมโหจนนอนไม่หลับไปหลายคืน สุดท้ายก็ต้องควักกระเป๋าจ่ายอีกหลายหมื่นหยวนเพื่อซื้อของเข้าบ้านใหม่

ทั้งเสียเงิน ทั้งเจ็บใจ!

พอเจ้าของห้องได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเจื่อนลงทันตา

เธอตั้งใจจะเล่นแง่กับฉินฮั่นชูอยู่จริงๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กแค่นี้จะมีความคิดความอ่านรอบคอบยิ่งกว่าทนายความเสียอีก

แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เจ้าของห้องก็ไม่อาจกลับคำพูดได้

หลังเซ็นสัญญาเรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็จ่ายเงินมัดจำไป 30,000 หยวน

เมื่อออกจากบ้านของเจ้าของห้อง ฉินฮั่นชูกับหวังเจิงก็พากันไปหาอะไรกินที่ร้านอาหาร

หวังเจิงเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะครับ ผมลืมเรื่องของแถมไปสนิทเลย"

"ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ใช่คนขายบ้าน จะไม่มีไหวพริบด้านนี้ก็ธรรมดา"

ฉินฮั่นชูเชื่อว่านายหน้าคนนั้นต้องเคยเจอเรื่องพรรค์นี้มานับครั้งไม่ถ้วน

การที่ฝ่ายนั้นไม่ยอมเอ่ยปากเตือน ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าคงแอบเตี๊ยมกับเจ้าของห้องไว้ลับๆ

"ยังไงผมก็บกพร่องต่อหน้าที่อยู่ดีครับ" หวังเจิงเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

วันถัดมา ทั้งสองฝ่ายเริ่มดำเนินเรื่องโอนกรรมสิทธิ์

ต้องวิ่งวุ่นกันตลอดทั้งวัน กว่าฉินฮั่นชูจะได้โฉนดห้องชุดมาไว้ในมือ

ต่อหน้าพยานอย่างนายหน้าและหวังเจิง ฉินฮั่นชูก็โอนเงินส่วนที่เหลือจนครบถ้วน

เจ้าของเดิมส่งมอบกุญแจและเขียนใบเสร็จรับเงินให้

ถึงตอนนี้ ฉินฮั่นชูก็มีบ้านเป็นของตัวเองในปักกิ่งแล้ว

ชาติก่อน เขาไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันว่าจะมีบ้านเป็นของตัวเองในปักกิ่ง

ทว่าตอนนี้ไม่เพียงซื้อได้ แต่ยังเป็นห้องในเขตสถานศึกษาใจกลางวงแหวนรอบสามอีกด้วย!

พอกลับมาถึงโครงการ ฉินฮั่นชูก็เปลี่ยนแม่กุญแจประตูห้องใหม่ทันที

ในเมื่อมีบ้านของตัวเองแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องไปนอนโรงแรมอีกต่อไป

หวังเจิงมองดูห้องชุดกว้างขวางของฉินฮั่นชูด้วยสายตาอิจฉา

ตัวเขาเองอายุจะแตะสามสิบอยู่รอมร่อ แต่ชีวิตยังเทียบเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เลยสักนิด

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูซื้อตั๋วเครื่องบินขากลับให้หวังเจิง

ตัวเขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกเล็กน้อย จึงยังไม่รีบร้อนกลับ

หลังจากส่งหวังเจิงขึ้นเครื่องแล้ว ฉินฮั่นชูก็แวะไปที่ร้านเน็ตก่อน

เขาอัปโหลดตอนใหม่ของนิยายขึ้นเว็บ จากนั้นก็ตระเวนไปเดินเรื่องเปลี่ยนชื่อผู้ใช้น้ำ ไฟ และแก๊ส

แค่จัดการเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ก็กินเวลาไปถึงสองวัน

เมื่อสะสางทุกอย่างเรียบร้อย ฉินฮั่นชูจึงเดินทางกลับอำเภอ

เวลานี้เหลืออีกเพียงสามวันก็จะเปิดเทอมแล้ว

เขาพักผ่อนที่ตัวอำเภอหนึ่งคืน ก่อนจะเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านสกุลฟาง

พอมองไปแต่ไกล ก็เห็นฉินต้าหลงกำลังเล่นอยู่กับฉินเสี่ยวอวี๋

ข้างกายของทั้งสองคนมีลูกหมาตัวน้อยอยู่ด้วยหนึ่งตัว

ฉินเสี่ยวอวี๋วิ่งอยู่ข้างหน้า ส่วนเจ้าลูกหมาก็วิ่งเตาะแตะไล่ตามหลัง

ฉินฮั่นชูได้ยินเสียงหัวเราะใสซื่ออย่างร่าเริงของฉินเสี่ยวอวี๋แว่วมา

เห็นได้ชัดว่าหลายวันนี้เธอมีความสุขมากทีเดียว

"พี่ชาย!"

เมื่อเห็นฉินฮั่นชู ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยิ้มแป้นวิ่งรี่เข้ามาหา

พอน้องสาววิ่งมา เจ้าลูกหมาตัวน้อยก็ซอยขาสั้นๆ วิ่งตามมาติดๆ

ร่างกลมป้อมของมันส่ายดุ๊กดิ๊ก ดูน่าขันยิ่งนัก

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางสาวเท้าเข้าไปหาฉินเสี่ยวอวี๋

พอเด็กหญิงโถมตัวเข้ามา เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

ส่วนเจ้าลูกหมาตัวน้อยกลับส่งเสียงเห่าใส่ฉินฮั่นชูดังโฮ่งๆ

สำหรับมันแล้ว ฉินฮั่นชูคือคนแปลกหน้า

มันคงอยากจะปกป้องฉินเสี่ยวอวี๋กระมัง

"เจ้าก้อนนม ห้ามเห่านะ!"

"นี่พี่ชายหนูเอง!"

ฉินเสี่ยวอวี๋หันไปดุเจ้าลูกหมา

พอโดนฉินเสี่ยวอวี๋เอ็ด เจ้าตัวเล็กจึงยอมหยุดเห่า

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางถาม "สัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของเสี่ยวอวี๋เหรอ"

"ใช่แล้ว พ่อไปขอมาให้หนูน่ะ"

"มันชื่อเจ้าก้อนนม น่ารักใช่ไหมล่ะ!"

ฉินเสี่ยวอวี๋พูดพลางหัวเราะคิกคัก

ฉินฮั่นชูพยักหน้ายิ้มๆ "อืม น่ารักจริงๆ"

ระหว่างคุยกัน ทั้งสองก็เดินมาถึงตรงหน้าฉินต้าหลง

"พ่อ แล้วแม่ล่ะครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม

"นวดแป้งอยู่ข้างในน่ะ เที่ยงนี้พวกเราจะห่อเกี๊ยวต้มกินกัน" ฉินต้าหลงตอบด้วยรอยยิ้ม

ฉินฮั่นชูยิ้มถามต่อ "ชอบชีวิตแบบตอนนี้ไหมครับ"

ฉินต้าหลงพยักหน้า "อืม ชีวิตแบบนี้อยู่แล้วสบายใจจริงๆ"

"แบบนั้นก็ดีแล้วครับ" ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ พลางชี้ไปยังที่ราบฝั่งตรงข้ามลำธารแล้วถามว่า "ปลูกอะไรไว้บ้างหรือยังครับ"

ฉินต้าหลงพยักหน้า "อืม ปลูกหัวไชเท้ากับหัวผักกาดเค็มไว้นิดหน่อยน่ะ!"

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบพูดขึ้นทันที "หนูก็ช่วยด้วยนะ!"

"ใช่แล้ว เสี่ยวอวี๋ก็ช่วยด้วย" ฉินต้าหลงกล่าว

"เก่งมาก!" ฉินฮั่นชูยกนิ้วโป้งให้ฉินเสี่ยวอวี๋

พอได้รับคำชมจากพี่ชาย ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยิ่งดีใจจนแก้มปริ

"ไปเล่นกับเสี่ยวไน่ฉิวเถอะ เดี๋ยวพี่ไปช่วยแม่ห่อเกี๊ยว"

หลังจากวางฉินเสี่ยวอวี๋ลง ฉินฮั่นชูก็เดินเข้าไปในบ้าน

จังหวะนั้นเอง หยางฟางก็เดินออกมาพอดี เธอส่งยิ้มให้ "ฮั่นชูกลับมาแล้วเหรอ!"

"ครับ เดี๋ยวผมช่วยรีดแป้งให้นะ!" ฉินฮั่นชูตอบพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อเข้ามาในบ้าน ฉินฮั่นชูก็เริ่มคลึงแผ่นแป้งไปพลางเอ่ยถามไปพลาง "ช่วงนี้ได้ออกไปเล่นการพนันบ้างไหมครับ"

"ไม่มีเลย แม่เล่นแต่ไพ่นกกระจอกในคอมพิวเตอร์เท่านั้นแหละ"

"พ่อแกเป็นพยานได้เลยนะ!"

หยางฟางรีบตอบทันควัน

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ชวนคุยเล่นเฉยๆ" ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ