บทที่ 61 เพลงศึกประจำตระกูล

หลังจากการพูดคุยนานร่วมชั่วโมง ทั้งเจียเหยาและสุ่ยกวนอินต่างก็ตกลงเซ็นสัญญา

เมื่อได้รับคำตอบจากพวกเขา ฉินฮั่นชูก็กดโทรศัพท์หาหวังเจิงทันที

หลังจากจดบันทึกความต้องการของฉินฮั่นชูเรียบร้อย หวังเจิงก็เริ่มร่างสัญญาศิลปิน

สัญญานี้ นอกจากส่วนแบ่งรายได้จากแร็ปฮั่นไม่แล้ว ยังครอบคลุมถึงการแสดงของศิลปิน วิดีโอออนไลน์ งานโชว์ตัว และอื่นๆ

การแสดงทางออนไลน์นั้นแท้จริงแล้วก็หมายถึงการไลฟ์สด

เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีแนวคิดเรื่องไลฟ์สดเกิดขึ้น ฉินฮั่นชูจึงไม่สะดวกที่จะเขียนลงไปตรงๆ ว่าการไลฟ์สดทางอินเทอร์เน็ต

เมื่อวางสาย ฉินฮั่นชูก็พูดคุยกับดีเจอีกหลายคน

เขาจ่ายเงินไปเพียง 10,000 หยวน ก็ได้ลิขสิทธิ์เพลงจากดีเจเหล่านี้มาอย่างถูกต้อง

เมื่อมีลิขสิทธิ์ เจียเหยาและสุ่ยกวนอินก็สามารถนำเพลงแดนซ์ของดีเจเหล่านี้ไปใช้เป็นดนตรีประกอบสำหรับแร็ปฮั่นไม่ได้

ฉินฮั่นชูไม่อยากถูกฟ้องร้องเรื่องละเมิดลิขสิทธิ์ของดีเจเจ้าของผลงานทีหลัง

วันต่อมา ฉินฮั่นชูพาฉินเสี่ยวอวี๋มาที่บริษัท

"ทั้งสามคน มาประชุมสั้นๆ กันหน่อย เตรียมจดบันทึกด้วยนะ!" ฉินฮั่นชูวางเครื่องดื่มและขนมในมือลงบนโต๊ะพลางเอ่ยขึ้น

เฉินตงกับอีกสองคนถือสมุดกับปากกามานั่งลงตรงหน้าฉินฮั่นชู

"ดื่มน้ำกันก่อน" ฉินฮั่นชูพูดพลางแบ่งเครื่องดื่มให้ทั้งสามคน

หลังจากจิบน้ำให้ชุ่มคอ ฉินฮั่นชูก็หันไปพูดกับเฉินตงและหวังฉี

"มีงานใหม่ให้พวกนายทำ ไปเพิ่มเครื่องเล่นเพลงลงบนหน้าเว็บของเสียวหมี่เจียหยวน"

"นอกจากเครื่องเล่นเพลงแล้ว ยังต้องสร้างหมวดหมู่ย่อยสำหรับแร็ปฮั่นไม่ด้วย"

"หมวดนี้จะต้องรองรับการเล่นเพลงได้"

"อีกอย่าง ต้องสร้างเสียวหมี่มอลล์ขึ้นมาด้วย!"

"ร้านค้านี้ต้องรองรับการชำระเงินผ่านอินเทอร์เน็ตแบงกิ้ง และการเติมเงินด้วยรหัสบัตรเติมเงินโทรศัพท์!"

…

การประชุมครั้งนี้กินเวลายาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

แร็ปฮั่นไม่จะเป็นช่องทางทำเงินใหม่ของเสียวหมี่เจียหยวน นอกเหนือจากรายได้ค่าโฆษณา

และเจียเหยากับสุ่ยกวนอินก็จะได้กลายเป็นเน็ตไอดอลสายไลฟ์สดรุ่นบุกเบิกในสังกัดของฉินฮั่นชู!

ไม่กี่วันต่อมา โรงเรียนของฉินฮั่นชูก็เปิดเทอม!

การเรียนในชั้น ม.6 เริ่มหนักหน่วงขึ้น

เพื่อให้สอบติดมหาวิทยาลัยเหรินหมิน ฉินฮั่นชูจึงทุ่มเทสมาธิให้กับการเรียนมากขึ้น

นิยายยังคงลงให้อ่านวันละสองตอนเหมือนเดิม ส่วนเวลาที่เหลือก็ต้องคอยจัดการธุระของบริษัท

วันที่สามหลังเปิดเทอม สัญญาของเจียเหยาและสุ่ยกวนอินก็ส่งมาถึงบริษัท

เมื่อลงนามประทับตราเรียบร้อย ทั้งสองก็กลายเป็นศิลปินในสังกัดของเสี่ยวอวี๋มีเดียอย่างเป็นทางการ

หลังจากเซ็นสัญญาสำเร็จ ฉินฮั่นชูก็มอบเนื้อแร็ปที่เขาเขียนเองสองชุดให้แก่พวกเขา

เนื้อแร็ปของเจียเหยาเป็นสไตล์อ่อนหวานนุ่มนวล ส่วนของสุ่ยกวนอินเป็นสไตล์ดุดันทรงพลัง

แม้ฉินฮั่นชูจะไม่ใช่เอ็มซี แต่เขาก็เคยฟังเพลงแร็ปฮั่นไม่มานับไม่ถ้วน

ภายใต้คำแนะนำของฉินฮั่นชู ทักษะการแร็ปของทั้งคู่จึงพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

หนึ่งเดือนต่อมา เสียวหมี่เจียหยวนเวอร์ชันใหม่ก็เปิดให้บริการ

เวอร์ชันนี้ได้เพิ่มเครื่องเล่นเพลง หน้าเพจย่อยหมวดหมู่แร็ปฮั่นไม่ และหน้าเพจย่อยของเสียวหมี่มอลล์เข้ามา

เครื่องเล่นเพลงที่ปรับปรุงใหม่มีเพลงศึกประจำตระกูลที่เจียเหยาและสุ่ยกวนอินอัดเสียงเอาไว้ฝังอยู่ภายใน!

เมื่อสมาชิกเปิดหน้าเว็บ เบราว์เซอร์จะเล่นเพลงศึกโดยอัตโนมัติ!

ที่ร้านเน็ตแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดหน้าเว็บเสียวหมี่เจียหยวนขึ้นมา

ทันทีที่หน้าเว็บโหลดเสร็จ ดนตรีประกอบอันทรงพลังก็ดังขึ้น

ตามมาด้วยน้ำเสียงอันดุดันเปี่ยมอำนาจของสุ่ยกวนอินที่ดังกระหึ่ม

เมื่อได้ฟังเพลงศึกประจำตระกูลอันเร่าร้อนของสุ่ยกวนอิน หัวใจของชายหนุ่มก็เปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ!

ในวินาทีนี้ เขารู้สึกผูกพันและเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเสียวหมี่อย่างลึกซึ้ง

เขาภูมิใจและภาคภูมิที่ตัวเองคือคนของตระกูลเสียวหมี่!

เพลงศึกประจำตระกูลคือวัฒนธรรมของตระกูล!

หากจะพูดให้ตรงไปตรงมากว่านั้น มันก็คือการล้างสมองสมาชิกในตระกูลนั่นเอง!

ดนตรีและเนื้อหาของเพลงสามารถทำให้สมาชิกแต่ละคนเกิดความรู้สึกพิเศษต่อตระกูลบนโลกออนไลน์

กระทั่งเกิดความรู้สึกที่ว่า ร่วมสุขร่วมทุกข์ ก้าวหน้าไปด้วยกัน ถอยหลังไปด้วยกัน

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เมื่อตระกูลถูกโจมตี พวกเขาถึงจะพร้อมสู้เพื่อตระกูลอย่างไม่คิดชีวิต!

อันที่จริง วัฒนธรรมตระกูลในยุคแรกเริ่มก็คือจุดกำเนิดของวัฒนธรรมแฟนด้อมนั่นเอง

ทันทีที่เพลงศึกประจำตระกูลปล่อยออกมา ก็กลายเป็นที่ชื่นชอบของสมาชิกจำนวนมหาศาลทันที

ดนตรีแนวแปลกใหม่นี้แพร่กระจายไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว

เว็บบอร์ดในวันนั้นคึกคักเป็นพิเศษ!

ตระกูลเสียวหมี่เจ๋งสุดยอด!

สู้เพื่อตระกูลเสียวหมี่!

ตระกูลเสียวหมี่ออกศึก แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่เหลือซาก!

กระทู้ทำนองนี้ผุดขึ้นมาใหม่อย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

ฉินฮั่นชูล็อกอินเข้าสู่ระบบบัญชีของตัวเอง จากนั้นก็โพสต์ข้อความที่เตรียมไว้ล่วงหน้าขึ้นไป

ในโพสต์นี้มีลิงก์สำหรับนำเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่ไปฝังในเว็บอื่นรวมอยู่ด้วย

สมาชิกตระกูลทุกคนสามารถนำไปใส่ไว้ในพื้นที่เพนกวินของตัวเองได้

นอกจากนี้ ยังประกาศเปิดให้บริการรับสั่งทำเพลงแร็ปสำหรับพื้นที่ส่วนตัวอย่างเป็นทางการอีกด้วย

วันแรก ฉินฮั่นชูเปิดรับการสั่งทำเพลงแร็ปสำหรับพื้นที่ส่วนตัวเพียง 200 เพลงเท่านั้น

ไม่ถึงสิบนาที โควตาทั้ง 200 เพลงก็ถูกแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยง

ราคาต่อหนึ่งเพลงคือ 60 หยวน 200 เพลงก็เป็นเงินถึง 12,000 หยวน!

ฉินฮั่นชูเซ็นสัญญากับเจียเหยาและสุ่ยกวนอินด้วยสัดส่วนแบ่ง 60 ต่อ 40

เจียเหยากับสุ่ยกวนอินจะได้รับเงิน 60 เปอร์เซ็นต์เป็นรายได้ของตัวเอง

นั่นหมายความว่า ทุกครั้งที่ทำเพลงแร็ปเสร็จหนึ่งเพลง พวกเขาจะได้กำไรสุทธิ 36 หยวน

เพลงแร็ปเพลงหนึ่งใช้เวลาทำเพียงยี่สิบนาที วันหนึ่งทำสิบเพลง แค่สิบกว่าวันก็สะสางออร์เดอร์เหล่านี้ได้หมด

ทำงานสิบกว่าวันได้เงิน 3,600 หยวน สำหรับพวกเขาในยุคนี้แล้วถือเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง

ในชีวิตจริง งานประจำของเจียเหยาคือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ได้เงินเดือนแค่อาทิตย์ละไม่กี่ร้อย หรือเดือนละราว 1,000 หยวนเท่านั้น

ส่วนฉินฮั่นชูก็นอนรอรับส่วนแบ่งสบายๆ

ด้วยการช่วยกันโปรโมตของสมาชิกตระกูลเสียวหมี่ ไม่นานเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่ก็โด่งดังเป็นพลุแตกบนโลกออนไลน์

เว็บไซต์รวมเพลงดีเจทุกแห่งต่างก็นำเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่ไปลงไว้

ในปี 2006 โทรศัพท์มือถือเริ่มเป็นที่แพร่หลายแล้ว

หลายคนดาวน์โหลดเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่เก็บไว้ในโทรศัพท์มือถือ

ในวันอาทิตย์หนึ่งเดือนหลังจากนั้น ฉินฮั่นชูพาฉินเสี่ยวอวี๋มาเดินซื้อเสื้อผ้าที่ถนนคนเดิน

ทันใดนั้น เสียงเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่ก็แว่วเข้าหูของเขา

ร้านตัดผมร้านหนึ่งถึงกับเปิดเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่ออกลำโพงหน้าร้านเลยทีเดียว!

ฉินฮั่นชูเชื่อมั่นว่านี่ไม่ใช่แค่กรณีเดียวแน่นอน

ยิ่งเพลงศึกตระกูลเสียวหมี่แพร่ออกไป ยอดผู้เข้าชมของเสียวหมี่เจียหยวนก็จะต้องเติบโตขึ้นระลอกใหม่อย่างแน่นอน

เป็นไปตามที่ฉินฮั่นชูคาดการณ์ไว้ ในช่วงหลายเดือนต่อมายอดผู้เข้าชมของเสียวหมี่เจียหยวนพุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรง

เพื่อรับประกันการทำงานของเว็บไซต์ ฉินฮั่นชูจึงเปลี่ยนไปใช้เซิร์ฟเวอร์ระดับท็อปทันที

ต้นปี 2007 เสียวหมี่เจียหยวนมีสมาชิกที่ลงทะเบียนแตะ 3,000,000 คน

ยอดผู้เข้าชมเฉลี่ยต่อวันพุ่งสูงถึง 300,000 ครั้ง!

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ห้าเดือน เจียเหยากับสุ่ยกวนอินมีรายได้จากแร็ปฮั่นไม่ไปคนละ 60,000 หยวน!

ส่วนฉินฮั่นชูก็นอนรับเงินไปเน้นๆ 80,000 หยวน!

นอกจากนี้ ยอดผู้เข้าชมที่พุ่งสูงขึ้นยังทำให้รายได้จากค่าโฆษณาบนเว็บไซต์เพิ่มขึ้นถึงสองเท่าตัว

ไม่เพียงเท่านั้น นิยายของฉินฮั่นชูก็ได้รับอานิสงส์ไปด้วย

สมาชิกหลายคนเพื่อที่จะสนับสนุนฉินฮั่นชูผู้เป็นหัวหน้าตระกูล จึงพากันไปที่เว็บ "จุด-อะไรสักอย่าง" เพื่อกดอ่านแบบเสียเงินให้นิยายของเขา

ด้วยแรงหนุนจากยอดผู้เข้าชมของเสียวหมี่เจียหยวน นิยายเรื่องใหม่ของฉินฮั่นชูจึงมียอดสั่งซื้อเฉลี่ยทะลุ 30,000 ยอด

เฉพาะนิยายเรื่องใหม่เรื่องเดียว ค่าต้นฉบับในแต่ละเดือนก็สูงถึง 70,000 หยวนแล้ว!

เมื่อรวมกับค่าต้นฉบับของนิยายเรื่องเก่า ค่าต้นฉบับรายเดือนของฉินฮั่นชูก็ทรงตัวอยู่ที่ประมาณ 100,000 หยวนอย่างมั่นคง

เมื่อรวมกับค่าโฆษณาบนเว็บไซต์และส่วนแบ่งจากแร็ปฮั่นไม่ รายได้ต่อเดือนของฉินฮั่นชูก็แตะหลัก 300,000 หยวนเข้าไปแล้ว

เงินสามแสนนี้คือกำไรสุทธิที่หักต้นทุนการดำเนินงานของเว็บไซต์และเงินเดือนของพวกเฉินตงสามคนออกหมดแล้ว

เงินที่หามาได้ ฉินฮั่นชูยังคงนำไปลงทุนในตลาดหุ้นของเพนกวินเช่นเดิม

จนถึงต้นปี 2007 ฉินฮั่นชูถือครองหุ้นของเพนกวินมูลค่าเกือบ 3,000,000 หยวนแล้ว

ตอนนี้ราคาหุ้นยังไม่นับว่าสูง จึงยังมีโอกาสทำกำไรที่มหาศาลอย่างน่าตกใจรออยู่

เมื่อกระแสแร็ปฮั่นไม่เฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ ชาวเน็ตจำนวนมากก็เริ่มให้ความสนใจกับการแร็ปแบบนี้

ด้วยคำแนะนำของฉินฮั่นชู เจียเหยาและสุ่ยกวนอินจึงเริ่มเปิดรับลูกศิษย์

สำหรับค่ากราบไหว้ฝากตัวเป็นศิษย์นั้น ทั้งหมดยกให้เป็นของเจียเหยาและสุ่ยกวนอินไปเลย