บทที่ 62 การสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง

ภายใต้การฝึกฝนของทั้งสองคน เหล่าเอ็มซีสายฮั่นไม่ในเสียวหมี่เจียหยวนก็เริ่มมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

คนที่จะมาเป็นเอ็มซีทุกคนล้วนต้องผ่านการคัดเลือกจากเจียเหยา สุ่ยกวนอิน และฉินฮั่นชูเสียก่อน

ขอแค่ผ่านเกณฑ์ ฉินฮั่นชูก็จะเซ็นสัญญากับพวกเขา

หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว พวกเขาก็สามารถรับงานผ่านเสียวหมี่มอลล์ได้เช่นกัน

พอส่งมอบหมวดเอ็มซีให้เจียเหยากับสุ่ยกวนอินดูแล ฉินฮั่นชูก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายอะไรอีก

เป้าหมายหลักของเขายังคงเป็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เที่ยงวันนั้น ทั้งสามคนกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร

ถังซือเวยคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงในถาดข้าวของฉินฮั่นชูพลางเอ่ยขึ้น "เนื้อนี่ให้เธอนะ"

"ของฉันมีแล้ว เธอกินเยอะๆ หน่อยสิ!" พูดจบ ฉินฮั่นชูก็คีบเนื้อสองชิ้นคืนให้ถังซือเวย

"ก็คนจะลดความอ้วนนี่นา" ถังซือเวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

ฉินฮั่นชูขนลุกซู่ทันที เขาเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน "พูดจาดีๆ หน่อย เธอทำแบบนี้ฉันชักจะรับไม่ไหวนะ"

"คนไม่รู้ประสีประสา ท่อนไม้ทื่อๆ แท้ๆ" ถังซือเวยบ่นอุบอย่างเซ็งๆ

"ซือเวยอุตส่าห์ให้สิทธิพิเศษ นายยังไม่รับน้ำใจอีก" จินไห่ลู่ยิ้มแซว

ฉินฮั่นชูหน้าเจื่อนไปทันที เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "เป็นไงบ้าง คิดไว้หรือยังว่าจะยื่นเข้าที่ไหน"

"เหมือนนายนั่นแหละ" ถังซือเวยบอก

"เธอรู้เหรอว่าฉันอยากเข้าที่ไหน"

แม้ฉินฮั่นชูจะตัดสินใจได้ตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยบอกให้สองสาวรู้มาก่อน

คำตอบของถังซือเวยทำให้เขาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"ไม่รู้หรอก แต่ฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับนาย"

"นายยื่นที่ไหน ฉันก็ยื่นที่นั่นแหละ!"

ถังซือเวยตอบกลับมาตรงๆ

"เธอคอยตามติดฉันแบบนี้ แล้วฉันจะหาแฟนได้ยังไงล่ะ" ฉินฮั่นชูแหย่เล่น

ได้ยินดังนั้น ถังซือเวยก็ถลึงตาใส่ฉินฮั่นชู "ถ้าหาไม่ได้ ก็กินหญ้าใกล้รังไปสิ"

จินไห่ลู่หันไปมองถังซือเวย "นี่ถือว่าสารภาพรักหรือเปล่าเนี่ย"

ใบหน้าของถังซือเวยพลันแดงแจ๋ขึ้นมาทันที แม้เธอจะคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่พอถูกจี้ตรงจุดก็ยังอดเขินไม่ได้

"ฉันหมายถึงหญ้าใกล้รัง ไม่ได้หมายถึงตัวเองสักหน่อย"

"เธอก็เป็นหญ้าใกล้รังเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

ถังซือเวยรีบแก้ตัวพัลวัน

จินไห่ลู่หัวเราะ "ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับฮั่นชูน่ะ"

"ไม่ได้นะ พวกเราสามคนจะแยกจากกันไม่ได้ ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันสิ" ถังซือเวยเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

จินไห่ลู่ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูถังซือเวยเบาๆ "เธอแน่ใจเหรอ"

"มีอะไรให้ไม่แน่ใจเล่า" ถังซือเวยถาม

จินไห่ลู่ตบไหล่ถังซือเวยเบาๆ พลางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "เพื่อนสนิทน่ะตัวอันตรายเลยนะจ๊ะ"

"เอ๋" ถังซือเวยยังตามความคิดไม่ทันไปชั่วขณะ

"ไม่มีอะไรหรอก ไปดูซีรีส์รักวัยรุ่นเยอะๆ เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเอง" จินไห่ลู่เย้าแหย่

ในที่สุดถังซือเวยก็เข้าใจความหมาย เธอแย้มยิ้มพลางบอก "ฉันเชื่อว่าเธอไม่ทำแบบนั้นหรอก"

"ทั้งสองคน หยุดเอาฉันมาล้อเล่นกันก่อนเถอะ"

"รีบกินข้าวได้แล้ว พอกลับไปจะได้ทบทวนบทเรียนต่อ"

ในฐานะคนที่ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ ฉินฮั่นชูย่อมมีความคิดอ่านแบบผู้ใหญ่

ความรู้สึกในใจของถังซือเวย มีหรือที่เขาจะไม่รู้

ในชาติก่อน ฉินฮั่นชูเคยแอบชอบถังซือเวย

กระทั่งตอนที่อยู่ในเรือนจำ ภาพของถังซือเวยก็ยังผุดขึ้นมาในหัวของเขาบ่อยครั้ง

ในตอนแรก ฉินฮั่นชูคิดว่านั่นคือความรักจริงๆ

ทว่าเมื่ออายุมากขึ้นเรื่อยๆ ฉินฮั่นชูก็ตระหนักได้ว่าตัวเองเข้าใจผิด

พูดให้ถูกก็คือ เป็นเพราะไม่ได้ครอบครองต่างหาก ถึงได้เฝ้าพร่ำเพ้อไม่ลืมเลือน

ในชาตินี้ เขารู้ดีถึงความรู้สึกที่ถังซือเวยมีต่อเขา

แต่พวกเขาสองคนจะเข้ากันได้จริงๆ หรือ

คำตอบนี้คงมีแต่ต้องลองคบกันดูเท่านั้นถึงจะรู้

ส่วนตอนนี้ ปล่อยให้ความสัมพันธ์คงอยู่ในรูปแบบที่บริสุทธิ์งดงามแบบนี้ไปก่อนก็นับว่าดีแล้ว

"นายยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน" ถังซือเวยถามย้ำ

"มหาวิทยาลัยเหรินหมินในปักกิ่ง ฉันจะเรียนสาขาบริหารธุรกิจ"

ในชาตินี้ฉินฮั่นชูได้เริ่มก้าวเข้าสู่โลกธุรกิจแล้ว เพื่อที่จะควบคุมอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง ย่อมต้องเรียนรู้ศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง

"ได้ งั้นพวกเราก็ยื่นมหาวิทยาลัยเหรินหมินกันหมดนี่แหละ" ถังซือเวยเอ่ย

จินไห่ลู่ยิ้มบางๆ "ฉันอยากจะลองสอบชิงหวาดูน่ะ"

"อย่าเลย ไปด้วยกันหมดไม่ดีกว่าเหรอ" พอรู้ว่าจินไห่ลู่จะยื่นสอบชิงหวา ถังซือเวยก็รีบทักท้วง

"เส้นทางชีวิตต้องก้าวเดินด้วยตัวเอง พวกเราควรเคารพการตัดสินใจของไห่ลู่นะ"

แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจินไห่ลู่ถึงเลือกเช่นนั้น แต่ฉินฮั่นชูเชื่อว่านี่คือผลลัพธ์ที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบของเธอแล้ว

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูพูดแบบนี้ ถังซือเวยจึงพยักหน้ายอมรับ "ก็ได้ ยังไงก็อยู่ในปักกิ่งเหมือนกัน ถึงวันหยุดพวกเราค่อยนัดไปเดินเที่ยวด้วยกัน"

"ได้แน่นอนอยู่แล้ว" จินไห่ลู่ยิ้มพลางพยักหน้า

ในช่วงหลายเดือนที่เหลือ ทั้งสามคนต่างเกาะกลุ่มอ่านหนังสือติวเข้ม

ด้วยการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ผลการเรียนของพวกเขาทั้งสามจึงติดอันดับต้นๆ มาโดยตลอด

ในช่วงนี้เอง เกมออนไลน์ที่ดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์เรื่อง จูเซียน ก็ได้เริ่มเปิดทดสอบระบบรอบโอเพนเบตา

ก่อนจะเปิดทดสอบ บริษัทเกมออนไลน์หวันเหม่ยได้ทุ่มเงิน 100,000 หยวนเพื่อลงโฆษณาบนเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวน

วันที่ 7 มิถุนายน ปี 2007

การสอบเกาเข่าที่ทุกคนต่างเฝ้ารอก็เริ่มต้นขึ้น!

หลังจากการสอบในแต่ละวันเสร็จสิ้น ทั้งสามคนจะมารวมตัวกันเพื่อประเมินคะแนน

กระทั่งการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง ทั้งสามคนต่างก็คาดคะเนคะแนนของตัวเองได้อย่างแม่นยำพอสมควร

ฉินฮั่นชูตรวจสอบเกณฑ์คะแนนรับเข้าศึกษาของมหาวิทยาลัยเหรินหมินในปีก่อนๆ ดูแล้ว ก็รู้สึกว่าโอกาสติดค่อนข้างแน่นอน

ส่วนถังซือเวยเองก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

ในบรรดาทั้งสามคน ผลการเรียนของจินไห่ลู่จัดว่าโดดเด่นที่สุด การจะเข้าชิงหวาจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอเลย

เมื่อการสอบเกาเข่าผ่านพ้นไป ในที่สุดฉินฮั่นชูก็ได้มีเวลาพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าเสียที

ช่วงกลางวันเขาใช้เวลาไปกับการเขียนนิยาย พอตกดึกก็เริ่มนอนดูซีรีส์

ปี 2007 เป็นช่วงที่ซีรีส์เรื่อง กองพันล่าสุริยัน กำลังออกอากาศอย่างร้อนแรง

ซีรีส์เรื่องนี้เรียกได้ว่าเป็นผลงานระดับตำนานของแนวทหารเลยทีเดียว

นอกจากเรื่อง ยอดทหารกล้า ภาค 1 และ 2 แล้ว ซีรีส์ทหารเรื่องอื่นๆ หลังจากนั้นก็แทบไม่มีเรื่องไหนดูเข้าตาอีกเลย

เรื่องอะไรก็ไม่รู้ กองกำลังเหรียญเงินเอย เกียรติยศหน่วยรบพิเศษเอย…

ช่างเถอะ ขี้เกียจจะพูดถึงแล้ว!

ขณะที่กำลังดูอย่างเพลิดเพลิน เสียงแจ้งเตือนจากแอปแชตเพนกวินของฉินฮั่นชูก็ดังขึ้น

เมื่อคลิกเปิดหน้าต่างแชต ก็พบว่าเป็นข้อความจากหลี่เสวียหลิง

อีกห้าวันข้างหน้า ระบบวายวายจะจัดประชุมคณะกรรมการบริหารขึ้น และอยากเชิญให้ฉินฮั่นชูเดินทางไปเข้าร่วมการประชุมด้วยตัวเอง

นับตั้งแต่ที่ร่วมลงทุนในระบบวายวาย ฉินฮั่นชูมักจะเข้าร่วมการประชุมผ่านทางวิดีโอคอลมาโดยตลอด

การที่หลี่เสวียหลิงเอ่ยปากชวนให้เขาไปร่วมงานด้วยตนเองเช่นนี้ คงมีเรื่องสำคัญที่อยากจะพูดคุยเป็นการส่วนตัว

อย่างไรเสียช่วงนี้เขาก็ว่างอยู่ การไปร่วมงานสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

หลังจากส่งข้อความตอบกลับหลี่เสวียหลิงไปแล้ว ฉินฮั่นชูก็กดโทรศัพท์หาถังซือเวย

ส่วนเรื่องของจินไห่ลู่ คงต้องรอแจ้งให้ทราบในวันพรุ่งนี้

ที่บ้านของจินไห่ลู่ไม่มีโทรศัพท์ หากต้องการติดต่อเธอก็ต้องโทรเข้าเบอร์ของเพื่อนบ้าน

ตอนนี้ดึกมากแล้ว ฉินฮั่นชูไม่อยากรบกวนคนอื่น

สามวันต่อมา จินไห่ลู่กับถังซือเวยก็เดินทางมาที่ตัวอำเภอ

"เสี่ยวอวี๋ไปโรงเรียนแล้วเหรอ" เมื่อเห็นว่ามีเพียงฉินฮั่นชูอยู่คนเดียว ถังซือเวยจึงเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "อืม อยู่บ้านเอาแต่ดูทีวีทั้งวัน ฉันเลยส่งไปเรียนพิเศษน่ะ"

"พวกเราสองคนก็มาแล้ว ให้แกอยู่เล่นที่บ้านก็ดีออก" จินไห่ลู่เอ่ย

"ใช่ ยังไงก็เป็นแค่คลาสเรียนพิเศษ พวกเราสองคนช่วยกันสอนแกอยู่ที่บ้านก็ได้เหมือนกัน" ถังซือเวยสนับสนุน

ฉินฮั่นชูหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น "พอเถอะ ช่วงนี้เสี่ยวอวี๋กำลังอยู่ในวัยน่ารำคาญ ฉันกลัวว่าพวกเธอสองคนจะเอาแกไม่อยู่น่ะสิ"

"จะเป็นไปได้ยังไง เสี่ยวอวี๋ว่าง่ายจะตาย" จินไห่ลู่บอก

"เด็กเจ็ดแปดขวบ น่ารำคาญจนหมาแก่ยังไม่อยากมอง"

"ช่วงนี้แกชอบเถียงคำไม่ตกฟาก ต่อให้โมโหใส่ก็ไม่ได้ผลหรอก"

ตอนนี้ฉินเสี่ยวอวี๋อายุได้เก้าขวบครึ่งแล้ว พ้นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ไปก็จะขึ้นชั้นประถมปีที่สอง

เมื่อก่อนฉินเสี่ยวอวี๋ยังนับว่าเชื่อฟังดีอยู่หรอก แต่ตั้งแต่เดือนที่แล้วเป็นต้นมา ฉินฮั่นชูกลับพบว่าอารมณ์ของเธอเริ่มฉุนเฉียวขึ้นมาก

พอทำอะไรผิดก็ไม่ยอมให้ใครว่า

พอจะอธิบายด้วยเหตุผล แกก็ทำเป็นไม่ใส่ใจ ไม่ยอมฟังเลยแม้แต่น้อย

ครั้นเห็นว่าเขาโกรธเข้าจริงๆ เจ้าตัวดีกลับยกแม่น้ำทั้งห้ามาเถียงข้างๆ คูๆ แทนเสียนี่