บทที่ 63 วัยเจ็ดแปดขวบ น่ารำคาญจนหมายังเมิน

ถังซือเวยกับจินไห่ลู่ไม่ได้คิดอะไรมาก ยังคงมั่นอกมั่นใจว่าจะรับมือฉินเสี่ยวอวี๋ไหว

ตอนเที่ยง ทั้งสามคนพากันมาที่สถาบันกวดวิชา

พอเห็นถังซือเวยกับจินไห่ลู่ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ดีใจวิ่งโร่เข้ามาหา "พี่ซือเวย พี่ไห่ลู่! พวกพี่มาดูแลหนูเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ ก็พี่ชายเธอต้องไปทำธุระไม่ใช่เหรอ พวกพี่สองคนเลยมาอยู่เป็นเพื่อนไง" ถังซือเวยยิ้มพลางบอก

"เยี่ยมเลย!" ฉินเสี่ยวอวี๋กระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ "พวกพี่มาแล้ว งั้นหนูก็ไม่ต้องไปเรียนพิเศษแล้วใช่ไหมคะ"

"ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปจ้ะ เดี๋ยวพวกพี่ช่วยติวให้ที่บ้านเอง" จินไห่ลู่ยิ้มตอบ

"เย้ สุดยอดไปเลย!" พอได้ยินแบบนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยิ่งดีใจยกใหญ่

ฉินฮั่นชูแสร้งตีหน้าขรึม "อย่าเพิ่งดีใจไป แต่ละวันดูทีวีได้ไม่เกินสามชั่วโมงนะ"

"พี่ซือเวย หนูดูสี่ชั่วโมงได้ไหมคะ" ฉินเสี่ยวอวี๋หันไปอ้อนถังซือเวยทันที

"เรื่องนี้พี่ว่าฟังพี่ชายเธอดีกว่านะ" ถังซือเวยทำหน้าลำบากใจ

"ถ้าพี่ยอมให้หนูดูสี่ชั่วโมง หนูจะยอมเรียกพี่ว่า 'พี่สะใภ้' ทีหนึ่งเลยเอ้า!" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก

ได้ยินคำนี้ ถังซือเวยก็หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที แววตาเปี่ยมด้วยความสุขจนปิดไม่มิด

จินไห่ลู่ถึงกับหัวเราะร่วน "ขนาดเสี่ยวอวี๋ยังดูออกเลยนะเนี่ย!"

ฉินฮั่นชูถลึงตาใส่ฉินเสี่ยวอวี๋ "พี่ว่าเธอชักจะคันไม้คันมือ อยากโดนตีแล้วมั้ง"

"หนูว่าพี่ต่างหากล่ะที่อยากโดน" ฉินเสี่ยวอวี๋เชิดหน้าเถียงทันควัน

"ยังจะเถียงอีก พอกลับบ้านไปเราสองคนคงต้องใช้ไม้เรียวปรับความเข้าใจกันอย่างสันติหน่อยแล้ว" ฉินฮั่นชูพูดเสียงเรียบ

ได้ยินแบบนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบมุดไปหลบหลังถังซือเวยทันที "พี่ซือเวย พี่ไห่ลู่ ดูพี่ชายหนูสิ เขาจะตีหนู!"

"พี่ชายเธอแค่ขู่เล่นน่า" จินไห่ลู่ปลอบ

"ไม่ได้ขู่สักหน่อย ที่บ้านมีไม้เรียวอยู่อันหนึ่ง เอาไว้ตีหนูโดยเฉพาะเลยนะ" พูดถึงตรงนี้ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็หันขวับไปหาฉินฮั่นชู "พี่ไม่รู้หรือไงว่าการตีเด็กมันผิดกฎหมายน่ะ!"

พอเห็นท่าทางยืนกรานเถียงคำไม่ตกฟากของฉินเสี่ยวอวี๋ จินไห่ลู่กับถังซือเวยก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

ไม่ได้เจอกันแค่แป๊บเดียว นิสัยของฉินเสี่ยวอวี๋ดื้อรั้นเอาเรื่องขนาดนี้เชียวหรือ

โบราณว่าไว้ไม่มีผิดจริงๆ!

"เห็นหรือยังล่ะ ขนาดกับฉัน แกยังเป็นขนาดนี้เลย" ฉินฮั่นชูบ่นอย่างจนใจ

"ใจเย็นน่า นี่ก็ใกล้จะเก้าขวบแล้วไม่ใช่เหรอ พ้นช่วงนี้ไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละ!" ถังซือเวยส่งยิ้มให้กำลังใจ

"พี่ซือเวย พี่ไห่ลู่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ช่างพี่ชายหนูเถอะค่ะ"

พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็จูงมือถังซือเวยกับจินไห่ลู่เดินฉิวไปข้างหน้า

ฉินฮั่นชูจนปัญญาจริงๆ กับฉินเสี่ยวอวี๋ช่วงนี้ แม้เขาจะมีประสบการณ์ชีวิตแบบผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่เคยเลี้ยงเด็กวัยนี้มาก่อนเลย

เรื่องไม้เรียวน่ะมีจริง แต่เขาก็ทำใจตีฉินเสี่ยวอวี๋ไม่ลงอยู่ดี

อีกอย่าง ยัยตัวแสบก็ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร

ปกติแล้ว ไม้เรียวนั่นก็มีไว้แค่ขู่ให้กลัวเฉยๆ

พอกลับถึงบ้าน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็วิ่งไปรื้อขนมทั้งหมดในบ้านออกมากองพะเนิน

"พี่ซือเวย พี่ไห่ลู่ หนูเลี้ยงเองค่ะ!"

"ตอนที่พี่ชายไม่อยู่ พวกเราสามพี่น้องต้องพึ่งพาอาศัยกันนะ"

"พวกพี่ต้องทำดีกับหนูหน่อยล่ะ"

"ใครดีกับหนู หนูจะยกให้คนนั้นเป็นพี่สะใภ้!"

พอได้ยินแบบนั้น จินไห่ลู่ก็รีบโบกมือเป็นพัลวัน "ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ยัยหนูนี่พูดเอง"

"เด็กคนนี้นี่ เอาเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรองเชียวเหรอ" ถังซือเวยส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ

ฉินฮั่นชูได้ทีรีบพูด "เห็นหรือยังล่ะ เดี๋ยวนี้พูดจาน่าตีชะมัด"

ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงฮึดฮัดใส่ฉินฮั่นชู จากนั้นก็หันไปปรนนิบัติพัดวีเอาใจสองสาวต่อ

ตกเย็น ฉินฮั่นชูต้มซุปซี่โครงหมู

แม้ซี่โครงทอดกระเทียมจะรสชาติดี แต่ซุปกระดูกหมูย่อมมีคุณค่าทางอาหารมากกว่า

ในน้ำซุป ฉินฮั่นชูยังหั่นข้าวโพดใส่ลงไปด้วยสองสามท่อน

ส่งผลให้น้ำซุปมีกลิ่นหอมหวานของข้าวโพดลอยแตะจมูก

ขณะกำลังแทะซี่โครงอยู่นั้น จู่ๆ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ร้องโอ๊ยขึ้นมา

ฉินฮั่นชูตกใจ รีบถามทันที "เป็นอะไรไป"

ฉินเสี่ยวอวี๋อ้าปาก แล้วคายฟันซี่หนึ่งออกมา

"ฟันหนูหลุด!" ฉินเสี่ยวอวี๋อุทานอย่างประหลาดใจ

เพราะฟันบนหลุดไปซี่หนึ่ง เวลาพูดลมเลยลอดช่องฟันออกมา

ฉินฮั่นชูกับอีกสองคนเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำกิ๊กกันยกใหญ่

พอเห็นทั้งสามคนหัวเราะเยาะตัวเอง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ "หัวเราะอะไรกัน ตอนเด็กๆ พวกพี่ไม่เคยฟันหลุดกันหรือไง"

"ก็ได้ๆ พวกพี่ไม่หัวเราะแล้ว" ฉินฮั่นชูกลั้นขำพลางถาม "ฟันบนหลุดต้องเอาไปโยนไว้ที่ไหนนะ"

"ทิ้งลงท่อระบายน้ำ!" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบทันควัน

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "อืม งั้นก็เอาไปทิ้งเองเถอะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋ถือฟันวิ่งปรู๊ดออกไปข้างนอก

ไม่นานนัก เธอก็วิ่งกลับเข้ามา แล้วหยิบซี่โครงหมูขึ้นมาตั้งท่าจะแทะต่อ

เห็นแบบนั้น ฉินฮั่นชูจึงทักขึ้น "ฟันหลุดไปซี่หนึ่ง ยังจะแทะซี่โครงหมูไหวอีกเหรอ"

"หลุดแค่ซี่เดียวเอง ยังแทะได้สบายอยู่แล้ว!" พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอียงคอแทะซี่โครงหมูด้วยท่าทางพิลึกพิลั่นจนชวนหัวเราะ

ท่าทางของเธอทำให้ทั้งสามคนหลุดขำก๊ากออกมาอีกรอบ

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูนั่งรถออกจากตัวอำเภอ

ครั้งนี้แค่ไปร่วมประชุม เดินทางคนเดียวก็พอแล้ว

เขาออกจากตัวอำเภอตอนแปดโมงเช้า กว่าจะเดินออกมาจากสนามบินหยางเฉิงก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูผู้โดยสารขาออก เขาก็เหลือบไปเห็นป้ายชื่อมารับตัวเองเข้าพอดี

คนที่ถือป้ายชื่อเป็นชายหนุ่มวัยราวๆ ยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี ข้างกันมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยยืนอยู่อีกคน

ทั้งสองคนนี้คือพนักงานของบริษัทยาย่านั่นเอง

ในความคิดของพวกเขาทั้งคู่ ฉินฮั่นชูน่าจะเป็นผู้ใหญ่วัยสามสิบปีขึ้นไป

ดังนั้น ต่อให้ฉินฮั่นชูเดินมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว พวกเขาก็ยังไม่เฉลียวใจเลยสักนิด

"พวกเราไปกันเถอะครับ" เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมองข้ามตนไป ฉินฮั่นชูจึงเอ่ยขึ้นอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"น้องจำคนผิดหรือเปล่าครับ พวกพี่มารับคุณฉินฮั่นชูนะ" ชายหนุ่มที่ถือป้ายชื่อบอก

ฉินฮั่นชูยิ้ม "ผมนี่แหละครับฉินฮั่นชู"

"คงแค่ชื่อแซ่เหมือนกันแล้วละมั้งคะ คนที่พวกเรามารอไม่น่าจะใช่น้องหรอก" หญิงสาวที่ยืนข้างๆ เอ่ยเสริมขึ้นมาบ้าง

ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม "พวกคุณเป็นพนักงานของบริษัทยาย่าใช่ไหมครับ"

ได้ยินคำถามนั้น ทั้งสองคนก็ชะงักไปทันที

"ชะ…ใช่ครับ" ชายหนุ่มพยักหน้าตอบแบบติดอ่างเล็กน้อย

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ผิดคนแล้วครับ ผมมาร่วมประชุมบอร์ดบริหารพรุ่งนี้"

"คุณ…คุณเป็นกรรมการบริหารของพวกเราเหรอครับ" ชายหนุ่มกับหญิงสาวมองฉินฮั่นชูตาค้าง

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ากรรมการบริหารของบริษัทตัวเองจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มรุ่นกระทงคนหนึ่ง

"ต้องยืนยันกับหลี่เสวียหลิงก่อนไหมครับ" สีหน้าตกตะลึงของทั้งคู่ช่วยสนองความทะนงตนในใจของฉินฮั่นชูได้ไม่น้อย

ที่แท้ความรู้สึกเวลาได้เก๊กเท่มันเป็นแบบนี้นี่เอง!

จะว่าไป มันก็สะใจดีเหมือนกัน!

"มะ…ไม่ต้องหรอกครับ เชิญตามพวกเรามาได้เลย" ในเมื่ออีกฝ่ายรู้จักทั้งบริษัทยาย่าและรู้เรื่องการประชุมบอร์ดบริหาร ย่อมไม่มีทางผิดตัวแน่นอน

ทั้งสองคนจึงพาฉินฮั่นชูเดินออกจากสนามบินไปด้วยความรู้สึกทึ่งระคนงุนงง

ปัจจุบันบริษัทยาย่าพัฒนาไปได้ด้วยดีทีเดียว

ถึงขั้นมีรถประจำตำแหน่งของบริษัทเองแล้ว

ในยุคนี้ แค่มีรถเก๋งเจตตาสักคันก็นับว่าหรูหรามากแล้ว

"ท่านกรรมการฉินคะ ทางเราจัดเตรียมโรงแรมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"คุณจะเข้าโรงแรมก่อน หรือว่าจะแวะไปดูที่บริษัทก่อนดีคะ"

หญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเอ่ยถามอย่างสุภาพยิ่ง

"แวะไปดูที่บริษัทก่อนดีกว่าครับ ผมยังไม่เคยไปเลย" ฉินฮั่นชูกล่าว

"ท่านกรรมการฉินครับ คุณเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทเหรอครับ" ชายหนุ่มที่กำลังขับรถเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก็นับว่าใช่นะครับ แต่ถ้าพูดให้ถูกจริงๆ ผมก็แค่เป็นนักลงทุนคนหนึ่งเท่านั้นเอง" ฉินฮั่นชูตอบ

ได้ยินเช่นนั้น พนักงานทั้งสองคนก็ยิ่งอ้าปากค้างเข้าไปใหญ่

อายุน้อยแค่นี้ ก็เริ่มลงทุนระดับนี้แล้วหรือเนี่ย

นี่เขาต้องมาจากครอบครัวที่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน!