บทที่ 65 การประชุมคณะกรรมการบริษัท

ฉินฮั่นชูเหลือบมองสเปกคอมพิวเตอร์

แรม 1GB ฮาร์ดดิสก์ 120GB

ซีพียูเป็นคอร์ทูดูโอเจเนอเรชันที่สอง

สเปกขนาดนี้ในยุคปัจจุบันถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

พอมองดูราคา 6,788 หยวน!

สำหรับคนทั่วไป ราคานี้ถือว่าแพงหูฉี่ทีเดียว

แต่สำหรับฉินฮั่นชูในตอนนี้ มันเป็นแค่เศษเงิน

ทว่าถึงจะมีเงิน เขาก็ยังต่อราคาอยู่ดี

ในที่สุด ฉินฮั่นชูก็ได้โน้ตบุ๊กคลาสสิกของเดลเครื่องนี้มาครองในราคา 6,500 หยวน

เขาหิ้วโน้ตบุ๊กกลับมายังโรงแรม แล้วเสียบสายแลนของห้องพักเข้ากับตัวเครื่อง

พอมีโน้ตบุ๊กแล้ว ฉินฮั่นชูก็ไม่ต้องทนไปสูดควันบุหรี่มือสองที่ร้านเน็ตอีก

และที่สำคัญที่สุดคือ คอมพิวเตอร์ส่วนตัวไม่มีไวรัสชุกชุมขนาดนั้น

ฉินฮั่นชูไม่อยากเสี่ยงโดนไวรัสจากร้านเน็ตขโมยรหัสผ่านบัญชีไป

เมื่อเปิดเว็บบอร์ดเสียวหมี่เจียหยวน ฉินฮั่นชูก็คลิกเข้าไปดูที่เสียวหมี่มอลล์

นอกจากบริการรับจ้างอัดเสียงแร็ปฮั่นไม่แล้ว ในมอลล์ยังเปิดรับสั่งทำธีมหน้าสเปซแบบปรับแต่งตามใจชอบอีกด้วย

ขอแค่เป็นนักออกแบบธีมของเสียวหมี่เจียหยวน ก็สามารถมารับงานหาเงินผ่านเสียวหมี่มอลล์ได้

แม้การรับทำธีมในเสียวหมี่มอลล์จะมีคำสั่งซื้อเข้ามาเรื่อยๆ แต่มูลค่าการซื้อขายกลับไม่ได้สูงเท่าไรนัก

ที่เป็นเช่นนี้ เพราะนักออกแบบสามารถแปะเลขบัญชีเพนกวินของตัวเองลงในกระทู้ได้

คำสั่งซื้อจำนวนมากจึงกลายเป็นการตกลงกันส่วนตัวระหว่างชาวเน็ตกับนักออกแบบ

จริงๆ แล้วฉินฮั่นชูจะจำกัดไม่ให้นักออกแบบลงช่องทางติดต่อส่วนตัวก็ทำได้ง่ายนิดเดียว แต่เขาไม่คิดจะทำเช่นนั้น

การทำธุรกิจหาเงินไม่ควรกดขี่เอาเปรียบกันจนเกินไป

หากเขาเค้นเอาผลประโยชน์จนนักออกแบบอึดอัด ก็มีความเป็นไปได้สูงที่คนฝีมือดีของเสียวหมี่เจียหยวนจะพากันตีจาก

ถ้าไม่มีนักออกแบบคอยผลิตธีมคุณภาพสูง สมาชิกของเว็บส่วนหนึ่งก็คงจะค่อยๆ หายหน้าตามไปด้วย

การยอมแบ่งผลประโยชน์อย่างเหมาะสม ย่อมส่งผลดีและยั่งยืนต่อทั้งสองฝ่ายมากกว่า

เสียวหมี่มอลล์มีไว้เพียงเพื่อเป็นตัวกลางสร้างความมั่นใจให้คนที่กลัวถูกโกงเท่านั้น

หลังจากปิดหน้ามอลล์ ฉินฮั่นชูก็เปิดดูกระทู้อื่นๆ ต่อ

และในตอนนั้นเอง ก็มีกระทู้หนึ่งสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง

‘โชคดีได้เจอหัวหน้าเผ่าตัวจริง ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าเผ่าจะเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย แถมยังเป็นกรรมการบริษัทเราด้วย!’

ดูจากหัวข้อก็รู้ทันทีว่าเป็นกระทู้ของพนักงานในระบบวายวาย

ฉินฮั่นชูคลิกเข้าไปอ่านความคิดเห็นในกระทู้

“เชี่ย หัวหน้าเผ่าเพิ่งอยู่ ม.ปลายเองเหรอวะเนี่ย? พอลองนับเวลาย้อนไป ตอนที่เขาเขียนเทพสงครามไร้เทียมทาน นั่นไม่ใช่อยู่แค่ ม.ต้น หรอกเหรอวะ?”

“หัวหน้าเผ่าโคตรเจ๋ง!”

…

หลังจากกวาดตาอ่านข้อความตอบกลับไปรอบหนึ่ง ความอยากโอ้อวดของฉินฮั่นชูก็ได้รับการตอบสนองเล็กๆ อีกครั้ง

การที่เขาลงทุนในระบบวายวายไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องปิดบังอะไร การที่มีคนเอามาเปิดเผยจึงไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ กับเขา

เขาเล่นเน็ตต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเข้านอนพักผ่อน

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูก็เดินทางมาถึงบริษัท

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ส่งยิ้มให้พลางเอ่ยทักทาย “สวัสดีครับหัวหน้าเผ่า”

“กระทู้ในเว็บบอร์ดนั่นนายตั้งใช่ไหม” ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม

“เอ่อ… ใช่ครับ!” ชายหนุ่มตอบด้วยความประหม่า “ต้องให้ผมลบไหมครับ”

“ไม่เป็นไร ฉันแค่ถามดูเฉยๆ” ฉินฮั่นชูยิ้ม “ตั้งใจทำงานนะ”

หลังพูดคุยกับพนักงานคนนั้นสองสามประโยค ฉินฮั่นชูก็เดินเข้าไปในห้องประชุม

นอกจากกลุ่มผู้บริหารอย่างหลี่เสวียหลิงแล้ว ยังมีอีกหนึ่งใบหน้าที่คุ้นตา

คนผู้นี้ก็คือผู้ถือหุ้นใหญ่ของระบบวายวาย และประธานของจินซานกรุ๊ป… เหลยจวิน

เหลยจวินในอนาคต นอกจากจะเป็นประธานกรรมการของเสียวหมี่กรุ๊ปแล้ว ยังเป็นคนดังในโลกอินเทอร์เน็ตอีกด้วย

ภาษาอังกฤษแบบงูๆ ปลาๆ กับสำเนียงจีนกลางทองแดงของเขา ถูกชาวเน็ตนำไปตัดต่อล้อเลียนเป็นเพลง ‘are you ok’ อันโด่งดัง

นอกจากนี้ การเดิมพันหนึ่งพันล้านหยวนระหว่างเขากับประธานบริษัทเก๋อลี่ยังติดอันดับคำค้นหายอดนิยมบนอินเทอร์เน็ตอยู่หลายต่อหลายครั้ง

“คุณเหลยครับ นี่คือฉินฮั่นชูที่ผมเคยเล่าให้ฟัง”

“เสียวหมี่เจียหยวนกับเว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้นล้วนเป็นผลงานของเขาครับ”

หลี่เสวียหลิงแนะนำฉินฮั่นชูให้เหลยจวินรู้จัก

ฉินฮั่นชูยิ้ม “คุณเหลย ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ”

“อายุน้อยขนาดนี้แต่มีหัวการค้าเฉียบแหลมมาก เก่งจริงๆ” ใบหน้าของเหลยจวินประดับด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์

หลังทักทายกันพอเป็นพิธี ทุกคนก็ทยอยนั่งลงประจำที่

จากนั้น หลี่เสวียหลิงก็เริ่มอธิบายแผนงานของโปรแกรมแชตเสียงระบบวายวาย

หลังผ่านการประชุมไปหนึ่งชั่วโมง แผนงานของโปรแกรมแชตเสียงระบบวายวายก็ได้รับมติเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนก็ร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

“ฮั่นชู เสียวหมี่เจียหยวนของเธอมีแผนการขั้นต่อไปอย่างไรบ้าง” เหลยจวินเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูยิ้ม “กะว่าจะลองทำเนื้อหาด้านความบันเทิงดูครับ”

“นั่นก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ต้องการเงินลงทุนไหม” เหลยจวินถามต่อ

ฉินฮั่นชูส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่จำเป็นครับ”

“ถ้าต้องการก็บอกได้เลยนะ ฉันยินดีลงทุน” เหลยจวินกล่าว

“ได้ครับ” ฉินฮั่นชูไม่ปฏิเสธ ถือเป็นการไว้หน้าเหลยจวิน

แม้จะรู้ดีว่าเหลยจวินจะกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลในวงการอินเทอร์เน็ตยุคหน้า แต่ฉินฮั่นชูก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปประจบประแจง

ฉินฮั่นชูยังรอให้เหลยจวินมาขอซื้อชื่อโดเมนอยู่นะ!

ตอนนี้เสียวหมี่เจียหยวนมีผู้ใช้งานหลั่งไหลเข้ามาอย่างมหาศาล หากเหลยจวินต้องการชื่อโดเมนนี้ เขาต้องฟันกำไรก้อนโตแน่นอน

ถ้าสนิทสนมกันเกินไป จะลงมือเชือดเฉือนราคาได้อย่างไรเล่า

คืนวันนั้น ฉินฮั่นชูก็ขึ้นเครื่องบินเที่ยวบินขากลับ

ตอนที่เขาเดินออกมาจากสนามบินเต่าเฉิง เวลาก็ดึกมากแล้ว

หลังจากค้างคืนที่โรงแรมหนึ่งคืน ฉินฮั่นชูจึงนั่งรถโดยสารประจำทางกลับมายังตัวอำเภอ

“ซ่อนเสร็จหรือยัง หนูจะไปหาแล้วนะ!”

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ฉินฮั่นชูก็ได้ยินเสียงตะโกนของฉินเสี่ยวอวี๋

พวกเขาสามคนกำลังเล่นซ่อนแอบกันอยู่ในบ้านงั้นหรือ

เมื่อผลักประตูเหล็กเดินเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นถังซือเวยกำลังยกฝาถังน้ำบังตัวเองพลางแอบอยู่หลังโอ่งมังกร

ในโอ่งมังกรใบนี้ยังเลี้ยง ‘เสี่ยวหง’ สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของฉินเสี่ยวอวี๋เอาไว้อยู่

เพื่อให้มันรอดชีวิต ฉินฮั่นชูถึงกับลงทุนซื้อเครื่องทำออกซิเจนมาโดยเฉพาะ ทั้งยังต้องคอยขุดไส้เดือนตัวเล็กๆ มาป้อนมันเป็นระยะ

พอถึงหน้าหนาว เขาก็ต้องยกโอ่งปลาเข้าไปไว้ในบ้านอีก

อีกสักพักฉินฮั่นชูจะต้องพาฉินเสี่ยวอวี๋ไปปักกิ่งเพื่อจัดการเรื่องเข้าเรียนและเอกสารต่างๆ การกลับบ้านรอบนี้เขาจึงตั้งใจจะพามันไปปล่อยที่ลำธารบนเขา

ในน้ำแร่ธรรมชาติ มันน่าจะมีชีวิตอยู่ได้ดีกว่า

ชู่ว์!

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกลับมา ถังซือเวยก็ทำสัญญาณมือจุ๊ปาก

ท่าทางที่เธอขดตัวอยู่หลังโอ่งน้ำดูน่าขันมาก จนฉินฮั่นชูอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ในจังหวะนั้นเอง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินออกมา

“พี่ กลับมาแล้วเหรอ!” ฉินเสี่ยวอวี๋วิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าเดินทางของฉินฮั่นชูทันที “ข้างในมีของฝากให้หนูไหม”

ฉินฮั่นชูแกล้งบ่นอย่างระอา “สนใจแต่ของฝาก ไม่คิดจะถามพี่บ้างเลยเหรอว่าเหนื่อยหรือเปล่า”

“พี่ชาย ให้หนูช่วยทุบหลังให้เอาไหมล่ะ” ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก

“รีบไปหาคนต่อได้แล้ว พี่สาวสองคนของเธอแอบจนเหนื่อยจะแย่อยู่แล้วมั้ง” ฉินฮั่นชูเหลือบมองถังซือเวยที่ซ่อนอยู่หลังโอ่งน้ำพลางพูดขึ้น

พอได้ยินแบบนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ถึงนึกขึ้นได้ว่ากำลังเล่นซ่อนแอบกันอยู่

“หนูไปจับพวกพี่เขาก่อนนะ!”

ไม่นานนัก ฉินเสี่ยวอวี๋ก็หาตัวถังซือเวยกับจินไห่ลู่จนเจอ

เมื่อทั้งสี่คนมารวมตัวกันพร้อมหน้า ฉินฮั่นชูก็เปิดกระเป๋าเดินทางออก

“อันนี้ของเธอ” ฉินฮั่นชูยื่นตุ๊กตาบาร์บี้ให้ฉินเสี่ยวอวี๋

พอเห็นตุ๊กตา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความดีใจ “สวยจังเลย!”

เห็นน้องสาวมีความสุขขนาดนั้น ฉินฮั่นชูก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

“ส่วนนี่ของฝากของพวกเธอสองคน” ว่าแล้ว เขาก็ยื่นกล่องให้จินไห่ลู่กับถังซือเวยคนละกล่อง

“อะไรเหรอ” ถังซือเวยถามอย่างสงสัย

ฉินฮั่นชูตอบ “โทรศัพท์เทียนอวี่รุ่น E60 ข้างในใส่ซิมการ์ดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เปิดเครื่องใช้ได้เลย!”