บทที่ 66 กุมมือแนบแน่น ความสุขเริ่มต้นออกเดินทาง

ถังซือเวยกับจินไห่ลู่เผยสีหน้าประหลาดใจ

พวกเธอคิดไม่ถึงเลยว่าฉินฮั่นชูจะซื้อของขวัญราคาแพงขนาดนี้ให้

"ของขวัญชิ้นนี้แพงเกินไปแล้ว…"

จินไห่ลู่ตั้งท่าจะปฏิเสธ แต่ฉินฮั่นชูกลับดักคอขึ้นมาก่อน "เธอคงไม่คิดจะให้ฉันนั่งเครื่องบินกลับไปคืนของที่หยางเฉิงหรอกนะ"

"งั้นฉันจ่ายเงินคืนนายแล้วกัน" จินไห่ลู่พูด

ถังซือเวยยิ้มพลางบอก "เธอรับไว้สบายใจเถอะ ต่อให้คืนเงิน เขาก็ไม่เอาอยู่ดี"

"พูดถูกเผงเลย" ฉินฮั่นชูยิ้มรับ

จินไห่ลู่ก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ ฉันรับไว้แล้วกัน"

พอได้โทรศัพท์เครื่องใหม่มา ทั้งสองสาวต่างก็ประคองถือไว้แทบไม่ยอมวางมือ

พวกเธอเปิดกล่องออก แล้วเริ่มลองเล่นฟังก์ชันต่างๆ จนคุ้นมือ

ฉินฮั่นชูเก็บกระเป๋าสัมภาระเข้าที่เรียบร้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับถังซือเวย "ซือเวย เธอลองถามป้าถังให้หน่อยสิว่าว่างวันไหน ฉันอยากรบกวนให้ป้ามาช่วยเซ็นโอนบริษัทเป็นชื่อฉันน่ะ"

ตอนนี้ฉินฮั่นชูอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์แล้ว ย่อมสามารถเป็นตัวแทนนิติบุคคลของบริษัทได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาต้องย้ายไปเรียนต่อที่ปักกิ่ง บริษัทก็จำเป็นต้องย้ายตามไปด้วย

หากตัวแทนตามกฎหมายยังคงเป็นชื่อป้าถัง การจะติดต่อดำเนินเรื่องต่างๆ คงยุ่งยากไม่น้อย

ถังซือเวยรับคำ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่โทรกลับบ้านทันที

พอสัญญาณเชื่อมต่อ เสียงของป้าถังก็ดังมาจากปลายสาย "ฮัลโหล ใครน่ะ"

"แม่ลองทายดูสิคะ" ถังซือเวยหัวเราะคิกคัก

เสียงลูกสาวตัวเอง มีหรือป้าถังจะจำไม่ได้ เพียงแต่นี่เป็นเบอร์แปลกตา

"นี่ลูกใช้โทรศัพท์ใครโทรมาเนี่ย"

ถังซือเวยหัวเราะร่าด้วยความดีใจ "โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่ฮั่นชูซื้อให้ค่ะ"

"มิน่าล่ะถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้ ว่าไง โทรมาแค่อยากจะอวดเรื่องนี้เหรอ" ป้าถังเอ่ยแซว

ถังซือเวยจึงได้เล่าธุระที่ฉินฮั่นชูฝากมาให้ฟังอย่างละเอียด

พอวางสาย เธอก็หันมาบอกฉินฮั่นชู "แม่บอกว่าพรุ่งนี้จะเข้ามาจ้ะ"

"ได้สิ พวกเธอเล่นกันอยู่ที่บ้านไปก่อนนะ ฉันจะออกไปซื้อกับข้าว เย็นนี้จะทำไก่ผัดพริกให้กิน"

เห็นฉินฮั่นชูกำลังจะออกไปข้างนอก ถังซือเวยก็รีบลุกขึ้นทันควัน "ฉันไปด้วย"

ฉินเสี่ยวอวี๋กอดตุ๊กตาแน่นพลางร้องลั่น "หนูก็จะไปด้วย!"

"เธอจะไปทำไมล่ะ อยู่เล่นเกมเป็นเพื่อนพี่ที่บ้านดีกว่า" จินไห่ลู่รีบคว้าตัวเด็กหญิงไว้

เดี๋ยวนี้ฉินเสี่ยวอวี๋เองก็แก่แดดใช่ย่อย เธอหัวเราะคิกคักแล้วพูดขึ้นมา "ก็ได้ค่ะ พวกพี่สองคนออกไปเดตกันเถอะ"

ได้ยินคำนี้เข้า แก้มของถังซือเวยก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ฉินฮั่นชูเห็นสีหน้าเขินอายของเธอชัดเจน จึงแกล้งถลึงตาใส่น้องสาวไปทีหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกถังซือเวย "ไปกันเถอะ"

ถังซือเวยส่งเสียงอืมเบาๆ ในลำคอ แล้วเดินเคียงคู่ไปกับเขา

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินพ้นประตูรั้วไป จินไห่ลู่จึงยิ้มพลางนั่งลงเล่นตุ๊กตาบาร์บี้กับฉินเสี่ยวอวี๋ต่อ

ระหว่างที่เดินเคียงกันไปตามถนน มุมปากของถังซือเวยยังคงยกยิ้มไม่หุบ ดูเหมือนในใจเธอยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า "เดต" ของฉินเสี่ยวอวี๋ไม่หาย

"ซือเวย เธอชอบฉันใช่ไหม?"

ฉินฮั่นชูครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปากถามออกไป

เอ๊ะ!

คำถามของฉินฮั่นชูทำเอาถังซือเวยตั้งตัวไม่ติด!

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะถามออกมาตรงๆ แบบนี้

ถังซือเวยลนลานจนทำตัวไม่ถูก ชั่วขณะนั้นไม่รู้เลยว่าจะตอบกลับไปอย่างไรดี

แม้ในใจจะชอบฉินฮั่นชูจริงๆ แต่ด้วยความเป็นผู้หญิง เธอย่อมรู้สึกเขินอายเกินกว่าจะยอมรับออกมาตรงๆ

"นายว่าใช่ก็ใช่สิ"

ใบหน้าของถังซือเวยร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผา

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวประหนึ่งมีกวางป่าวิ่งพล่าน

เธอก้มหน้าลง พูดงึมงำออกมาด้วยความเอียงอาย

"เธออยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตไหม?" ฉินฮั่นชูถามต่อ

หัวใจของถังซือเวยยิ่งเต้นแรงหนักขึ้นไปอีก ทำไมเรื่องที่ฉินฮั่นชูชวนคุยถึงได้ชวนใจสั่นขนาดนี้นะ?

ที่ไหนมีใครเขายังไม่ทันได้เริ่มคบกัน ก็พูดไปถึงเรื่องอนาคตที่ยาวไกลขนาดนี้เล่า!

"ก็แน่อยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนใจง่ายสักหน่อย" ถังซือเวยกำหมัดแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้ได้มากที่สุด

"ตอนนี้พวกเรายังเด็กเกินไป มุมมองที่มีต่อสิ่งรอบตัวและผู้คนก็ยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ"

"ถ้าเริ่มคบกันตั้งแต่ตอนนี้ โอกาสที่พวกเราจะต้องเลิกกันมันสูงมาก"

"ฉันอยากให้พวกเราสองคนรักษาสถานะแบบตอนนี้เอาไว้ก่อน รอจนพวกเราเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้แล้วค่อยเริ่มคบกัน"

"ถึงเวลานั้น พวกเราอาจจะได้ก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์อย่างราบรื่น แล้วจับมือเคียงคู่กันไปตลอดชีวิต"

ความคิดของฉินฮั่นชูคือความคิดของผู้ใหญ่วัยสามสิบกว่าปี ส่วนถังซือเวยในตอนนี้ยังคงมองโลกแบบเด็กสาวไร้เดียงสา

พวกเขาสองคนในยามนี้ มีโลกทัศน์ ค่านิยม และมุมมองชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หากฉินฮั่นชูเป็นผู้ชายไม่รับผิดชอบ เขาย่อมตอบรับความรู้สึกของถังซือเวยได้ทันที

ขอเพียงเขาเอ่ยคำหวานสักสองสามประโยค ถังซือเวยจะต้องหลับตาลงมอบจุมพิตให้เขาอย่างแน่นอน

หรือแม้กระทั่งยอมมอบทั้งกายและใจให้แก่เขา

ในแง่ของสัญชาตญาณ ฉินฮั่นชูย่อมปฏิเสธเรือนร่างของหญิงสาวแรกรุ่นไม่ลงแน่

ทว่าในฐานะผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ ฉินฮั่นชูไม่อนุญาตให้ตัวเองทำเช่นนั้น

เมื่อมองใบหน้าอ่อนเยาว์ผุดผ่องของถังซือเวย เขาก็ทำไม่ลงจริงๆ

ความรู้สึกมันเหมือนคุณลุงใจร้ายที่กำลังหลอกล่อเด็กสาวไม่มีผิด

ลึกๆ ในใจจึงอดรู้สึกผิดไม่ได้

เขามีความรู้สึกพิเศษให้ถังซือเวย ดังนั้นเขาจึงยิ่งไม่อยากทำร้ายเธอ

เขาอยากรอให้จิตใจและความคิดของเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้เสียก่อน แล้วค่อยเริ่มคบหากันอย่างจริงจัง

ต่อให้ท้ายที่สุดทั้งสองคนจะต้องเลิกรากันไป นั่นก็ยังคงเป็นความทรงจำที่สวยงาม

ถังซือเวยเบะปากค้อนใส่ฉินฮั่นชู "นายคิดจะไปจีบสาวคนอื่นในมหาวิทยาลัยใช่ไหมล่ะ?"

"หา?" ฉินฮั่นชูชะงักไป รีบอธิบาย "ไม่มีทาง ฉันจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไง"

"ฉันไม่เชื่อหรอก นายต้องอยากไปดูแน่ๆ ว่าในมหาวิทยาลัยจะมีใครดีกว่าฉันหรือเปล่า" ถังซือเวยส่งเสียงฮึดฮัด

"ฉันดูเหมือนคนแบบนั้นหรือไง" ฉินฮั่นชูทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

"เสี่ยวอวี๋!" ทันใดนั้น ถังซือเวยก็มองข้ามไหล่เขาไปด้านหลังด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ฉินฮั่นชูรีบหันขวับกลับไปมองด้วยความสงสัย ทว่าด้านหลังจะไปมีฉินเสี่ยวอวี๋ได้อย่างไร

พอเขาหันกลับมา กลิ่นหอมละมุนก็ลอยมากระทบจมูก

จากนั้น ใบหน้างดงามผุดผ่องของถังซือเวยก็โน้มเข้ามาใกล้จนเต็มสายตา

ฉินฮั่นชูยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของเธอก็ประทับลงมาเบาๆ ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

"ฉันไม่สนหรอก ฉันตีตราจองไว้แล้ว ถ้ายังไม่เลิกกับฉัน นายห้ามไปชอบผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด!"

พูดจบ ถังซือเวยก็หน้าแดงแจ๋ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็วๆ หนีไปข้างหน้า

ฉินฮั่นชูยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกสาปเป็นหิน

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้

สุดท้าย จิตวิญญาณอันสุขุมเปี่ยมด้วยเหตุผล ก็พ่ายแพ้ให้กับความกล้าบ้าบิ่นของวัยแรกรุ่นจนได้!

ฉินฮั่นชูยกมือทาบอกรับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นระรัว ในที่สุดกำแพงในใจเขาก็พังทลายลง

ชาติที่แล้ว ถังซือเวยคือรักข้างเดียวที่เขาแอบชอบมานานหลายปี

เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ เขาย่อมอยากชดเชยความเสียดายนี้อยู่แล้ว

ต่อให้สุดท้ายแล้วทั้งสองอาจไม่ได้ลงเอยกัน ฉินฮั่นชูก็หวังเพียงว่าจะไม่มีเรื่องให้ต้องนึกเสียใจภายหลัง

เดิมทีเขาคิดจะรอให้ถังซือเวยเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้แล้วค่อยเริ่มต้นความสัมพันธ์

แต่การจะมาเรียกร้องความสุขุมรอบคอบจากเด็กสาววัยรุ่น ดูเหมือนจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไร

ในเมื่อตกลงใจจะรักแล้ว ก็รักให้เต็มที่ไปเลยแล้วกัน!

ทว่าเรื่องบางเรื่อง เขาก็ยังคงต้องข่มใจและมีสติเอาไว้ก่อน

"เจ้าท่อนไม้ มัวยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า" ตอนนั้นเอง ถังซือเวยที่เดินนำไปข้างหน้าก็หันกลับมาตะโกนเรียกเขา

ฉินฮั่นชูจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

"ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกเธอ" ฉินฮั่นชูสบตากับถังซือเวยแล้วเอ่ยขึ้น

"เรื่องอะไรเหรอ" ถังซือเวยถามด้วยความประหม่าเล็กน้อย

"ขออีกทีได้ไหม" ฉินฮั่นชูคลี่ยิ้ม

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของถังซือเวยก็แดงลามไปจนถึงใบหู กำปั้นน้อยๆ ทุบลงบนอกของเขาพลางค้อนขวับ "ฝันไปเถอะ!"

สีหน้าของฉินฮั่นชูเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา เขายื่นมือออกไปหาถังซือเวยแล้วกล่าว "วันเวลาต่อจากนี้ พวกเราต้องคอยทำความเข้าใจและปรับตัวเข้าหากันให้มากๆ นะ ต่อให้สุดท้ายไม่ได้ลงเอยด้วยกัน ก็ต้องทิ้งความทรงจำที่สวยงามที่สุดไว้ให้อีกฝ่าย"

"ฉันจะเกาะติดนายไม่ปล่อย ชาตินี้นายต้องเป็นของฉันคนเดียว"

ถังซือเวยจับมือของฉินฮั่นชูไว้ด้วยความเอียงอาย นิ้วมือทั้งสิบสอดประสานกันแนบแน่น เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางสู่ความสุขนับจากนี้!