บทที่ 67 พี่ชายฉันคบกับพี่ซือเวยแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือ ในเวลานี้ฉินฮั่นชูรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

ในชาติก่อน ภาพเหตุการณ์เช่นนี้มีอยู่เพียงในจินตนาการเท่านั้น

พอมองดูท่าทางเปี่ยมสุขของถังซือเวย ฉินฮั่นชูก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะดูแลเด็กสาวคนนี้ให้ดีที่สุด

เขาจะคอยอยู่เคียงข้างและเติบโตไปพร้อมกับเธอ!

เวลานี้ถังซือเวยราวกับตกลงไปในไหเชื่อม

ความหอมหวานในใจถูกถ่ายทอดออกมาผ่านรอยยิ้มจนหมดสิ้น

ทั้งสองจับมือกันเดินมาจนถึงตลาดสด

ฉินฮั่นชูเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "เย็นนี้อยากกินอะไร"

"กินมื้อใหญ่ ฉลองที่นายตกเป็นของฉันแล้วไงล่ะ" ถังซือเวยหัวเราะคิกคัก

ฉินฮั่นชูหัวเราะพลางว่า "นี่เธอวางแผนไว้นานแล้วล่ะสิ"

ถังซือเวยกอดแขนฉินฮั่นชูไว้แล้วหัวเราะ "พอเลย ทำเป็นพูดเหมือนฉันตามจีบนายอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งที่นายก็ชอบฉันเหมือนกันแท้ๆ"

"ดูออกตรงไหนกัน"

"บางทีฉันอาจจะแค่แพ้ความสวยของเธอก็ได้นะ"

ฉินฮั่นชูเอ่ยเย้า

"แล้วถ้าคนที่จูบนายคือไห่ลู่ นายจะยอมตกลงคบด้วยไหมล่ะ" ถังซือเวยยิ้มเจ้าเล่ห์

ฉินฮั่นชูถึงกับเหงื่อตก นี่เริ่มตั้งคำถามชวนคอขาดบาดตายแล้วใช่ไหมเนี่ย

"ไห่ลู่มีเหตุผลกว่าเธอ คงไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้นหรอก" ฉินฮั่นชูกล่าว

ถังซือเวยหันไปมองฉินฮั่นชูแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ "ฉันไม่มีเหตุผลเหรอ"

"เธอใช้อารมณ์ความรู้สึกนำทางมากกว่าน่ะ" ฉินฮั่นชูตอบ

"แล้วนายชอบนิสัยแบบไหนมากกว่าล่ะ ฉันลองเปลี่ยนดูก็ได้นะ" ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของถังซือเวยดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

ฉินฮั่นชูยกมือของถังซือเวยขึ้นมา เขามองมือสองข้างที่ประสานกันแน่นพลางเอ่ย "คนที่ฉันชอบคือเธอ เพราะฉะนั้นเป็นตัวของตัวเองเถอะ"

เมื่อได้ยินคำนี้ รอยยิ้มที่มุมปากของถังซือเวยก็ยิ่งหวานหยดย้อย "ไม่คิดเลยนะว่านายจะเลี่ยนเป็นกับเขาด้วย"

"ถ้าไม่ชอบ วันหลังไม่พูดแล้วก็ได้" ฉินฮั่นชูว่า

"อย่านะ ฉันชอบฟัง พูดบ่อยๆ เลย" ถังซือเวยรีบยิ้มบอก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็หิ้ววัตถุดิบทำอาหารกลับมาถึงหน้าบ้าน

ทันใดนั้น ถังซือเวยก็ยกมือที่กุมกันอยู่ขึ้นมาแล้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว "เราจะเข้าไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ"

"ทำไมล่ะ เธออยากจะคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ หรือไง" ฉินฮั่นชูยิ้มถาม

"มันเขินนี่นา" ถังซือเวยหน้าแดง พูดด้วยความเอียงอาย

"ทีตอนแอบหอมแก้มฉันทำไมไม่เห็นเขินล่ะ" พูดจบ ฉินฮั่นชูก็เปิดประตู แล้วจูงมือถังซือเวยก้าวเข้าไปในลานบ้าน

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูด้านนอก จินไห่ลู่ก็หันมอง

ทันทีที่เห็นฉินฮั่นชูเดินจูงมือมากับถังซือเวย สีหน้าของเธอก็ชะงักไป

เธอรู้ดีว่าวันนี้จะต้องมาถึง เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

พอทั้งสองคนเดินเข้ามา จินไห่ลู่ก็ปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแย้มได้ตามเดิม

"ถึงขั้นจับมือกันแล้วเหรอเนี่ย เปิดตัวแล้วสิ?" จินไห่ลู่แซวพลางหัวเราะ

ได้ยินดังนั้น ถังซือเวยก็หน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบ

"ไห่ลู่ ห้ามล้อฉันนะ" ถังซือเวยแกล้งค้อนใส่

"พี่ซือเวย พี่จะมาเป็นเมียพี่ชายหนูเหรอคะ"

"แบบนี้หนูต้องเปลี่ยนไปเรียกพี่สะใภ้หรือเปล่าเนี่ย"

ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะชอบใจ

ถังซือเวยยิ่งเขินหนักกว่าเดิม รีบหันตัวซบหน้าลงกับอกของฉินฮั่นชูทันที

"นี่ถึงขั้นมุดหน้าหนีเลยเหรอ" ฉินฮั่นชูแซว

"นายก็เอาด้วยเหรอเนี่ย!" กำปั้นน้อยๆ ของถังซือเวยทุบลงบนอกของฉินฮั่นชูดังอั่ก

ฉินฮั่นชูหัวเราะพลางพูด "พวกเธอเล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าว"

"ฉันช่วยนะ" ถังซือเวยบอกเสียงหวาน

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ได้สิ"

พูดจบ ทั้งสองคนก็พากันเดินเข้าครัวไป

พอลับหลังทั้งคู่ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินไปจับมือจินไห่ลู่แล้วพูดขึ้น "อย่าเสียใจไปเลยนะ"

จินไห่ลู่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "เดี๋ยวนะ ทำไมพี่ต้องเสียใจด้วยล่ะ"

"ความรักมีแบบที่เรียกว่าปล่อยมือ…ยอมทิ้งคำว่าชั่วนิรันดร์เพื่อความรัก…" ฉินเสี่ยวอวี๋ถึงกับร้องเพลงฮิตเพลงนี้ออกมา เสียแต่ว่าทักษะการร้องเพลงของเธอเข้าขั้นวิกฤต เพี้ยนไปคนละทิศละทางไม่ตรงคีย์แม้แต่ท่อนเดียว

จินไห่ลู่คิดว่าตัวเองซ่อนความรู้สึกเอาไว้ดีแล้ว แต่แววตาเจ็บปวดลึกๆ นั้นกลับไม่อาจปิดมิด

กระทั่งฉินเสี่ยวอวี๋ยังมองออก

"ในหัวหนูคิดอะไรอยู่เนี่ย"

ความรู้สึกที่จินไห่ลู่มีต่อฉินฮั่นชู ก็เหมือนกับที่ฉินฮั่นชูเคยแอบรักถังซือเวยในชาติก่อน

ในสายตาของเธอ ฉินฮั่นชูช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

เธอรู้ว่าถังซือเวยชอบฉินฮั่นชู และเธอก็รู้ว่าฉินฮั่นชูมีความรู้สึกพิเศษต่อถังซือเวย

ทว่าความรู้สึกชอบพอกลับยังคงงอกงามขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจอยู่ดี

สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงพยายามถอยห่างออกมา ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถลำลึกเข้าไปในวังวนนี้

ความรักในวัยนี้บริสุทธิ์ที่สุด ไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่ได้ต้องการครอบครอง

เธอเพียงแค่อยากเห็นฉินฮั่นชูมีความสุขเท่านั้น

"ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้พี่ชายหนูเก่งขนาดนั้นล่ะ พี่จะหวั่นไหวก็ไม่แปลกหรอก" ฉินเสี่ยวอวี๋ทอดถอนใจ

ได้ยินคำนี้ จินไห่ลู่ก็กลอกตามองบนทันควัน "หนูเป็นแบบนี้ พี่กับซือเวยมีส่วนผิดกันทั้งคู่เลย ต่อไปนี้จะไม่ยอมให้ดูซีรีส์รักวัยรุ่นอีกเด็ดขาด"

"ไม่เอา หนูจะดูเรื่อง สัญญารัก ณ ปลายดอย ให้จบ!" ฉินเสี่ยวอวี๋ดึงดัน

จินไห่ลู่ส่ายหน้า "ไม่ได้ หนูชักจะแก่แดดเกินไปแล้ว"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวหนูยอมเรียกพี่ว่าพี่สะใภ้สักคำ ให้พี่สบายใจขึ้น ดีไหมล่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคักอย่างเจ้าเล่ห์

ได้ยินคำนี้ จินไห่ลู่ถึงกับพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว!

วันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงเช้า

ฉินฮั่นชูเพิ่งตื่นนอนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

พอเปิดประตูออกไป ก็เห็นป้าถังกับพ่อของถังซือเวยยืนอยู่หน้าห้อง

"ป้าครับ มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอครับ" ฉินฮั่นชูแปลกใจ

"อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เลยรีบมาตั้งแต่เช้าน่ะ" ป้าถังยิ้มถาม "ซือเวยล่ะ"

ฉินฮั่นชูชี้ไปทางห้องของเสี่ยวอวี๋ "พวกเธอสามคนยังไม่ตื่นกันเลยครับ"

"ขี้เซากันจริงเชียว" ป้าถังว่า

เมื่อได้ยินเสียงของป้าถัง ถังซือเวยก็รีบเดินออกมาจากห้องทันที "หนูตื่นแล้วเถอะค่ะ"

ตามมาติดๆ ด้วยจินไห่ลู่และฉินเสี่ยวอวี๋ที่งัวเงียเดินตามออกมา

"สวัสดีค่ะคุณป้า คุณลุง" จินไห่ลู่ยิ้มทักทาย

"ป้าถังคะ พี่ชายหนูกับพี่ซือเวยเป็นแฟนกันแล้วนะ!"

ป้าถังกำลังจะเอ่ยทักทายจินไห่ลู่ จู่ๆ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่น

เสียงตะโกนนั้นทำเอาทั้งฉินฮั่นชูกับถังซือเวยถึงกับอึ้งตาค้าง!

แม้ฉินฮั่นชูไม่ได้คิดจะปิดบังพ่อแม่ของถังซือเวยอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเปิดตัวด้วยวิธีนี้

เจ้าตัวแสบเสี่ยวอวี๋นี่ปากไวเกินไปแล้วจริงๆ!

ต้องโทษตัวเขาเองด้วยที่เมื่อวานลืมกำชับยัยหนูไว้ก่อน

"จริงเหรอเนี่ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ" ป้าถังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มถาม

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบฟ้องทันที "เมื่อวานนี้เองค่ะ ทั้งสองคนจับมือกันด้วย!"

พ่อของถังซือเวยหันไปถามลูกสาว "เรื่องจริงเหรอ"

ถังซือเวยหน้าแดงก่ำ เธอพยักหน้าด้วยความประหม่า "พ่อคะ…หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ หนู…"

"จะเครียดไปทำไมล่ะ พ่อยังไม่ได้บอกสักคำว่าไม่เห็นด้วย"

"พวกแกสองคนอุตส่าห์อดทนรอจนจบมัธยมปลายถึงค่อยตกลงคบกันได้ แค่นี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว"

พ่อและแม่ของถังซือเวยมองออกตั้งนานแล้วว่าลูกสาวคิดยังไง

ทั้งสองพอใจในตัวฉินฮั่นชูอย่างยิ่ง ถึงขั้นมองเขาเป็นว่าที่ลูกเขยไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ

ก่อนหน้านี้ พวกเขากังวลแค่ว่าความรักในวัยเรียนจะส่งผลกระทบต่อการเรียน

แต่ตอนนี้การสอบเกาเข่าก็ผ่านพ้นไปแล้ว พวกเขาย่อมอยากให้ทั้งสองคนตกลงคบหาดูใจกันเสียมากกว่า

"ฮั่นชู นิสัยเธอสุขุมรอบคอบ ยังไงก็ช่วยตามใจซือเวยหน่อยนะ"

"ยัยเด็กคนนี้ยังไม่ค่อยรู้จักโต ชอบเอาแต่ใจอยู่เรื่อย"

ป้าถังพูดกับฉินฮั่นชูด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

ฉินฮั่นชูพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ครับป้า ผมเข้าใจแล้วครับ"

"ถึงพวกเราจะไม่คัดค้านที่คบกัน แต่ก็มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่งนะ" พ่อของถังซือเวยกระแอมไอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา