บทที่ 68 คุณป้าครับ เธอดุผม

ฉินฮั่นชูเดาออกอยู่แล้วว่าพ่อของถังซือเวยจะพูดอะไร

แม้พวกเขาจะไม่คัดค้านเรื่องคบหากัน แต่ในฐานะพ่อแม่ ย่อมอดห่วงไม่ได้ว่าลูกสาวจะเสียเปรียบ

ดังนั้น เรื่องที่สมควรเตือนก็ต้องพูดออกมาให้ชัดเจน

"เชิญลุงพูดได้เลยครับ" ฉินฮั่นชูแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

พ่อของถังซือเวยเอ่ยขึ้นว่า "ก่อนขึ้นปีสาม ห้ามคบหากันแบบ 'ล้ำเส้น' เด็ดขาด ต้องรู้จักรักษาระยะห่าง"

แม่ของถังซือเวยรีบเสริมขึ้นมาทันที "แต่ถ้าห้ามใจไม่อยู่จริงๆ ก็ต้องป้องกันให้ดี ต้องปลอดภัยไว้ก่อนนะ"

คำพูดของพ่อนั้นยังฟังดูปกติ แต่คำเสริมของป้าถังกลับทำเอาถังซือเวยหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

เรื่องพรรค์นี้เอามาพูดต่อหน้าคนอื่นได้ยังไงกัน!

"แม่คะ แม่ก็นะ…" ถังซือเวยจนปัญญา ไม่รู้จะพูดอะไรกับแม่ตัวเองแล้ว

"พวกแกยังเด็กกันทั้งคู่ ที่แม่พูดก็เพราะกลัวจะทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ถึงต้องเตือนไว้ก่อนไง"

"ฮั่นชู เธอคงเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม"

ป้าถังหันไปมองฉินฮั่นชูพลางเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูยิ้มแห้งๆ อย่างกระอักกระอ่วน "เข้าใจครับป้า ผมรับรองว่าก่อนขึ้นปีสามจะไม่ล้ำเส้นแน่นอนครับ"

"แล้วถ้าเกิดห้ามใจไม่อยู่ขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงล่ะ" แม่ของถังซือเวยยังซักต่อไม่เลิก

ฉินฮั่นชูเกาหัวแกรกๆ พลางเหลือบมองฉินเสี่ยวอวี๋ เรื่องแบบนี้ให้ตอบต่อหน้าน้องมันก็พูดยากอยู่

จินไห่ลู่เห็นดังนั้นจึงรีบเอามือทั้งสองข้างประกบปิดหูฉินเสี่ยวอวี๋ไว้ทันที "ยายหนูไม่ได้ยินแล้วล่ะ พูดมาได้เลย"

ฉินฮั่นชูกระแอมไอแก้เขินหนึ่งทีแล้วตอบว่า "ก็ต้องป้องกันให้ดีที่สุดครับ ผมจะไม่ทำให้ซือเวยต้องเดือดร้อนแน่นอน"

ได้ยินคำตอบนี้ แม่ของถังซือเวยก็พึงพอใจอย่างยิ่ง "อืม พยายามหักห้ามใจไว้ให้ดีแล้วกัน พวกเธอยังเด็ก ยังต้องใช้เวลาปรับตัวเข้าหากัน รอให้แน่ใจว่าเข้ากันได้จริงๆ ค่อยทำเรื่องอย่างว่าก็ยังไม่สาย"

"คุณก็ไปชี้โพรงให้กระรอกเกินไป"

"เดิมทีเด็กมันอาจจะยังทนได้ พอคุณไปพูดย้ำแบบนี้ เดี๋ยวก็ตบะแตกกันพอดี"

พ่อของถังซือเวยบ่นอย่างระอาใจ

แม่ของถังซือเวยรีบเถียงทันควัน "เรื่องพรรค์นี้คิดจะทนก็ทนกันได้ง่ายๆ เสียที่ไหน สมัยนั้นคุณเองทำไมไม่เห็นจะ…"

"แค่กๆ…" พ่อของถังซือเวยรีบกระตุกมือภรรยาแล้วแกล้งกระแอมไอดังลั่นสองที

แม่ของถังซือเวยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเกือบหลุดปากเล่าเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป เธอจึงยิ้มแก้เก้อ "เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว สรุปว่าพวกเธอสองคนคบกันดีๆ มีอะไรก็แวะมาคุยกับพวกเราบ่อยๆ นะ"

"ฮั่นชู ถ้าซือเวยมีตรงไหนไม่ดี เธอบอกลุงได้เลยนะ" พ่อของถังซือเวยยิ้มพลางบอก

"ใช่ เดี๋ยวพวกเราช่วยดัดนิสัยให้เอง" แม่ของถังซือเวยพยักหน้าสำทับ

ถังซือเวยบ่นพึมพำอย่างห่อเหี่ยว "หนูต่างหากที่เป็นลูกแท้ๆ ของพ่อนะคะ"

"ฮั่นชูดีขนาดนี้ เขาไม่รังแกแกหรอก"

"มีแต่แกนั่นแหละ ห้ามเอาแต่ใจไปรังแกฮั่นชูเด็ดขาด"

"ถ้าทำว่าที่ลูกเขยดีๆ แบบนี้หลุดมือไปล่ะก็ คอยดูเถอะ แม่จะจัดการแกยังไง"

แม่ของถังซือเวยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

ถังซือเวยตวัดสายตาค้อนขวับไปมองฉินฮั่นชู อีกฝ่ายกำลังแอบอมยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ

"ขำอะไรนักหนายะ" ถังซือเวยพึมพำลอดไรฟันอย่างเคืองๆ

"ป้าครับ เธอดุผม" ฉินฮั่นชูรีบฟ้องแม่ของถังซือเวยทันควัน

แม่ของถังซือเวยถลึงตาใส่ลูกสาว “เห็นไหมล่ะ เริ่มรังแกฮั่นชูเข้าให้แล้ว”

“หนูเปล่าสักหน่อย!” ถังซือเวยแก้ตัวอุบอิบ

“ตอนนี้หนูฟังได้หรือยังคะ” จังหวะนั้นเอง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอ่ยถามขึ้นมา

จินไห่ลู่ยอมปล่อยมือที่ปิดหูเด็กหญิงออก พลางยิ้มขำ “ฟังได้แล้วจ้ะ”

“หนูจะเก้าขวบอยู่แล้วนะ อย่ามองหนูเป็นเด็กๆ อีกเลย”

“ให้หนูฟังด้วยบ้างก็ได้นี่นา”

ฉินเสี่ยวอวี๋พูดจาแก่แดดเลียนแบบผู้ใหญ่

คำพูดของเด็กหญิงทำเอาทุกคนในห้องพากันหลุดขำออกมา

จังหวะนั้นเอง หวังเจิงก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาถึงแล้ว ฉินฮั่นชูจึงพาแม่ของถังซือเวยออกจากบ้านไป

สองวันถัดมา ฉินฮั่นชูเอาแต่วุ่นอยู่กับเรื่องของบริษัท

ระหว่างนั้น จินไห่ลู่เอ่ยลาฉินฮั่นชูแล้วเดินทางกลับบ้านไปก่อน

ส่วนครอบครัวของถังซือเวยยังคงอยู่ช่วยดูแลฉินเสี่ยวอวี๋ที่นี่

ฉินฮั่นชูใช้เวลาเต็มๆ สามวัน ถึงจัดการเรื่องเปลี่ยนตัวแทนนิติบุคคลและย้ายสำนักงานของบริษัทจนเสร็จเรียบร้อย

หลังจากสะสางเรื่องพวกนี้เสร็จสิ้น เขาก็เหมารถมาคันหนึ่ง

เขาจัดการแพ็กคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องเดิมที่เคยใช้ รวมถึง “เสี่ยวหง” ขึ้นรถไปด้วยกัน

แม้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะยังใช้งานได้ดี แต่ก็เทอะทะเกินไป ฉินฮั่นชูจึงไม่คิดจะขนไปปักกิ่งด้วย

ที่บ้านของถังซือเวยยังไม่มีคอมพิวเตอร์ เขาเลยยกเครื่องนี้ให้พ่อของเธอไป

ทุกคนนั่งรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านสกุลฟางด้วยกัน

ทว่าทางขึ้นเขาค่อนข้างลำบาก รถแท็กซี่จึงจอดส่งได้แค่ตรงทางเข้าหมู่บ้านเท่านั้น

ฉินฮั่นชูยก “เสี่ยวหง” ลงจากรถ จากนั้นจึงโบกมือร่ำลาครอบครัวของถังซือเวย

“ตอนจะไปปักกิ่งอย่าลืมเรียกฉันด้วยนะ” ถังซือเวยเลื่อนกระจกรถลงแล้วชะโงกหน้ามาบอก

ฉินฮั่นชูพยักหน้ายิ้มๆ “วางใจเถอะ ไม่ทิ้งเธอไว้หรอก”

“พี่สะใภ้ บ๊ายบายค่ะ!” ฉินเสี่ยวอวี๋ยืนอยู่ข้างพี่ชายพลางโบกไม้โบกมือตะโกนบอกถังซือเวย

ใบหน้าเรียบเนียนของถังซือเวยขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอโบกมือตอบพร้อมรอยยิ้ม “ไว้เจอกันนะจ๊ะ”

รอจนรถแท็กซี่แล่นลับสายตาไป ฉินฮั่นชูจึงหันไปแซวน้องสาว “เรียกพี่สะใภ้คล่องปากเชียวนะเรา”

ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก “ผูกมิตรกับพี่สะใภ้ไว้ก่อนไง วันหลังถ้าพี่จะตีหนู จะได้มีคนช่วยปกป้อง”

“เจ้าเล่ห์นักนะตัวแค่นี้”

“รีบเดินเข้าเถอะ เสี่ยวหงของเธอจะทนไม่ไหวแล้วเนี่ย”

สองพี่น้องคุยหยอกล้อกันไปพลางเดินขึ้นเขาไปพลาง

มองจากระยะไกล ทั้งสองก็เห็นฉินต้าหลงกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในแปลงผัก

ส่วนเสี่ยวไน่ฉิวนอนรับลมเย็นๆ อยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลกันนัก

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เสี่ยวไน่ฉิวโตขึ้นมากทีเดียว

หมาบ้านพันธุ์นี้นี่นะ ตอนเล็กๆ น่ารักที่สุดแล้วจริงๆ

“พ่อ!” ฉินเสี่ยวอวี๋ตะโกนเรียกฉินต้าหลงมาแต่ไกล

พอได้ยินเสียงเรียกของลูกสาว ฉินต้าหลงก็หันขวับกลับมามอง

ด้านเสี่ยวไน่ฉิวลุกพรวดขึ้นมาทันที ก่อนจะวิ่งดิ่งตรงมาหาทั้งสองคน

พริบตาเดียว เสี่ยวไน่ฉิวก็วิ่งมาถึง มันกระดิกหางระริกแล้วเดินวนเวียนไปมารอบตัวพวกเขา

“ทำไมไม่บอกล่วงหน้าก่อนล่ะ จะได้ออกไปซื้อเนื้อมาเตรียมไว้ให้” ฉินต้าหลงเดินเข้ามาต้อนรับพลางเอ่ยขึ้น

“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ เอาปลาตัวนี้ไปต้มกินก็พอ” ฉินฮั่นชูมองเสี่ยวหงพลางแกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์

ได้ยินแบบนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็หันขวับมาถลึงตาใส่ฉินฮั่นชูทันควัน “หนูจะจับพี่ต้มนั่นแหละ!”

“ยัยเด็กเนรคุณ พี่สู้ปลาตัวเดียวไม่ได้เลยหรือไง” ฉินฮั่นชูหัวเราะ

“หนูล้อเล่นหรอกน่า”

“คิดว่าหนูดูไม่ออกหรือไงว่าพี่แกล้งอำน่ะ”

ฉินเสี่ยวอวี๋พูดพลางส่งยิ้มแป้น

“พ่อครับ หาอะไรมากั้นลำธารไว้ก่อน เดี๋ยวผมจะปล่อยเสี่ยวหงลงไป”

เสี่ยวหงนั่งรถมาตลอดทาง ชักจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

ขืนชักช้าอยู่แบบนี้ บ่ายนี้คงได้กินต้มยำปลาจริงๆ แน่

จังหวะนั้นเอง หยางฟางก็เดินออกมาจากในบ้าน

“แม่” ฉินฮั่นชูกับฉินเสี่ยวอวี๋เอ่ยทักขึ้นพร้อมกัน

“มื้อเที่ยงอยากกินอะไรกันล่ะ เดี๋ยวแม่ไปทำให้กิน”

ตอนนี้หยางฟางเลิกเล่นการพนันเด็ดขาดแล้ว วันๆ ถ้าไม่เล่นไพ่นกกระจอกบนคอมพิวเตอร์ ก็ไปช่วยฉินต้าหลงดูแลแปลงผัก ใช้ชีวิตเรียบง่ายสบายอารมณ์เป็นที่สุด

“อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่แม่สะดวกเลย” ฉินฮั่นชูตอบ

หยางฟางพยักหน้ารับยิ้มๆ “ได้ งั้นแม่ไปห่อเกี๊ยวไส้กุยช่ายไข่ให้กินแล้วกัน”

ผ่านไปราวสิบกว่านาที สองพ่อลูกก็ช่วยกันนำก้อนหินมาเรียงล้อมเป็นวงไว้ในลำธาร

พอเสี่ยวหงลงสู่น้ำในลำธาร มันก็กลับมากระปรี้กระเปร่าแหวกว่ายไปมาอย่างรวดเร็ว

“ยังไงก็ต้องหาตาข่ายมาล้อมไว้อีกทีอยู่ดี” ฉินต้าหลงพูดขึ้น

ฉินฮั่นชูกวาดสายตามองลักษณะแนวร่องน้ำก่อนจะเอ่ย “พรุ่งนี้ขุดตรงนี้ให้ลึกขึ้นอีกหน่อย แล้วค่อยเอาตาข่ายเหล็กมากั้นสองฝั่งไว้ครับ”

ฉินต้าหลงพยักหน้าเห็นด้วยพลางยิ้ม “เอาสิ เดี๋ยวเราทำตรงนี้เป็นบ่อปลาเล็กๆ สักบ่อ”

“พี่ หนูเก็บไข่ไก่ได้สองฟองแน่ะ!”

ทันใดนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็มุดออกมาจากใต้ต้นสนพร้อมกับไข่ไก่สองฟองในมือ

ฉินต้าหลงไม่ได้ทำแค่แปลงผัก แต่ยังเลี้ยงไก่บ้านปล่อยตามธรรมชาติไว้บนเขาอีกสิบกว่าตัว

ไข่พวกนี้ก็คือไข่ที่ไก่บ้านพวกนั้นไข่ทิ้งไว้นั่นเอง

“เอาเข้าไปให้แม่สิ จะได้ให้แม่ใส่ลงไปในเกี๊ยวให้เรากิน” ฉินฮั่นชูบอกยิ้มๆ