บทที่ 69 ยายหลิวเข้าสวนต้ากวานหยวน

ตอนเที่ยง ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกินเกี๊ยวด้วยกัน

ขณะกำลังกิน ฉินต้าหลงก็เอ่ยถามขึ้น "ฮั่นชู แกตั้งใจจะยื่นเข้ามหาวิทยาลัยไหนล่ะ"

"มหาวิทยาลัยเหรินหมินที่ปักกิ่งครับ" ฉินฮั่นชูตอบ

"แล้วมหาวิทยาลัยนี้อยู่ในระดับไหนกันล่ะ" ฉินต้าหลงไม่ค่อยรู้เรื่องมหาวิทยาลัยเหรินหมินเท่าไร จึงถามออกไปอย่างนั้น

"พอๆ กับพวกชิงหัวหรือปักกิ่งเลยครับ"

ในยุคสมัยนี้ การสื่อสารในชนบทยังไม่ทั่วถึง

ชาวบ้านส่วนใหญ่รู้จักแค่มหาวิทยาลัยชิงหัวกับมหาวิทยาลัยปักกิ่งสองแห่งนี้เท่านั้น

พอได้ยินคำอธิบายของฉินฮั่นชู สองสามีภรรยาฉินต้าหลงก็ตกตะลึง

เมื่อก่อนฉินฮั่นชูเป็นแค่เด็กเรียนท้ายแถว ใครจะไปคิดว่านอกจากจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นดีได้แล้ว ยังสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับเดียวกับชิงหัวได้อีก

"ไม่รู้ชาติที่แล้วฉันทำบุญด้วยอะไร ถึงได้มีลูกชายดีๆ อย่างแก"

"ถ้าไม่ได้แก ครอบครัวเราคงไม่รู้จะกลายเป็นยังไงไปแล้ว"

ขอบตาของฉินต้าหลงเริ่มรื้นน้ำตา

ยิ่งฉินฮั่นชูประสบความสำเร็จ ในใจของฉินต้าหลงก็ยิ่งรู้สึกผิด

ในฐานะพ่อ ไม่เพียงช่วยอะไรฉินฮั่นชูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับยังสร้างเรื่องยุ่งยากให้ลูกชายมากมายขนาดนั้น

"อย่าพูดเรื่องนี้เลยครับ แค่พวกคุณให้ครอบครัวที่สมบูรณ์และอบอุ่นแก่ผมได้ เท่านี้ก็พอแล้ว"

"จริงสิ อีกสองวันพวกคุณต้องไปในเมืองกับผมรอบหนึ่ง จากนั้นก็ต้องไปปักกิ่งต่อด้วยครับ"

ฉินฮั่นชูเอ่ย

"ไปปักกิ่งเหรอ" หยางฟางค่อนข้างแปลกใจ

โตมาจนป่านนี้ ตัวอำเภอยังแทบไม่เคยได้ไปสักกี่ครั้ง

พอได้ยินว่าจะต้องไปปักกิ่ง เธอกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมา

"ผมจะพาเสี่ยวอวี๋ไปเรียนที่ปักกิ่งครับ พวกคุณต้องไปช่วยทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้เธอ" ฉินฮั่นชูอธิบาย

ฉินต้าหลงรู้ดีว่าสภาพแวดล้อมทางการศึกษาของปักกิ่งย่อมดีกว่า จึงพยักหน้า "ได้ พวกเราฟังแก"

"สองวันนี้ต้องหาคนมาช่วยเฝ้าบ้านให้หน่อยแล้วสิ" หยางฟางพูดขึ้น

"พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับเสี่ยวกวิน มันอยากมาเล่นคอมพิวเตอร์ตั้งนานแล้ว"

"ให้มันมาช่วยเฝ้าบ้าน มันยอมแน่นอน"

เสี่ยวกวินที่ฉินต้าหลงพูดถึงก็คือเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านสกุลฟางนั่นเอง

ตั้งแต่ฉินต้าหลงย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านสกุลฟาง ก็ได้ไปมาหาสู่กับเพื่อนร่วมรุ่นคนนี้บ่อยขึ้น

ตอนนี้ไม่รู้มีคนอิจฉาชีวิตอันแสนสบายของฉินต้าหลงมากเท่าไร

พอเลขาธิการหมู่บ้านสกุลฟางว่างไม่มีอะไรทำ ก็จะแวะมาเล่นเกมที่บ้านฉินต้าหลงครู่หนึ่ง

เช้าวันถัดมา

ฉินฮั่นชูกับฉินต้าหลงช่วยกันขุดลำธารช่วงสั้นๆ ตรงหน้าบ้านให้กลายเป็นบ่อน้ำขนาดย่อม

หลังจากขุดบ่อน้ำเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ไปซื้อตาข่ายเหล็กกับมุ้งตาข่ายมาจากร้านฮาร์ดแวร์

จัดการอยู่อีกพักใหญ่ บ่อปลาขนาดเล็กก็สร้างเสร็จเรียบร้อย

นอกจากเสี่ยวหงแล้ว ฉินฮั่นชูยังจับปลาเพิ่มอีกสองสามตัวมาเลี้ยงไว้ข้างในด้วย

สามวันต่อมา ครอบครัวของฉินฮั่นชูก็เดินทางมาถึงตัวอำเภอ

โดยไม่แวะพัก ทั้งสี่คนตรงดิ่งไปยังสำนักงานการศึกษาทันที

วุ่นวายอยู่ตลอดช่วงเช้า เรื่องทำเรื่องย้ายทะเบียนนักเรียนออกจึงเสร็จสิ้นลง

ตอนเที่ยง ทั้งครอบครัวพากันกลับมายังห้องพักในตัวอำเภอ

นี่นับเป็นครั้งแรกที่สามีภรรยาฉินต้าหลงได้มาที่นี่

พอกินข้าวเสร็จ ฉินฮั่นชูก็นำกระดาษกับปากกามาเขียนใบประกาศให้เช่า

เมื่อเห็นกระดาษแผ่นนี้ หยางฟางจึงถามด้วยความสงสัย "แกเช่าบ้านหลังนี้ไว้นานแล้วเหรอ"

"ไม่ได้เช่าครับ ห้องนี้ผมซื้อไว้" ฉินฮั่นชูตอบ

ได้ยินดังนั้น หยางฟางก็ต้องตกใจอีกคำรบ

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่รู้เรื่องที่ฉินฮั่นชูเปิดบริษัทเลย

แม้จะไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้ราคาเท่าไร แต่อย่างน้อยก็น่าจะหลายหมื่นหยวน

แค่ค่าสร้างบ้านกับซื้อห้องนี้ ก็ต้องใช้เงินไปเป็นแสนกว่าหยวนแล้ว

ในสายตาของชาวบ้านส่วนใหญ่ เงินหนึ่งแสนหยวนนับเป็นเงินก้อนมหาศาลเลยทีเดียว

หยางฟางอยากจะเอ่ยปากถามเหลือเกินว่าฉินฮั่นชูเอาเงินมาจากไหน แต่ก็รู้ว่าเขาคงไม่ยอมบอก จึงทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูพาทั้งสามคนเดินทางไปยังสนามบินเมืองเต่าเฉิง

เวลานี้ฉินเสี่ยวอวี๋คุ้นเคยกับการนั่งเครื่องบินแล้ว ทว่าฉินต้าหลงกับหยางฟางเพิ่งเคยนั่งเป็นครั้งแรก

ดูออกได้ชัดเจนว่าทั้งสองคนตื่นเต้นและประหม่ามาก

พอนั่งบนเครื่องบิน ทั้งคู่ก็เหมือนยายหลิวเข้าสวนต้ากวานหยวน เหลียวมองซ้ายแลขวาไปทั่ว

ฉินฮั่นชูช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้ทั้งสองด้วยตัวเอง จากนั้นจึงเดินกลับมานั่งที่ของตน

การไปปักกิ่งรอบนี้หลักๆ มีอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้ฉินเสี่ยวอวี๋ เรื่องที่สองคือเช่าสถานที่ทำงานสำหรับบริษัท

พอจัดการเรื่องสถานที่ทำงานเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเตรียมย้ายบริษัทเสียที

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้น พ่อแม่ของฉินฮั่นชูก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอัศจรรย์ใจ

สำหรับพวกเขาแล้ว เครื่องบินช่างเป็นสิ่งที่น่าทึ่งเหลือเกิน

"ฮั่นชู พวกเราต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะถึงปักกิ่งล่ะ" ฉินต้าหลงถามด้วยความอยากรู้

ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ "ชั่วโมงครึ่งครับ!"

"ชั่วโมงครึ่งก็ถึงปักกิ่งแล้วเหรอ"

"เร็วขนาดนั้นเลยรึ"

"จากหมู่บ้านเราไปตัวอำเภอยังต้องใช้เวลาตั้งชั่วโมงหนึ่งเลยนะ!"

พอรู้ว่าบินแค่ชั่วโมงครึ่งก็ถึงปักกิ่ง ฉินต้าหลงกับหยางฟางก็ประหลาดใจยิ่งนัก

เนื่องจากเป็นการขึ้นเครื่องบินครั้งแรก ทั้งสองจึงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก

หลังจากเครื่องบินลงจอด ทั้งคู่ยังคงส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด

พอเดินออกจากสนามบิน ทั้งสองก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

ตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่านตรงหน้า ยวดยานพาหนะที่สัญจรไปมาขวักไขว่ ทำให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง

จากนั้น สองพี่น้องตระกูลฉินก็พาสามีภรรยาฉินต้าหลงเดินลงไปยังทางเข้ารถไฟใต้ดิน

หยางฟางถามอย่างสงสัย "ฮั่นชู ทำไมพวกเราต้องเดินลงไปใต้ดินด้วยล่ะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มพลางบอก "พวกเราจะไปนั่งรถไฟใต้ดินกันจ้ะ"

"รถไฟใต้ดินคืออะไรเหรอ" หยางฟางรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ทันโลกนัก แม้แต่ความรู้รอบตัวยังสู้ฉินเสี่ยวอวี๋ไม่ได้เลย

ฉินเสี่ยวอวี๋หยุดคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "รถไฟใต้ดินก็คือรถไฟที่วิ่งอยู่ใต้ดินไงล่ะ!"

ฉินต้าหลงร้องอุทานด้วยความทึ่ง "รถไฟวิ่งอยู่ใต้ดินเนี่ยนะ แล้วตึกข้างบนมันจะไม่ถล่มลงมาเหรอ"

ได้ยินเช่นนั้น ฉินฮั่นชูก็หัวเราะแล้วพูดขึ้น "วางใจเถอะครับ ไม่ถล่มหรอก"

ตลอดการเดินทางนี้ สองสามีภรรยาฉินต้าหลงถือว่าได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง

มิน่าล่ะฉินฮั่นชูถึงอยากพาฉินเสี่ยวอวี๋มาเรียนที่ปักกิ่ง ลำพังแค่โลกทัศน์ตรงนี้ เด็กชนบทก็เทียบไม่ติดแล้ว

คนที่มองเห็นโลกกว้าง ความคิดและวุฒิภาวะย่อมเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่า

ในวัยเดียวกัน เด็กที่มาจากชนบทอาจจะยังนั่งเล่นเกมอยู่ แต่เด็กในเมืองใหญ่อาจจะเริ่มสร้างธุรกิจของตัวเองแล้ว

แน่นอนว่านี่ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกชนบทแต่อย่างใด

ภายใต้การนำทางของฉินฮั่นชู ทั้งครอบครัวก็มาถึงว่านเฉวียนเจียหยวน

ไม่ได้มาอยู่นานถึงหนึ่งปี ในห้องจึงมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง

"ฮั่นชู ห้องนี้คือ…"

หยางฟางนึกว่าฉินฮั่นชูจะพาไปพักโรงแรมเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะตรงมาที่ห้องพักอาศัยแบบนี้

แถมฉินฮั่นชูยังมีกุญแจเสียด้วย

ฉินฮั่นชูไม่ได้ปิดบัง บอกไปตรงๆ "นี่เป็นห้องที่ผมซื้อไว้ครับ ต่อไปผมกับเสี่ยวอวี๋จะพักอยู่ที่นี่!"

"แก…แกซื้อห้องนี้เหรอ" ฉินต้าหลงกับหยางฟางแทบจะด้านชาไปหมดแล้ว

ตกลงว่าลูกชายคนนี้ไปทำอะไรมากันแน่ ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้

นี่มันปักกิ่งเชียวนะ แล้วห้องชุดนี้ก็ยังดูภูมิฐานโอ่อ่าขนาดนี้อีก!

ฉินต้าหลงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ห้อง…ห้องนี้ต้องใช้เงินเท่าไรกัน"

"เอ่อ…พวกคุณอย่าเพิ่งรู้เลยจะดีกว่าครับ"

"พวกเรามาช่วยกันทำความสะอาดก่อนเถอะ เย็นนี้ผมจะพาไปกินเป็ดย่างจวี้เต๋อของปักกิ่ง"

"พอจัดการเรื่องของเสี่ยวอวี๋เสร็จ ผมจะพาพวกคุณไปเที่ยวรอบๆ ปักกิ่ง ถือว่ามาพักผ่อนท่องเที่ยวไปในตัวด้วยครับ"

ฉินฮั่นชูกล่าว

แม้ฉินฮั่นชูจะไม่ยอมบอกราคาห้อง แต่สองสามีภรรยาฉินต้าหลงก็รู้ว่ามันต้องไม่ถูกแน่ๆ

กว้างขวางและดูหรูหราขนาดนี้ อย่างไรก็ต้องหลายแสนหยวนเป็นแน่!

ตกลงแล้วฉินฮั่นชูมีเงินเท่าไรกันแน่

เด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง ไปทำอะไรถึงหาเงินได้มากมายขนาดนี้

ง่วนกันอยู่สองชั่วโมงกว่า ในที่สุดทั้งครอบครัวก็ทำความสะอาดบ้านจนเอี่ยมอ่อง

พอไม่มีฝุ่นจับ ห้องนี้ก็ยิ่งดูโปร่งโล่งและโอ่โถงขึ้นไปอีก

ฉินเสี่ยวอวี๋ถูกใจที่พักแห่งใหม่นี้มาก โดยเฉพาะโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาดใหญ่ในห้องรับแขก ยิ่งทำให้เธอตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ