บทที่ 70 หนึ่งล้านแปดแสนห้าหมื่น

ตอนค่ำ ทั้งครอบครัวพากันไปกินข้าวที่ร้านเป็ดย่างจวี้เต๋อ

ในฐานะร้านเก่าแก่หลายร้อยปี เป็ดย่างจวี้เต๋อกลายเป็นแบรนด์ดังไปแล้ว

ในยุคนี้ ชื่อเสียงของร้านขจรขจายไปทั่วประเทศ

ฉินฮั่นชูเองก็เพิ่งเคยมากินเป็ดย่างจวี้เต๋อเป็นครั้งแรก

รสชาติบอกได้แค่ว่าพอใช้ได้

ที่ได้รับความนิยมล้นหลามขนาดนี้ ส่วนใหญ่ยังเป็นเพราะอิทธิพลของชื่อเสียงมากกว่า

ฉินต้าหลงกับหยางฟางเพิ่งเคยมากินอาหารในสถานที่หรูหราแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงนั่งเกร็งไปหมด

ส่วนฉินเสี่ยวอวี๋กลับผ่อนคลายกว่ามาก หนูน้อยนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

วันรุ่งขึ้น ครอบครัวของฉินฮั่นชูเริ่มไปดำเนินเรื่องย้ายโรงเรียนให้ฉินเสี่ยวอวี๋

การจะจัดการเรื่องนี้ให้ราบรื่น ย่อมต้องวิ่งเต้นเปิดทาง

แต่เงินที่ใช้ผูกสัมพันธ์ไม่อาจมากจนเกินไป ต้องอยู่ในขอบเขตที่พอเหมาะพอควร

ฉินฮั่นชูถอนเงินสดจากธนาคารมาสองหมื่นหยวน แล้วเริ่มเดินเรื่องวิ่งเต้น

เมื่อมีเงินเปิดทาง ทุกอย่างย่อมฉลุย

แค่คนเบื้องบน "ส่งสัญญาณ" ให้ ขั้นตอนทุกอย่างก็รวบรัดลงทันตา แม้กระทั่งการตรวจสอบก็ผ่านเสร็จสิ้นภายในวันเดียว

นี่แหละคือ "ประสิทธิภาพ"!

แม้พฤติกรรมเช่นนี้จะไม่น่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง แต่ในยุคนี้ก็ไร้ทางเลือกอื่น

หากไม่วิ่งเต้น ดำเนินเรื่องจนถึงวันเปิดเทอมก็คงยังไม่เสร็จ

พอจัดการเอกสารเรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็ไปพบผู้อำนวยการโรงเรียน

หลังจากการพูดคุยอย่าง "เป็นมิตร" เรื่องเข้าเรียนก็เรียบร้อย

ผู้อำนวยการยังรับปากว่าจะจัดให้ฉินเสี่ยวอวี๋ได้อยู่ห้องเรียนที่ดีที่สุด

เมื่อเรื่องโรงเรียนจัดการเสร็จสิ้น ฉินฮั่นชูก็โล่งอกเสียที

วันถัดมา ฉินฮั่นชูเริ่มออกไปหาสถานที่เปิดสำนักงานให้บริษัท

ส่วนสองสามีภรรยาฉินต้าหลงอยู่บ้านคอยดูแลฉินเสี่ยวอวี๋

ฉินฮั่นชูเพิ่งจะก้าวขาพ้นประตู หยางฟางก็เอ่ยกับฉินต้าหลงทันที "ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา"

"เธอจะออกไปทำไม อย่าไปหลงทางเข้านะ" ฉินต้าหลงท้วง

หยางฟางบอกว่า "แค่ลงไปเดินเล่นแถวนี้ ไม่ไปไกลหรอก"

ฉินต้าหลงพยักหน้า "ได้ งั้นระวังตัวด้วยล่ะ"

ครู่ต่อมา หยางฟางก็เดินออกจากโครงการ

เธอตรงเข้าไปในสำนักงานนายหน้าอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง

หลายวันมานี้หยางฟางเหมือนแมวที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เธออยากรู้เหลือเกินว่าห้องของฉินฮั่นชูต้องจ่ายเงินไปเท่าไรกันแน่

"สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" พนักงานขายของบริษัทนายหน้าเดินเข้ามาต้อนรับ

"ฉันมีห้องชุดอยากจะขาย เลยแวะมาเช็กราคาหน่อยน่ะ" หยางฟางเอ่ย

"โครงการไหนครับ แล้วพื้นที่กี่ตารางเมตร" พนักงานถาม

"ว่านเฉวียนเจียหยวน ตึก 8 น่าจะสักร้อยสี่สิบตารางเมตรได้" หยางฟางตอบ

พนักงานขายยิ้มพลางกล่าว "ตอนนี้ราคาเฉลี่ยของว่านเฉวียนเจียหยวนอยู่ที่หนึ่งหมื่นสามพันหยวนต่อตารางเมตร ห้องของคุณพี่ลองตั้งราคาเปิดขายที่หนึ่งล้านแปดแสนห้าหมื่นหยวนเพื่อลองดูตลาดก่อนได้เลยครับ!"

หนึ่งล้านแปดแสนห้าหมื่นหยวน!

หัวใจของหยางฟางเต้นรัวระทึก!

"เธอว่าเท่าไรนะ หนึ่งล้านแปดแสนห้าหมื่นหยวนเหรอ"

หยางฟางนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

เดิมทีเธอคิดว่าห้องนั้นราคาอย่างมากก็แค่ไม่กี่แสน

มาตอนนี้ถึงได้รู้ว่า เงินไม่กี่แสนคงซื้อได้แค่ห้องน้ำห้องเดียว

"ถ้ามีที่จอดรถกับห้องเก็บของด้วย ราคาก็จะขยับสูงขึ้นไปอีกครับ" พนักงานขายเสริม

สมองของหยางฟางว่างเปล่าไปหมด

เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าบ้านในปักกิ่งจะแพงระยับขนาดนี้

แล้วลูกชายของเธอถึงกับซื้อไว้ห้องหนึ่งเลยเนี่ยนะ!

พอกลับถึงบ้าน หยางฟางก็นั่งเงียบกริบอยู่บนโซฟา

ฉินต้าหลงดูออกว่าหยางฟางมีท่าทีผิดปกติ จึงถามขึ้น "เธอเป็นอะไรไปน่ะ"

"ตามฉันมานี่" พูดจบ หยางฟางก็เดินเข้าห้องนอนไป

ฉินต้าหลงเดินตามเข้าไปด้วยความสงสัย

หยางฟางปิดประตูลงกลอน จากนั้นก็ลดเสียงกระซิบ "แกทายซิว่าห้องชุดนี้ราคาเท่าไร"

ฉินต้าหลงบอกว่า "คงสักสองสามแสนล่ะมั้ง"

หยางฟางยังคงกดเสียงให้เบาที่สุด "ห้องนี้ราคาเกือบหนึ่งล้านเก้าแสนหยวน!"

"อะไรนะ! หนึ่งล้านเก้าแสนหยวน!" ฉินต้าหลงอุทานลั่น

หยางฟางรีบตีฉินต้าหลงไปเพียะหนึ่ง ก่อนจะทำเสียงจุ๊ปากให้เงียบ

ฉินต้าหลงสะกดความตกตะลึงในใจเอาไว้ แล้วกระซิบถาม "เธอรู้ได้ยังไง"

"ข้างนอกโครงการมีร้านนายหน้าอสังหาฯ อยู่ไม่ใช่เหรอ ฉันไปถามมาน่ะสิ" หยางฟางตอบ

ฉินต้าหลงนั่งลงบนเตียง ผ่านไปเนิ่นนานกว่าอารมณ์จะสงบลงได้

"ลูกมีความสามารถ พวกเราก็ควรจะดีใจ"

"ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อนนะ อย่าคิดว่าฮั่นชูมีเงินแล้วเธอจะทำตัวเหลวไหลได้"

"ถ้าเธอไปเล่นการพนันอีก ฉันจะหย่ากับเธอทันที"

แม้จะไม่รู้ว่าเงินของฉินฮั่นชูหามาได้อย่างไร แต่ฉินต้าหลงรู้ดีว่าเงินก้อนนี้ไม่มีทางได้มาง่ายๆ แน่

เขากลัวว่าหยางฟางจะติดการพนันจนทำให้ฉินฮั่นชูเดือดร้อน จึงรีบแสดงท่าทีเด็ดขาดทันที

"วางใจเถอะ ฉันไม่เล่นแน่นอน" พอรู้ว่าฉินฮั่นชูรวยขนาดนี้ หยางฟางก็ยิ่งกลัวฉินต้าหลงจะขอหย่า

ลูกชายมีอนาคตขนาดนี้ วันข้างหน้าของเธอย่อมสุขสบายแน่นอน

ถ้าหย่ากับฉินต้าหลงไป เธอจะไปหาชีวิตที่สบายแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก!

"แล้วก็ อย่าออกไปเที่ยวป่าวประกาศข้างนอกล่ะว่าฮั่นชูหาเงินได้เท่าไร"

"มีเงินอย่าอวด เดี๋ยวคนอื่นจะอิจฉาเอา"

ฉินต้าหลงกำชับต่อ

ในเวลานี้ ฉินฮั่นชูกำลังเดินตามนายหน้าอสังหาริมทรัพย์มาถึงอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง

สภาพแวดล้อมของอาคารสำนักงานแห่งนี้ดีมากทีเดียว

ที่สำคัญที่สุดคืออยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเหรินหมิน

"ราคาเท่าไรครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม

"ตารางเมตรละสองหมื่นสามพันหยวนครับ" พนักงานชะงักไปนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ "ถ้าจะเช่า จะคิดตามขนาดพื้นที่ ตารางเมตรละ 1.5 หยวนต่อวัน ถ้าสามร้อยตารางเมตร วันหนึ่งก็ตกสี่ร้อยห้าสิบหยวนครับ!"

ได้ยินราคาที่เสนอมา ฉินฮั่นชูก็ขมวดคิ้ว

ราคาค่าเช่าไม่ได้ถือว่าแพง แต่นี่เป็นเพียงราคาของปีนี้เท่านั้น

เมื่อถึงเวลาที่ราคาอสังหาริมทรัพย์ในปักกิ่งพุ่งสูงขึ้น ค่าเช่าก็ย่อมทะยานตามไปด้วย

คำนวณดูอย่างไร การซื้อขาดย่อมคุ้มค่ากว่า

แต่ราคานี้ออกจะแพงไปสักหน่อย

ตารางเมตรละสองหมื่นกว่า สามร้อยตารางเมตรก็ปาเข้าไปหกล้านแล้ว!

ตลอดช่วงเช้าวันนี้ ฉินฮั่นชูแวะดูอาคารสำนักงานไปสามแห่ง

ราคาไม่ต่างกันเท่าใดนัก

ตอนเที่ยง ฉินฮั่นชูเดินไปตามท้องถนน

ระหว่างเดิน เขาก็ครุ่นคิดไปด้วยว่าจะจัดการเรื่องสถานที่ทำงานอย่างไรถึงจะเหมาะสมที่สุด

ถ้ายังคงมีพนักงานแค่สามคน เช่าบ้านพักอาศัยธรรมดาก็เพียงพอ

แต่ฉินฮั่นชูต้องการขยายขนาดบริษัท ที่พักอาศัยธรรมดาย่อมไม่พอแน่

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้พื้นที่สักสามร้อยตารางเมตรจึงจะตอบโจทย์การทำงาน

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น ก็มีคนสามคนเดินออกมาจากบ้านลานสี่ประสานหลังหนึ่ง

"คุณหวังลองพิจารณาดูอีกทีนะครับ"

"บ้านลานสี่ประสานหลังนี้เหมาะมากจริงๆ"

"เจ็ดล้านหยวนกับพื้นที่สามร้อยหกสิบตารางเมตร คุ้มค่าแน่นอนครับ!"

พนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ในชุดสูทกล่าว

"พวกเราขอคิดดูก่อนแล้วกัน" พูดจบ คนกลุ่มนั้นก็เดินจากไป

ฉินฮั่นชูที่เดินผ่านแถวนั้นพอดีได้ยินคำพูดของพนักงานขายเข้า ก็หยุดฝีเท้าลงทันที

หากคิดจะซื้ออาคารสำนักงาน ทำไมไม่ซื้อบ้านลานสี่ประสานล่ะ

ในเมื่อราคาตกตารางเมตรละสองหมื่นกว่าหยวนเหมือนกัน แต่โอกาสเพิ่มมูลค่าในอนาคตของบ้านลานสี่ประสานนั้นสูงกว่ากันตั้งเยอะ

ติดอยู่ตรงที่ในมือของฉินฮั่นชูไม่มีเงินสดหมุนเวียนมากขนาดนั้น

ถ้าจะถอนเงินออกมาจากตลาดหุ้น ก็ดูจะไม่ค่อยคุ้ม

หากเทียบเรื่องโอกาสเพิ่มมูลค่าแล้ว หุ้นของเพนกวินยังมีค่ามากกว่า

"สวัสดีครับ ผมขอดูบ้านลานสี่ประสานหลังนี้หน่อยได้ไหมครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถามพนักงานขายคนนั้น

พนักงานเห็นว่าฉินฮั่นชูเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย ก็ไม่อยากจะสนใจเท่าใดนัก "ผมยังมีธุระอยู่น่ะครับ"

"ถ้าถูกใจ ผมจะซื้อเลย"

ฉินฮั่นชูรู้ดีว่าพนักงานขายคนนี้มองข้ามตน

ในสายตาของพนักงาน ฉินฮั่นชูเป็นแค่เด็กนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง

ในเมื่อฉินฮั่นชูไม่ใช่ลูกค้าที่มีกำลังซื้อ แล้วทำไมต้องมาเสียเวลาด้วยเล่า

ตรรกะนี้ไม่มีอะไรผิด ฉินฮั่นชูจึงไม่ได้โกรธเคือง

พอได้ยินสิ่งที่ฉินฮั่นชูพูด พนักงานขายก็ชะงักฝีเท้าลงด้วยความประหลาดใจ

"น้องชาย คงไม่ได้ล้อพี่เล่นใช่ไหม"

พนักงานขายอสังหาริมทรัพย์เริ่มไม่แน่ใจแล้ว หรือว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะเป็นทายาทเศรษฐีกันแน่