บทที่ 71 ขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์และซีรีส์

อันที่จริง ตอนนี้ฉินฮั่นชูยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซื้อบ้านลานสี่ประสานหลังนี้

เหตุผลหลักคือเงินไม่พอ!

ช่วงต้นปี 2007 ฉินฮั่นชูถือหุ้นเพนกวินอยู่สามล้านหยวน

หลังจากทยอยลงทุนเพิ่มเรื่อยๆ ตลอดครึ่งปีนี้ เขาก็มีหุ้นเพนกวินมูลค่ากว่าห้าล้านหยวนแล้ว

ต่อให้รวมบ้านที่ว่านเฉวียนเจียหยวนเข้าไปด้วย ทรัพย์สินทั้งหมดก็เพิ่งจะเจ็ดล้านหยวนเท่านั้น

แม้บ้านลานสี่ประสานจะมีโอกาสเพิ่มมูลค่าที่ดี แต่จะให้ฉินฮั่นชูเทขายหุ้นออกมา ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อครู่นี้เขาแอบคิดคำนวณตัวเลขในใจเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เขาถือหุ้นเพนกวินอยู่แปดแสนกว่าหุ้น

ส่วนราคาหุ้นในอนาคตจะพุ่งไปถึงหุ้นละกว่า 400 หยวน

นั่นหมายความว่า ลำพังแค่หุ้นที่เขาถืออยู่ในตอนนี้ก็มีมูลค่ากว่าสามร้อยล้านหยวนแล้ว

ฉินฮั่นชูไม่ใช่นักเล่นหุ้นมืออาชีพ จึงไม่รู้เลยว่าเพนกวินจะแตกพาร์หุ้นในปี 2014

หนึ่งหุ้นแตกเป็นห้าหุ้น!

เท่ากับว่าหุ้นแปดแสนหุ้นของเขาจะกลายเป็นสี่ล้านหุ้น!

เมื่อเอาสี่ล้านคูณกับราคาหุ้นละ 400 หยวน มูลค่าของมันจะเฉียด 1,600 ล้านหยวนเชียวนะ!

หากฉินฮั่นชูรู้ล่วงหน้าว่าจะมีการแตกพาร์หุ้นเกิดขึ้น เขาจะไม่มีทางยอมเจียดเงินไปซื้อบ้านที่ว่านเฉวียนเจียหยวนอย่างแน่นอน

เผลอๆ จะทุ่มเงินทั้งหมดที่มีลงไปในตลาดหุ้นเพนกวินเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ชาติก่อนฉินฮั่นชูเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ใครจะไปรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะได้เกิดใหม่กันล่ะ?

"เอาสิครับ เข้ามาดูข้างในได้เลย"

นายหน้าอสังหาริมทรัพย์เดินนำฉินฮั่นชูก้าวเข้าไปในบ้านลานสี่ประสาน

เมื่อเทียบกับบ้านลานสี่ประสานหลังอื่นแล้ว หลังนี้ดูใหม่กว่าพอสมควร

"เจ้าของเดิมเพิ่งซ่อมแซมไปเมื่อสิบปีก่อนครับ เพราะงั้นไม่ต้องรีโนเวตใหม่ก็เข้าอยู่ได้เลย!"

"ที่สำคัญที่สุดคือ หลังนี้มีกรรมสิทธิ์สมบูรณ์ และมีโฉนดถูกต้องเรียบร้อย"

"ในปักกิ่ง บ้านลานสี่ประสานที่มีกรรมสิทธิ์สมบูรณ์ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ นะครับ"

นายหน้าอสังหาริมทรัพย์พูดอธิบายพลางพาฉินฮั่นชูเดินดูรอบๆ บ้านลานสี่ประสาน

บอกตามตรง ฉินฮั่นชูถูกใจบ้านลานสี่ประสานหลังนี้มาก

พื้นที่สามร้อยหกสิบตารางเมตร เอามาทำเป็นสำนักงานบริษัทก็กว้างขวางเหลือเฟือ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถาม "บ้านหลังนี้กู้ซื้อได้ไหมครับ?"

"คุณบรรลุนิติภาวะหรือยังครับ?" นายหน้าถามกลับ

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ครับ"

"บ้านลานสี่ประสานหลังนี้มีกรรมสิทธิ์ถูกต้องสมบูรณ์ จึงยื่นกู้ได้ครับ"

"แต่คุณอาจจะไม่เข้าเกณฑ์ของธนาคารน่ะสิครับ"

นายหน้ากล่าว

ฉินฮั่นชูถามต่อ "มีเกณฑ์อะไรบ้างครับ?"

"อย่างแรก คุณต้องมีหลักทรัพย์ค้ำประกัน"

"นอกจากหลักทรัพย์ค้ำประกันแล้ว ก็ต้องมีรายการเดินบัญชีธนาคารด้วยครับ"

นายหน้าตอบ

ได้ยินดังนั้น แววตาของฉินฮั่นชูก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ถ้ากู้ซื้อได้ ทุกอย่างก็ลงตัวพอดี!

"ผมมีห้องชุดขนาดหนึ่งร้อยสี่สิบตารางเมตรอยู่ที่ว่านเฉวียนเจียหยวน ปลอดภาระเพราะจ่ายสดเต็มจำนวนครับ" ฉินฮั่นชูกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นายหน้าก็เบิกตากว้าง

นี่เป็นลูกเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงหรือเนี่ย?

ในฐานะนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ เขาย่อมรู้ดีว่าบ้านของฉินฮั่นชูมีมูลค่าสูงเพียงใด

"แล้วคุณมีรายการเดินบัญชีไหมครับ?" นายหน้าถามต่อ

"ถ้าเป็นรายการเดินบัญชีเดือนละเกือบสี่แสนหยวน พอจะผ่านไหมครับ?"

ช่วงครึ่งปีมานี้ ทั้งค่าต้นฉบับของฉินฮั่นชูและรายได้ของบริษัทต่างก็เติบโตขึ้นไม่หยุด

ปัจจุบัน รายได้ต่อเดือนของเขาขยับมานิ่งอยู่ที่ราวสี่แสนหยวนแล้ว

นายหน้าตกตะลึงจนตาค้าง

เงินหมุนเวียนในบัญชีเดือนละสี่แสนหยวนเนี่ยนะ?

นี่คือเงินค่าขนมที่ทางบ้านให้มาใช้เล่นๆ หรือยังไงกัน!

"เดินบัญชีขนาดนี้ผ่านฉลุยแน่นอนครับ แต่ถ้ามีเอกสารรับรองจากบริษัทด้วยจะดีที่สุด" นายหน้ารีบเสริม

"ผมมีบริษัทสื่อเป็นของตัวเองอยู่ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบ นายหน้าก็ยิ้มกว้างออกมาทันที "งั้นก็เหลือเรื่องสุดท้ายแล้วครับ ถ้าเป็นบ้านมือสองต้องวางเงินดาวน์สามสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งก็คือสองล้านหนึ่งแสนหยวนครับ!"

ได้ยินตัวเลขนี้ ฉินฮั่นชูก็เริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมา

ตอนนี้เงินสดติดมือเขายังมีไม่ถึงยอดนั้น

"ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยครับ เดี๋ยวผมกลับไปปรึกษาที่บ้านดูก่อน" ฉินฮั่นชูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ได้เลยครับ" แม้จะรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าอาจจะไม่ซื้อ แต่นายหน้าก็ยังยินดีมอบช่องทางติดต่อของตนให้อย่างสุภาพ

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉินฮั่นชูเอาแต่ขบคิดไม่ตกว่าจะไปหาเงินสองล้านหยวนมาจากไหน

ถ้าบ้านลานสี่ประสานหลังนี้รอเขาได้อีกสักห้าเดือนก็คงดี!

แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องตัดใจปล่อยผ่านไปก่อน

หากผ่านไปห้าเดือนแล้วยังไม่มีใครซื้อ ฉินฮั่นชูจะยอมกัดฟันกู้เงินซื้อให้ได้แน่นอน

เพราะบ้านลานสี่ประสานหลังนี้ ในอนาคตจะทำราคาขายได้ไม่ต่ำกว่าสามร้อยล้านหยวน

ต่อให้ไม่ขาย เอาไว้พักผ่อนเองก็ยังคุ้ม การได้อยู่บ้านลานสี่ประสานย่อมสุขสบายกว่าอยู่ห้องบนตึกสูงเป็นไหนๆ

"หรือจะขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์และซีรีส์ของนิยายดีนะ?"

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ดูเหมือนนี่จะเป็นช่องทางเดียวที่ทำเงินก้อนโตได้รวดเร็วที่สุดแล้ว

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเร่งฝีเท้ากลับบ้านทันที

หลังจากเอ่ยทักทายพ่อแม่และเสี่ยวอวี๋เรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็เดินเข้าห้องส่วนตัว

เขาเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา แล้วส่งข้อความหาเจี้ยนเฟิงผู้เป็นบรรณาธิการ "พี่ใหญ่ ทางเว็บ 'จุด-อะไรสักอย่าง' สนใจซื้อลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์และซีรีส์ของนิยายสองเรื่องของผมไหมครับ?"

ณ กองบรรณาธิการเว็บ "จุด-อะไรสักอย่าง" ในมหานครเซี่ยงไฮ้

ทันทีที่เห็นข้อความของฉินฮั่นชู เจี้ยนเฟิงก็รีบวิ่งไปตามตัวอู๋ฮุยมาทันที

พอรู้ว่าฉินฮั่นชูต้องการขายลิขสิทธิ์นิยายสองเรื่อง อู๋ฮุยจึงหันไปบอกเจี้ยนเฟิงว่า "ลองถามดูสิว่าเขาคิดเท่าไร?"

ฉินฮั่นชูเห็นข้อความของเจี้ยนเฟิงเด้งขึ้นมา จึงพิมพ์ตอบกลับไป "สี่ล้าน สำหรับสองเรื่องครับ!"

ในอีกสิบห้าปีข้างหน้า ราคาลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์และซีรีส์ของนิยายออนไลน์ทั่วไปจะพุ่งไปแตะราวๆ ห้าล้านหยวนต่อเรื่อง

การที่ฉินฮั่นชูยอมปล่อยลิขสิทธิ์สองเรื่องไปในราคาเพียงสี่ล้านหยวน จึงแทบไม่ต่างอะไรกับการยอมทิ้งเงินไปกว่าหกล้านหยวน

ทว่ามองอีกมุมหนึ่ง มูลค่าที่เพิ่มขึ้นของบ้านลานสี่ประสานย่อมชดเชยเงินส่วนต่างนี้ได้อย่างท่วมท้น ทั้งยังสร้างกำไรมหาศาลยิ่งกว่าเดิม

ผ่านไปครู่ใหญ่ เจี้ยนเฟิงจึงส่งข้อความตอบกลับมา "แพงไปหน่อยนะ!"

ฉินฮั่นชูเดาทางได้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องพูดแบบนี้ เพราะเวลานี้ตลาดการดัดแปลงนิยายยังไม่ได้เติบโตมากมายนัก

การที่เว็บ "จุด-อะไรสักอย่าง" ซื้อลิขสิทธิ์เก็บตุนไว้ ก็เป็นเพียงการลงทุนระยะยาวเท่านั้น

"ให้ได้เต็มที่เท่าไรครับ?" ฉินฮั่นชูถาม

ครู่หนึ่ง เจี้ยนเฟิงก็ตอบกลับมา "สามล้านสองแสน!"

การที่ฉินฮั่นชูเปิดราคาไปสี่ล้าน ก็เพื่อเปิดช่องให้อีกฝ่ายต่อรองราคาได้นั่นเอง

ถ้าเขาเรียกไปสามล้านแต่แรก อีกฝ่ายคงต่อเหลือแค่สองล้านกว่าแน่ๆ

แม้จะพอใจกับราคานี้มาก แต่ฉินฮั่นชูก็ยังจงใจดึงเวลาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป "ตกลงครับ พอดีผมต้องรีบใช้เงิน สามล้านสองแสนก็สามล้านสองแสน!"

"นายจะเอาเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ไปทำอะไรน่ะ?" เจี้ยนเฟิงถามด้วยความแปลกใจ

ฉินฮั่นชูตอบไปตามตรง "เอาไปซื้อบ้านลานสี่ประสานครับ!"

"นายบ้าไปแล้วเหรอ มีเงินขนาดนี้เอาไปซื้อคอนโดหรูไม่ดีกว่าหรือไง? บ้านลานสี่ประสานอีกหน่อยก็ตกยุคหมดแล้ว" เจี้ยนเฟิงทักท้วง

"ผมชอบของผมแบบนี้น่ะครับ" ฉินฮั่นชูไม่อยากเสียเวลาอธิบาย จึงเปลี่ยนเรื่องถามต่อ "แล้วพร้อมเซ็นสัญญาเมื่อไรครับ?"

"เมื่อไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ" เจี้ยนเฟิงตอบ

พอนัดแนะวันเวลากับเจี้ยนเฟิงเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ยกหูโทรศัพท์หาหวังเจิงทันที

เพราะการเดินทางไปเซ็นสัญญาครั้งนี้ยังคงต้องพาเขาไปด้วย

ฉินฮั่นชูเดินออกมานอกห้อง แล้วเอ่ยกับฉินต้าหลงและหยางฟาง "พ่อครับแม่ครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปมหานครเซี่ยงไฮ้สักรอบ พ่อกับแม่อยู่พักที่นี่กันไปก่อนสักสองวันนะครับ"

"แกไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วง ทางนี้พวกเราดูแลเสี่ยวอวี๋ให้เอง" ฉินต้าหลงตอบ

"งั้นเดี๋ยวผมออกไปซื้อกับข้าวมาตุนไว้ให้ที่บ้านก่อนนะครับ" ฉินฮั่นชูบอก

"ฮั่นชู" ฉินต้าหลงเรียกชื่อลูกชายไว้ สีหน้าท่าทางอึกอักคล้ายมีเรื่องอยากจะพูด

ฉินฮั่นชูชะงักอย่างแปลกใจ "มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ?"

ฉินต้าหลงกระแอมไอเบาๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องที่ผิดกฎหมายน่ะ อย่าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาดเลยนะ ทำมาหากินสุจริตเข้าไว้"

ฉินฮั่นชูอึ้งไปเล็กน้อย แม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ พ่อถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เขาก็ยังคงยิ้มบางๆ พลางตอบว่า "วางใจเถอะครับพ่อ ผมรู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ"