บทที่ 72 บริษัทกลายเป็นของเธอแล้วงั้นเหรอ

วันรุ่งขึ้น ฉินฮั่นชูนั่งเครื่องบินมาถึงมหานครเซี่ยงไฮ้

เขารออยู่ที่สนามบินราวครึ่งชั่วโมง หวังเจิงถึงเดินออกมา

ทั้งสองทักทายกันสั้นๆ ก่อนจะนั่งรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในบริษัท เจี้ยนเฟิงก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ

"ฮั่นชู ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ" เจี้ยนเฟิงยิ้มทัก

"นั่นสิครับ พี่ดูหล่อขึ้นด้วยนะเนี่ย" ฉินฮั่นชูเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง

คุยหยอกล้อกันไปพลาง เจี้ยนเฟิงก็นำฉินฮั่นชูเดินเข้าไปในห้องประชุม

เวลานั้น อู๋ฮุยและพนักงานจากแผนกกฎหมายนั่งรออยู่ด้านในแล้ว

เมื่อทั้งสองฝ่ายพบหน้ากัน ย่อมเลี่ยงคำพูดตามมารยาทไปไม่ได้

หลังจากนั่งลงเรียบร้อย ในที่สุดก็เข้าสู่เรื่องสำคัญ

อู๋ฮุยเลื่อนสัญญามาตรงหน้าฉินฮั่นชู "ลองตรวจดูสัญญา ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลย"

ฉินฮั่นชูกวาดสายตาอ่านสัญญาหนึ่งรอบ ก่อนจะยื่นส่งต่อให้หวังเจิง

หวังเจิงอ่านข้อความทีละข้ออย่างละเอียดรอบคอบ ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงเต็มจึงส่งสัญญาคืนให้ฉินฮั่นชูแล้วบอกว่า "ไม่มีปัญหา"

ฉินฮั่นชูหยิบปากกาจรดชื่อลงบนสัญญา จากนั้นจึงส่งคืนให้อู๋ฮุย

"คุณอาของเธอไม่ต้องเซ็นด้วยเหรอ"

อู๋ฮุยยังไม่รู้ว่าเสี่ยวอวี๋มีเดียตกมาอยู่ในมือของฉินฮั่นชูแล้ว จึงเข้าใจผิดคิดว่าหวังเจิงเป็นคุณอาของเขา

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "ลืมบอกไปครับ ผมซื้อบริษัทเสี่ยวอวี๋มีเดียมาแล้ว เพราะงั้นผมเซ็นคนเดียวก็พอ ท่านนี้ไม่ใช่คุณอา แต่เป็นทนายของผมครับ"

"บริษัทเป็นของเธอแล้วงั้นเหรอ"

ได้ยินประโยคนี้ อู๋ฮุยก็พลันกระจ่างแจ้งทุกอย่าง

เขาเพิ่งจะตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่า เสี่ยวอวี๋มีเดียเป็นบริษัทของฉินฮั่นชูมาตั้งแต่แรกแล้ว

คนที่อ้างว่าเป็นคุณอานั่นก็แค่ 'หุ่นเชิด' เท่านั้น

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าฉินฮั่นชูอายุแค่นี้ จะเข้าใจและเล่นเกมธุรกิจได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้

ย้ายจากมือซ้ายไปมือขวา ลิขสิทธิ์จึงหลบเลี่ยงเงื้อมมือพวกเขาไปได้อย่างแนบเนียน

จากเดิมที่เคยจะได้ลิขสิทธิ์มาฟรีๆ ตอนนี้กลับต้องควักเงินกว่าสามล้านหยวนเพื่อซื้อมันมา

แม้จะมองทะลุแผนการของฉินฮั่นชู แต่อู๋ฮุยก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ฉินฮั่นชูในเวลานี้คือหน้าตาของเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง" เขามีคอนิยายที่เป็นแฟนคลับเหนียวแน่นอยู่เป็นจำนวนมหาศาล

หากบีบให้ฉินฮั่นชูตีจากไป ทราฟฟิกของเว็บ 'จุด-อะไรสักอย่าง' ย่อมได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินฮั่นชูยังมี 'เสียวหมี่เจียหยวน' อยู่อีก

ทางเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง" ได้สมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมามากมายก็เพราะเสียวหมี่เจียหยวนของฉินฮั่นชูนี่เอง

ถ้าเกิดแตกหักกับฉินฮั่นชูขึ้นมา บ่อทราฟฟิกฟรีอย่างเสียวหมี่เจียหยวนก็คงตัดขาดจากพวกเขาไปด้วย

"ดีเลย คราวหน้าคราวหลังเราจะได้ร่วมงานกันสะดวกขึ้น" รอยยิ้มของอู๋ฮุยดูเจื่อนสนิท

"แน่นอนครับ" ฉินฮั่นชูกล่าว

อู๋ฮุยรับสัญญาไปพลางลงลายมือชื่อด้วยความรู้สึกหม่นหมองในใจ

เมื่อเซ็นชื่อเสร็จสิ้น ทั้งสองฝ่ายจึงนำตราประทับของบริษัทตนออกมาประทับตราให้แก่กัน

ขั้นตอนต่อไปคือการโอนเงิน

รอจนกระทั่งฝ่ายการเงินของเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง" ดำเนินการโอนเสร็จ ฉินฮั่นชูก็กางหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อตรวจสอบยอดเงินเข้า

เมื่อยืนยันได้ว่ายอดสามล้านสองแสนหยวนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ฉินฮั่นชูจึงพับหน้าจอแล็ปท็อปลงพร้อมรอยยิ้ม "เงินเข้าแล้วครับ"

"ได้ยินว่าเธอคิดจะซื้อบ้านลานสี่ประสานที่ปักกิ่งเหรอ" อู๋ฮุยเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูพยักหน้ายิ้มๆ "ครับ พอดีบริษัทจะย้ายไปปักกิ่ง ก็เลยกะว่าจะซื้อบ้านลานสี่ประสานเอาไว้ทำเป็นสำนักงาน"

"เอาบ้านลานสี่ประสานมาทำสำนักงานเนี่ยนะ ความคิดแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครจริงๆ!" เจี้ยนเฟิงหัวเราะ

อู๋ฮุยกล่าวเสริมขึ้นทันที "ซื้อพวกอาคารสำนักงานน่าจะเหมาะกว่ามั้ง บ้านลานสี่ประสานก็เหลือแค่มูลค่าทางใจแล้วล่ะ"

"ที่พูดมาก็มีเหตุผลครับ ไว้ผมค่อยคิดดูอีกที"

"เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เดี๋ยวผมต้องรีบกลับปักกิ่งไปจัดการเรื่องบริษัทต่อ คงต้องขอตัวก่อนนะครับ"

ฉินฮั่นชูกล่าวลา

"อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง" อู๋ฮุยเอ่ยปาก

"อย่าลำบากเลยครับ ไว้พวกพี่มีโอกาสไปทำธุระที่ปักกิ่งเมื่อไหร่ ติดต่อผมมาได้เลย เดี๋ยวผมพาไปจัดหนักเปิดหูเปิดตาเอง" ฉินฮั่นชูหัวเราะร่า

พอได้ยินคำนี้ พวกผู้ชายในห้องต่างก็พากันหัวเราะออกมา

หลังจากออกจากเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง" ฉินฮั่นชูก็ยื่นซองอั่งเปาหนึ่งพันหยวนให้หวังเจิง "ทนายหวัง นี่เป็นค่าเหนื่อยของคุณครับ"

หวังเจิงกับฉินฮั่นชูก็ถือเป็นคนคุ้นเคยกันแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรกันมาก

เขารับซองอั่งเปาไปพลางกล่าวว่า "วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย ก็บอกได้ตลอดเลยนะ"

"สนใจย้ายไปทำงานที่ปักกิ่งไหมครับ บริษัทของผมกำลังจะขยายขอบเขตธุรกิจ เลยอยากได้ฝ่ายกฎหมายสักคน"

"ถ้าพี่ยินดีจะไป ผมให้เงินเดือนเริ่มต้นสี่พันหยวน ปลายปีมีโบนัสให้ต่างหาก"

ข้อเสนอของฉินฮั่นชูทำเอาหวังเจิงใจเต้นแรง

ไม่ว่าจะเรื่องค่าตอบแทนหรือโอกาสในการเติบโต ฝั่งของฉินฮั่นชูย่อมดีกว่าที่อำเภออย่างเทียบไม่ติด

ทว่าครอบครัวของเขายังอยู่ที่อำเภอ ทำให้ไม่อาจทิ้งทุกอย่างแล้วย้ายไปได้ง่ายๆ

"ขอบใจที่ให้เกียรติพี่นะ พี่ขอตัวกลับไปปรึกษากับภรรยาก่อน" หวังเจิงเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกลังเล

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "ครับ ลองคิดดูก่อนได้"

เมื่อไปถึงสนามบิน ฉินฮั่นชูก็จัดการซื้อตั๋วเครื่องบินขากลับให้หวังเจิง

เนื่องจากยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าเครื่องจะขึ้น ฉินฮั่นชูจึงพาหวังเจิงออกไปหาอะไรกินข้างนอก

บ่ายโมงครึ่ง หวังเจิงเป็นฝ่ายขึ้นเครื่องบินกลับเต่าเฉิงไปก่อน

แม้การซื้อบ้านลานสี่ประสานยังต้องอาศัยทนาย แต่ฉินฮั่นชูก็ไม่ได้คิดจะจ้างหวังเจิงต่อ

ไม่ใช่เพราะเขาไม่ไว้ใจหวังเจิง แต่เป็นเพราะการซื้อบ้านลานสี่ประสานจำเป็นต้องทำเรื่องกู้เงิน

ทนายในปักกิ่งย่อมคุ้นเคยกับนโยบายของปักกิ่งมากกว่า เวลาเดินเรื่องอะไรจะได้สะดวกกว่ากันเยอะ

ห้าโมงเย็น ฉินฮั่นชูเดินก้าวออกมาจากสนามบินปักกิ่ง

ระหว่างนั่งรถไฟใต้ดิน เขาก็กดโทรศัพท์หานายหน้าอสังหาริมทรัพย์

พอนายหน้ารู้ว่าฉินฮั่นชูจะซื้อบ้านลานสี่ประสานจริงๆ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

หากปิดดีลนี้ได้สำเร็จ แค่ค่านายหน้าจากการขายบ้านอย่างเดียวก็ปาเข้าไปตั้งเจ็ดหมื่นกว่าหยวนแล้ว!

และถ้าฉินฮั่นชูต้องการทำเรื่องกู้เงิน เขาก็ยังจะได้ค่านายหน้าจากทางธนาคารเพิ่มอีกต่อหนึ่งด้วย

ทว่าตอนนี้เวลาก็เย็นมากแล้ว ทั้งสองคนจึงนัดหมายเจอกันในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้แทน

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปหกโมงครึ่ง

พอเห็นฉินฮั่นชูเดินเข้าประตูมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็วิ่งถลาเข้ามาหาด้วยความดีใจ "พี่ กลับมาแล้วเหรอ! กินข้าวหรือยัง"

"ยังเลย เราจะทำกับข้าวให้พี่กินเหรอ" เมื่อเห็นรอยยิ้มของฉินเสี่ยวอวี๋ ฉินฮั่นชูก็เอ่ยแซว

"หนูทำกับข้าวไม่เป็นหรอก แต่หนูแบ่งขนมปังของหนูให้พี่กินได้นะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มตอบ

หยางฟางลุกขึ้นยืนพลางบอกว่า "ไม่ต้องกินขนมปังหรอก เดี๋ยวแม่ต้มบะหมี่ให้กินสักชาม"

ฉินฮั่นชูยิ้มรับแล้วพยักหน้า "ขอบคุณครับแม่"

หยางฟางยิ้มแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อต้มบะหมี่ให้ฉินฮั่นชู

"ราบรื่นดีไหม" ฉินต้าหลงรินน้ำชาส่งให้ฉินฮั่นชูหนึ่งถ้วยพร้อมกับเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูนั่งลงจิบน้ำชาไปหนึ่งคำแล้วพยักหน้าตอบ "ราบรื่นดีครับ"

"ราบรื่นก็ดีแล้ว" ฉินต้าหลงว่า

"พี่ แล้วเมื่อไหร่พวกเราจะได้ออกไปเที่ยวกันล่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋กอดไหล่ฉินฮั่นชูพลางถามขึ้นยิ้มๆ

ฉินฮั่นชูตบไหล่ตัวเองเบาๆ "นั่งเครื่องบินมาทั้งวัน เหนื่อยจะแย่"

"เดี๋ยวหนูนวดให้นะ" ว่าแล้วฉินเสี่ยวอวี๋ก็เริ่มทุบหลังให้ฉินฮั่นชูอย่างขะมักเขม้น

ฉินฮั่นชูหัวเราะ "ช่วงวันสองวันนี้พี่ยังต้องจัดการธุระอีกนิดหน่อย รอเคลียร์เสร็จเรียบร้อยแล้วจะพาพวกเราออกไปเที่ยว"

"พี่ชาย พี่เหนื่อยยากลำบากจริงๆ เลย หนูสงสารพี่จัง" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก

ได้ยินแบบนั้น ฉินฮั่นชูก็พูดยิ้มๆ "เก่งแต่ปาก โตขึ้นแล้วยังยอมมาทุบหลังให้พี่แบบนี้ได้ พี่ก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว"

"ดูพูดเข้าสิ หน้าน้องสาวพี่เหมือนพวกหมาป่าตาขาวเนรคุณหรือไงกัน" ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้ามุ่ย

"เรื่องนี้พูดยาก ต้องรอดูพฤติกรรมเราต่อไป"

นับตั้งแต่พ่อแม่กลับมาเป็นผู้เป็นคน นิสัยของฉินเสี่ยวอวี๋ก็เริ่มร่าเริงแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ

แบบนี้สิ ถึงจะสมกับเป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ หน่อย!