บทที่ 73 ซื้อบ้านลานสี่ประสาน

ครู่หนึ่ง หยางฟางก็ยกชามบะหมี่ที่ต้มเสร็จแล้วออกมา

บนบะหมี่มีไข่ดาวโปะอยู่หนึ่งฟองพร้อมผักใบเขียว ดูน่ากินเป็นอย่างยิ่ง

"แม่ ฝีมือทำอาหารพัฒนาขึ้นนะครับเนี่ย" ฉินฮั่นชูยื่นมือไปรับมาพลางพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ลองชิมดูสิว่าเป็นยังไงบ้าง" หยางฟางบอก

ฉินฮั่นชูกินไปคำหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "อร่อยครับ"

"ขอหนูกินคำหนึ่งสิ" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดพลางอ้าปากรอ

ฉินฮั่นชูใช้ตะเกียบคีบไข่ดาวชิ้นหนึ่งป้อนเข้าปากฉินเสี่ยวอวี๋ เด็กน้อยยิ้มพลางพยักหน้าหงึกๆ "อื้ม อร่อยจัง"

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าของฉินต้าหลงก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

ความอบอุ่นนั้นไร้รูปไร้สี ทว่าคนในครอบครัวทุกคนกลับสัมผัสได้

สำหรับครอบครัวของฉินฮั่นชูแล้ว ความอบอุ่นนี้ยิ่งเป็นสิ่งที่ได้มาไม่ง่ายเลย

พอกินเสร็จ ฉินฮั่นชูก็กลับเข้าห้องเพื่อเริ่มทำงาน

หลายวันมานี้เขายุ่งอยู่ตลอด ต้นฉบับที่ตุนไว้แทบไม่เหลือแล้ว

ถ้ายังไม่ขยันปั่นต้นฉบับ มีหวังต้องหยุดลงนิยายแน่

จนกระทั่งถึงเวลาห้าทุ่ม ฉินฮั่นชูถึงเขียนเสร็จไปสองตอน

ตอนที่เขาเดินออกมาจากห้อง ฉินเสี่ยวอวี๋กับพ่อแม่ก็กลับเข้าห้องไปนอนพักผ่อนแล้ว

ตื่นเช้าขึ้นมา ฉินต้าหลงต้มข้าวต้มไว้เรียบร้อยแล้ว

ฉินฮั่นชูกินอย่างเร่งรีบ จากนั้นก็ออกจากบ้านไป

ระหว่างทางไปบ้านลานสี่ประสาน ฉินฮั่นชูเดินเข้าไปในสำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ" พนักงานต้อนรับสาวสวยที่โต๊ะด้านหน้าเอ่ยถามอย่างสุภาพ

ฉินฮั่นชูพูดว่า "ผมอยากว่าจ้างทนายความสักคนครับ"

"เชิญตามดิฉันมาทางนี้ค่ะ" พนักงานต้อนรับนำทางฉินฮั่นชูมายังห้องทำงานของเจ้าของสำนักงาน

เจ้าของสำนักงานเป็นชายวัยสามสิบกว่าปี เมื่อรู้ว่าฉินฮั่นชูต้องการว่าจ้างทนายความ จึงยิ้มถามว่า "คุณผู้ชาย ต้องการว่าจ้างทนายความไปทำอะไรครับ ว่าความในคดีหรือเปล่า"

"ผมจะซื้อบ้านลานสี่ประสานหลังหนึ่งครับ ต้องมีขั้นตอนเรื่องกู้เงินอะไรพวกนี้ด้วย"

"เลยอยากหาทนายความมืออาชีพมาช่วยตรวจสอบให้ จะได้ไม่โดนลูกไม้ตุกติกน่ะครับ"

ฉินฮั่นชูกล่าว

"ได้ครับ อัตราค่าบริการวันละ 1,000 หยวน"

ฉินฮั่นชูไม่มีปัญหากับราคานี้ จึงพยักหน้า "ตกลงครับ"

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูตอบตกลง เจ้าของสำนักงานทนายความจึงหันไปบอกพนักงานต้อนรับ "ไปเชิญทนายเฉินไฉ่หยีมาที"

พนักงานต้อนรับออกไปไม่นาน หญิงสาวในชุดสูททนายความก็เดินเข้ามา

หญิงสาวคนนี้อายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี มัดผมหางม้า ดูสวยสะดุดตาเป็นอย่างมาก

"ท่านนี้คือทนายเฉินไฉ่หยี นอกจากจะเป็นหัวกะทิด้านนิติศาสตร์แล้ว เธอยังจบปริญญาโทด้านการเงินมาด้วย"

"เรื่องของคุณมอบให้เธอจัดการเหมาะสมที่สุดแล้วครับ"

เจ้าของสำนักงานแนะนำ

"สวัสดีค่ะ" ใบหน้าของเฉินไฉ่หยียกยิ้มตามมารยาทการทำงาน

ฉินฮั่นชูลุกขึ้นจับมือกับเธอแล้วเอ่ยว่า "งั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยเถอะครับ ระหว่างทางผมจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง"

หลังจากร่ำลาเจ้าของสำนักงาน ทั้งสองคนก็ออกจากสำนักงานทนายความไปด้วยกัน

ระหว่างทางไปบ้านลานสี่ประสาน ฉินฮั่นชูได้แนะนำตัว และเล่าเรื่องบ้านลานสี่ประสานให้ฟังคร่าวๆ

พอรู้ว่าฉินฮั่นชูจะยอมจ่ายเงิน 7 ล้านหยวนเพื่อซื้อบ้านลานสี่ประสานหลังหนึ่ง ในใจของเฉินไฉ่หยีก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ฉินฮั่นชูดูแล้วอายุเพิ่งจะสิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้น คาดไม่ถึงว่าจะมีเงินขนาดนี้

ทั้งสองนั่งรถไฟใต้ดินมาถึงบริเวณใกล้เคียงบ้านลานสี่ประสาน

บ้านลานสี่ประสานที่ฉินฮั่นชูหมายตาไว้ เดินจากทางออกรถไฟใต้ดินเพียงห้านาทีเท่านั้น

ตอนที่มาถึงบ้านลานสี่ประสาน นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ยังมาไม่ถึง

ไม่ใช่เพราะนายหน้ามาสาย แต่เป็นเพราะฉินฮั่นชูจงใจมาก่อนเวลาต่างหาก

ฉวยโอกาสที่นายหน้ายังมาไม่ถึง ฉินฮั่นชูจึงไปสืบถามข้อมูลจากเพื่อนบ้านแถวนั้น

เขาต้องมั่นใจว่าบ้านลานสี่ประสานหลังนี้ไม่เคยมี "เรื่องอัปมงคล" มาก่อน

ถ้าเกิดซื้อบ้านที่มีประวัติคนตายขึ้นมา มันคงจะชวนให้รู้สึกอึดอัดใจแย่

เพื่อความแน่ใจ ฉินฮั่นชูยังเดินไปถามเพื่อนบ้านที่อยู่ถัดออกไปด้วย

หลังจากสืบดูไม่นาน นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ก็รีบร้อนวิ่งมา "สวัสดีครับคุณฉิน ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ"

ทักทายกันสั้นๆ สองสามประโยค ฉินฮั่นชูก็พูดว่า "เข้าไปดูข้างในให้ละเอียดอีกรอบเถอะครับ"

"ได้ครับ เชิญตามผมมาเลย" นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ยิ้มรับ

คราวนี้ฉินฮั่นชูเดินดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนมาก

ขณะที่เดินดูบ้าน เขาก็เอ่ยถามขึ้นมา "ลดราคาลงอีกหน่อยได้ไหมครับ"

นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ตอบว่า "เจ้าของบ้านบอกไว้แล้วครับว่า ต่ำกว่า 7 ล้านหยวนจะไม่ขายเด็ดขาด"

"แล้วค่านายหน้าของคุณนี่ ทางนั้นเป็นคนจ่าย หรือผมที่เป็นคนซื้อต้องจ่ายครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"เจ้าของบ้านรีบใช้เงินหมุนเวียนครับ เพราะงั้นค่านายหน้าของบ้านหลังนี้ทางคนขายจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

ฉินฮั่นชูยิ้มพลางพยักหน้า แบบนี้ก็ประหยัดเงินไปได้อีกก้อน

…

ในเมื่อตัดสินใจแน่นอนแล้วว่าจะซื้อ ก็ย่อมต้องนัดเจ้าของบ้านมาพบ

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เจ้าของบ้านก็ถือโฉนดและเอกสารต่างๆ เดินทางมาถึง

เฉินไฉ่หยีตรวจสอบเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมด และยืนยันได้ว่ากรรมสิทธิ์ของบ้านลานสี่ประสานหลังนี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

จากนั้น ทั้งสามฝ่ายก็เดินทางไปที่ธนาคารด้วยกัน

ยื่นคำร้อง ธนาคารประเมินราคา จดจำนองอสังหาริมทรัพย์ ตรวจสอบรายการเดินบัญชี อนุมัติสินเชื่อ…

ขั้นตอนทั้งหมดนี้กินเวลานานถึงครึ่งเดือนเต็มๆ

นอกจากเงินดาวน์ 2.1 ล้านหยวนแล้ว ฉินฮั่นชูยังจ่ายค่าธรรมเนียมและภาษีไปอีกส่วนหนึ่ง

เมื่อเทียบกับค่าซื้อบ้าน 7 ล้านหยวน ภาษีพวกนี้แทบไม่สลักสำคัญอะไรเลย

ลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์ขายไปได้ 3.2 ล้านหยวน จึงยังเหลือเงินอยู่อีกหนึ่งล้านกว่าหยวน

ฉินฮั่นชูนำเงินก้อนนี้ไปลงทุนในตลาดหุ้นเพนกวินต่อ

พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ฉินฮั่นชูถือครองหุ้นของเทนเซนต์อยู่เก้าแสนกว่าหุ้นแล้ว

ในอนาคต หุ้นมูลค่าเพียง 1 ล้านหยวนนี้จะมีมูลค่าสูงถึง 200 ล้านหยวน!

มาจนถึงวันนี้ ในที่สุดบ้านลานสี่ประสานก็ตกเป็นชื่อของฉินฮั่นชูอย่างสมบูรณ์

ฉินฮั่นชูกู้เงินจากธนาคารมา 5 ล้านหยวน โดยแบ่งจ่ายเป็นเวลา 30 ปี

เฉลี่ยออกมาแล้ว ตกเดือนละประมาณ 25,000 หยวน

ค่างวดเงินกู้ 25,000 หยวน สำหรับฉินฮั่นชูแล้วถือเป็นเรื่องสบายมาก

จากรายได้ต่อเดือนของเขาในตอนนี้ เพียงปีเดียวก็หาเงินได้ครบ 5 ล้านหยวนแล้ว

พอครบกำหนดสองปี เขาก็สามารถโปะปิดหนี้ทั้งหมดได้ในคราวเดียว

เพียงแต่การทำแบบนั้นดูจะไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไร

แม้จะช่วยลดดอกเบี้ยไปได้บ้าง แต่ความจริงแล้วฉินฮั่นชูกลับจะยิ่งขาดทุนเสียมากกว่า

การเอาเงิน 5 ล้านหยวนที่จะใช้โปะหนี้ไปลงในตลาดหุ้นเพนกวิน กำไรที่ได้ย่อมมากกว่าดอกเบี้ยที่ประหยัดไปได้หลายเท่าตัวแน่นอน

ดังนั้น คนรวยจริงๆ จึงไม่รีบร้อนโปะหนี้ธนาคารให้หมด

การเอาเงินในมือไปต่อยอดลงทุนย่อมได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ากว่า

แต่ถ้าเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป ก็คงต้องก้มหน้าก้มตาผ่อนหนี้ให้หมดก่อนจะดีกว่า

เพราะถ้าหากลงทุนล้มเหลวขึ้นมา ทุกอย่างก็คงพังไม่เป็นท่า

ก่อนที่จะผ่อนชำระหนี้หมด ทั้งบ้านลานสี่ประสานและบ้านที่ว่านเฉวียนเจียหยวนของฉินฮั่นชูก็จะยังคงเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน ไม่สามารถซื้อขายเปลี่ยนมือได้

"คุณฉิน ยินดีด้วยนะคะที่คุณได้เป็นเจ้าของบ้านลานสี่ประสานแล้ว" เฉินไฉ่หยียิ้มแสดงความยินดี

ฉินฮั่นชูพูดขึ้นว่า "หลายวันมานี้ลำบากคุณมากเลย เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะครับ ถือเป็นการขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

เมื่อเห็นเฉินไฉ่หยีปฏิเสธ ฉินฮั่นชูจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณกลัวผมจะตามจีบหรือครับ ผมมีแฟนแล้วนะ เพราะงั้นไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่นอน"

เฉินไฉ่หยีหัวเราะ "ฉันจะกลัวอะไรล่ะคะ คุณยังเป็นเด็กหนุ่มเอ๊าะๆ อยู่แท้ๆ ถ้าจะต้องกลัว ก็ควรเป็นคุณที่กลัวฉันมากกว่า"

ทั้งสองคนมาถึงร้านอาหารระดับปานกลางแห่งหนึ่ง

หลังจากนั่งลงแล้ว ฉินฮั่นชูก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ทนายเฉินครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณสักหน่อย"

"เชิญว่ามาได้เลยค่ะ" เฉินไฉ่หยีพูด

ฉินฮั่นชูรินน้ำชาให้เฉินไฉ่หยีก่อน จากนั้นจึงพูดขึ้น "การที่บริษัทหนึ่งจะตั้งแผนกกฎหมายขึ้นมาเอง กับการจ้างบริษัทข้างนอกดูแลเรื่องกฎหมายให้ แบบไหนจะเหมาะสมกว่ากันครับ"

เฉินไฉ่หยีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ถ้าเป็นบริษัทขนาดใหญ่ แน่นอนว่าการตั้งทีมกฎหมายของตัวเองย่อมเหมาะสมกว่าค่ะ แต่ถ้าเป็นบริษัทขนาดกลางหรือขนาดย่อม โดยส่วนตัวแล้วฉันแนะนำให้จ้างบริษัทข้างนอกมากกว่า"

"อย่างสำนักงานทนายความของคุณ คิดค่าบริการจ้างดูแลภายนอกยังไงเหรอครับ"

จุดประสงค์ที่แท้จริงของการที่ฉินฮั่นชูชวนเฉินไฉ่หยีมากินข้าว ก็คือเพื่อคุยเรื่องนี้นี่เอง

เดิมทีเขาอยากให้หวังเจิงมาช่วย แต่เพราะเหตุผลทางครอบครัว หวังเจิงจึงไม่อยากย้ายออกจากอำเภอ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหันมาพิจารณาเรื่องการว่าจ้างทีมกฎหมายจากภายนอกแทน