บทที่ 74 เรียกพี่สะใภ้นั่นแหละ ฉันอยากฟัง

ตลอดมื้ออาหาร ฉินฮั่นชูได้พูดคุยกับเฉินไฉ่หยีหลายเรื่อง

คำอธิบายของเฉินไฉ่หยีทำให้ฉินฮั่นชูเข้าใจระบบการจ้างฝ่ายกฎหมายจากภายนอกอย่างละเอียด

หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันที่หน้าโรงแรม

ช่วงบ่าย ฉินฮั่นชูได้ย้ายบริษัทเข้ามายังปักกิ่งอย่างเป็นทางการ

ในเมื่อจะใช้บ้านลานสี่ประสานเป็นสถานที่ทำงาน เขาย่อมต้องหาทีมช่างมาปรับปรุงซ่อมแซม

ในระหว่างนี้ สายอินเทอร์เน็ตและเฟอร์นิเจอร์สำนักงานก็ทยอยจัดการจนเรียบร้อย

ขอเพียงแค่ยกคอมพิวเตอร์มา ก็เริ่มทำงานได้ทันที

เมื่อจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น ฉินฮั่นชูก็พาพ่อแม่และฉินเสี่ยวอวี๋ออกไปเที่ยวอีกครั้ง

ช่วงไม่กี่วันที่รอธนาคารตรวจสอบเอกสาร เขาได้พาทั้งสามคนไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาและไปเที่ยวพระราชวังฤดูร้อนอี้เหอยวนมาแล้ว

สถานที่ที่จะไปต่อก็คือปาต๋าหลิ่ง พระราชวังโบราณกู้กง สวนสาธารณะเทียนถาน และสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ

ตลอดห้าวันนี้ ฉินเสี่ยวอวี๋เที่ยวเล่นอย่างมีความสุขมาก

ฉินต้าหลงกับหยางฟางเองก็พลอยได้เปิดหูเปิดตาไปด้วย

วันนี้ ทั้งครอบครัวเดินทางกลับมาถึงอำเภอ

ฉินฮั่นชูปล่อยฉินเสี่ยวอวี๋ไว้ให้พ่อแม่ดูแล แล้วเดินไปยังบ้านของป้าถัง

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกลับมา เฉินตงกับเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนก็ยิ้มพลางเอ่ยทักทาย

"ที่ทำงานที่ปักกิ่งเรียบร้อยแล้ว พวกเราเริ่มแพ็กของย้ายกันเถอะ"

ฉินฮั่นชูเคยคุยเรื่องย้ายสถานที่ทำงานกับทั้งสามคนไว้นานแล้ว พวกเขาจึงเตรียมตัวพร้อมอยู่เสมอ

เมื่อได้รับ "คำสั่ง" จากฉินฮั่นชู ทั้งสามคนก็เริ่มลงมือเก็บของกันทันที

สิ่งแรกที่ต้องขนไปย่อมเป็นคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สำนักงานต่างๆ

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังแพ็กของ ฉินฮั่นชูก็ออกไปติดต่อบริษัทขนส่ง

แม้ค่าใช้จ่ายจะไม่ถูก แต่ก็คุ้มกว่าการซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่มากนัก

ช่วงสายของวันต่อมา ถังซือเวยก็หิ้วกระเป๋าเดินทางมาถึงตัวอำเภอ

เธอเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน รถขนส่งสินค้าก็แล่นเข้ามา

ฉินฮั่นชูกับพวกช่วยกันยกสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถขนส่ง

แม้แต่กระเป๋าเดินทางของถังซือเวยก็ส่งผ่านทางบริษัทขนส่งไปด้วยเช่นกัน

"คุณลุงคุณป้าอยู่ที่นี่เหรอ" หลังจากรถขนส่งแล่นออกไป ถังซือเวยก็เอ่ยถามฉินฮั่นชู

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "อืม อยู่สิ"

"ไปซื้อของขวัญเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

แม้จะเคยเจอหยางฟางมาแล้ว แต่ถังซือเวยก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

อย่างไรเสีย ตอนนี้เธอก็เป็นแฟนสาวของฉินฮั่นชูแล้ว

ฉินฮั่นชูตอบตกลงกับถังซือเวยก่อน จากนั้นจึงหันไปบอกพวกเฉินตง "พวกนายก็เตรียมตัวไว้ด้วยนะ บ่ายสองโมงพวกเราจะออกเดินทางไปปักกิ่งกัน"

"ได้เลยครับ!"

"พวกเราเตรียมพร้อมตั้งนานแล้ว"

"ตื่นเต้นกับที่ทำงานใหม่จัง"

พวกเฉินตงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ฉินฮั่นชูจูงมือนุ่มนิ่มของถังซือเวย ทั้งสองนั่งรถแท็กซี่ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

"ควรซื้ออะไรดีนะ นอกจากบุหรี่กับเหล้าแล้ว ดูเหมือนจะซื้อได้แค่ใบชาเอง"

ถังซือเวยรู้ว่าฉินต้าหลงไม่สูบบุหรี่ จึงไม่ต้องคิดเรื่องให้บุหรี่

ยิ่งเหล้าด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องคิดใหญ่

ฉินต้าหลงอุตส่าห์เลิกเหล้าได้ จะซื้อเหล้ามาล่อใจเขาไม่ได้เด็ดขาด

"งั้นก็ซื้อใบชานี่แหละ ขอแค่เธอเป็นคนซื้อ พ่อกับแม่ฉันต้องชอบแน่นอน" ฉินฮั่นชูยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของถังซือเวยก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส "นอกจากใบชาแล้ว ซื้อเครื่องประดับให้คุณป้าสักชิ้นดีไหม"

"จะซื้อเครื่องประดับอะไรล่ะ" ฉินฮั่นชูถาม

"กำไลทองเป็นไง"

ได้ยินเข้า ฉินฮั่นชูก็หัวเราะ "อย่าเลย เดี๋ยวแม่ฉันจะใส่เดินอวดไปทั่ว"

"แล้วนายว่าควรซื้ออะไรดีล่ะ" ถังซือเวยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างลังเล

ฉินฮั่นชูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "ซื้อเสื้อผ้าสักตัวก็พอ"

"ได้ ฟังนายแล้วกัน" ถังซือเวยพยักหน้า

ทั้งสองคนเลือกซื้อใบชาในซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วเดินมาที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน

ฉินฮั่นชูกำลังจะจ่ายเงิน ถังซือเวยก็พูดขึ้นว่า "นายจะทำอะไรน่ะ"

"ก็จ่ายเงินไง" ฉินฮั่นชูบอก

ถังซือเวยหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมาแล้วพูดว่า "นี่เป็นของขวัญที่ฉันให้พ่อของนาย ฉันก็ต้องจ่ายเองสิ"

"ได้ ให้เธอจ่าย"

ฉินฮั่นชูรู้ว่าถังซือเวยไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน จึงยอมตามใจเธอ

หลังจากซื้อใบชาเสร็จ ทั้งสองก็ไปร้านเสื้อผ้าต่อ

หลังจากใช้เวลาเลือกอยู่หนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ชุดสวยๆ ตัวหนึ่งมาให้หยางฟาง

เนื่องจากช่วงบ่ายต้องรีบไปปักกิ่ง ทั้งสองจึงรีบกลับบ้านทันที

"พ่อ แม่ พี่ซือเวยมาแล้ว!"

พอทั้งสองก้าวเข้ามาในลานบ้าน เสียงของฉินเสี่ยวอวี๋ก็ดังแว่วออกมาจากในห้อง

จากนั้นฉินต้าหลงกับหยางฟางก็รีบเดินออกมารับ

"ซือเวยมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งข้างในเร็วเข้า" หยางฟางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ถังซือเวยยื่นเสื้อผ้าให้หยางฟางด้วยท่าทางเหนียมอายพลางยิ้มกล่าว "คุณป้าคะ นี่เป็นของขวัญที่หนูซื้อมาฝาก หวังว่าจะชอบนะคะ"

"ชอบสิ จ๊ะ หนูให้มาป้าก็ชอบหมดแหละ"

หยางฟางกับฉินต้าหลงรู้ตั้งนานแล้วว่าถังซือเวยเป็นแฟนของฉินฮั่นชู

และสายข่าวที่คาบเรื่องนี้มาบอกก็ย่อมเป็นฉินเสี่ยวอวี๋

"คุณลุงคะ ใบชานี้หนูซื้อมาฝากค่ะ" ถังซือเวยยื่นใบชาให้ฉินต้าหลง

ฉินต้าหลงยิ้มจนหุบปากไม่ลง "ดีๆ รีบเข้าไปกินข้าวกันเถอะ"

"พี่สะใภ้ แล้วของหนูล่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก

ถังซือเวยรับกล่องช็อกโกแลตมาจากมือของฉินฮั่นชูแล้วยื่นให้ฉินเสี่ยวอวี๋ "ไม่มีทางลืมของเธอหรอกจ้ะ"

"ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้" ถึงอย่างไรฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยังเป็นเด็ก เธอไม่สนใจหรอกว่าของขวัญจะแพงแค่ไหน ขอแค่เป็นอมยิ้มไม่กี่แท่ง เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

เมื่อได้ยินฉินเสี่ยวอวี๋เรียกพี่สะใภ้ไม่หยุดปาก ใบหน้าของถังซือเวยก็เต็มไปด้วยความสุข

"เรียกพี่สาวสิ ยังไม่ถึงเวลาเปลี่ยนคำเรียกสักหน่อย" ฉินฮั่นชูถลึงตาใส่ฉินเสี่ยวอวี๋

ถังซือเวยค้อนใส่ฉินฮั่นชูวงหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเขินอาย "ให้เรียกพี่สะใภ้นี่แหละ ฉันอยากฟัง"

"คนบื้อ!" ฉินเสี่ยวอวี๋ค้อนใส่ฉินฮั่นชู จากนั้นก็ดึงมือถังซือเวยอย่างสนิทสนมแล้วพูดว่า "พี่สะใภ้ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะสนุกสนาน ทั้งครอบครัวก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

เวลานี้ หยางฟางทำอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนั่งประจำที่ ทั้งครอบครัวก็กินข้าวไปพลางคุยเล่นไปพลาง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็บ่ายโมงครึ่งแล้ว

ฉินฮั่นชูดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อแม่ "พ่อครับแม่ครับ พวกผมต้องไปกันแล้วนะ ตอนพ่อแม่จะกลับ ให้วางกุญแจไว้ใต้ก้อนหินตรงหน้าประตูบ้านก็พอ เดี๋ยวผมจะบอกให้ทนายหวังช่วยปล่อยเช่าบ้านหลังนี้ให้"

"ได้ ไปอยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ" พูดถึงตรงนี้ ฉินต้าหลงก็หันไปพูดกับถังซือเวย "เสี่ยวเวย ถ้าฮั่นชูรังแกหนูเมื่อไหร่ โทรหาลุงได้เลยนะ ยังไงลุงก็เป็นพ่อของเจ้าหมอนี่ คำพูดน่าจะพอมีความหมายอยู่บ้าง"

"ขอบคุณค่ะคุณลุง" ถังซือเวยทำท่าเหมือนได้ดาบอาญาสิทธิ์ มองฉินฮั่นชูอย่างได้ใจ

เมื่อมีฉินต้าหลงและหยางฟางเดินมาส่ง ทั้งสามคนก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน

เวลานี้พวกของเฉินตงทั้งสามคนก็มารออยู่ที่นี่แล้ว

ภายใต้สายตาของฉินต้าหลงและภรรยาที่ยืนส่ง ทั้งหกคนก็ขึ้นรถแท็กซี่สองคันมุ่งหน้าไปยังสถานีรถ

"คุณว่าฮั่นชูกับซือเวยจะคบกันไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม" หยางฟางเอ่ยถามพลางมองรถแท็กซี่ที่แล่นไกลออกไป

ฉินต้าหลงเอ่ย "เสี่ยวเวยเป็นเด็กมีเหตุผล เหมาะสมกับฮั่นชูมาก ผมค่อนข้างมั่นใจในตัวพวกเขานะ"

เวลาสามทุ่มครึ่ง ฉินฮั่นชูกับพวกทั้งหกคนก็เดินออกมาจากสนามบินปักกิ่ง

เวลานี้ไม่มีรถไฟใต้ดินแล้ว ทั้งหกคนจึงต้องนั่งรถแท็กซี่ไป

สี่สิบนาทีต่อมา ทั้งหกคนก็มาถึงบ้านลานสี่ประสาน

"นี่คือบริษัทใหม่ของพวกเรา" ฉินฮั่นชูชี้ไปยังบ้านลานสี่ประสานข้างหน้าพลางยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"บ้านลานสี่ประสานเหรอ สุดยอดเกินไปแล้ว!"

เดิมทีหยางเฮ่อกับพวกคิดว่าฉินฮั่นชูจะเช่าบ้านพักอาศัยทั่วไป คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นบ้านลานสี่ประสานเช่นนี้