บทที่ 75 ขนมหวานนี้อร่อยไหม

ฉินฮั่นชูผลักประตูใหญ่เปิดออกแล้วกดสวิตช์ไฟตรงทางเข้า

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือกำแพงบังตา

บนกำแพงนั้นแกะสลักลวดลายศิลปะไว้อย่างประณีตงดงาม

ฉินฮั่นชูพาทั้งหกคนเดินก้าวเข้ามาในลานบ้าน

บ้านซื่อเหอย่วนแห่งนี้เป็นแบบลานเดี่ยวชั้นเดียว มองตรงข้ามไปจึงเป็นเรือนประธานทันที

สองฝั่งข้างเรือนประธานเดิมทีเป็นห้องปีกเล็กสองห้อง

แต่เพราะต้องใช้เป็นออฟฟิศ ฉินฮั่นชูจึงทุบผนังเชื่อมห้องปีกเล็กทั้งสองฝั่งเข้าด้วยกันเรียบร้อยแล้ว

เรือนประธานแห่งนี้จะใช้เป็นพื้นที่ทำงานหลัก

นอกจากเรือนประธานแล้ว เรือนปีกตะวันออกก็จัดเป็นโซนทำงานไว้เช่นกัน

มีเพียงเรือนปีกตะวันตกที่ฉินฮั่นชูเตรียมไว้เป็นหอพักพนักงาน

ภายในหอพักวางเตียงสองชั้นไว้สี่หลัง รองรับคนได้แปดคน

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการจัดสรรชั่วคราว

หากต่อไปพื้นที่ทำงานไม่พอ เรือนปีกตะวันตกนี้ก็จะถูกปรับเป็นออฟฟิศไปด้วย

ติดกับเรือนปีกตะวันตกเป็นห้องครัวเล็กๆ พนักงานสามารถซื้อกับข้าวมาทำกินกันเองได้

สถานที่ทำงานที่แสนสะดวกสบายเช่นนี้ ทำให้พวกของเฉินตงทั้งสามคนพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"เป็นไงบ้าง พอใจกันไหม" ฉินฮั่นชูยิ้มถาม

"สมบูรณ์แบบเลยครับ!" หวังฉียิ้มตอบ

"ย้ายมาที่ทำงานใหม่ เงินเดือนของพวกนายสามคนก็ถึงเวลาปรับขึ้นแล้วเหมือนกัน"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เงินเดือนของพวกนายจะปรับขึ้นเป็นเดือนละ 4,500 หยวน สิ้นปีก็มีโบนัสตามผลประกอบการของบริษัท"

"พอรับพนักงานบัญชีเข้ามาแล้ว ฉันจะจัดการเรื่องทำประกันสังคมให้พวกนายด้วย"

ก่อนหน้านี้ เงินเดือนของพวกเฉินตงปรับขึ้นมาอยู่ที่ 3,500 หยวนแล้ว

ตอนนี้ย้ายมาปักกิ่ง ค่าครองชีพย่อมสูงขึ้น ฉินฮั่นชูจึงปรับฐานเงินเดือนให้พวกเขาอีกครั้ง

การจะรักษาคนเก่งๆ ให้อยู่ยาวได้ สวัสดิการและผลตอบแทนถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

เงินเดือน 4,500 หยวนแม้จะยังไม่ถือว่าสูงลิ่วในปักกิ่ง แต่ฉินฮั่นชูก็มีที่พักให้ฟรี

แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็ช่วยให้พวกเฉินตงประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้โขแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังมีครัว การทำอาหารกินเองย่อมประหยัดกว่าออกไปกินข้างนอกตั้งเยอะ

เมื่อได้ยินข้อเสนอจากฉินฮั่นชู ทั้งสามคนก็ดีใจจนปิดไม่มิด

ในฐานะมนุษย์เงินเดือน มีใครบ้างไม่อยากให้เจ้านายขึ้นเงินเดือน

"ขอบคุณครับบอส!" เหตุผลที่พวกเฉินตงยินดีติดตามฉินฮั่นชูมาโดยตลอด ก็เพราะเขาเป็นเจ้านายที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

การทำงานกับฉินฮั่นชูทำให้รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

ความสบายใจนี้ไม่ใช่เพราะเนื้องานเบาสบาย แต่เป็นความสบายใจในการใช้ชีวิต

ฉินฮั่นชูไม่เคยให้พวกเขาทำงานล่วงเวลาฟรีๆ แม้แต่การช่วยอัปโหลดนิยายให้ถังซือเวยกับจินไห่ลู่ก็ยังมีเงินพิเศษให้อยู่เสมอ

ขอเพียงสะสางงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จ ต่อให้จะแอบอู้บ้างระหว่างวัน ฉินฮั่นชูก็ไม่เคยตำหนิหรือชักสีหน้าใส่เลยสักครั้ง

"ธุรกิจของบริษัทยังต้องขยายตัวต่อไป ฉันจะรับพนักงานเพิ่มเข้ามาอีกหลายคน"

"พอคนเยอะขึ้น ก็ต้องมีคนคอยดูแลรับผิดชอบ"

"พวกนายสามคน ใครสนใจตำแหน่งหัวหน้าบ้าง"

"แต่ต้องพูดไว้ก่อนนะ ถ้าความสามารถในการบริหารจัดการไม่ถึง ฉันจะเปลี่ยนคนทันที"

ฉินฮั่นชูยังต้องเรียนหนังสือ บริษัทจึงต้องการคนมาช่วยดูแลจัดการ

พวกเฉินตงทั้งสามคนต่างเป็นพนักงานรุ่นแรก ฉินฮั่นชูรู้จักนิสัยใจคอเป็นอย่างดี จึงไว้ใจได้

ได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนต่างก็เริ่มสนใจขึ้นมา

ทว่าคนที่กล้าเอ่ยปากออกมาจริงๆ กลับมีเพียงหยางเฮ่อคนเดียว

หยางเฮ่อก้าวออกมาข้างหน้าพลางพูดว่า "ผมอยากลองดูครับ"

"ได้ ตั้งแต่วันนี้ไปนายคือหัวหน้าของบริษัท"

"มีระยะเวลาทดลองงานสามเดือน ถ้าทำงานได้เหมาะสม จะเพิ่มเงินเดือนให้อีกเดือนละสามร้อยหยวน"

ความจริงแล้ว หยางเฮ่อคือตัวเลือกที่ฉินฮั่นชูพอใจมากที่สุด

ในบรรดาสามคนนี้ เฉินตงกับหวังฉีค่อนข้างเก็บตัว

มีเพียงหยางเฮ่อที่นิสัยเปิดเผยและร่าเริง

นอกจากนี้ หยางเฮ่อยังมีความฉลาดทางอารมณ์สูงกว่า

ดูเหมือนฉินฮั่นชูจะเปิดโอกาสให้ทั้งสามคนเสนอตัวเอง แต่ความจริงเขามองทะลุปรุโปร่งแล้วว่าเฉินตงกับหวังฉีไม่กล้าเอ่ยปาก

ในฐานะผู้บริหาร ถ้าแม้แต่การเรียกร้องโอกาสให้ตัวเองยังทำไม่เป็น จะไปสั่งการหรือประสานงานกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นได้อย่างไร

"ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!" หยางเฮ่อว่า

ฉินฮั่นชูพยักหน้า จากนั้นก็มองพวกเขาทั้งสามคน "พวกนายคือผู้บุกเบิกรุ่นแรกของบริษัท พอขยายตัวขึ้น พวกนายทุกคนก็มีโอกาสก้าวขึ้นสู่ระดับบริหาร มีเวลาว่างก็หาหนังสือเกี่ยวกับการบริหารมาอ่านให้มากๆ แบบนี้ฉันถึงจะกล้าไว้วางใจให้พวกนายคุมคนละแผนกได้"

ได้ยินแบบนี้ แววตาของเฉินตงกับหวังฉีก็เปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

แม้จะไม่ถนัดการพูดจา แต่ใครบ้างจะไม่อยากก้าวหน้า

ภาพอนาคตที่ฉินฮั่นชูวาดไว้ทำให้ทั้งสามคนเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง

"พวกเราจะพยายามครับ" หวังฉีดันแว่นตาขึ้นพลางพูด

"เก็บข้าวของแล้วก็นอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำกันอีกเยอะ"

พูดจบ ฉินฮั่นชูกับอีกสองคนก็เดินออกจากบ้านซื่อเหอย่วน

ระหว่างนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน ถังซือเวยก็เอ่ยถามฉินฮั่นชู "บ้านซื่อเหอย่วนหลังนั้นเช่ามาเหรอ"

"กู้เงินซื้อมาน่ะ" ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ

"กู้ซื้อเหรอ ทั้งหมดราคาเท่าไหร่ล่ะ" ถังซือเวยถามด้วยความอยากรู้

"เจ็ดล้าน กู้มาห้าล้าน"

พอรู้ว่าฉินฮั่นชูกู้เงินมาถึงห้าล้านหยวน ถังซือเวยก็ยกนิ้วโป้งให้ "นายใจเด็ดจริงๆ ถ้าเป็นฉันคงไม่กล้าซื้อหรอก"

"พี่คะ แบบนี้พวกเราก็เป็นหนี้แล้วเหรอ" ฉินเสี่ยวอวี๋ถามตาแป๋ว

ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ "ก็ทำนองนั้นแหละ"

"งั้นต่อไปหนูจะไม่กินขนมแล้ว จะช่วยพี่ประหยัดเงิน!" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดอย่างมุ่งมั่น

ฉินฮั่นชูหัวเราะร่า เขาขยี้ผมฉินเสี่ยวอวี๋เบาๆ พลางเอ่ย "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก พี่ชายเรายังไม่จนกรอบขนาดนั้นเสียหน่อย แต่เธอก็ควรลดขนมลงจริงๆ นั่นแหละ พี่ไม่อยากเลี้ยงเธอจนกลายเป็นยัยหนูอ้วนตุ๊ต๊ะหรอกนะ"

"อ้วนกลมก็น่ารักดีออก" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก

"ถ้าอ้วนขึ้นมาก็ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ไม่ได้แล้วนะ ดูพี่ซือเวยสิ หุ่นเพรียวขนาดนั้น ใส่ชุดสวยๆ แบบไหนก็ดูดีไปหมด" ฉินฮั่นชูกล่าว

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกๆ ทันที "จริงด้วย งั้นหนูกินขนมน้อยลงหน่อยก็ได้"

ได้ยินฉินฮั่นชูชมว่าตัวเองหุ่นดี ถังซือเวยก็ยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ

คุยกันไปเรื่อยๆ ทั้งสามคนก็ลงรถที่ว่านเฉวียนเจียหยวน

พอก้าวเข้ามาในห้อง ฉินฮั่นชูก็เอ่ยว่า "เธอพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเก็บห้องให้"

"ฉันช่วยนะ" ถังซือเวยพูด

ทั้งสองคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ ไม่นานก็ปูที่นอนเสร็จเรียบร้อย

ถังซือเวยจะพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว พอเปิดเทอมแล้วค่อยย้ายไปอยู่หอพัก

ถ้าแค่อยู่ด้วยกันสักสิบวันครึ่งเดือน ฉินฮั่นชูยังพอควบคุมตัวเองไหว

แต่ถ้าต้องใช้ชีวิตร่วมชายคาเห็นหน้ากันทั้งเช้าค่ำทุกวัน ฉินฮั่นชูคงไม่อาจนิ่งเฉยเป็นพระอิฐพระปูนได้ตลอดรอดฝั่งแน่

ทั้งสามคนทยอยกันไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็แยกย้ายเข้าห้องใครห้องมันเพื่อพักผ่อน

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้าแล้ว

ขณะที่ฉินฮั่นชูกำลังทำกับข้าว ถังซือเวยก็เดินเข้ามา

"มีอะไรให้ช่วยไหม" ถังซือเวยยืนพิงกรอบประตูพลางส่งยิ้มให้

ฉินฮั่นชูยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา เขามองไปทางห้องของฉินเสี่ยวอวี๋แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "อยากกินของหวานไหม"

"เช้าตรู่แบบนี้จะกินของหวานอะไรกัน" ถังซือเวยแปลกใจ

มุมปากของฉินฮั่นชูยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จู่ๆ เขาก็ดึงเอวถังซือเวยเข้ามากอด แล้วก้มลงจุมพิตริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

เพียงแค่แตะสัมผัสเบาราวแมลงปอแตะผิวน้ำ ฉินฮั่นชูไม่ได้ล่วงเกินไปมากกว่านั้น

การสัมผัสแผ่วเบาเช่นนี้ช่วยกระชับความสัมพันธ์ได้ดี แต่ถ้าขืนรุกคืบต่อไป ไฟคงได้ลุกพรึบขึ้นมาแน่

"ของหวานชิ้นนี้อร่อยไหม" ฉินฮั่นชูยิ้มถาม

หัวใจของถังซือเวยเต้นระรัวราวกับกวางน้อยวิ่งชน เธอหน้าแดงก่ำแล้วว่า "คนนิสัยไม่ดี รู้จักแต่แกล้งฉัน"

"ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว" ฉินฮั่นชูบอก

ถังซือเวยพยักหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "อื้อ"

ในเมื่อเป็นแฟนกันแล้ว ย่อมต้องทำเรื่องที่คนเป็นแฟนเขาทำกันสิ

ความคิดที่พยายาม "ใช้เหตุผลนำอารมณ์" ก่อนหน้านี้ ดูไปแล้วช่างน่าขันสิ้นดี!

มีแฟนสาวน่ารักอยู่ตรงหน้า ผู้ชายคนไหนจะยอมอยู่เฉยๆ เป็นสุภาพบุรุษได้กันล่ะ?