บทที่ 76 คนอิ่มไม่รู้อกคนหิว

ถังซือเวยเพิ่งหันหลังกลับ ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับฉินเสี่ยวอวี๋ที่เดินงัวเงียออกมา

"พี่สะใภ้ ทำไมหน้าพี่แดงจังคะ เป็นไข้เหรอ" ฉินเสี่ยวอวี๋มองหน้าถังซือเวยพลางเอ่ยถามตาใส

เอ๊ะ?

ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของถังซือเวยก็ยิ่งแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เธอตอบอึกอัก "เปล่าจ้ะ… แค่อากาศมันร้อนน่ะ"

ฉินเสี่ยวอวี๋ชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางพึมพำอย่างสงสัย "ร้อนมากเลยเหรอคะ"

"ไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวพี่พาไปแปรงฟันนะ" ถังซือเวยรีบตัดบท

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกหงัก "อื้อ" แล้วเดินตามถังซือเวยเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน

ท่าทีเลิกลั่กของถังซือเวยทำเอาฉินฮั่นชูกลั้นขำแทบไม่อยู่

มุมปากของเขาแต้มรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับเข้าครัวไปทำมื้อเช้าต่อ

พอยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะเสร็จ ถังซือเวยก็จูงมือฉินเสี่ยวอวี๋เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

ทันทีที่นั่งลงประจำที่ ถังซือเวยก็ส่งค้อนวงโตให้ฉินฮั่นชูด้วยความขวยเขิน

จูบเมื่อครู่ยังทำให้หัวใจเธอคันยุบยิบราวกับโดนอุ้งเท้าแมวตะปบเล่น แต่ติดตรงที่ลึกๆ แล้วกลับรู้สึกยังไม่ค่อยจุใจเสียนี่กระไร

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสามคนก็มุ่งหน้ามายังบ้านลานสี่ประสานด้วยกัน

เวลานี้พวกเฉินตงทั้งสามคนตื่นกันหมดแล้ว และกำลังช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูอย่างขะมักเขม้นภายใต้การนำของหยางเฮ่อ

เมื่อเจอหน้าก็ทักทายกันตามประสา จากนั้นฉินฮั่นชูกับถังซือเวยจึงหยิบอุปกรณ์มาช่วยกันทำความสะอาดลานบ้าน

ขณะที่กำลังปัดกวาดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของฉินฮั่นชูก็ดังขึ้น

สัมภาระของพวกเขาถูกส่งมาถึงศูนย์โลจิสติกส์แล้ว

เนื่องจากเขตพื้นที่ชั้นในของกรุงปักกิ่งไม่อนุญาตให้รถบรรทุกขนาดใหญ่วิ่งผ่าน ฉินฮั่นชูจึงต้องเดินทางไปรับข้าวของด้วยตัวเอง

"ตงจื่อ ไปเอาของเป็นเพื่อนฉันหน่อย" วางสายเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ตะโกนเรียกเฉินตง

"ได้เลยครับ" เฉินตงวางผ้าขี้ริ้วลงแล้วขานรับทันที

พอออกจากบ้าน ทั้งสองคนก็นั่งแท็กซี่ไปยังศูนย์รับส่งพัสดุ

พวกเขาใช้ใบรับของไปเบิกสัมภาระออกมาก่อน จากนั้นจึงเช่ารถกระบะเล็กมาคันหนึ่ง

ไปกลับรอบนี้กินเวลาร่วมสองชั่วโมงเต็ม กว่าจะขนย้ายและจัดของเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าแล้ว

แม้แต่คอมพิวเตอร์ก็ติดตั้งเสร็จสรรพ พร้อมเริ่มทำงานได้ทุกเมื่อ

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าวข้างนอก"

"กินเสร็จแล้วพวกนายค่อยกลับมาพักผ่อน"

"พรุ่งนี้ค่อยเริ่มงานกันจริงจัง"

ฉินฮั่นชูกล่าว

"พี่จ๋า เราจะไปกินอะไรกันเหรอ" พอได้ยินว่าจะได้ไปกินข้าวนอกบ้าน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที พลางถามด้วยรอยยิ้ม

"แล้วเราอยากกินอะไรล่ะ" ฉินฮั่นชูถามกลับ

ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบทันควัน "กินเนื้อย่าง!"

ฉินฮั่นชูหันไปมองพวกหยางเฮ่อทั้งสามคนแล้วถามว่า "พวกนายโอเคไหม"

"ได้เลยครับ เยี่ยมเลย!" พอได้ยินว่าจะได้กินเนื้อย่าง ทั้งสามคนก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

"งั้นก็ไปกันเลย" ฉินฮั่นชูจูงมือถังซือเวยแล้วเอ่ยขึ้น

ไม่ไกลจากบ้านลานสี่ประสานมีร้านปิ้งย่างเปิดอยู่พอดี

เมื่อทั้งหกคนนั่งลงประจำโต๊ะ ฉินฮั่นชูก็สั่งอาหารมาสองสามอย่าง ก่อนจะหันไปพูดกับพวกหยางเฮ่อว่า "อยากกินอะไรก็สั่งตามสบายเลยนะ"

เหน็ดเหนื่อยกันมาตลอดทั้งเช้า ทุกคนจึงหิวจนไส้กิ่ว

พออาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ ฉินฮั่นชูก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนเริ่มลงมือกินกันได้ทันที

"พวกนายสามคนดื่มเหล้ากันไหม ช่วงบ่ายไม่มีงาน จะจิบสักหน่อยก็ได้นะ"

แม้ฉินฮั่นชูจะไม่ดื่มเหล้า แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามคนอื่น

กินเนื้อย่างแล้วไม่ได้จิบคู่กับสุรา คงเหมือนขาดจิตวิญญาณไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูเอ่ยอนุญาต ทั้งสามคนจึงไม่เกรงใจอีก

"แล้วเธอจะดื่มอะไร น้ำผลไม้หรือว่าน้ำเปล่า" ฉินฮั่นชูหันไปถามถังซือเวย

ถังซือเวยยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วแทรกขึ้นมาก่อน "หนูอยากดื่มน้ำผลไม้!"

"เธอดื่มน้ำต้มสุกไปนั่นแหละ จะดื่มน้ำหวานทำไมกัน"

"ตอนนี้ฟันกำลังผลัดอยู่ ต้องดูแลฟันให้ดีๆ รู้ไหม"

ฉินฮั่นชูเอ่ยปราม

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบขยับเข้าไปเกาะแกะข้างกายถังซือเวย กอดแขนเธอไว้แน่นพลางออดอ้อน "พี่สะใภ้ขา หนูอยากกินน้ำหวานง่ะ"

คำว่าพี่สะใภ้คำเดียวทำเอาแนวป้องกันของถังซือเวยพังทลายลงทันตา เธอหันไปพูดกับฉินฮั่นชูว่า "ให้แกดื่มสักขวดเถอะ ดื่มเสร็จแล้วค่อยบ้วนปาก พอกลับถึงบ้านค่อยแปรงฟันใหม่อีกรอบก็ได้"

"พี่สะใภ้ใจดีกับหนูที่สุดเลย คิกๆ" ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะชอบใจ

ฉินฮั่นชูส่งสายตาค้อนใส่น้องสาวไปทีหนึ่ง ก่อนจะสั่งน้ำหวานกับพนักงานเสิร์ฟมาสองขวด

"เห็นแล้วมันช้ำใจจริงๆ เถ้าแก่ยังไม่ทันเข้ามหาวิทยาลัยก็มีแฟนซะแล้ว"

"พวกเราสามคนยังโสดสนิทกันอยู่เลย!"

หวังฉีถอนหายใจยาว

"เถ้าแก่ครับ ไม่ใช่ว่าจะรับคนเพิ่มเหรอครับ"

"รับพนักงานผู้หญิงเข้ามาช่วยปรับสมดุลหยินหยางสักสองสามคนได้ไหมครับ"

เฉินตงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มระรื่น

ดวงตาของหยางเฮ่อพลอยเป็นประกายตามไปด้วย "ข้อนี้ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งเลยครับ!"

"ถ้ามีพนักงานผู้หญิงเข้ามา ฉันกลัวพวกนายจะไม่มีกะจิตกะใจทำงานน่ะสิ"

"ถึงตอนนั้นถ้าโปรแกรมเกิดบั๊กขึ้นมาบานเบอะ แล้วฉันไม่หักเงินเดือนพวกนาย ก็คงใจดีเกินไปแล้วละ"

"ฟังเถ้าแก่อย่างฉันนี่ ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการเขียนโค้ดของพวกนายช้าลงเท่านั้นแหละ"

ฉินฮั่นชูพูดยิ้มๆ

ถังซือเวยได้ยินเข้าก็หลุดขำออกมา "นายนี่มันประเภทคนอิ่มไม่เข้าใจหัวอกคนหิวชัดๆ"

"เถ้าแก่เนี้ยพูดมีเหตุผลที่สุดครับ!" หยางเฮ่อรีบเสริมขึ้นทันควัน

พอได้ยินคำว่า 'เถ้าแก่เนี้ย' ถังซือเวยยิ่งอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่ เธอจึงช่วยพูดสนับสนุน "ฉันว่าน่าจะรับพนักงานหญิงสักสองคนจริงๆ นะ บรรยากาศในการทำงานจะได้มีชีวิตชีวาขึ้นไง"

"เถ้าแก่เนี้ยจงเจริญ!" เฉินตงเอ่ยพลางทำท่าซาบซึ้งใจน้ำตาแทบไหล

ฉินฮั่นชูหัวเราะ "โปรแกรมเมอร์ที่เป็นผู้หญิงน่ะมีด้วยเหรอ"

"ถึงจะน้อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลยนะครับ อีกอย่างพวกงานบัญชีส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นแหละครับ" หยางเฮ่อบอก

"ถ้ามีพนักงานบัญชีสาวแค่คนเดียว แล้วพวกนายรุมแย่งกันจีบ มิต้องตีกันตายเลยเหรอ" ฉินฮั่นชูแซว

"ก็แข่งกันอย่างยุติธรรมไงครับ" เฉินตงกล่าว

"ปกติไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา พอเป็นเรื่องผู้หญิงนี่กระตือรือร้นขึ้นมาเชียวนะ" ฉินฮั่นชูหันไปหยอกเฉินตง

เฉินตงเกาหัวแก้เก้อ "แหม ก็ผมอยากมีส่วนร่วมในการสืบทอดเผ่าพันธุ์มนุษยชาตินี่ครับ"

"พูดซะจนฉันเถียงไม่ออกเลยจริงๆ" ฉินฮั่นชูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวกเข้าเรื่อง "มาคุยเรื่องงานกันดีกว่า ต่อไปฉันตั้งใจจะพัฒนาแอปพลิเคชันบนมือถือของ 'เสียวหมี่เจียหยวน' ขึ้นมา พวกนายคิดว่าควรรับสมัครคนที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านไหนบ้าง"

ในฐานะคนที่ย้อนเวลากลับมา ฉินฮั่นชูย่อมรู้ดีว่าในอนาคตแอปบนมือถือจะสำคัญขนาดไหน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงวางแผนเตรียมความพร้อมล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

ฉินฮั่นชูไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการเขียนโปรแกรมลึกซึ้ง จึงต้องปรึกษาพวกเฉินตงทั้งสามคน

ตลอดมื้ออาหารนั้น ฉินฮั่นชูได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการพัฒนาซอฟต์แวร์บนมือถือเพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง

พอกลับมาถึงบ้านลานสี่ประสาน ฉินฮั่นชูก็พิมพ์ใบประกาศรับสมัครงานออกมาหนึ่งแผ่น

หลังจากแปะประกาศไว้ที่หน้าประตูบ้านลานสี่ประสานเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนจึงพากันกลับบ้าน

เหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาตลอดช่วงเช้า ทั้งฉินฮั่นชูและถังซือเวยต่างก็เริ่มล้า

เมื่อถึงบ้าน แต่ละคนจึงแยกย้ายกลับเข้าห้องเพื่องีบหลับเอาแรง

เพิ่งจะนอนไปได้ราวสี่สิบนาที โทรศัพท์ของฉินฮั่นชูก็ดังขึ้น

เมื่อกดรับสาย เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแว่วมา "สวัสดีค่ะ ที่นั่นกำลังรับสมัครนักบัญชีอยู่ใช่ไหมคะ"

"ครับ ไม่ทราบว่าอายุเท่าไรเหรอครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"ยี่สิบเจ็ดปีค่ะ เคยทำงานบริษัทมาสองปี" หญิงสาวตอบกลับมา

"ถ้าคุณไม่รีบไปไหน ช่วยรอผมที่หน้าประตูบ้านลานสี่ประสานสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะรีบออกไป" ฉินฮั่นชูบอก

"ได้ค่ะ"

เมื่อตกลงกันแล้ว ฉินฮั่นชูจึงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป

มีถังซือเวยอยู่ที่บ้านด้วย เขาจึงไม่ต้องห่วงฉินเสี่ยวอวี๋

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉินฮั่นชูก็มาถึงบ้านลานสี่ประสาน

มองจากระยะไกล เขาเห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนรออยู่หน้าประตู

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉินฮั่นชูก็เห็นหน้าตาของเธอชัดเจนขึ้น

ถ้าคะแนนเต็มสิบ หญิงสาวคนนี้คงได้ราวๆ เจ็ดจุดห้าคะแนน

จัดว่าหน้าตาดีเหนือกว่ามาตรฐานทั่วไป

"สวัสดีครับ คุณคือคนที่โทรมาสมัครตำแหน่งนักบัญชีใช่ไหมครับ" ฉินฮั่นชูเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเธอพลางเอ่ยถาม

"เธอคือ…?" เมื่อได้ยินคำถามจากฉินฮั่นชู หญิงสาวก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ผมเป็นเจ้าของบริษัทครับ" ฉินฮั่นชูตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ