บทที่ 77 ปากผู้ชาย เชื่อไม่ได้สักคำ

“นายเป็นเถ้าแก่เหรอ?”

ท่าทีประหลาดใจของหญิงสาวอยู่ในความคาดหมายของฉินฮั่นชูอยู่แล้ว

เถ้าแก่วัยเดียวกับเขาใช่ว่าจะมีเยอะเสียเมื่อไหร่

พวกลูกคนรวยบางคนก็เปิดบริษัทตัวเองในวัยนี้เหมือนกัน ทว่าส่วนใหญ่แค่เปิดเล่นๆ เอาสนุก

เปิดได้ไม่นาน เดี๋ยวก็คงเจ๊งจนต้องม้วนเสื่อกลับบ้าน

“เข้ามาคุยรายละเอียดข้างในก่อนเถอะครับ ถ้าคิดว่าเหมาะค่อยอยู่ต่อ ถ้าไม่เหมาะค่อยไปหางานใหม่” ระหว่างพูด ฉินฮั่นชูก็ผลักประตูใหญ่ของบ้านลานสี่ประสานเข้าไป

“บริษัทตั้งอยู่ในบ้านลานสี่ประสานเหรอคะ?” หญิงสาวนึกว่าเขาแค่เอาใบประกาศมาแปะไว้ตรงนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเปิดบริษัทอยู่ในบ้านลานสี่ประสานจริงๆ

ฉินฮั่นชูพยักหน้า “เมื่อก่อนพวกเราอยู่ต่างเมือง เพิ่งย้ายมาปักกิ่งเมื่อวานนี้เองครับ”

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูเดินนำเข้าไป หญิงสาวก็ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวตามเข้ามา

“เรือนประธานกับเรือนปีกฝั่งตะวันออกเป็นพื้นที่ทำงาน ส่วนเรือนปีกฝั่งตะวันตกเป็นหอพักพนักงานชายครับ”

“วันนี้เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ เลยยังไม่ได้เริ่มงานอย่างเป็นทางการ”

“ตอนเที่ยงสามคนนั้นดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ตอนนี้น่าจะกำลังหลับกันอยู่”

ฉินฮั่นชูลดเสียงให้เบาลง

“เถ้าแก่ นี่คือ…?”

สิ้นเสียงของฉินฮั่นชู หยางเฮ่อที่ได้ยินเสียงพูดคุยก็เดินออกมา

พอเห็นหญิงสาวข้างกายฉินฮั่นชู ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เถ้าแก่คนนี้พึ่งพาได้จริงๆ รับพนักงานหญิงเร็วขนาดนี้เชียว?

แถมหน้าตาและรูปร่างยังดูดีมากอีกต่างหาก

“ยังไม่นอนอีกเหรอ?” ฉินฮั่นชูถาม

หยางเฮ่อยิ้มพลางตอบ “นอนแล้วครับ แต่พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็กลัวว่าจะเป็นขโมย”

“ระวังตัวดีนี่ กลับไปนอนต่อเถอะ” ฉินฮั่นชูบอก

หยางเฮ่อปรายตามองหญิงสาวแล้วถาม “คนนี้คือ…?”

“มาสมัครงานน่ะ” ฉินฮั่นชูตอบ

“งั้นผมไม่นอนแล้วล่ะครับ จะได้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนแนะนำบริษัทให้เพื่อนร่วมงานใหม่ด้วย” หยางเฮ่อรีบเสนอหน้า

ฉินฮั่นชูคร้านจะสนใจหยางเฮ่อ เขาหันไปถามหญิงสาว “คุณมีอะไรอยากถามไหมครับ?”

“บริษัททำเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?” หญิงสาวถาม

ฉินฮั่นชูตอบ “พวกเราเป็นบริษัทสื่อสารมวลชนทางอินเทอร์เน็ตครับ ผลิตภัณฑ์หลักตอนนี้มีเว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้นกับเสียวหมี่เจียหยวน”

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “เสียวหมี่เจียหยวนที่ใช้แต่งพื้นที่เพนกวินน่ะเหรอคะ?”

“ใช่แล้วครับ” หยางเฮ่อยิ้มรับ

“จะว่าไป ฉันเองก็เป็นสมาชิก VIP ของเสียวหมี่เจียหยวนเหมือนกันนะ ธีมตกแต่งพื้นที่ของคุณสวยมากจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวยิ้มอย่างเป็นมิตร

“คนนี้คือหยางเฮ่อ เป็นฝ่ายออกแบบของบริษัทเรา แม่แบบพื้นที่ช่วงแรกๆ เขาก็เป็นคนทำทั้งหมดครับ” ฉินฮั่นชูผายมือไปทางหยางเฮ่อ

พอได้ยินฉินฮั่นชูแนะนำตัวเอง หยางเฮ่อก็รีบยืดอกเชิดหน้า ทำท่าทางภูมิฐานขึ้นมาทันที

เดิมทีหญิงสาวคิดว่าฉินฮั่นชูคงทำเล่นๆ แต่พอรู้ว่าเสียวหมี่เจียหยวนเป็นเว็บไซต์ของเขา เธอก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที

ตอนนี้เสียวหมี่เจียหยวนกำลังมาแรงมาก อนาคตนับว่าสดใสทีเดียว

“เรื่องบริษัทฉันไม่มีข้อสงสัยแล้วค่ะ นี่เรซูเม่ของฉัน” หญิงสาวพูดพลางยื่นประวัติการทำงานให้ฉินฮั่นชู

ฉินฮั่นชูรับมาเปิดดูอย่างละเอียด

เธอชื่อหวังลู่ จบการศึกษาจากคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง และเคยฝึกงานในแผนกการเงินของบริษัทการค้าระหว่างประเทศมาสองปี

มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่งถือเป็นสถาบันระดับแนวหน้าของประเทศ หวังลู่จึงนับเป็นหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชื่อดังคนหนึ่ง

ที่สำคัญ ตอนนี้เธอยังกำลังศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์และการจัดการอยู่อีกด้วย

ในสายตาของฉินฮั่นชู นี่คือบุคลากรชั้นยอดอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉินฮั่นชูพับเอกสารเก็บแล้วเอ่ยถาม “เธอคาดหวังเงินเดือนไว้เท่าไหร่”

หวังลู่ใคร่ครวญครู่หนึ่งก่อนตอบ “สี่พันหยวนได้ไหมคะ”

ฉินฮั่นชูจึงเสนอ “เอาแบบนี้แล้วกัน เดือนแรกให้สี่พัน หลังผ่านโปรปรับเป็นสี่พันห้าร้อยหยวน พร้อมสวัสดิการประกันสังคมครบถ้วน”

แม้หวังลู่จะจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่เงินเดือนช่วงฝึกงานที่ผ่านมาของเธอก็อยู่ที่ราวสองพันหยวนเท่านั้น

ข้อเสนอของฉินฮั่นชูจึงทำให้เธอพอใจมาก

“ตกลงค่ะ” หวังลู่พยักหน้า

“เธอเป็นคนปักกิ่งแต่กำเนิดใช่ไหม”

ฉินฮั่นชูเห็นในประวัติแล้วว่าบ้านของเธออยู่ในเขตไห่เตี้ยน

ถ้าหนุ่มคนไหนในบริษัทจีบเธอติด ก็คงต้องเรียกว่าบรรพบุรุษสั่งสมบุญมาดีจนควันเขียวพวยพุ่งเหนือสุสานเลยทีเดียว

เรื่องบ้านช่องห้องหับไม่ต้องพูดถึง แค่มีทะเบียนบ้านปักกิ่งก็เป็นสิ่งที่ผู้คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันอยากได้ใจจะขาด

ถ้าใครได้แต่งงานกับเธอ ลูกก็จะได้สิทธิ์เข้าทะเบียนบ้านปักกิ่งตามไปด้วยทันที

อย่างมหาวิทยาลัยชิงหัว หากเป็นเด็กต่างมณฑลต้องสอบให้ได้คะแนนถึงหกร้อยกว่าจึงจะมีลุ้น แต่ถ้ามีทะเบียนบ้านปักกิ่ง แค่ห้าร้อยคะแนนก็อาจจะสอบติดแล้ว

“ใช่ค่ะ” หวังลู่ยิ้ม “ปั่นจักรยานแค่ห้านาทีก็ถึงบริษัทแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เธอมาเริ่มงานได้เลย”

“ฉันมีบางเรื่องอยากจะขอคำปรึกษาจากเธออยู่พอดี” ฉินฮั่นชูว่า

“งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

หวังลู่บอกลาฉินฮั่นชู แล้วจึงหันไปยิ้มให้หยางเฮ่อบางๆ

พอลู่หวังเดินคล้อยหลังไป หยางเฮ่อก็ยิ้มระรื่น “เถ้าแก่ นายใจป้ำจริงๆ เลยว่ะ”

“ถ้าจะจีบก็จีบกันดีๆ แต่ถ้าใครกล้ามาเล่นสนุกหลอกฟันกันในบริษัทล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน” น้ำเสียงของฉินฮั่นชูจริงจังขึ้นมาทันที

เขาไม่ได้ห้ามเรื่องความรักในที่ทำงาน แต่ถ้าคิดจะมาหลอกลวงหรือเล่นสนุกกับความรู้สึกของผู้หญิง ฉินฮั่นชูไม่มีทางยอมเด็ดขาด

“เข้าใจแล้วครับ” หยางเฮ่อพยักหน้ารับคำ

พอกลับถึงบ้าน ถังซือเวยกับฉินเสี่ยวอวี๋ก็นอนเอกเขนกดูซีรีส์รักวัยรุ่นอยู่บนโซฟา

เห็นฉินฮั่นชูเดินเข้ามา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ส่งเสียงทัก “พี่ วิ่งออกไปไหนมาอีกล่ะเนี่ย ไม่รู้จักอยู่บ้านคอยดูแลแฟนให้มากกว่านี้เลย”

ฉินฮั่นชูยกถุงพลาสติกในมือขึ้นโชว์ “ถังหูลู่ จะกินไหม”

พอได้ยินคำว่าถังหูลู่ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็กระโดดผลุงลงจากโซฟาทันควัน “กิน!”

“ไม้นี้ให้ซือเวย” ฉินฮั่นชูดึงออกมาไม้หนึ่งยื่นให้ฉินเสี่ยวอวี๋

ได้ยินดังนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ถอนหายใจยาว “มีแฟนแล้วลืมน้องสาวจริงๆ ด้วยสินะ เมื่อก่อนหนูต้องมาก่อนแท้ๆ”

“ไม่เตะกระเด็นออกนอกบ้านก็บุญถมไปแล้ว” ฉินฮั่นชูหยอก

ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงฮึดฮัดใส่ฉินฮั่นชู แล้วหันไปยิ้มประจบถังซือเวย “พี่สะใภ้ พี่กินก่อนเลย”

เห็นฉินเสี่ยวอวี๋เปลี่ยนสีหน้าได้ไวปานพลิกฝ่ามือ ฉินฮั่นชูก็นึกยอมใจจริงๆ

ถังซือเวยเองก็อดขำท่าทางของฉินเสี่ยวอวี๋ไม่ได้ รอยยิ้มของเธองดงามจับตาราวกับดอกไม้แรกแย้ม

หลังจากส่งถังหูลู่ให้เสี่ยวอวี๋เอาไปให้ถังซือเวยแล้ว ฉินฮั่นชูถึงค่อยหยิบส่วนของตัวเองออกมา

เขานั่งลงบนโซฟา เคี้ยวกระดาษข้าวเหนียวห่อถังหูลู่พลางพูดว่า “เมื่อกี้เพิ่งรับนักบัญชีมาคนหนึ่ง จบหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่งเชียวนะ”

“ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ” ถังซือเวยถาม

“ผู้หญิง หน้าตาไม่เลวเลยล่ะ” ฉินฮั่นชูยิ้ม “หยางเฮ่อมัวแต่มองตาค้างเลย”

“แล้วนายไม่ได้มองตาค้างไปด้วยหรือไง” ถังซือเวยย้อนถาม

ฉินฮั่นชูตอบทันควันแทบไม่ต้องคิด “ในใจฉันมีแต่เธอ คนอื่นจะสวยแค่ไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”

“ปากหวานก้นเปรี้ยว เชื่อได้พอๆ กับผีหลอกนั่นแหละ” แม้ปากจะว่าแบบนั้น แต่มุมปากของถังซือเวยกลับยกยิ้มอย่างมีความสุข

ผู้หญิงมักบ่นว่าผู้ชายปากหวานกะล่อน แต่ใครใช้ให้พวกเธอชอบฟังคำหวานแบบนี้กันเล่า

ถ้าผู้ชายคนไหนพูดจาเอาใจไม่เป็น โอกาสขึ้นคานก็คงสูงลิ่ว

“เลี่ยนชะมัด!” ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงขัดขึ้นมา

“กินถังหูลู่ของเธอไปเถอะน่า” ฉินฮั่นชูว่า

ฉินเสี่ยวอวี๋ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ “ให้หนูกลับเข้าห้องไหมเนี่ย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้”

“ไปสิ อย่าลืมปิดประตูด้วยล่ะ” ฉินฮั่นชูหัวเราะพลางเอ่ยแซว

“ไม่เอาหรอก หนูจะเป็นก้างขวางคออยู่ตรงนี้แหละ” ฉินเสี่ยวอวี๋เชิดหน้าขึ้น ตอบอย่างผู้มีชัย