บทที่ 78 แพลตฟอร์มการ์ตูน

ตอนค่ำ ฉินฮั่นชูทำบะหมี่จ๋าเจี้ยงให้ทั้งสองคนกิน

พอกินอิ่มหนำสำราญ ถังซือเวยก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “กินจนพุงกางแล้ว ออกไปเดินย่อยกันเถอะ”

ฉินฮั่นชูพยักหน้า “ได้สิ ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะกัน”

“พี่ เติมน้ำให้หนูหน่อย” พอได้ยินว่าจะออกไปเดินเล่น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยื่นกระติกน้ำของตัวเองให้ฉินฮั่นชูทันที

ฉินฮั่นชูรินน้ำใส่กระติกจนเต็มแล้วส่งคืนให้น้องสาว

เด็กหญิงรับไปสะพายไว้บนไหล่ราวกับกระเป๋าใบเล็ก

พอลงมาถึงชั้นล่าง ฉินฮั่นชูกับถังซือเวยก็ช่วยกันจูงมือฉินเสี่ยวอวี๋คนละข้าง ซ้ายคนหนึ่งขวาคนหนึ่ง

เดินไปได้ไม่ทันไร ฉินเสี่ยวอวี๋ก็พูดขึ้นมา “พวกพี่จับมือกันเองเถอะ ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกพี่เนี่ย หนูรู้สึกอึดอัดพิลึก”

พูดจบ หนูน้อยก็ขยับไปอยู่ทางซ้ายมือของฉินฮั่นชูแทน

“รู้ความไม่เบานี่” ฉินฮั่นชูใช้มือซ้ายจูงฉินเสี่ยวอวี๋ จากนั้นก็เลื่อนมือขวาไปกุมมือเรียวเนียนของถังซือเวยไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มแป้น “เห็นแก่ที่หนูรู้ความขนาดนี้ เดี๋ยวต้องเลี้ยงไอติมโบราณสักแท่งแล้วไหม?”

“ไม่ได้ อีกสองสามวันค่อยว่ากัน” ฉินฮั่นชูบอก

ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้ามุ่ย “ทำไมต้องรออีกตั้งสองสามวันด้วยล่ะ?”

“พี่ซือเวยของเธอยังกินไม่ได้ ถ้าเธอแอบกินตอนนี้แล้วพี่เขาอยากกินขึ้นมาจะทำยังไง?”

ฉินเสี่ยวอวี๋สงสัย “ทำไมถึงกินไม่ได้ล่ะ?”

“พี่เขาไม่ค่อยสบายน่ะ” ฉินฮั่นชูตอบ

ถังซือเวยหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “นายรู้ได้ยังไง?”

“ก็ตอนเข้าห้องน้ำเห็นพลาสเตอร์ยาแผ่นยักษ์น่ะสิ” ฉินฮั่นชูยิ้มแซว

“นายจะรู้มากเกินไปแล้วนะ!” ถังซือเวยเขินจนหน้าแดงซ่าน

ฉินเสี่ยวอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก “พี่สะใภ้ พี่ไม่สบายตรงไหนเหรอคะ? ต้องไปหาหมอไหม?”

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ แค่ช่วงนี้กินของเย็นไม่ได้น่ะ” ถังซือเวยตอบแก้เขิน

ฉินเสี่ยวอวี๋ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ เพียงแต่เอ่ยว่า “ก็ได้ วันนี้ไม่กินแล้ว พอพี่สะใภ้หายดีแล้ว พวกเราค่อยไปกินด้วยกันนะ”

“จ้ะ” ถังซือเวยยิ้มรับอย่างอ่อนโยน

ทั้งสามคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนเดินมาถึงสวนสาธารณะ

เวลานี้ในลานกว้างเริ่มมีบรรดาป้าๆ มารวมตัวเต้นระบำลานเมืองกันบ้างแล้ว เพียงแต่ยุคนี้การเต้นระบำลานเมืองยังไม่ได้รับความนิยมแพร่หลายเท่าใดนัก

นอกจากกลุ่มคุณป้าที่เต้นระบำแล้ว ยังมีพวกวัยรุ่นมาเล่นสเก็ตบอร์ดกับโรลเลอร์สเก็ตกันอีกด้วย

ยุคนี้ถือเป็นช่วงที่โรลเลอร์สเก็ตกำลังฮิตกันระเบิดเถิดเทิง

ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งถึงขั้นเปิดลานสเก็ตโดยเฉพาะ

เสียงเพลงจังหวะคึกคักเร้าใจ ความรู้สึกตื่นเต้นท้าทายจากความเร็วสูง รวมถึงสายตาชื่นชมปนอิจฉาของพวกเด็กผู้หญิง…

ในยุคสมัยนี้ ใครที่เล่นโรลเลอร์สเก็ตได้เก่งกาจ ย่อมมีภาษีในการเลือกแฟนเหนือกว่าใครเพื่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า ลานสเก็ตในยุคนั้นคือทำเลทองชั้นยอดในการจีบสาวของพวกหนุ่มๆ เลยทีเดียว

“อยากหัดเล่นโรลเลอร์สเก็ตไหม?” ฉินฮั่นชูหันไปถามฉินเสี่ยวอวี๋

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกๆ "อยาก!"

"ไว้มีเวลาพี่จะพาไปซื้อสักคู่นะ เดี๋ยวสอนเล่นเอง" ฉินฮั่นชูบอก

"นายเล่นเป็นด้วยเหรอ" ถังซือเวยถาม

ฉินฮั่นชูหัวเราะ "พี่ชายคนนี้ทำเป็นทุกอย่างแหละ"

"ขี้โม้เก่งจริงนะ" ถังซือเวยหัวเราะคิกคัก

ทั้งสามคนเดินเล่นรอบลานกว้างหนึ่งรอบ ก่อนจะพากันกลับมาถึงบ้าน

ทั้งฉินฮั่นชูและถังซือเวยต่างก็ต้องพิมพ์นิยาย ฉินเสี่ยวอวี๋จึงนั่งดูการ์ตูนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นคนเดียว

วันรุ่งขึ้น

ทั้งสามคนเดินทางมาที่บ้านลานสี่ประสานอีกครั้ง

เวลานี้ หวังลู่กำลังนั่งคุยอยู่กับพวกเฉินตง

พอมีพนักงานสาวเข้ามาร่วมงาน หนุ่มๆ กลุ่มนี้ก็ดูกระปรี้กระเปร่าและคึกคักเป็นพิเศษ

หลังพบหน้ากัน ฉินฮั่นชูก็แนะนำถังซือเวยกับหวังลู่ให้รู้จักกัน

เมื่อทั้งสองฝ่ายทักทายกันเรียบร้อยแล้ว ฉินฮั่นชูก็เอ่ยขึ้น "พวกเรามาประชุมสั้นๆ กันหน่อย"

ถังซือเวยพาฉินเสี่ยวอวี๋ไปนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ ส่วนฉินฮั่นชูกับพนักงานทั้งสี่คนก็เดินเข้าไปในห้องปีกขวา

ห้องปีกห้องนี้ฉินฮั่นชูจัดเตรียมไว้เป็นห้องประชุมขนาดย่อมเรียบร้อยแล้ว สามารถรองรับคนได้ถึงสิบคน

พอนั่งลงประจำที่ ฉินฮั่นชูก็เริ่มพูด "ก่อนอื่น ขอให้พวกเราปรบมือต้อนรับพี่ลู่ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราครับ"

ฉินฮั่นชูยังไม่ทันได้ขยับมือ พวกหยางเฮ่อก็รัวมือตบเสียงเกรียวกราวไปก่อนแล้ว

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของทุกคน หวังลู่ก็ยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ

ฉินฮั่นชูปรายตามองพวกเฉินตง ทั้งสามคนเลยได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขิน

"พี่ลู่ เดี๋ยวออกไปช่วยผมซื้อคอมพิวเตอร์เพิ่มอีกสองสามเครื่องนะครับ"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บัญชีส่วนตัวของผมกับบัญชีของบริษัทจะแยกออกจากกันเด็ดขาด"

"เรื่องระบบบัญชี ผมรบกวนพี่ช่วยดูแลจัดการให้เรียบร้อยด้วยครับ"

ฉินฮั่นชูกล่าวกับหวังลู่

หวังลู่จึงเอ่ยถาม "เธอมีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษไหม อย่างเช่นเรื่องภาษี"

"หมายความว่ายังไงเหรอครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"โดยทั่วไปแล้ว พวกเจ้านายมักจะเปิดไว้สองบริษัทน่ะ"

"บริษัทหนึ่งเป็นบริษัทหลัก ส่วนอีกบริษัทหนึ่งเอาไว้ลงทุนโดยเฉพาะ"

"ทำแบบนี้จะช่วยลดหย่อนภาษีได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย"

หวังลู่อธิบาย

"ไม่ต้องหรอกครับ ภาษีทุกอย่างเราจ่ายตามกฎหมายให้ถูกต้องครบถ้วนก็พอ"

"ถ้าว่างก็ช่วยจัดการเรื่องประกันสังคมให้พวกเฉินตงด้วยนะครับ แล้วถ้าพี่ยืนยันว่าจะอยู่ทำงานที่นี่ต่อ ก็ทำของตัวเองไปด้วยเลย"

ในฐานะคนที่ย้อนเวลากลับมา ฉินฮั่นชูรู้ซึ้งดีว่าในอนาคตเรื่องภาษีจะเข้มงวดกวดขันมากแค่ไหน

การเปิดสองบริษัทเพื่อเลี่ยงภาษีอาจเป็นกฎสากลที่รู้กันในวงการ แต่การทำแบบนี้ก็สุ่มเสี่ยงต่อการทำผิดกฎหมายได้ง่ายมาก

ในชาตินี้ ฉินฮั่นชูหาเงินทองได้มากมายมหาศาลอยู่แล้ว มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องไปทำเรื่องที่ 'อาจจะ' ผิดกฎหมายเพียงเพื่อประหยัดภาษีแค่นั้นด้วยเล่า

แม้ต้องจ่ายเพิ่มจนนึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็แลกมาด้วยความสบายใจ ไม่ต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลัง

หวังลู่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“เฉินตง หวังฉี หน้าที่ต่อไปของพวกนายคือสร้างเว็บไซต์การ์ตูนขึ้นมา”

“บริษัทเราจะเริ่มทำธุรกิจแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์”

“ส่วนรูปแบบการบริหารจัดการ ให้อิงจากเว็บนิยาย "จุด-อะไรสักอย่าง" ได้เลย”

“ในอนาคตเราจะเอาระบบสมาชิกกับระบบอ่านแบบเสียเงินเข้ามาใช้เหมือนกัน”

…

เวลานี้ หวังลู่มองฉินฮั่นชูด้วยความทึ่งอย่างยิ่ง

นี่เป็นแค่เด็กเพิ่งจบมัธยมปลายจริงหรือ

ทั้งหัวคิดทางธุรกิจ ทั้งท่วงท่าการเจรจา ช่างดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอย่างไม่น่าเชื่อ

อายุเพียงแค่นี้ เขากลับคิดจะสร้างแพลตฟอร์มการ์ตูน แถมยังเตรียมดัดแปลงนิยายของตัวเองให้กลายเป็นการ์ตูนแล้วด้วย

หลังการประชุมเสร็จสิ้น ฉินฮั่นชูกับหวังลู่ก็มุ่งหน้าไปยังย่านเครื่องใช้ไฟฟ้าและไอทีจงกวนชุน

ใช้เวลาเดินเลือกอยู่สองชั่วโมง ฉินฮั่นชูก็ซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องใหม่มาได้ทั้งหมดหกเครื่อง

นอกจากนี้ เขายังควักเงินส่วนตัวซื้อโน้ตบุ๊กรุ่นล่าสุดมาอีกหนึ่งเครื่อง

โน้ตบุ๊กเครื่องนี้เป็นของขวัญที่เขาตั้งใจซื้อให้ถังซือเวยโดยเฉพาะ

พอมีเครื่องนี้แล้ว ถังซือเวยจะได้นั่งพิมพ์นิยายในหอพักได้อย่างสะดวกสบาย

เมื่อฉินฮั่นชูกับหวังลู่กลับมาถึงบ้านลานสี่ประสาน คอมพิวเตอร์ที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาส่งถึงที่อย่างรวดเร็ว

“ของขวัญสำหรับเธอ” ระหว่างที่พวกเฉินตงช่วยกันยกของลงจากรถ ฉินฮั่นชูก็ยื่นกล่องโน้ตบุ๊กให้ถังซือเวย

“คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเหรอ” ถังซือเวยอุทานด้วยความดีใจ

ฉินฮั่นชูพยักหน้า “มีเจ้านี่แล้ว เธอจะได้ไม่ต้องนั่งเขียนด้วยมืออีก”

ถังซือเวยรับโน้ตบุ๊กมาด้วยความปลาบปลื้มใจ ก่อนจะเอ่ยถาม “แพงมากใช่ไหม”

“พูดเรื่องเงินแล้วเสียความรู้สึก ถ้าซาบซึ้งใจจริง ก็ให้รางวัลฉันสักหน่อยสิ” พอเห็นพวกเฉินตงขนของเข้าไปในบ้านลานสี่ประสานหมดแล้ว ฉินฮั่นชูก็ชี้นิ้วไปที่ริมฝีปากตัวเอง

ถังซือเวยเหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็รีบยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มฉินฮั่นชูฟอดหนึ่ง “รางวัลของนาย”

“หอมแค่แก้มเองเหรอ” ฉินฮั่นชูแกล้งทำหน้างอ

“เดี๋ยวไว้ค่อยชดเชยให้ทีหลังแล้วกัน” พูดจบ ถังซือเวยก็กอดโน้ตบุ๊กเดินยิ้มร่าเข้าไปในบ้านลานสี่ประสาน

หลังจากง่วนช่วยกันอยู่พักใหญ่ คอมพิวเตอร์ใหม่ทั้งหกเครื่องก็ได้รับการติดตั้งจนเสร็จเรียบร้อย

เมื่อรวมกับคอมพิวเตอร์เดิมที่มีอยู่สามเครื่อง ตอนนี้ที่บริษัทจึงมีคอมพิวเตอร์พร้อมใช้งานทั้งหมดเก้าเครื่อง

พวกเฉินตงสามคนในฐานะรุ่นบุกเบิก ย่อมได้จับจองคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดสามเครื่องไปใช้ทำงานก่อนใครเพื่อน

ส่วนหวังลู่เป็นฝ่ายบัญชี ไม่จำเป็นต้องใช้สเปกสูงมาก จึงเลือกใช้คอมพิวเตอร์เครื่องเดิมไปตามความเหมาะสม