บทที่ 79 เปิดภาคเรียนมหาวิทยาลัย

ตอนเที่ยง ฉินฮั่นชูลงมือเข้าครัวทำมื้อกลางวันด้วยตัวเอง

หวังลู่เป็นคนปักกิ่งแต่กำเนิด เคยกินของอร่อยมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่น้อยๆ

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเอ่ยปากชมรสมือของฉินฮั่นชูไม่หยุดปาก

อายุก็ยังน้อย นอกจากหัวการค้าจะเฉียบขาดแล้ว ยังทำอาหารอร่อยขนาดนี้อีก

มิน่าล่ะถึงมีแฟนเร็ว

ผู้ชายแบบนี้ มีหรือสาวๆ จะไม่ชอบ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเด็กกว่าเธอเกินไป มีหวังเธอเองก็คงหวั่นไหวไปแล้วเหมือนกัน

ขณะกำลังกินข้าว ฉินฮั่นชูก็ได้รับโทรศัพท์สมัครงานสายหนึ่ง

ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ เธอตั้งใจมาสมัครเป็นโปรแกรมเมอร์พัฒนาซอฟต์แวร์บนมือถือ

ในยุคนี้ โปรแกรมเมอร์หญิงยังนับว่าหาได้ยากยิ่ง

ครู่ต่อมา ฉินฮั่นชูก็พาหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

แม้ตัวจะไม่สูงนัก แต่เครื่องหน้ากลับจิ้มลิ้มหมดจด

แก้มยุ้ยๆ ดูมีเบบี้แฟตน่าเอ็นดู

พอเห็นสาวน้อย "น่ารัก" คนนี้ ดวงตาของเฉินตงกับหวังฉีก็ลุกวาวเป็นประกายขึ้นมาอีกหน

เธอชื่อติงเสวี่ยเจีย พอรู้ว่าเสียวหมี่เจียหยวนเป็นเว็บไซต์ของฉินฮั่นชู เธอก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน

และสิ่งที่ฉินฮั่นชูคิดไม่ถึงก็คือ ติงเสวี่ยเจียเองก็เป็นสมาชิกเว็บเสียวหมี่เจียหยวนอยู่แล้ว

เขาถึงเพิ่งคิดได้ว่า ในเสียวหมี่เจียหยวนนั้นมีเสือซุ่มมังกรซ่อนอยู่ไม่น้อย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ จะมัวไปแปะป้ายประกาศรับสมัครงานให้เสียเวลาทำไมกัน

โพสต์ประกาศรับสมัครลงเว็บตัวเองไปเลยก็สิ้นเรื่อง

คุยกันได้สักพัก ติงเสวี่ยเจียก็ตกลงรับข้อเสนอของฉินฮั่นชู และเข้าทำงานที่เสี่ยวอวี๋มีเดียอย่างเป็นทางการ

ช่วงบ่าย ฉินฮั่นชูให้เฉินตงโพสต์ประกาศรับสมัครงานลงบนเสียวหมี่เจียหยวน

นอกจากวิศวกรซอฟต์แวร์มือถือแล้ว เขายังเปิดรับตำแหน่งฝ่ายวางแผนและคิดคอนเทนต์ รวมถึงนักวาดการ์ตูนด้วย

ในปี 2007 เว็บไซต์การ์ตูนโหย่วเยาชี่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

แม้ตอนนี้จะยังไม่เริ่มทำเงินเชิงพาณิชย์ แต่ฉินฮั่นชูก็ไม่คิดจะเข้าไปร่วมลงทุน

ด้วยฐานผู้ใช้งานของเสียวหมี่เจียหยวนที่มีอยู่ เขาปั้นแพลตฟอร์มการ์ตูนของตัวเองขึ้นมาได้สบายๆ

การรับสมัครนักวาดครั้งนี้ก็เพื่อนำมาวาดมังงะเรื่อง "เทพสงครามไร้เทียมทาน" นั่นเอง

นอกจากแผนกการ์ตูนแล้ว ในอนาคตเขายังต้องสร้างแผนกแอนิเมชันขึ้นมาอีก

นี่คือการวางหมากด้านความบันเทิงครบวงจร

ขอเพียงวางหมากได้สำเร็จ เขาก็สามารถสร้างและต่อยอดทรัพย์สินทางปัญญาได้ด้วยตัวเองทั้งหมด

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น ทั้งสามคนราวกับเป็นมนุษย์เงินเดือนที่เดินทางมาเข้างานตรงเวลาทุกวัน

เพียงแค่สามวันสั้นๆ ฉินฮั่นชูก็ได้รับจดหมายสมัครงานนับพันฉบับ

หลังคัดกรองอย่างละเอียด ในที่สุดก็คัดเลือกคนเข้าทำงานได้หกคน

ในจำนวนนี้มีวิศวกรซอฟต์แวร์สามคน นักวาดสองคน และฝ่ายวางแผนคิดคอนเทนต์อีกหนึ่งคน

เมื่อรวมกับหกคนนี้ ตอนนี้เสี่ยวอวี๋มีเดียจึงมีพนักงานทั้งหมดสิบเอ็ดคนแล้ว

เวลานี้ในบริษัทมีคอมพิวเตอร์แค่เก้าเครื่อง ฉินฮั่นชูจึงไปซื้อเพิ่มมาอีกสองเครื่อง

จากการจัดสรรของเขา แผนกพัฒนาซอฟต์แวร์กับพัฒนาเว็บไซต์ถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นแผนกเทคนิค

โดยใช้ห้องโถงเรือนหลักเป็นพื้นที่ทำงาน

ส่วนเรือนปีกฝั่งตะวันออกจัดไว้ให้แผนกการ์ตูนและแผนกบัญชี

ทั้งสี่คนในเรือนปีกตะวันออกล้วนเป็นผู้หญิง

ในขณะที่แผนกเทคนิคมีติงเสวี่ยเจียเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว

เพื่อต้อนรับพนักงานใหม่ ฉินฮั่นชูจึงจัดกิจกรรมกระชับมิตรขึ้นในค่ำคืนวันอาทิตย์

ทุกคนในบริษัทล้วนเป็นคนรุ่นใหม่อายุไม่ถึงสามสิบปี จึงสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว

พอกิจกรรมสิ้นสุดลง ต่างคนต่างก็แยกย้ายไปรับผิดชอบหน้าที่ของตน เริ่มต้นทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

กาลเวลาหมุนผ่าน ในที่สุดก็ถึงวันเปิดภาคเรียน

ช่างบังเอิญที่วันเปิดเทอมของมหาวิทยาลัยเหรินหมินตรงกับวันเปิดเทอมของฉินเสี่ยวอวี๋พอดี

"เข้ากับเพื่อนดีๆ อย่าซน แล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ" ฉินฮั่นชูกับถังซือเวยพาน้องสาวมาส่งที่โรงเรียนก่อนเป็นที่แรก

"วางใจได้เลยค่ะ หนูจะเข้ากับเพื่อนๆ ให้ดีแน่นอน" ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มรับปาก

ฉินฮั่นชูพยักหน้า "เข้าไปเถอะ เลิกเรียนตอนเย็นเดี๋ยวพี่มารับ"

"พี่ชายบ๊ายบายค่ะ พี่สะใภ้บ๊ายบาย" ฉินเสี่ยวอวี๋โบกมือน้อยๆ แล้วหันหลังวิ่งเข้าห้องเรียนไป

เมื่อมองส่งน้องสาวเข้าห้องเรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็หันไปพูดกับถังซือเวย "ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปรายงานตัวบ้าง"

เพราะถังซือเวยเลือกอยู่หอใน สัมภาระของเธอจึงค่อนข้างเยอะ

ฉินฮั่นชูในฐานะแฟนหนุ่ม ย่อมต้องแสดงพลังความแมนออกมาเต็มที่

บรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ มองไกลๆ แล้วเหมือนตลาดนัดไม่มีผิด

ฉินฮั่นชูเดินเคียงข้างพาเธอมาถึงจุดรายงานตัวของคณะนิติศาสตร์

กรอกประวัติ จ่ายเงิน ถ่ายรูป…

เสร็จสิ้นขั้นตอนต่างๆ ไปตามลำดับ ในที่สุดถังซือเวยก็ได้บัตรนักศึกษามาไว้ในมือ

"ฉันไปหาหอพักเองได้แล้ว นายไปรายงานตัวเถอะ" ถังซือเวยเอ่ยขึ้น

"ไม่เสียเวลาเท่าไหร่หรอก เดี๋ยวฉันช่วยยกของไปส่งใต้หอให้ เธอจะได้ไม่เหนื่อย" ฉินฮั่นชูยิ้ม

ถังซือเวยหัวเราะคิกคัก "มีแฟนเนี่ยดีจังเลยเนอะ"

"เข้ากับเพื่อนร่วมห้องให้ดีๆ ล่ะ ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกตั้งสี่ปี" ฉินฮั่นชูกำชับ

ถังซือเวยอมยิ้ม "น้ำเสียงนายทำไมเหมือนตอนที่สั่งเสี่ยวอวี๋เปี๊ยบเลยล่ะ"

"ในใจฉัน เธอกับเสี่ยวอวี๋ก็ไม่ต่างกันหรอก มีแต่เรื่องให้เป็นห่วงพอกัน" ฉินฮั่นชูกล่าว

"ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ" ถังซือเวยเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

"แต่ในสายตาฉัน เธอก็ยังเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องมีคนดูแลอยู่ดี"

ได้ยินแบบนั้น ถังซือเวยก็ยิ้มแก้มแทบปริ "งั้นนายก็ดูแลฉันไปตลอดชีวิตเลยสิ ทั้งชีวิตนี้ฉันจะเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ของนายคนเดียวเลย"

"ฉันดูแลเธอได้ทั้งชีวิตนั่นแหละ แต่เธอจะเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ"

"ฉันยังรอให้เธอมาช่วยสอนลูกของเราอยู่นะ"

ฉินฮั่นชูเอ่ยยิ้มๆ

"บ้า ใครบอกว่าจะยอมมีลูกกับนายกันเล่า" ถังซือเวยหน้าแดงด้วยความขวยเขิน

"ถ้าเธอไม่ยอมมีกับฉัน ฉันไปหาคนอื่นก็ได้นะ" ฉินฮั่นชูแกล้งแซว

ถังซือเวยรีบทำปากยู่ส่งเสียงฮึดฮัดทันที "นายกล้าเหรอ"

"แล้วสรุปยอมมีไหมล่ะ" ฉินฮั่นชูหัวเราะ

ถังซือเวยยกกำปั้นน้อยๆ ทุบไหล่ฉินฮั่นชูเบาๆ "ถ้าฉันยอมมีให้ตอนนี้นายจะเอาไหมล่ะ"

คราวนี้ฉินฮั่นชูถึงกับไปไม่เป็น เขาหัวเราะแหะๆ "ตอนนี้ยังเร็วไปหน่อย ไว้ผ่านไปอีกสองสามปีค่อยมาคุยเรื่องนี้กันจริงจังดีกว่า"

ทั้งสองหยอกล้อกันมาตลอดทางจนถึงใต้หอพักหญิง

หอพักหญิงของมหาวิทยาลัยเป็นเขตหวงห้ามสำหรับผู้ชาย ฉินฮั่นชูไม่มีทางก้าวล่วงเข้าไปได้อยู่แล้ว

พอยืนส่งจนถังซือเวยเดินหายเข้าตึกไป ฉินฮั่นชูจึงเดินไปยังจุดรายงานตัวของคณะบริหารธุรกิจ

เพราะมีประสบการณ์จากเมื่อครู่แล้ว เขาจึงจัดการเรื่องรายงานตัวเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

เขาพักอยู่นอกมหาวิทยาลัย จึงไม่ต้องไปจัดข้าวของที่หอพัก

ฉินฮั่นชูถือชุดฝึกทหารที่เพิ่งรับมา พลางเริ่มเดินหาห้องเรียนของคณะตัวเอง

วิทยาเขตของมหาวิทยาลัยเหรินหมินกว้างใหญ่เอาเรื่อง เขาเดินหาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะก้าวเข้ามาในห้องเรียนได้

เวลานี้มีนักศึกษานั่งอยู่ก่อนแล้วหลายคน

แต่ละคนนั่งเว้นระยะห่างจากกัน ชัดเจนว่ายังไม่คุ้นหน้าคุ้นตากันสักเท่าไร

เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนนักศึกษาในห้องเรียนก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

ข้างๆ ฉินฮั่นชูเองก็มีหนุ่มแว่นคนหนึ่งเดินมานั่งลง

คาบแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย ทุกคนมักจะมากันพร้อมหน้าเสมอ

แต่คาบต่อๆ ไปในอนาคต คงแทบไม่มีโอกาสได้เห็นช่วงเวลาที่ "ครบองค์ประชุม" ขนาดนี้อีกแล้ว

"นาย มาจากไหนเหรอ" ชายหนุ่มสวมแว่นเอ่ยทักทายฉินฮั่นชู

ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ "ฉันชื่อฉินฮั่นชู มาจากเมืองเต่าเฉิง"

"ผังจิ่งหลิน มาจากเมืองชุนเฉิง!"

หลังแนะนำตัวกันสั้นๆ ทั้งคู่ก็เริ่มชวนคุยสัพเพเหระ

ถึงตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องหลายคนเริ่มคุ้นเคยและเปิดบทสนทนากันมากขึ้นแล้ว

ห้องเรียนที่เงียบกริบในคราแรก จึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวอย่างคึกคักขึ้นมาแทน!