บทที่ 80 เธอมีแฟนแล้วเหรอ

คาบแรกของชีวิตมหาวิทยาลัยผ่านไปอย่างผ่อนคลาย

เริ่มจากครูประจำชั้นแนะนำตัว จากนั้นก็ถึงคราวเพื่อนร่วมห้องทุกคนผลัดกันแนะนำตัวเอง

พอเริ่มรู้จักกันคร่าวๆ แล้ว ก็เปิดให้เลือกตั้งตัวแทนชั้นเรียนชั่วคราว

จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ คาบเรียนหนึ่งก็หมดเวลาพอดี

หลังเลิกเรียน ฉินฮั่นชูโทรหาถังซือเวย

สิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนก็มาเจอกันที่ลานกว้างของมหาวิทยาลัย

“ตอนนี้จะไปทำอะไรเหรอ” ถังซือเวยเดินมาข้างฉินฮั่นชู พลางจับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเอ่ยถาม

ฉินฮั่นชูตอบว่า “พาเธอไปซื้อพวกครีมกันแดด กระบอกน้ำ แล้วก็ทิชชู่เปียกน่ะ”

“ไม่ใช่ว่าอีกตั้งหลายวันกว่าจะเริ่มฝึกทหารหรอกเหรอ” ถังซือเวยถามอย่างแปลกใจ

“เตรียมไว้ล่วงหน้ายังไงก็ไม่เสียหายหรอก” ฉินฮั่นชูว่า

ถังซือเวยพยักหน้า “พูดมีเหตุผล งั้นไปกันเถอะ”

คุยกันสั้นๆ ไม่กี่คำ ทั้งสองก็จูงมือกันเดินออกไปนอกรั้วมหาวิทยาลัย

แม้ถังซือเวยจะเป็น "ดาวโรงเรียน" ที่มาจากอำเภอเล็กๆ แถบชนบท แต่หน้าตาของเธอนั้นจัดว่าอยู่ในระดับแถวหน้าอย่างแท้จริง

ต่อให้มาอยู่ในมหาวิทยาลัย รูปลักษณ์ของเธอก็ยังชิงตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยได้อย่างสบาย

ตลอดทางที่เดินผ่าน ความน่ารักสะดุดตาของถังซือเวยดึงดูดสายตาเพศตรงข้ามไม่น้อย

พอเห็นเธอเดินจับมืออยู่กับฉินฮั่นชู ชายหนุ่มหลายคนจึงรู้สึกหม่นหมองในใจ

“นั่นเด็กปีหนึ่งปีนี้ใช่ไหม เพิ่งมาก็มีแฟนแล้วเหรอ”

“น่าจะโดนสอยไปตั้งแต่ตอนมัธยมปลายแล้วล่ะมั้ง”

“ไอ้หมอนี่มือไวชะมัด”

รุ่นพี่ปีสองสองสามคนมองตามหลังฉินฮั่นชูกับถังซือเวยพลางกระซิบกระซาบ

ในรั้วมหาวิทยาลัย รุ่นพี่ตามจีบรุ่นน้องถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ดังนั้น ทุกครั้งที่ถึงช่วงเปิดเทอมใหม่ จะมีรุ่นพี่คอยมองหาเป้าหมายที่ถูกใจอยู่เสมอ

ถังซือเวยรูปร่างสูงโปร่ง เครื่องหน้าประณีตหมดจด จัดเป็นตัวเต็งดาวมหาวิทยาลัยอย่างไม่ต้องสงสัย

สาวสวยระดับนี้ย่อมดึงดูดสายตาจากบรรดารุ่นพี่ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพ้นเขตมหาวิทยาลัย ฉินฮั่นชูก็พาถังซือเวยไปซูเปอร์มาร์เก็ต

หลังจากเดินเลือกซื้อของยกใหญ่ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยง

ฉินฮั่นชูถือถุงใบใหญ่มาส่งถังซือเวยถึงใต้หอพักหญิง

“ฉันรอตรงนี้นะ เดี๋ยวค่อยไปดูด้วยกันที่โรงอาหารว่ากับข้าวเป็นยังไงบ้าง!” ฉินฮั่นชูบอก

ถังซือเวยยิ้มพลางพยักหน้า “รอฉันนะ เดี๋ยวรีบลงมา”

เธอรับถุงพลาสติกมาจากมือฉินฮั่นชู แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตึกหอพักไปอย่างรวดเร็ว

พอก้าวเข้าไปในห้องพัก ก็เห็นรูมเมตสาวทั้งสามคนกำลังคุยกันอยู่

“ซือเวย เธอซื้อของเสร็จหมดแล้วเหรอ พวกเรากะว่าจะชวนเธอออกไปซื้อด้วยกันอยู่เลย”

ตอนจัดของเข้าห้องเมื่อก่อนหน้านี้ ถังซือเวยได้เจอเพื่อนร่วมห้องมาบ้างแล้ว

คนที่ทักชื่อเหวินหรง เธอไว้ผมสั้น นิสัยเปิดเผยและร่าเริงมาก

ถังซือเวยพูดอย่างเกรงใจ “แฟนฉันพาไปซื้อมาน่ะ พวกเธอจะไปกันตอนไหนเหรอ ถ้ามีเวลา เดี๋ยวฉันออกไปเดินเป็นเพื่อนอีกรอบนะ”

“แฟนเหรอ เธอมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย” คราวนี้คนที่พูดคือไต้อวิ๋นฉี เธอไว้ผมยาวเหลือบประกายทอง หน้าตาดูคล้ายลูกครึ่งนิดๆ

ต้องยอมรับเลยว่าห้องพักของถังซือเวยห้องนี้ หน้าตาโดยรวมถือว่าดูดีมากทีเดียว

ถังซือเวยเลือกห้องพักแบบสี่คน สภาพแวดล้อมและพื้นที่ในห้องจึงโปร่งสบาย

“อื้ม พวกเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันมาตั้งแต่มัธยมต้นแล้วล่ะ” ถังซือเวยเอ่ยด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“น่าอิจฉาจังเลย!” หม่าเชี่ยนเหวินคือเพื่อนร่วมห้องคนที่สามของถังซือเวย หน้าตาเธออาจไม่ถึงกับสวยสะดุดตา แต่กลับให้กลิ่นอายสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

เหวินหรงพูดพลางหัวเราะ “แล้วคนล่ะ เรียกออกมาให้พวกเรารู้จักหน่อยสิ”

ถังซือเวยตอบอย่างเคอะเขิน “อยู่ข้างล่างน่ะ กำลังจะไปกินข้าวกันพอดี”

“งั้นจะรออะไรล่ะ ไปด้วยกันเลยสิ” ความอยากรู้อยากเห็นของไต้อวิ๋นฉีลุกโชน เธออยากรู้เหลือเกินว่าแฟนของถังซือเวยจะหน้าตาเป็นอย่างไร

ภายใต้การประกบของเพื่อนทั้งสาม ถังซือเวยก็เดินลงมาจากตึกหอพัก

พอฉินฮั่นชูเห็นทั้งสามคน ก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นเพื่อนร่วมห้องของถังซือเวย

“หน้าตามองได้เรื่อยๆ เลยนะเนี่ย” เหวินหรงกระซิบเสียงเบา

แม้เหวินหรงจะลดเสียงลงแล้ว แต่ฉินฮั่นชูก็ยังได้ยินอยู่ดี เขาเอ่ยแซว “นี่กำลังพูดอ้อมๆ ว่าผมขี้เหร่อยู่หรือเปล่าครับ”

“เปล่านะคะ ไม่ใช่เลยจริงๆ ความหมายของฉันคือไม่ได้ถึงกับหล่อจัด แต่บุคลิกดูดีมากต่างหากค่ะ” เหวินหรงรีบแก้เก้อทันควัน

ฉินฮั่นชูยิ้ม “กระจ่างเลยครับ”

“แฟนเธอดูอารมณ์ขันดีนะ” หม่าเชี่ยนเหวินยิ้มให้ถังซือเวย

“นายจีบซือเวยของเราติดได้ยังไงเนี่ย” ไต้อวิ๋นฉีถามอย่างใคร่รู้

“ใช้เสน่ห์พิชิตใจเธอครับ” ฉินฮั่นชูยิ้มตอบ

บทสนทนาของพวกเขาทำเอาถังซือเวยเขินจนหน้าแดงก่ำ

“เลิกล้อฉันได้แล้วน่า” ถังซือเวยพูดอย่างขัดเขิน

“เขินใหญ่แล้ว” สามสาวหัวเราะชอบใจ

ฉินฮั่นชูยื่นมือไปดึงถังซือเวยมาข้างกาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ไหนๆ ก็มากันครบแล้ว มื้อนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวทุกคนเองครับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราแค่อยากลงมาดูหน้าแฟนซือเวยเฉยๆ ไม่ได้กะจะมาขอเกาะกินฟรีสักหน่อย” เหวินหรงรีบปฏิเสธ

ฉินฮั่นชูหัวเราะ “อย่าเกรงใจเลยครับ วันหน้ายังต้องรบกวนพวกเธอช่วยดูแลแฟนผมด้วย”

“ใช่ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ” ถังซือเวยเสริม

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่เกรงใจแล้วนะ” ไต้อวิ๋นฉีบอก

ฉินฮั่นชูพาทั้งสี่คนมายังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า "ตงซื่อหมิงฟาง"

หลังจากนั่งลงแล้ว เขาก็ยื่นเมนูให้พวกเหวินหรงสั่งอาหาร

ทั้งสามคนไม่อยากให้ฉินฮั่นชูต้องเปลืองเงิน จึงเลือกสั่งแต่อาหารจานที่ราคาถูกที่สุด

พอฉินฮั่นชูรับเมนูคืนมา เขาก็สั่งอาหารขึ้นชื่อของปักกิ่งเพิ่มไปอีกสองอย่าง

“จริงสิ ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย”

“ผมชื่อฉินฮั่นชู เป็นแฟนของถังซือเวยครับ”

ระหว่างทางเดินมาร้านอาหาร สี่สาวเอาแต่กระซิบกระซาบคุยกัน ฉินฮั่นชูจึงยังไม่มีจังหวะแนะนำตัว

ได้ยินดังนั้น ไต้อวิ๋นฉีกับเพื่อนอีกสองคนก็ทยอยแนะนำตัวกันตามลำดับ

ทำให้ทั้งสองฝ่ายเริ่มทำความรู้จักกันมากขึ้น

ระหว่างกินข้าว การพูดคุยของทั้งห้าคนก็เริ่มเป็นธรรมชาติและสนิทสนมกันกว่าเดิม

ทว่าในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฉินฮั่นชูก็ดังขึ้น

เขาชำเลืองมองเบอร์ที่โทรเข้า ก่อนจะกดรับสาย “พี่ลู่ มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ผับกุ๋นสือที่ปักกิ่งอยากเชิญเจียเหยากับสุ่ยกวนอินไปขึ้นแสดงงานโชว์ตัวน่ะ ค่าตัวคนละห้าหมื่นหยวนเลยนะ!” พี่ลู่เอ่ยขึ้น

ฉินฮั่นชูชะงักไปครู่หนึ่ง นี่นับเป็นงานจ้างโชว์ตัวงานแรกที่ติดต่อเข้ามาเลย

ผับกุ๋นสือน่าจะจัดเป็นหนึ่งในผับที่ดีที่สุดของปักกิ่งในตอนนี้

“เดี๋ยวผมติดต่อเจียเหยากับสุ่ยกวนอินก่อน อีกสักพักจะโทรกลับไปบอกนะครับ” หลังจากวางสาย ฉินฮั่นชูก็บอกกับทั้งสี่คนว่า “พวกเธอกินกันไปก่อนนะ ขอตัวไปคุยโทรศัพท์สักครู่ครับ”

พูดจบ ฉินฮั่นชูก็ลุกเดินออกไปนอกร้าน

“เจียเหยากับสุ่ยกวนอินที่เขาพูดถึง คือคนแร็ปฮั่นไม่สองคนนั้นในเสียวหมี่เจียหยวนหรือเปล่านะ”

คนหนุ่มสาวในยุคนี้ จะมีสักกี่คนที่ไม่เล่นพื้นที่เพนกวิน

แม้สมาชิกที่ลงทะเบียนของเสียวหมี่เจียหยวนจะ "เพิ่งมี" แค่ไม่กี่ล้านคน แต่คนที่รู้จักชื่อเสียวหมี่เจียหยวนจริงๆ นั้นมีร่วมสิบล้านคนเข้าไปแล้ว

เหวินหรงเองก็เป็นคนที่ชอบเข้าไปท่องพื้นที่เพนกวิน เธอเคยได้ยินเสียงแร็ปฮั่นไม่ของเจียเหยากับสุ่ยกวนอินในหน้าพื้นที่เพนกวินของเพื่อนสมัยมัธยมปลายมาก่อน

ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบเพลงสไตล์นี้เท่าไร แต่ชื่อทั้งสองชื่อนี้เธอกลับคุ้นหูเป็นอย่างดี

ถังซือเวยพยักหน้า “อื้ม”

“แฟนเธอรู้จักพวกเขาด้วยเหรอ” เหวินหรงถามอย่างสงสัย

ถังซือเวยตอบเรียบๆ “อื้ม เขาเป็นเจ้าของเว็บเสียวหมี่เจียหยวนน่ะ ทั้งเจียเหยาแล้วก็สุ่ยกวนอินเป็นศิลปินในสังกัดเขาทั้งคู่เลย”

“ฉินฮั่นชูเนี่ยนะเป็นเจ้าของเว็บเสียวหมี่เจียหยวน!” สามสาวร้องอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงทันที