บทที่ 84 หากเธอเป็นสายลม

วันรุ่งขึ้น

ฉินฮั่นชูที่กำลังหลับใหลถูกเสียงเคาะประตูดังปลุกให้ตื่น

"มีอะไรเหรอ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถามทั้งที่ตายังสะลึมสะลือ

"พี่ นาฬิกาปลุกหนูดังแล้วนะ ทำไมพี่ยังไม่ตื่นมาทำกับข้าวอีกล่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ตะโกนอยู่หน้าห้อง

พอได้ยินอย่างนั้น ฉินฮั่นชูก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที

นาฬิกาปลุกที่เขาตั้งไว้ให้ฉินเสี่ยวอวี๋คือเวลาตื่นมากินข้าว

แต่ตอนนี้ ตัวเขากลับยังไม่ได้ลุกจากเตียงเลย!

เมื่อคืนคุยกับถังซือเวยดึกไปหน่อย ก็เลยนอนเพลินจนตื่นสาย

"รีบไปแปรงฟันล้างหน้าเร็วเข้า เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวเช้าข้างนอก" ฉินฮั่นชูตะโกนบอกพลางรีบสวมเสื้อผ้า

"รับทราบค่า" ฉินเสี่ยวอวี๋ขานรับ แล้วเดินไปจัดการล้างหน้าแปรงฟันเอง

สิบนาทีต่อมา ฉินฮั่นชูก็ขี่รถพาน้องสาวออกจากหมู่บ้าน

เมื่อมาถึงร้านอาหารเช้า ฉินฮั่นชูก็ซื้อปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้

ทั้งสองรีบกินอย่างเร่งรีบ ก่อนจะตรงไปโรงเรียนทันที

ยังดีที่ทันเวลา ฉินเสี่ยวอวี๋จึงไม่สาย

ส่วนฉินฮั่นชู เวลาของเขายังเหลือเฟือ

นอกจากวิชาบังคับเก็บหน่วยกิตแล้ว วิชาอื่นต่อให้โดดบ้างเป็นครั้งคราวก็ไม่มีปัญหา

ระหว่างนั่งเรียนอยู่ โทรศัพท์มือถือของฉินฮั่นชูก็สั่นขึ้นมา

ฉินฮั่นชูเหลือบมองอาจารย์ผู้สอนหน้าชั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก ฉินฮั่นชูก็กดตัดสายไปก่อน จากนั้นจึงส่งข้อความกลับไปว่า "กำลังเรียนอยู่ เดี๋ยวโทรกลับนะครับ"

ในยุคนี้ยังไม่มีพวกโทรศัพท์ก่อกวน

ถ้าไม่ใช่ว่าโทรผิด ก็ต้องมีธุระสำคัญกับเขาแน่นอน

หลังเลิกเรียน ฉินฮั่นชูก็กดโทรกลับไปยังเบอร์แปลกนั้น

เมื่อปลายสายกดรับ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

"คุณเฉิงหลินใช่ไหมครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยถามหยั่งเชิง

"ค่ะ ฉันเอง คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ" เฉิงหลินถามกลับ

ฉินฮั่นชูไม่พูดอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที "ผมอยากเชิญคุณมาร่วมงานกับบริษัทมีเดียของผม มาเป็นศิลปินในสังกัดน่ะครับ"

"ฉันเนี่ยนะ ศิลปิน" เฉิงหลินถามอย่างแปลกใจ "ฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะคะ ร้องเพลงหรือเต้นฉันก็ไม่ถนัดสักอย่าง"

"ทางบริษัทกำลังเตรียมงานสร้างเว็บซีรีส์อยู่เรื่องหนึ่ง ผมอยากให้คุณมารับบทนางเอกครับ" ฉินฮั่นชูบอก

พอได้ยินแบบนั้น เฉิงหลินก็หัวเราะออกมา "นางเอกเหรอ ฉันต้องมี 'อะไรพิเศษ' ตอบแทนคุณก่อนหรือเปล่าล่ะ"

"อะไรพิเศษเหรอครับ" ฉินฮั่นชูตามความคิดเธอไม่ทันไปชั่วขณะ

"ไม่ต้องมาแกล้งไขสือหรอก ข่าวพรรค์นี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว" เฉิงหลินส่งเสียงหึ "ฉันไม่ได้สนใจอยากเป็นดาราสักนิด แล้วคุณก็อย่าคิดจะมาหาเศษหาเลยกับฉันด้วย"

ถึงตอนนี้ ฉินฮั่นชูจึงเข้าใจความหมาย เขาหัวเราะพลางพูดว่า "คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมมีแฟนแล้ว คงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก"

"ใครบอกล่ะว่ามีแฟนแล้วจะไม่แอบกินนอกบ้าน"

"พวกเลี้ยงเมียน้อยก็เห็นมีลูกมีเมียกันทั้งนั้นแหละ"

เฉิงหลินตอกกลับมาทันควัน

"ที่คุณพูดมันก็มีเหตุผล แต่ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยแบบนั้นจริงๆ นะครับ"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนบ่ายเรามาเปิดวิดีโอคุยรายละเอียดกันดีกว่า"

ฉินฮั่นชูคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะถูกมองเป็นพวกหวังผลประโยชน์แอบแฝง

แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ

ผู้หญิงควรมีความระมัดระวังและรู้จักป้องกันตัวเองแบบนี้แหละดีแล้ว

ถ้าไว้ใจคนง่ายเกินไป สักวันคงหนีไม่พ้นถูกหลอก

เฉิงหลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเอ่ยปาก "ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันแอดไอดีเพนกวินคุณไปแล้วกัน"

เพิ่งจะวางสายจากเฉิงหลิน ถังซือเวยก็โทรเข้ามาพอดี

"เลิกเรียนหรือยังคะ" ถังซือเวยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ฉินฮั่นชูพยักหน้าตอบรับ "อืม แล้วเธอล่ะ"

"เพิ่งเดินออกมาจากตึกเรียน สนใจไปเดินเล่นที่สนามกีฬากันไหม" ถังซือเวยชวน

"ได้สิ เจอกันที่ลานกว้างนะ"

นัดแนะสถานที่เรียบร้อย ฉินฮั่นชูก็เดินตรงไปทันที

ยืนรออยู่ที่ลานกว้างได้ราวห้านาที ถังซือเวยก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาด้วยท่าทางร่าเริง

พอมาถึงข้างตัวฉินฮั่นชู เธอก็กอดแขนเขาไว้พลางเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะ"

ฉินฮั่นชูยิ้มรับแล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินเคียงข้างถังซือเวยมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬา

ระหว่างที่เดินไป ฉินฮั่นชูก็เล่าเรื่องเฉิงหลินให้เธอฟัง

เมื่อรู้ว่าฉินฮั่นชูถูกมองเป็นคนไม่ดี ถังซือเวยก็หัวเราะคิกคักพลางแซว "ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงคิดว่านายไม่หวังดีเหมือนกันนั่นแหละ"

ฉินฮั่นชูตอบ "ไม่เป็นไรหรอก พอเธอเห็นหน้าฉัน เดี๋ยวก็ต้องเชื่อเองว่าฉันเป็นคนดี"

"ให้ฉันช่วยคุยกับเธอไหมล่ะ ผู้หญิงด้วยกันน่าจะคุยกันง่ายกว่านะ" ถังซือเวยเสนอ

ฉินฮั่นชูครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "ได้เลย ตอนบ่ายไปที่บริษัทแล้วค่อยวิดีโอคอลคุยกับเธอ"

แม้จะเป็นช่วงสาย แต่รอบสนามกีฬาก็มีคู่รักมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อยแล้ว

บางคู่ถึงกับยืนจูบกันโจ๋งครึ่มต่อหน้าผู้คนมากมาย

ทุกครั้งที่เห็นภาพแบบนั้น ถังซือเวยมักจะก้มหน้าลงแล้วแอบชำเลืองมองอยู่เรื่อย

"พวกเราหาที่เงียบๆ ยืนจูบกันบ้างดีไหม" เมื่อจับสายตาของถังซือเวยได้ ฉินฮั่นชูก็เอ่ยแซวขึ้นมา

พอได้ยินคำนี้ ถังซือเวยก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอส่งเสียงค้อนใส่ "คนบ้า ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้นข้างนอกกันเล่า"

ฉินฮั่นชูยิ้มอย่างรู้ทัน "เข้าใจแล้ว งั้นกลับไปทำกันที่บ้านเนอะ"

"คนนิสัยไม่ดี" พูดจบ ถังซือเวยก็ก้มหน้าเขินอายแล้วรีบสาวเท้าเดินนำไปข้างหน้า

ในฐานะคนที่ย้อนเวลากลับมา ฉินฮั่นชูมีหรือจะไม่รู้ความคิดของถังซือเวยในตอนนี้

คำว่าคนนิสัยไม่ดีที่เธอพูดออกมา ดูเผินๆ เหมือนจะว่าเขาไม่อายฟ้าดิน แต่จริงๆ แล้วเป็นตัวเธอเองต่างหากที่เขินจนทำตัวไม่ถูก

เธอไม่ได้ปฏิเสธอย่างจริงจัง นั่นก็เท่ากับยอมรับความคิดของเขาไปโดยปริยายแล้ว

ในเวลาแบบนี้ ผู้ชายก็ต้องรีบลงมือทำอะไรสักอย่าง

เมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า ก็ต้องคว้าเอาไว้ให้ได้

"เที่ยงนี้กลับไปกินข้าวที่บ้านเถอะ เดี๋ยวฉันทำตีนไก่ทอดพะโล้ให้กิน" ฉินฮั่นชูเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

ถังซือเวยยิ้มตอบพลางขานรับ "อืม" แล้วยื่นมือกลับมาจับมือของฉินฮั่นชูไว้อีกครั้ง

หลังจากเดินเล่นรอบสนามไปหนึ่งรอบ ทั้งสองก็พากันเดินมาที่โรงจอดรถ

พอเข็นรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าออกมา ฉินฮั่นชูก็ยิ้มบอก "ขึ้นรถสิ ไปซื้อกับข้าวกัน"

ถังซือเวยยิ้มพลางก้าวขึ้นนั่งซ้อนท้าย ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวของฉินฮั่นชูเอาไว้

ท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของพวกผู้ชายคนอื่น ฉินฮั่นชูก็ขี่รถพาถังซือเวยออกจากรั้วมหาวิทยาลัย

ทั้งคู่แวะไปซื้อของสดที่ตลาดกันก่อน จากนั้นจึงกลับมาที่บ้านด้วยกัน

"เธอไปเล่นคอมพิวเตอร์รอพลางๆ ก่อนนะ ทำกับข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันเรียก" ฉินฮั่นชูบอก

ถังซือเวยแย้งขึ้น "ฉันช่วยนายทำด้วยดีกว่า"

"เอาสิ" ฉินฮั่นชูยิ้มรับ "เธอกดหุงข้าวแล้วกัน ส่วนฉันรับหน้าที่ทำกับข้าวเอง"

มีเพื่อนคุยไปเรื่อยๆ เวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

ยังไม่ทันรู้สึกตัว อาหารก็ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ ฉินฮั่นชูก็เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์

เขาจัดการอยู่ไม่กี่ที ก็ตั้งค่าเปิดเพลง 'หากเธอเป็นสายลม' ของสวี่ซงให้เล่นวนซ้ำเพลงเดียว

"นั่งฟังเพลงไปกินข้าวไป โรแมนติกดีไหมล่ะ" ฉินฮั่นชูนั่งลงตรงข้ามถังซือเวยพลางส่งยิ้มให้

ถังซือเวยเอียงหูฟังเพลงอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้ "เพลงอะไรเหรอ เพิ่งออกมาใหม่เหรอเนี่ย"

"เพลงนี้ยังไม่ได้ปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการเลย มีเปิดฟังกันแค่วงแคบๆ เท่านั้นแหละ"

"อัจฉริยะทางดนตรีที่ฉันเล่าให้ฟังเมื่อคืน ก็คือนักร้องที่ร้องเพลงนี้นี่ไง"

ฉินฮั่นชูอธิบาย

"เพราะดีนะ เนื้อเพลงฟังดูอบอุ่นมากเลย" ถังซือเวยที่กำลังตั้งใจฟังเนื้อเพลงเอ่ยยิ้มๆ

ฉินฮั่นชูมองสบตาถังซือเวยด้วยความรู้สึกลึกซึ้งพลางเอ่ยขึ้น "เพลงนี้เป็นตัวแทนความรู้สึกในใจที่ฉันมีให้เธอด้วยนะ"

ได้ยินประโยคนี้ ถังซือเวยก็ยิ้มออกมาด้วยความสุขล้นปรี่ "เก่งแต่พูดจาหวานๆ เอาใจฉัน ปากนายไปทาบำรุงด้วยน้ำผึ้งมารึไง"

ฉินฮั่นชูลุกขึ้นเดินอ้อมไปยืนข้างกายถังซือเวย ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ทาน้ำผึ้งมาจริงหรือเปล่า ชิมดูสักคำเดี๋ยวก็รู้เอง"

ยังไม่ทันที่ถังซือเวยจะได้ตั้งตัว ใบหน้าของฉินฮั่นชูก็โน้มประชิดเข้ามา

สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้ดวงตาของถังซือเวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจในแวบแรก ก่อนจะค่อยๆ หลับตาพริ้มลงอย่างนุ่มนวล

กระทั่งเรียวแขนทั้งสองข้างก็ยกขึ้นคล้องรอบคอของฉินฮั่นชูไปตามความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว