บทที่ 83 เฟินเป่ยหว่างจอมไร้ยางอาย

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูเอ่ยถาม สวี่ซงจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

ที่แท้ สวี่ซงเซ็นสัญญากับเว็บเฟินเป่ยหว่างแค่ในฐานะนักร้องธรรมดาเท่านั้น

เขาเพียงแค่อัปโหลดเพลงลงหน้าโฮมเพจส่วนตัวตามเวลาที่กำหนด

ส่วนเว็บเฟินเป่ยหว่างมีสิทธิ์เพียงแค่เผยแพร่และเปิดให้ฟังเท่านั้น

แรกเริ่มเดิมที สวี่ซงแค่อยากให้คนได้ฟังเพลงของตนมากขึ้น จึงไม่ได้เรียกร้องค่าตอบแทนใดๆ

ในสายตาเขา ทางเว็บไซต์ช่วยโปรโมต ส่วนเขาก็ช่วยดึงยอดคนเข้าเว็บ ถือเป็นข้อตกลงที่ยุติธรรมต่อกัน

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ เว็บเฟินเป่ยหว่างกลับแอบเอาเพลงของเขาไปขายให้บริษัทเสียงรอสาย

เมื่อปลายปี 2006 สวี่ซงยังเคยไปร่วมงานแสดงเชิงพาณิชย์ให้มือถือเลอโนโว แถมเพลง "จดหมายสีชมพู" ยังถูกนำไปเป็นเสียงเรียกเข้าในตัวเครื่องของมือถือรุ่นนั้นอีกด้วย

แต่สวี่ซงกลับไม่เคยรู้เลยว่า งานแสดงครั้งนั้นเว็บเฟินเป่ยหว่างฟันเงินไปถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

ขณะที่ตัวเขาในฐานะคนแต่งและร้องเพลง กลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด

โบราณว่าไว้ พระยังต้องการธูป คนเราย่อมต้องรักษาศักดิ์ศรี

เว็บเฟินเป่ยหว่างไม่ได้ถือลิขสิทธิ์เพลงของสวี่ซงด้วยซ้ำ แต่กลับแอบเอาไปหาเงินเข้ากระเป๋า นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว

"สนใจมาปล่อยเพลงเปิดตัวที่เสียวหมี่เจียหยวนของเราไหมครับ"

"ลิขสิทธิ์เพลงยังเป็นของคุณเหมือนเดิม ผมแค่จะขอเอามาใช้เป็นเพลงเปิดเว็บ และจะไม่นำไปใช้ในเชิงพาณิชย์อย่างอื่นเด็ดขาด"

"ถ้ายังกังวล เรามาทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกันได้นะ"

ฉินฮั่นชูเอ่ยชวน

"เสียวหมี่เจียหยวนมีสมาชิกเกือบห้าล้านคน ถือว่ามีอิทธิพลบนโลกออนไลน์มากแล้ว ทำไมถึงยังอยากช่วยโปรโมตให้ผมอีกล่ะครับ" สวี่ซงเอ่ยถามสิ่งที่ยังค้างคาใจ

ฉินฮั่นชูตอบตรงไปตรงมาว่า "ผมอยากเซ็นสัญญาดูแลงานแสดงเชิงพาณิชย์กับคุณ รายได้จากงานแสดงคุณเอาไปเลยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ สัญญาของเราจะจำกัดอยู่แค่งานแสดงเท่านั้น จะไม่ก้าวก่ายเรื่องที่คุณจะไปหาค่ายเพลงเพื่อออกแผ่น และที่สำคัญ สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจว่าจะรับงานแสดงหรือไม่ ก็อยู่ที่ตัวคุณเองทั้งหมด"

"คุณแน่ใจเหรอครับ" สวี่ซงเริ่มไม่แน่ใจ

เงื่อนไขของฉินฮั่นชูมันผ่อนปรนเกินไปหรือเปล่า

ไม่แตะต้องลิขสิทธิ์ ขอแค่ส่วนแบ่งจากงานแสดง

แถมส่วนแบ่งยังให้สูงถึงเจ็ดสิบต่อสามสิบ

และข้อที่ทำให้เขาหวั่นไหวที่สุดก็คือข้อสุดท้าย

สิทธิ์ในการตัดสินใจว่าจะรับงานหรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองทั้งหมด

"แน่นอนครับ ถ้าคุณกลัวว่าสัญญาของผมจะมีตุกติก คุณเป็นคนร่างสัญญาขึ้นมาเองเลยก็ได้"

"แม้กระทั่งระยะเวลาในสัญญา คุณก็กำหนดเองได้เลย"

ฉินฮั่นชูรู้ซึ้งถึงมูลค่าทางการค้าของสวี่ซงเป็นอย่างดี

ถ้าเป็นคนอื่น คงสรรหาสารพัดวิธีมาผูกมัดตัวสวี่ซงเอาไว้แน่

แต่ฉินฮั่นชูไม่คิดจะทำแบบนั้น

ส่วนเหตุผลน่ะหรือ ก็แค่คำว่า "ประเมินตนเองตามจริง" สี่คำนี้เท่านั้น

ฉินฮั่นชูไม่ประสีประสาเรื่องการบริหารค่ายเพลงเลยสักนิด ต่อให้เซ็นสัญญากับสวี่ซงมาได้ เขาก็ไม่มีลู่ทางผลักดันในเชิงพาณิชย์ให้สวี่ซงอยู่ดี

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วจะไปจำกัดการเติบโตของสวี่ซงทำไมกัน

การที่เขายื่นข้อเสนอที่ดีเลิศขนาดนี้ให้ ก็เพียงเพื่อต้องการผูกสัมพันธ์อันดีเอาไว้

ต่อให้ในอนาคตสวี่ซงจะไม่ต่อสัญญาดูแลงานแสดง ทั้งสองคนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้

บางครั้ง "คอนเนกชัน" ก็นับเป็นขุมทรัพย์ที่มองไม่เห็นอันล้ำค่าที่สุด

ข้อเสนอของฉินฮั่นชูทำให้สวี่ซงไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธได้เลย

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดสวี่ซงก็ตอบข้อความกลับมาว่า "เดี๋ยวผมจะให้คนช่วยร่างสัญญา แล้วจะส่งไปให้คุณดูนะครับ"

เมื่อเห็นข้อความนี้ ฉินฮั่นชูก็หลุดยิ้มออกมา

เขายิ้มพลางส่งข้อมูลบริษัทของตนไปให้สวี่ซง

"พี่ เป็นบ้าเหรอเนี่ย" เมื่อเห็นฉินฮั่นชูนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เอ่ยถามตาใส

"ทำการบ้านของเธอไปเถอะน่า" ฉินฮั่นชูเอ่ยตัดบท

ฉินเสี่ยวอวี๋ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเซ็งๆ จากนั้นก็ไม่สนใจฉินฮั่นชูอีก

ฉินฮั่นชูปรับอารมณ์ให้สงบลง แล้วจึงจบบทสนทนากับสวี่ซง

กว่าจะเขียนนิยายเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสามทุ่มกว่า

และในตอนนั้นเอง ถังซือเวยก็ส่งคำขอวิดีโอคอลเข้ามา

"พี่สะใภ้ เมื่อกี้พี่หนูนั่งยิ้มคนเดียวใส่จอคอมฯ แปลกมากเลยค่ะ" ทันทีที่ภาพขึ้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ร้องฟ้องทันที

ได้ยินเช่นนั้น ฉินฮั่นชูก็เขกหัวฉินเสี่ยวอวี๋ไปทีหนึ่ง "ไปดูทีวีไป ถ้าไม่อยากดูทีวีก็ไปล้างหน้าแปรงฟันนอนได้แล้ว"

"พี่เขกหนูเจ็บนะ คนใจร้าย" ฉินเสี่ยวอวี๋บ่นอุบ แล้วรีบวิ่งออกไปดูการ์ตูนทันที

พอน้องสาวออกไปแล้ว ถังซือเวยก็แกล้งตีหน้าขรึมถามว่า "สารภาพมาซะดีๆ คุยกับใครอยู่เหรอ ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น"

"คุยกับอัจฉริยะทางดนตรีคนหนึ่งน่ะ เขาตกลงจะมาร่วมงานกับเสี่ยวอวี๋มีเดียแล้ว ฉันก็เลยดีใจไง" ฉินฮั่นชูยิ้มพลางตอบ

"อัจฉริยะทางดนตรีเหรอ ทำไมฉันรู้สึกว่าน่าจะเป็นเฉิงหลินคนนั้นมากกว่าล่ะ" ถังซือเวยหยั่งเชิง

ฉินฮั่นชูรีบพูดขึ้นทันที "ฉันขอสาบานกับหลอดไฟเลย ไม่ใช่เธอแน่นอน"

"ไม่ต้องถึงขั้นสาบานหรอก ฉันล้อเล่นย่ะ"

"ฉันเชื่ออยู่แล้วว่านายไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีลับหลังฉันหรอก"

ถังซือเวยพูดพลางอมยิ้ม

"เขียนนิยายเสร็จแล้วเหรอ" ฉินฮั่นชูถาม

ถังซือเวยบ่นอย่างเซ็งๆ "ตันน่ะสิ วันนี้ไม่เขียนแล้ว ยังไงก็มีสต็อกเก็บไว้ตั้งหลายหมื่นคำ"

"มีเขียนฉากวาบหวามบ้างไหมเนี่ย" ฉินฮั่นชูกระซิบถาม

"ไปไกลๆ เลยนะ ฉันจะไปเขียนเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง นิยายของฉันเป็นแนวรักบริสุทธิ์ย่ะ!" ถังซือเวยตอบกลับด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

ฉินฮั่นชูยิ้มบางๆ "ไม่ได้อ่านนิยายของเธอนานแล้ว ว่างๆ ต้องแวะไปอ่านหน่อย เผื่อจะได้เห็นความคิดเล็กคิดน้อยของเธอในนั้นบ้าง"

"ห้ามอ่านเด็ดขาดนะ" ถังซือเวยรีบห้ามทันควัน

…

หลังจากคุยกันได้ครึ่งชั่วโมง ถังซือเวยก็พูดเสียงเบาว่า "หอพักใกล้จะปิดไฟแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"บ๊ายบายครับ…"

หลังวางสาย ฉินฮั่นชูก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

เวลานี้ฉินเสี่ยวอวี๋กำลังนอนพิงตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ดูการ์ตูนอย่างสบายอารมณ์

"คุณนักเรียนเสี่ยวอวี๋ ไปอาบน้ำเข้านอนได้หรือยังครับ" ฉินฮั่นชูถาม

ฉินเสี่ยวอวี๋เหลือบมองนาฬิกา แล้วเอ่ยต่อรอง "ขออีกสิบนาทีนะ"

"เธอพูดเองนะ แค่สิบนาทีเท่านั้น" ฉินฮั่นชูกำชับ

"อื้อ" ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้าทั้งที่ตายังจ้องจอทีวีตาแป๋ว

ฉินฮั่นชูทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วนั่งมองนาฬิกาเงียบๆ

เวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ยังไม่ทันที่ฉินเสี่ยวอวี๋จะได้ตั้งตัว ฉินฮั่นชูก็กดปิดทีวีทันที

"พี่…" เมื่อเห็นทีวีดับลง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ทำท่าจะโวยวาย

"ครบสิบนาทีแล้ว พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น" ยังไม่ทันที่ฉินเสี่ยวอวี๋จะได้พูด ฉินฮั่นชูก็ชิงตัดบทพร้อมรอยยิ้ม

"พี่ใจร้าย ไม่ยอมให้ดูต่อสักนาทีเดียวเลย" ฉินเสี่ยวอวี๋บ่นอุบอิบพลางสวมรองเท้าแตะเดินหน้ามุ่ยเข้าห้องน้ำไป

สิบห้านาทีต่อมา ฉินเสี่ยวอวี๋เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพูดกับฉินฮั่นชูว่า "พี่ เล่านิทานให้ฟังหน่อยสิ"

"โตป่านนี้แล้ว ยังจะฟังนิทานอยู่อีกเหรอ" ฉินฮั่นชูเย้า

ฉินเสี่ยวอวี๋ออดอ้อน "เรื่องเดียวเอง พรุ่งนี้ไม่กวนให้เล่าแล้วก็ได้"

เห็นท่าทางออดอ้อนของน้องสาว หัวใจของฉินฮั่นชูก็พลันอ่อนยวบ เขาจึงยิ้มพลางตอบว่า "ก็ได้ เล่าให้ฟังเรื่องเดียวพอนะ"

ฉินฮั่นชูเดินตามไปส่งฉินเสี่ยวอวี๋ที่ห้องนอน

พอน้องสาวล้มตัวลงนอนเรียบร้อย เขาก็หยิบหนังสือนิทานขึ้นมาเปิดอ่าน

แต่อ่านไปได้เพียงแค่สองย่อหน้า ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ผล็อยหลับไปเสียแล้ว

คุณภาพการนอนของเด็กนี่น่าอิจฉาจริงๆ

ฉินฮั่นชูวางหนังสือนิทานลง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วค่อยๆ ย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ขึ้นเตียงนอน

เพิ่งจะล้มตัวลงนอน เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

"หลับหรือยัง คุยกันต่ออีกหน่อยไหม" ข้อความนี้ส่งมาจากถังซือเวยนั่นเอง

"ตราบใดที่เธออยากคุย ฉันคุยยันเช้ายังได้เลย" ฉินฮั่นชูพิมพ์ข้อความแล้วกดส่งกลับไป

ในยุคที่ค่าอินเทอร์เน็ตบนมือถือยังแพงหูฉี่ ข้อความสั้นจึงเป็นวิธีการคุยยอดนิยมที่สุด

แน่นอนว่า ในช่วงที่ยังไม่มีแพ็กเกจส่งข้อความแบบเหมาจ่าย ค่าส่งข้อความก็ไม่ได้ถูกเลยสักนิด

ข้อความละหนึ่งเหมาเต็มๆ