บทที่ 82 Vae

แม้เสียงของฉินฮั่นชูจะดังมาก แต่หน้าประตูโรงเรียนจอแจเหลือเกิน ฉินเสี่ยวอวี๋จึงไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขาเลย

อย่างไรก็ตาม ฉินเสี่ยวอวี๋กวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่นานก็เห็นฉินฮั่นชู

เธอบอกครูก่อนคำหนึ่ง จากนั้นก็วิ่งมาหาเขา พลางมองรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันใหม่แล้วถามว่า "พี่ นี่พี่เพิ่งซื้อมาเหรอ"

ฉินฮั่นชูพยักหน้ายิ้มๆ "สวยไหม"

"สวยมากเลย พาหนูไปกินลมหน่อยสิ!" ฉินเสี่ยวอวี๋บอกอย่างดีใจ

"ทางกลับบ้านนี่ก็กินลมแล้วไม่ใช่หรือไง"

"มานี่ สวมหมวกกันน็อกก่อน"

ระหว่างพูด ฉินฮั่นชูก็หยิบหมวกกันน็อกสีชมพูที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา

เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบสีชมพูอยู่แล้ว

พอเห็นหมวกกันน็อกสีชมพูที่ฉินฮั่นชูยื่นให้ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ดีใจมาก รีบรับมาสวมทันที

เมื่อสวมหมวกกันน็อกเรียบร้อย ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง

"เกาะเสื้อพี่ไว้แน่นๆ" ฉินฮั่นชูกำชับ

"เรียบร้อยแล้ว คนขับออกรถได้!" ฉินเสี่ยวอวี๋จับเสื้อของฉินฮั่นชูแน่นพลางหัวเราะร่า

ฉินฮั่นชูยิ้มตาม จากนั้นก็ขี่รถพาฉินเสี่ยวอวี๋ออกจากโรงเรียนประถม

พอพ้นจากช่วงการจราจรติดขัด ฉินฮั่นชูก็ถามขึ้น "วันนี้เป็นยังไงบ้าง เรียนทันเพื่อนไหม"

"ก็พอนะ วันนี้หนูรู้จักเพื่อนใหม่ตั้งหลายคนแน่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบพลางยิ้มแป้น

"มีเรื่องอะไรไม่สบายใจต้องบอกพี่ รู้ไหม" ฉินฮั่นชูเอ่ย

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้า "รู้แล้วน่า!"

"กลับถึงบ้านกินข้าวก่อน แล้วค่อยมาทำการบ้านข้างๆ พี่ มีตรงไหนไม่เข้าใจเดี๋ยวพี่สอน"

ทั้งสองพูดคุยสัพเพเหระกันไปตลอดทางจนกระทั่งกลับถึงบ้าน

ระหว่างที่ฉินฮั่นชูกำลังทำกับข้าว ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เปิดคอมพิวเตอร์คุยกับพ่อแม่ครู่หนึ่ง

"เสี่ยวอวี๋ กินข้าวได้แล้ว" พอทำกับข้าวเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ตะโกนเรียก

ในห้อง ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มให้กล้อง "พวกหนูจะกินข้าวแล้วค่ะ พ่อ บ๊ายบาย"

"บ๊ายบาย" เสียงของฉินต้าหลงดังลอดออกมาจากลำโพง

เมื่อวางสาย ฉินเสี่ยวอวี๋จึงไปล้างมือแล้วมากินข้าว

"พี่ เมื่อไหร่จะพาหนูไปเล่นโรลเลอร์สเกตล่ะ" ขณะกินข้าว ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ถามขึ้น

"วันอาทิตย์จะพาไปเล่น เธอคอยเตือนพี่ด้วยล่ะ พี่มีเรื่องต้องทำเยอะ ถ้าลืมขึ้นมาห้ามโทษพี่นะ" ฉินฮั่นชูเอ่ย

ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้ม "วางใจเถอะ หนูจะเตือนทุกเย็นตอนกินข้าวเลย"

กินข้าวเสร็จ สองพี่น้องก็เดินเข้าห้องไปด้วยกัน

ขณะที่ฉินฮั่นชูพิมพ์นิยาย ฉินเสี่ยวอวี๋ก็นั่งทำการบ้านอยู่ข้างๆ

การสอนเด็กทำการบ้านเป็นเรื่องชวนเหนื่อยใจอย่างยิ่ง

ตอนอยู่เทศมณฑล ฉินฮั่นชูมักจะโดนฉินเสี่ยวอวี๋ป่วนจนแทบคลั่งอยู่บ่อยๆ

ไม้เรียวอันเล็กที่ใช้ตีคนนั่น ก็มีไว้เพื่อคุมฉินเสี่ยวอวี๋ทำการบ้านโดยเฉพาะ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉินฮั่นชูเขียนนิยายจบไปหนึ่งตอน

เขาถอดหูฟังออก หันไปมองฉินเสี่ยวอวี๋แล้วถามว่า "คณิตศาสตร์เสร็จหรือยัง"

ฉินเสี่ยวอวี๋ยื่นสมุดการบ้านคณิตศาสตร์ให้ฉินฮั่นชู "อืม เสร็จแล้ว"

ฉินฮั่นชูเปิดสมุด ตรวจโจทย์คณิตศาสตร์ของฉินเสี่ยวอวี๋อย่างละเอียด

ดูไปได้ไม่นาน สีหน้าของเขาก็เริ่มขรึมลง

เขาเอ่ยขึ้น "นักเรียนเสี่ยวอวี๋ ตรวจดูใหม่อีกรอบซิ ดูว่าผิดไปกี่ข้อ"

"อ้าว!" ฉินเสี่ยวอวี๋รับสมุดกลับไปด้วยท่าทางหงอยๆ

ระหว่างที่ฉินเสี่ยวอวี๋กำลังหาข้อที่ผิด ฉินฮั่นชูก็เปิดตู้เหนียงค้นหาเว็บไซต์ฟังเพลง

เขาคลิกเข้าไปในเว็บหนึ่งชื่อ "เฟินเป่ยหว่าง" แล้วกดฟังแบบสุ่ม

ทันใดนั้น ฉินฮั่นชูก็ชะงักไป

ท่วงทำนองที่ดังมาจากหูฟัง ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

นี่มันแปลกๆ แล้ว!

เพลง ‘งานศพดอกกุหลาบ’ ช่วงเวลานี้ก็มีแล้วเหรอ

ฉินฮั่นชูมองหน้าเว็บ ด้านบนนั้นคือเพลง ‘งานศพดอกกุหลาบ’ จริงๆ ด้วย!

ส่วนผู้แต่งเพลงนี้ ยังคงลงชื่อไว้ว่า วีเออี!

ในความทรงจำของฉินฮั่นชู ดูเหมือนสวี่ซงจะเริ่มดังหลังปี 2010

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะปล่อยเพลงออกมาเร็วขนาดนี้

ฉินฮั่นชูเปิดตู้เหนียง ค้นหาคำว่า สวี่ซง วีเออี

ผลการค้นหาพาเขาไปยังเว็บบอร์ดส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ในบอร์ดนั้น ฉินฮั่นชูเห็นเพลงที่คุ้นเคยมากมาย

แม้กระทั่งเพลง ‘หากเธอเป็นสายลม’ ก็มีอยู่แล้ว

ตอนนี้บอร์ดของวีเออีมีสมาชิกที่ลงทะเบียนแล้วถึงเจ็ดแปดหมื่นคน

ฉินฮั่นชูยังเห็นรูปถ่ายรวมของแฟนเพลงในฮุยโจวที่จัดงานวันเกิดให้สวี่ซงในบอร์ดอีกด้วย

ถึงตอนนี้ เขาจึงเพิ่งรู้ว่าสวี่ซงในเวลานี้เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้ออกอัลบั้มเพลงอย่างเป็นทางการ

ฉินฮั่นชูสมัครสมาชิกบอร์ดวีเออี จากนั้นก็ส่งข้อความส่วนตัวในเว็บไปหาสวี่ซง

หวังว่าสวี่ซงจะเห็นข้อความนี้

พอส่งข้อความเสร็จ ฉินฮั่นชูจึงหันกลับไปมองฉินเสี่ยวอวี๋ "หาเจอหรือยัง"

ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้ามุ่ย ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ไม่เจอ พี่บอกหนูหน่อยไม่ได้เหรอ"

ฉินฮั่นชูดึงสมุดมา ชี้ไปที่โจทย์ข้อหนึ่งแล้วพูดว่า "เติมหน่วยที่เหมาะสมลงในช่องว่าง กระดานดำยาวสี่เมตรอันนี้ถูก แต่ทำไมความสูงของเสี่ยวมิงถึงเป็น 135 มิลลิเมตรล่ะ ไหนบอกพี่ซิว่า 135 มิลลิเมตรมันสูงแค่ไหน"

ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้าบูด "หนูแค่เขียนผิดเฉยๆ หนูก็รู้ว่ามันคือเซนติเมตร"

"สะเพร่าเองแล้วยังมีหน้ามาเถียงอีกเหรอ" ฉินฮั่นชูถาม

ฉินเสี่ยวอวี๋ไม่พูดอะไร เธอหยิบสมุดกลับไปแล้วเอายางลบลบคำตอบที่ผิดออก

ทว่าพอลบคำตอบผิดออกไปแล้ว เธอกลับไม่ยอมจรดดินสอลงไปเสียที

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินฮั่นชูจึงถาม "ทำไมไม่เขียนต่อล่ะ"

"คำว่าหลี ในเซนติเมตรมันเขียนยังไงนะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ถาม

ฉินฮั่นชูปวดหัวตึบขึ้นมาทันที "คำว่าเหา ในมิลลิเมตรมันเขียนยากกว่าหลีในเซนติเมตรตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ คำว่าเหาเธอเขียนได้ แต่คำว่าหลีดันเขียนไม่ได้เนี่ยนะ"

"ทำไมเขียนคำว่าเหาได้แล้วจะต้องเขียนคำว่าหลีได้ด้วยล่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋เถียงกลับ

ฉินฮั่นชูถูกตอกกลับจนพูดไม่ออกไปในทันที

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเขียนตัวอักษรหลีลงบนกระดาษใช้แล้วแผ่นหนึ่ง

"เขียนตัวหนังสือขี้เหร่จัง" ฉินเสี่ยวอวี๋ชำเลืองมองลายมือที่ฉินฮั่นชูเขียนแล้ววิจารณ์

"แน่จริงเธอเขียนให้สวยกว่านี้สิ" ฉินฮั่นชูเริ่มเสียอาการ ลายมือของเขาไม่ได้สวยจริงๆ นั่นแหละ

ฉินเสี่ยวอวี๋ทำหน้าทะเล้นใส่ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาทำการบ้านต่อ

ฉินฮั่นชูคร้านจะต่อปากต่อคำกับเธอ เขาเปิดเว็บเฟินเป่ยหว่างแล้วกดฟังเพลง ‘สวนสาธารณะหมายเลขเจ็ด’ ในยุคแรกๆ ของสวี่ซง!

ขณะฟังเพลง ฉินฮั่นชูก็เริ่มเขียนนิยายตอนใหม่

ตอนนี้เพิ่งเขียนไปได้ครึ่งหนึ่ง เสียงแอปเพนกวินของฉินฮั่นชูก็ดังเตือนขึ้น

เมื่อเปิดดู ปรากฏว่าเป็นวีเออีที่กดขอเพิ่มฉินฮั่นชูเป็นเพื่อน

แม้ชาติก่อนฉินฮั่นชูจะไม่ใช่พวกบ้าดารา แต่เขาก็มีนักร้องที่ชอบอยู่เหมือนกัน

เจย์ โชว์, สวี่ซง, เฉินอี้ซวิ่น เสียงเพลงของพวกเขาอยู่เป็นเพื่อนฉินฮั่นชูมานับวันนับคืนไม่ถ้วน

พอได้เป็นเพื่อนกับนักร้องที่ชอบ ในใจของฉินฮั่นชูก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

"สวัสดีครับคุณสวี่ซง ผมอยากคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณสักหน่อย" ฉินฮั่นชูพิมพ์ส่งไป

"ร่วมมือเรื่องอะไรเหรอครับ" สวี่ซงตอบกลับมา

"ผมอยากขอซื้อเพลงของคุณสักเพลงมาใช้เป็นเพลงเปิดของเว็บเสียวหมี่เจียหยวนน่ะครับ" ฉินฮั่นชูบอก

"ไม่ต้องซื้อหรอกครับ เพลงของผมคุณเอาไปเปิดได้ตามสบายเลย"

สวี่ซงในเวลานี้ยังไม่ใช่นักร้องอาชีพ และไม่ได้ร้องเพลงเพื่อหาเงิน

การที่เสียวหมี่เจียหยวนนำเพลงของเขาไปใช้เป็นเพลงเปิด สำหรับเขานับเป็นโอกาสโปรโมตที่ดีมาก

"คุณเซ็นสัญญากับค่ายไหนหรือยังครับ" ฉินฮั่นชูถาม

"มีสัญญากับเว็บเฟินเป่ยหว่างอยู่ฉบับหนึ่งครับ แต่ผมกำลังขอยกเลิกสัญญาอยู่" สวี่ซงตอบ

ฉินฮั่นชูแปลกใจจึงถามว่า "ทำไมล่ะครับ ยอดคนเข้าเว็บเฟินเป่ยหว่างก็ถือว่าดีมากเลยนี่นา"