ตอนที่ 100 ลอบข้ามเฉินชาง

คุณภาพของหินบนพื้นไม่สม่ำเสมอกัน คาดว่าทั้งหมดนี้คงเป็นของที่กองกำลังชนกลุ่มน้อยยึดมาตามด่านตรวจ หินร้อยกว่าก้อนนี้ฉู่เทียนเสียงใช้เวลาดูเกือบสองชั่วโมง แต่คัดออกมาได้ไม่ถึงสิบก้อน

เขายืนขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วเอ่ยกับชาวพม่าที่นั่งดื่มชาอยู่ด้านข้าง "ผมอยากดูพวกที่ราคาสูงหน่อยครับ"

ชายชาวพม่าพาเขาเดินมาที่หน้าประตูห้องด้านใน ชายคนนั้นหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตู เปิดไฟในห้อง แล้วผายมือเชิญให้ฉู่เทียนเสียงเข้าไป

พอเดินเข้าไปในห้อง ตาของฉู่เทียนเสียงก็เป็นประกาย "ของเก่าเก็บทั้งนั้นเลยนี่ หินแบบนี้สิถึงจะเข้าตา"

ห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง ทั้งสี่ด้านเป็นชั้นวางของสามชั้นที่มีหินวางอยู่เต็ม ส่วนบนพื้นมีก้อนที่ขนาดค่อนข้างใหญ่วางอยู่หลายก้อน ฉู่เทียนเสียงพูดกับชายชาวพม่าคนนั้น "เอากระบอกไฟฉายมาให้ผมอีกอันสิครับ อันนี้ไฟเริ่มอ่อนแล้ว"

ชายชาวพม่าตอบรับแล้วเดินออกไป ไม่นานก็นำไฟฉายมาให้สองกระบอก พร้อมกับฟ็อกกี้ฉีดน้ำอีกหนึ่งอัน

ฉู่เทียนเสียงพูดกับเขาอีก "ผมคงใช้เวลาดูค่อนข้างนาน นายจะอยู่รอตรงนี้ก็ได้ หรือจะออกไปดื่มชาข้างนอกก็ได้นะ"

ชายชาวพม่าไม่นึกสงสัยอะไร หันหลังเดินออกไปทันที

ฉู่เทียนเสียงเริ่มดูหินบนพื้นก่อน มีหินหนักประมาณหนึ่งตันก้อนหนึ่งที่เขาให้ความสนใจเป็นพิเศษ เปลือกทรายเหลือง เม็ดทรายแข็งมาก ผิวเปลือกแน่น บนผิวมีดอกสนเป็นจุดๆ ด้านหนึ่งมีฝ้าดำขึ้นปกคลุมทั้งแถบ เฉพาะหินก้อนนี้ก้อนเดียว ฉู่เทียนเสียงก็ใช้เวลาดูไปชั่วโมงกว่าแล้ว

เขาหยุดคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องมายังจุดที่พวกชาวพม่ากับหลี่เจี๋ยนั่งดื่มชากันอยู่ ชาวพม่าหลายคนรีบลุกขึ้นยืนทันที มีเพียงหลี่เจี๋ยที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า มัวแต่จดจ่อเล่นเกมอยู่อย่างเดียว

ฉู่เทียนเสียงนั่งลง ชายชาวพม่าที่มีอายุหน่อยรีบรินชาให้เขา ฉู่เทียนเสียงจึงเอ่ยขึ้น "คุณชื่ออะไรหรือครับ" ชายชาวพม่าคนนั้นตอบว่า "เสี่ยฉู่ เรียกผมว่าชัยสงก็พอครับ"

"หินไม่เลวเลย ผมอยากคุยเรื่องหินเปลือกทรายเหลืองก้อนที่หนักประมาณตันหนึ่งนั่นก่อน เปิดราคาเท่าไรครับ"

ชัยสงตอบทันทีโดยไม่ลังเล "ก้อนนั้นสี่สิบล้านครับ"

ฉู่เทียนเสียงชี้ไปที่กองหินบนพื้นพลางพูด "ตรงนี้มีก้อนที่ผมเล็งไว้ ในห้องผมเพิ่งดูไปไม่ถึงครึ่ง ก็มีก้อนที่ถูกใจเหมือนกัน ผมมีข้อแม้อย่างเดียว หินพวกนั้นต้องผ่านพิธีการศุลกากร ค่าธรรมเนียมศุลกากรผมออกเอง ถ้าไว้ใจผม เราค่อยคุยเรื่องก้อนหนึ่งตันนั่น ไม่อย่างนั้นผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว"

ชัยสงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูด "ผ่านศุลกากรไม่มีปัญหาครับ แค่พวกเราจะยุ่งยากขึ้นหน่อย คุณน่าจะเอาสักกี่ก้อนครับ"

"ไม่ต่ำกว่ายี่สิบก้อน"

"ก้อนเปลือกทรายเหลืองนั่น ผมให้สามสิบล้านเลยแล้วกัน" ชัยสงพูดอย่างใจป้ำ

"สิบล้านครับ" ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางตอบกลับไป

จากนั้น ฉู่เทียนเสียงก็งัดเคล็ดวิชานิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวประจำตัวออกมา ไม่ว่าชัยสงจะพูดอะไร เขาก็ไม่ปริปากเลยสักคำ

ต่อมา แม้แต่ชายหนุ่มชาวพม่าคนนั้นก็ยังออกโรงช่วยพูด แต่ฉู่เทียนเสียงก็เอาแต่จ้องหน้าชัยสงแล้วส่งยิ้มให้ ตาแทบไม่กะพริบ และไม่ยอมเอ่ยปากเด็ดขาด

ชัยสงรู้สึกหมดปัญญาขึ้นมาทันที ไม่รู้ไปเจอตัวประหลาดแบบนี้มาจากไหน สุดท้ายจึงได้แต่ยอมจำนน "เสี่ยฉู่ หนุ่มแน่นแถมยังเก่งกาจ ชั้นเชิงเจรจาเหนือชั้นจริงๆ เอาเป็นว่าสิบล้านก็สิบล้านครับ"

ฉู่เทียนเสียงหันไปตะโกนใส่หลี่เจี๋ยที่กำลังเล่นมือถืออยู่ "เลิกเล่นได้แล้ว ทำงาน!" ทำเอาหลี่เจี๋ยตกใจจนแทบสะดุ้งตัวลอย

"อะไรนะ พี่เทียนเสียง ให้ทำงานอะไรเหรอ" หลี่เจี๋ยถามแบบมึนๆ

ฉู่เทียนเสียงหันไปถามชัยสง "โอนเงินผ่านธนาคารได้ใช่ไหมครับ ผมไม่มีเงินสดเยอะขนาดนั้นหรอกนะ"

ชัยสงพยักหน้ารับ

ฉู่เทียนเสียงหันไปสั่งความกับทุกคน "ชัยสง คุณเอาหินไปส่งที่บริษัทผม แล้วค่อยไปโอนเงินที่ธนาคารกับฝ่ายบัญชีของผม โต้วโต้ว นายตามกลับไปด้วย เอาหินวางไว้ในลาน จากนั้นให้จางลี่ไปโอนเงินที่ธนาคาร สิบล้าน จำได้ไหม" หลี่เจี๋ยพยักหน้ารับ

หลังจากนั้นเขาก็พูดต่อ "ที่นี่พวกนายมีอะไรกินบ้างไหม ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว ขอก๋วยเตี๋ยวสักชามเร็ว กินเสร็จผมยังต้องดูหินต่ออีก"

ชัยสงดีใจยกใหญ่ รีบสั่งให้ลูกน้องออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยวทันที หลี่เจี๋ยรีบตะโกนตามหลัง "ผมเอาด้วย สองชามนะ!"

ฝ่ายชาวพม่ามีทั้งรถโฟล์กลิฟต์และรถบรรทุกของตัวเองอยู่แล้ว เพื่อความสะดวกตอนขนถ่ายของ จึงยกรถโฟล์กลิฟต์ขึ้นรถบรรทุกไปพร้อมกับหินเลย

ฉู่เทียนเสียงซดก๋วยเตี๋ยวจนเกลี้ยงชามอย่างรวดเร็ว แล้วรีบกลับไปดูหินต่อทันที

หินในห้องมีไม่ถึงหนึ่งร้อยก้อน ด้วยสายตาเฉียบคมระดับฉู่เทียนเสียง ยังคัดออกมาได้ตั้งยี่สิบกว่าก้อน เขาพึมพำกับตัวเองว่า "ของเก่าเก็บนี่มันดีจริง ๆ"

เขาเรียกชัยสงกับชาวพม่าอีกสองสามคนเข้ามาในห้อง ชี้หินที่ตัวเองคัดไว้ ให้พวกเขายกออกไปเรียงข้างนอก รอจนตกลงราคากันได้แล้ว เขาจะได้ถ่ายรูปบันทึกไว้เป็นหลักฐาน

หินถูกวางเรียงสองแถวเต็ม ๆ นับได้ยี่สิบสามก้อน รวมกับแปดก้อนข้างนอก เป็นสามสิบเอ็ดก้อนพอดี

ชัยสงดีใจจนแทบคลั่ง ช่วงนี้ทางองค์กรกำลังขาดแคลนเงินทุน บีบให้เขาต้องหาเงินให้ได้สามสิบล้านภายในหนึ่งเดือน ถ้าขายหินพวกนี้ได้หมดจริง ๆ อย่าว่าแต่สามสิบล้านเลย ได้เกินมาอีกตั้งกี่เท่า

ฉู่เทียนเสียงมองชัยสง เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เขาเสนอราคา ชัยสงรีบสั่งให้คนเอาสมุดบัญชีออกมา ทั้งกลุ่มเริ่มคำนวณต้นทุนตามรายการหิน และปรึกษากันด้วยภาษาพม่าเสียงเบา

ฉู่เทียนเสียงนั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังพวกเขาพึมพำภาษาพม่ากันงึมงำ

ครู่หนึ่งต่อมา ชัยสงก็เงยหน้าขึ้นพูดกับฉู่เทียนเสียง "เสี่ยฉู่ หินสามสิบเอ็ดก้อน ทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบล้านครับ"

ฉู่เทียนเสียงแสร้งทำเป็นคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ผมจะเปิดราคาเดียว ถ้าคุณรับได้ก็ขาย ถ้ารับไม่ได้ผมก็ไม่ต่อเพิ่มแล้วนะ"

เขาบอกว่า "หกสิบเก้าล้าน"

ชัยสงไม่ได้เอ่ยปาก ชาวพม่าที่อยู่ข้าง ๆ รีบยื่นเครื่องคิดเลขให้เขาดู ชัยสงรับเครื่องคิดเลขมากดไปสองสามที พอเห็นผลลัพธ์ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองฉู่เทียนเสียงด้วยความกังขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "เสี่ยฉู่ ตกลงครับ"

เรื่องหลังจากนั้นก็ง่ายขึ้น หลี่เจี๋ยถ่ายรูปทำหลักฐาน ส่วนชัยสงต้องลอบขนหินกลับไปพม่าก่อน แล้วค่อยนำผ่านด่านศุลกากรเข้ามาในประเทศอย่างถูกกฎหมาย ซึ่งจะเพิ่มต้นทุนไปอีกก้อนโต แต่โชคดีที่ฉู่เทียนเสียงรับปากว่าจะออกค่าใช้จ่ายส่วนนี้ให้

ฉู่เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยขับรถกลับบริษัท จู่ ๆ ฉู่เทียนเสียงก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างอดไม่อยู่ หลี่เจี๋ยรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก "พี่เทียนเสียงผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย อยู่ดี ๆ หัวเราะอะไรขึ้นมา"

ฉู่เทียนเสียงเรียนวิชากับอาจารย์มาตั้งแต่เด็ก อาจารย์เป็นชาวพม่า ภาษาพม่าสำหรับฉู่เทียนเสียงจึงคล่องแคล่วราวกับภาษาแม่

ตอนที่ชาวพม่าพวกนั้นปรึกษาราคากันไม่ได้หลบเขาเลย เขาจึงได้ยินราคาต้นทุนของหินทั้งหมด เขาเลยเหลือผลกำไรไว้ให้ฝ่ายพม่าแค่สิบเปอร์เซ็นต์ มิน่าเล่าชัยสงถึงมองฉู่เทียนเสียงด้วยสายตาแปลก ๆ ก็ราคามันกดพอดีเป๊ะขนาดนั้น

ต่อให้บวกค่าผ่านด่านเข้าไปด้วย คราวนี้ฉู่เทียนเสียงก็ได้กำไรมหาศาลอยู่ดี

พอกลับถึงบริษัทก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ถานฮุยโทรเข้ามาบอกว่าหินส่งไปถึงต้าถงในมณฑลจิ้นแล้ว อยากรู้ว่าฉู่เทียนเสียงจะไปถึงได้เมื่อไร

ฉู่เทียนเสียงคิดสะสางเรื่องทางนี้ วางแผนว่ามะรืนนี้จะไปเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยเดินทางไปต้าถง เขาจึงพูดกับถานฮุยว่า "อาถานครับ ทางนี้ผมเพิ่งซื้อหินหนักหนึ่งตันมาอีกก้อน พรุ่งนี้ผมจะส่งไปต้าถงด้วยเลยนะครับ" ถานฮุยตอบตกลงด้วยความยินดี

ฉู่เทียนเสียงบอกกับจางลี่และหลี่เจี๋ยว่า "หลังจากผมไปแล้ว ถ้าหินของพวกพม่าส่งมาถึง โต้วโต้ว นายตรวจเช็กกับรูปถ่ายให้ตรงทุกก้อน แล้วค่อยรับเข้าคลัง ส่วนจางลี่ค่อยโอนเงินนะ"

ทั้งสองคนพยักหน้ารับคำ