ตอนที่ 99 พบชัยสงครั้งแรก

ลู่เหลียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น ก่อนจะเอ่ยว่า "ทางนั้นพาเซียนดูหินมาสองคน ทั้งคู่เป็นคนพม่า มีคนหนึ่งอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว เก่งกาจมาก หินมีทั้งหมดสิบก้อน ให้เลือกคนละสี่ก้อน เราสองฝ่ายเลือกตรงกันไปสามก้อน"

"ผมแพ้ก็ตรงก้อนสุดท้ายนี่แหละ ก้อนของผมผ่าออกมาเป็นเนื้อน้ำแข็งลายลอยสีคราม ส่วนของเขาผ่าออกมาเป็นเนื้อน้ำแข็งลายลอยเขียว ก้อนที่เขาเลือกเป็นเปลือกทรายเหลือง ผมเองก็ดูอย่างละเอียดแล้ว มันแทบไม่มีทางออกลายลอยเขียวได้เลย คนพม่าคนนั้นดูออกได้ยังไงกันนะ" ลู่เหลียงจมเข้าสู่ห้วงความคิด จนถึงตอนนี้เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้

ฉู่เทียนเสียงเอ่ยถาม "พี่ลู่ ถึงจะแพ้พนัน แต่พี่ก็ไม่น่าจะต้องระเห็จมาเปิดร้านฟาสต์ฟู้ดที่เมืองเถิงชงนี่เลยนี่ครับ ร้านพนันหินใหญ่ขนาดนั้น เงินทุนหมุนเวียนอย่างน้อยก็น่าจะมีหลายสิบล้าน"

"มีอยู่สองสิบกว่าล้าน แต่ผมแบ่งให้พนักงานทุกคนไปหมดแล้ว ตัวผมเก็บไว้แค่สองล้าน คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่ผมพามาเมืองรุ่ยหนิงทั้งนั้น ในเมื่อผมเล่นจนเงินก้นถุงที่ใช้หาข้าวกินของพวกเขาหมดเกลี้ยง แบ่งเงินก้อนนี้ให้ไป ในใจผมค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย"

"ร้านนี้ผมก็ไม่ได้กะว่าจะทำไปตลอดหรอก สักปีหรืออย่างมากก็สองปี ผมก็ต้องกลับเข้าวงการพนันหินอยู่ดี ช่วงเวลานี้ผมแค่อยากตกตะกอนความคิดทบทวนตัวเอง ตอนนั้นตัวผมทรนงตนเกินไปหน่อย ถ้าผมรอบคอบกว่านี้สักนิด แผนการนี้ดำเนินไปแค่ครึ่งเดียวผมก็ควรจะดูออกแล้ว"

ฉู่เทียนเสียงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค ฉู่เทียนเสียงจึงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "พี่ลู่ ขอถามเป็นความรู้หน่อยครับ บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แบบไหนที่มีอนาคตค่อนข้างดีหรือครับ"

"พวกวัสดุใหม่ กระบวนการผลิตใหม่ เวเฟอร์อิเล็กทรอนิกส์ แนวคิดเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต อะไรพวกนี้ แล้วก็มีบางบริษัทในกระดานไชน่าเน็กซ์ของตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นที่กำลังเติบโตได้ดีมาก"

"พี่ลู่เป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ ครับ" ฉู่เทียนเสียงเอ่ยชม

ลู่เหลียงหัวเราะแล้วกล่าวว่า "เทียนเสียง ผมทำงานในบริษัทจดทะเบียนมาตั้งสิบปี หน้าที่หลักที่รับผิดชอบก็คือเรื่องการเงิน เรื่องแค่นี้ถ้าไม่รู้ก็คงบกพร่องต่อหน้าที่เกินไปแล้วล่ะ"

ทั้งสามคนเอ่ยลา ก่อนจะจากกัน ลู่เหลียงพูดเตือนฉู่เทียนเสียงว่า "อยู่ที่รุ่ยหนิงปกติให้ระวังตัวไว้หน่อยนะ เฉียวหลินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกทหารชนกลุ่มน้อยบนดอยของพม่า อย่าได้ไปมีเรื่องขัดแย้งด้วยเด็ดขาด"

ระหว่างทางกลับเมืองรุ่ยหนิง ฉู่เทียนเสียงไม่พูดไม่จาเลยแม้แต่คำเดียว จางลี่กับหลี่เจี๋ยเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา ทั้งสองก็ไม่กล้าปริปากพูด แม้แต่เสียงเพลงก็ยังไม่กล้าเปิด

แผนการของเฉียวหลินไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ขอแค่ใช้สมองคิดสักนิดก็มองทะลุได้ง่ายๆ อย่าว่าแต่คนสองคนที่ไม่ถูกชะตากันเหมือนน้ำกับไฟเลย ต่อให้เป็นพี่น้องแท้ๆ เจอการแย่งลูกค้ากันแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ อีกฝ่ายก็ต้องโมโหจนต้องมาเคลียร์กันทันทีอยู่แล้ว ลู่เหลียงกำลังรุ่งโรจน์เกินไป ความระแวดระวังจึงลดลงฮวบฮาบ ไม่ทันเฉลียวใจเลยสักนิดว่านี่คือ 'หลุมพราง'

เฉียวหลินอาศัยอิทธิพลของนายกสมาคมเฉียววางกล้ามไม่เห็นหัวใครในเมืองรุ่ยหนิงจริงๆ ตั้งแต่สมัยที่ฉู่เทียนเสียงยังเป็นลูกจ้างทำงานอยู่กับเสี่ยเซวี่ย เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเฉียวหลินมานับไม่ถ้วนแล้ว

ลู่เหลียงเป็นคนใช้ได้เลย สุดท้ายยังยอมแบ่งเงินยี่สิบกว่าล้านให้ลูกน้อง ยอมเดินออกมาตัวเปล่า ต้องใช้ความกล้าหาญมากขนาดไหนกัน

"ภายนอกดูรุ่งโรจน์สง่างาม แต่แท้จริงแล้วกลับเต็มไปด้วยขวากหนาม" ฉู่เทียนเสียงเปรยขึ้นมาเบาๆ

หลี่เจี๋ยฟังไม่ถนัด จึงถามออกไปตามสัญชาตญาณ "พี่เทียนเสียง เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ" นั่งเงียบมาตั้งนานไม่ได้พูดอะไรเลย อึดอัดจะตายอยู่แล้ว

"เปิดเพลงหน่อยเถอะ" ฉู่เทียนเสียงพูดพลางถอนหายใจออกมา

การเดินทางราบรื่นปลอดภัย พอถึงช่วงพลบค่ำ ทั้งสามคนก็กลับมาถึงบริษัท

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ค่ำคืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่เทียนเสียงโทรศัพท์หาบรรดาลุงๆ แจ้งผลลัพธ์จากการเดินทางไปเมืองเถิงชงให้ทราบ และเล่ากระบวนการรับซื้อหินดิบที่เมืองเถิงชงอย่างละเอียดว่ามีประสิทธิภาพสูง สามารถกวาดของดีมาได้มากมายในคราวเดียว เขาจึงอยากลองทำแบบนี้ที่เมืองรุ่ยหนิงดูบ้าง

ไต้ตงกับเฉินเจิ้งเซิงไม่มีความเห็นคัดค้าน แต่ถานฮุยรู้สึกกังวลอยู่บ้างว่ามันจะโจ่งแจ้งเอิกเกริกเกินไปหรือไม่

ฉู่เทียนเสียงกำลังรอให้หินเฮยอูซาขนาดหนึ่งตันส่งมาถึง เพื่อจะได้เดินทางไปมณฑลจิ้นเสียที เนื่องจากส่งผ่านระบบขนส่งสินค้า จึงค่อนข้างล่าช้าไปบ้าง

สินค้าจากเมืองเถิงชงส่งมาถึงแล้ว ฉู่เทียนเสียงนำหินทั้งหมดไปฝากไว้ที่ร้านของเถียนเกา ส่วนตัวเขาเองก็เริ่มออกตระเวนตามล่าขุมทรัพย์อีกครั้ง ทว่าหนนี้ดวงของเขากลับไม่ได้ดีขนาดนั้น เดินดูอยู่หลายวันติดกัน ได้หินดิบกลับมาเพียงแค่สี่ห้าก้อนเท่านั้น

จางลี่พิมพ์แผนงานบริษัทที่เขาเขียนลงคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว ทั้งยังส่งอีเมลไปให้คนทางเมืองหลวง ฉู่เทียนเสียงเริ่มหัดใช้คอมพิวเตอร์ และตรวจดูระดับการคัดลายมือของหลี่เจี๋ย ก็ไม่เลวทีเดียว จางลี่ทำหน้าที่เป็นครูได้มีฝีมือ อย่างน้อยตอนนี้ตัวอักษรที่หลี่เจี๋ยเขียนทีละขีดทีละเส้นก็พอดูได้แล้ว

เรื่องที่มีความสุขที่สุดในแต่ละวันของฉู่เทียนเสียงก็คือการโทรศัพท์คุยกับเจิงจิ้งตอนสองทุ่ม นี่เป็นสิ่งที่ทั้งสองนัดหมายกันไว้ ทางโน้นเรียนยุ่ง ทางนี้ทำงานไม่เป็นเวลา ปกติถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาได้ตลอด แต่เวลานัดตอนค่ำนั้นมั่นคงไม่เคยขาด ความรู้สึกของคนทั้งสองค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ แม้จะอยู่ห่างกันพันลี้ แต่ความรู้สึกผูกพันอันเปี่ยมล้นกลับเอ่อท้นหัวใจ

เช้าวันนี้ ฉู่เทียนเสียง จางลี่ และหลี่เจี๋ยนั่งดื่มชาคุยกันอยู่ในลานบ้าน ชายชาวพม่าสองคนเดินเข้ามาจากประตูด้านนอก สวมโสร่งแบบดั้งเดิมของพวกเขา คนพม่าผิวค่อนข้างคล้ำ คนในประเทศจึงยากที่จะดูอายุของพวกเขาออก

ฉู่เทียนเสียงลุกขึ้นทักทายพวกเขา และเชื้อเชิญให้นั่งลง

ชายชาวพม่าที่อายุมากกว่ากล่าวว่า "ผมมีหินอยู่ชุดหนึ่ง อยากจะขาย ไม่ทราบว่าเสี่ยฉู่สนใจไหมครับ"

ฉู่เทียนเสียงถามว่า "หินอยู่ที่ไหน คุณภาพเป็นยังไงบ้างครับ"

ชายชาวพม่าคนนั้นกล่าวว่า "หินอยู่ที่หมู่บ้านพ่าเซ่อ มีอยู่ร้อยกว่าก้อน ก้อนเล็กสุดก็หนักหลายสิบกิโลกรัม สภาพดีมาก อยากจะปล่อยออกไปทีละเยอะๆ ได้ยินว่าเสี่ยฉู่มีกำลังเงินพอ ก็เลยลองแวะมาสอบถามดูครับ"

ชายชาวพม่าคนนั้นลดเสียงลงกระซิบกับฉู่เทียนเสียงว่า "คล้ายๆ กับสามก้อนที่ส่งมาคราวก่อนนั่นแหละครับ"

ฉู่เทียนเสียงชะงักไป เข้าใจทันทีว่าคนพวกนี้ทำงานอะไร

กองกำลังติดอาวุธบนเขา องค์กรปกครองตนเองทางตอนเหนือของพม่า

องค์กรปกครองตนเองเหล่านี้ล้วนประกอบขึ้นจากชนกลุ่มน้อยกลุ่มเดียว มีอยู่ราวสิบกว่ากลุ่ม กลุ่มเล็กมีคนไม่กี่หมื่นคน กลุ่มใหญ่มีหลายแสนคน มีการปกครองตนเองในระดับสูง มีกองทัพเป็นของตัวเอง สู้รบกันตลอดทั้งปี คนภายนอกเรียกว่ากองกำลังติดอาวุธบนเขา

แหล่งรายได้หลักของพวกเขาก็คือการขายทรัพยากรในท้องถิ่น หินหยก ไม้ และแร่โลหะ เป็นต้น

ฉู่เทียนเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ไปดูก็ได้ครับ แต่ผมไม่รับปากว่าจะซื้อนะ"

"งั้นพวกเราไปกันตอนนี้เลยได้ไหมครับ" ชายชาวพม่าถาม

ฉู่เทียนเสียงพูดกับหลี่เจี๋ยว่า "นายไปด้วยกันกับฉัน ไปเอารถมา" พูดพลางลุกขึ้นยืน

หมู่บ้านพ่าเซ่อเป็นหมู่บ้านเล็กๆ แถบชานเมืองทางเหนือของเมืองรุ่ยหนิง อยู่ใกล้กับทางหลวงสายหลัก การคมนาคมสะดวกสบาย

คนกลุ่มหนึ่งมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งในหมู่บ้าน ทุกคนลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าประตูไป ในบ้านมีคนไม่มาก แต่ไม่มีผู้หญิงเลย มีแต่ชายฉกรรจ์วัยหนุ่ม พวกเขาเดินตัดผ่านห้องโถงตรงไปยังด้านหลัง เดินผ่านห้องติดต่อกันหลายห้อง กระทั่งมาถึงอาคารที่คล้ายโรงงานแห่งหนึ่งทางด้านหลัง

เห็นเพียงหินวางเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น รอบๆ ยังมีกระสอบสานวางซ้อนกันอยู่อีกไม่น้อย ดูท่าทางแล้วน่าจะบรรจุหินดิบหยกก้อนเล็กเอาไว้

ชายชาวพม่าที่อายุมากกว่ากล่าวว่า "เสี่ยฉู่ ก็กองที่อยู่บนพื้นพวกนี้แหละครับ ในห้องตรงนั้นยังมีพวกราคาแพงอยู่อีก เชิญท่านดูได้ตามสบาย ชอบก้อนไหนเราคุยกันได้หมดครับ"

ฉู่เทียนเสียงขานรับคำหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือดูหิน

เขารู้ว่าที่นี่น่าจะเป็นลานเก็บของแห่งหนึ่งของกองกำลังติดอาวุธบนเขา ลานสินค้าแบบนี้นอกจากที่นี่แล้วพวกเขายังมีอีกไม่สิบก็แปดแห่ง กระจายอยู่ตามสถานที่ต่างๆ เพราะว่าลักลอบนำเข้ามา หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงกวาดล้างอย่างเข้มงวดมาก หากคุณขนเข้ามาสักก้อนสองก้อนคงไม่มีใครสนใจ แต่ถ้าลักลอบนำเข้ามาเป็นล็อตใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าพวกเราเป็นแค่หุ่นไล่กาหรือไง?