ตอนที่ 98 กลลวงพนันหิน

เขาสาวเท้าเร็วขึ้นสองสามก้าว เดินมาหยุดตรงหน้าลู่เหลียงแล้วเอ่ยทัก "พี่ลู่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ได้ครับ"

ลู่เหลียงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นฉู่เทียนเสียง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม "เทียนเสียง นายมาเถิงชงได้ยังไงกัน" จากนั้นก็พูดต่อว่า "รีบเข้ามาข้างในก่อน ร้านนี้ฉันเปิดเอง นานทีปีหนถึงจะได้เจอเพื่อนเก่าที่นี่"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านอาหารจานด่วน จังหวะนั้นหลี่เจี๋ยก็วิ่งตามเข้ามาพอดี ฉู่เทียนเสียงจึงบอกกับลู่เหลียง "นี่เพื่อนร่วมงานผมครับ"

ทั้งสามคนนั่งลง ลู่เหลียงถามขึ้น "เทียนเสียง ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม" เวลานี้ก็เกือบจะบ่ายสองโมงแล้ว

ฉู่เทียนเสียงเพิ่งคิดจะปฏิเสธ ท้องของหลี่เจี๋ยก็ดันส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาประจวบเหมาะ ทำเอาฉู่เทียนเสียงนึกเคือง ได้แต่พูดว่า "มาถึงร้านพี่ลู่แล้ว ผมคงไม่เกรงใจล่ะนะ" เขาหันไปบอกหลี่เจี๋ย "ไปขับรถมาจอดตรงนี้" หลี่เจี๋ยขานรับคำหนึ่งแล้วเดินออกไป

ฉู่เทียนเสียงถามลู่เหลียง "พี่ลู่ ตอนเกิดเรื่องนั้นขึ้นผมไปทำงานต่างถิ่นพอดี พอกลับมาถึงได้ยินว่าพี่แพ้พนัน เลยแวะไปดูที่ร้านพี่มา รองประธานแซ่อะไรสักอย่างของพี่ยังอยู่ที่นั่นเลย"

ลู่เหลียงยิ้มพลางกล่าว "คนเรามีความคิดต่างกัน ยังไงก็ต้องหาข้าวกินนั่นแหละ" ลู่เหลียงมองเรื่องนี้ได้อย่างปล่อยวาง

ฉู่เทียนเสียงถามต่อ "พี่ลู่ ทำไมถึงแพ้ได้ล่ะครับ ถ้าสะดวก พี่พอจะเล่าให้ผมฟังได้ไหม แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ"

ลู่เหลียงยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า "ไม่มีอะไรที่เล่าไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันสงสัยว่าตัวเองจะโดนเฉียวหลินวางกับดักเข้าให้แล้ว"

"อะไรนะครับ" ฉู่เทียนเสียงตกใจไม่น้อย เขาเห็นหลี่เจี๋ยกับจางลี่ถือชามหมีเซี่ยนกันมาคนละชามเตรียมจะมานั่งร่วมโต๊ะ จึงพูดขึ้นว่า "พวกนายสองคนไปนั่งกินตรงนู้นเถอะ ฉันมีธุระจะคุยกับเสี่ยลู่"

หลี่เจี๋ยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เถ้าแก่ร้านอาหารจานด่วนก็ถูกเรียกว่า 'เสี่ย' ได้ด้วย แต่ก็ยังยอมล่าถอยออกไปห่าง ๆ แต่โดยดี

ลู่เหลียงพูดว่า "ตอนแรกฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน พอดวลแพ้แล้วย้ายมาเถิงชง วัน ๆ ไม่มีอะไรทำ ฉันก็นั่งทบทวนทุกรายละเอียดของเรื่องนั้นซ้ำไปซ้ำมา ถึงรู้สึกว่ามีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นพิลึกเกินไป"

"พอเรื่องจบลง คนที่ลวนลามพนักงานหญิงของฉันก็หายตัวไป มีข่าวลือว่าหมอนั่นลาออกไปเอง บ้างก็ว่าถูกไล่ออก เขาก่อเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดนั้น แย่งลูกค้าคนสำคัญที่สุดของบริษัทให้คนอื่นคาตา ถ้าเฉียวหลินไม่รีบไล่เขาออกทันทีจะรออะไรอยู่ ไม่สั่งให้ชดใช้ค่าเสียหายก็ถือว่าปรานีมากแล้ว ทำไมต้องรอให้เรื่องทุกอย่างจบลงก่อนด้วย"

ฉู่เทียนเสียงครุ่นคิด เรื่องนี้ยังเป็นแค่การคาดเดา ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้

ลู่เหลียงพูดต่อ "ตามหลักแล้วเวลาบริษัทมีลูกค้าสำคัญมา อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นระดับผู้บริหารคอยประกบ หรือแม้แต่เจ้าของบริษัทเองก็ยังต้องออกหน้าคอยดูแลใกล้ชิด ทำไมเฉียวหลินถึงได้วางใจส่งแค่พนักงานขายธรรมดาคนหนึ่งตามไปดูแลล่ะ"

ความสงสัยของฉู่เทียนเสียงเริ่มทวีขึ้น ในรุ่ยหนิง ลูกค้าคนสำคัญคือกำลังขับเคลื่อนหลัก ลูกค้าที่มาจากแผ่นดินใหญ่ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบินก็ต้องไม่คลาดสายตา ทุกวันต้องคอยดูแลปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด มิฉะนั้นอาจถูกคนอื่นแย่งชิงไปได้ง่าย ๆ นี่คือแนวทางปฏิบัติที่ธรรมดาที่สุด

เรื่องนี้มีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ เฉียวหลินไม่ใช่คนสะเพร่าขนาดนั้น

"อีกอย่าง ตามที่พนักงานหญิงของฉันเล่า เธอรู้จักกับพนักงานคนนั้นของอีกฝ่ายมาก่อน ตอนอยู่ที่ตลาดเจี่ยเกา หมอนั่นเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายเธอก่อนเอง แถมระหว่างทางยังมีธุระขอตัวผละไปครู่หนึ่ง ถึงเปิดโอกาสให้เด็กผู้หญิงคนนั้นพาลูกค้ากลับมาที่บริษัทของฉันได้"

'มีพิรุธ แต่ก็ยังพิสูจน์อะไรชัดเจนไม่ได้' ฉู่เทียนเสียงคิดในใจ

"ลูกค้าคนนั้นเป็นเจ้าของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์จากจินเหมิน นิสัยใจกว้างเปิดเผย ทุ่มเงินกับฉันไปสิบล้านตลอดสามวันเต็มที่ฉันคอยดูแล แต่เฉียวหลินกลับนิ่งเฉยไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย จุดนี้แหละที่น่าสงสัยที่สุด ตามความสัมพันธ์แบบขมิ้นกับปูนระหว่างฉันกับเฉียวหลิน ทันทีที่เขารู้ว่าลูกค้าถูกฉันแย่งไป ปฏิกิริยาปกติคือต้องบุกมาเอาเรื่องถึงที่ทันที พูดตามตรง ต่อให้เขาพาคนมาซ้อมฉัน ฉันก็ยังเถียงไม่ขึ้นเลย"

ฉู่เทียนเสียงขมวดคิ้ว จุดนี้มีปัญหาอย่างเห็นได้ชัด เฉียวหลินไม่ใช่คนที่ยอมกล้ำกลืนความพ่ายแพ้แน่นอน แต่เป็นพวกคิดเล็กคิดน้อย คิดบัญชีแค้นทุกเม็ด ดูจากวิธีที่เขาจัดการกับลู่เหลียงในเวลาต่อมาก็บ่งบอกได้ชัดเจนแล้ว

"พอลูกค้าเพิ่งไป เฉียวหลินก็มาถึงหน้าประตูทันที เขาถามฉันว่าจะเอายังไง ฉันเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ฉันผิด เลยบอกว่าจะยกกำไรทั้งหมดของรอบนี้ให้เขา แล้วจะชดเชยให้อีกก้อน แต่เขาปฏิเสธทันควัน ข้อเสนอที่เขายื่นมามีแค่ปิดร้านกับดวลเดิมพัน"

ฉู่เทียนเสียงไม่ได้พูดอะไร ร่องรอยหลายอย่างชี้ชัดว่าเหมือนเป็นการจัดฉากจริง ๆ สองปีมานี้ เศรษฐกิจในประเทศดีมาก ผู้คนมีเงินในมือ กระแสความนิยมหยกพุ่งสูง แต่ก็บ่มเพาะคนกลุ่มหนึ่งที่หากินกับการจัดฉากต้มตุ๋นเงินทองและสิ่งของจนร่ำรวย รวมไปถึงเถ้าแก่ค้าหยกเดิมหลายคนที่พอหาเงินไม่ได้หรือรู้สึกว่าได้น้อยเกินไป ก็จะเริ่มคิดหาทางโกง

หลายปีมานี้ มีกลโกงหนึ่งที่โด่งดังที่สุด เรื่องมีอยู่ว่า มีคนไม่กี่คนปลอมตัวเป็นเสี่ยใหญ่มาซื้อหินที่รุ่ยหนิงอยู่บ่อยครั้ง กินดื่มสังสรรค์กับเถ้าแก่หยกในรุ่ยหนิงหลายคนอย่างสนิทสนมกลมเกลียวเป็นที่สุด

จู่ ๆ วันหนึ่ง คนพวกนั้นก็โทรหาเถ้าแก่หยก บอกว่าต้องการซื้อหิน ขอแบบคุณภาพดี และขอให้หอบของมูลค่าไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านไปส่งที่แผ่นดินใหญ่สักแห่ง ด้วยความที่การนำของจากรุ่ยหนิงไปส่งในแผ่นดินใหญ่เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เถ้าแก่หยกจึงไม่คิดระแวง หอบของบินตรงไปยังที่นั่น ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน แก๊งต้มตุ๋นก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี เอารถตู้อเนกประสงค์มารับทุกคนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางลากอีกหลายใบที่พวกเขาขนมา ในกระเป๋าเหล่านั้นคือหินมูลค่าห้าสิบล้าน

รถแล่นไปถึงภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง แก๊งต้มตุ๋นชวนให้ทุกคนเข้าไปกินข้าว พวกเขาคิดจะเอากระเป๋าเข้าไปด้วย แต่คนพวกนั้นบอกว่าทิ้งกระเป๋าไว้บนรถไม่เป็นไรหรอก ภัตตาคารมีกล้องวงจรปิด ไม่หายแน่นอน ประกอบกับกระเป๋าหนักอึ้งจริง ๆ ทั้งหมดจึงยอมเดินตัวเปล่าเข้าไป

พอกินข้าวเสร็จเดินออกมาดู ปรากฏว่ารถหายไปแล้ว พอไปเช็กกล้องวงจรปิด ก็ดันจอดตรงมุมอับสายตาพอดี จะแจ้งความ ตำรวจก็จนปัญญาที่จะสืบคดีไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ ทั้งที่รู้เต็มอกว่าถูกหลอกแต่กลับไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย ฝ่ายคนต้มตุ๋นยังตีหน้าเศร้าทำเป็นตัดพ้อ บอกว่ารถตู้หรูที่เพิ่งถอยมาใหม่ของตัวเองก็พลอยหายไปด้วย

ผ่านไปหลายปี คดีนั้นก็ยังปิดไม่ลง

ฉู่เทียนเสียงเริ่มเชื่อคำพูดของลู่เหลียงขึ้นมาบ้างแล้ว เขามองลู่เหลียงพลางพูดว่า "พี่ลู่ พูดต่อสิครับ"

ลู่เหลียงเล่าต่อ "เดิมทีฉันทำงานสายการเงินในบริษัทจดทะเบียนแห่งหนึ่ง เคยแวะมารุ่ยหนิงเป็นครั้งคราวแล้วก็ตกหลุมรักการพนันหินเข้า อาจเป็นเพราะมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิด สายตาในการดูหินของฉันถึงแม่นยำมาก ต่อให้ราคาไม่พุ่ง ก็แทบไม่เคยเจ๊งจนจมดินเลยสักครั้ง"

"พอคิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าสู้มาทำตรงนี้ดีกว่า เลยพาคนในทีมเดิมย้ายมาลุยด้วยกันหมด พวกเขาก็เต็มใจตามฉันมา ตลอดสามปี ทุกคนต่างฟันเงินก้อนโตกันถ้วนหน้า แต่พอเงินเยอะขึ้น ใจคนก็เปลี่ยน แต่ละคนเริ่มคิดว่าตัวเองเก่งกาจ ภายในองค์กรเริ่มระส่ำระสาย แล้วสุดท้ายก็เกิดเรื่องใหญ่เรื่องนี้ขึ้นมา"

"เฉียวหลินคงรู้ดีว่าฉันไม่มีทางยอมปิดร้านแน่ ลูกน้องในร้านก็ไม่มีทางยอม เพราะมันทำเงินได้มหาศาล ซึ่งเป็นตัวเลขที่พวกเราตอนอยู่บริษัทจดทะเบียนไม่อาจจินตนาการได้เลย"

"คงเป็นเพราะเฉียวหลินรู้ว่าฉันมั่นใจในฝีมือการพนันหินของตัวเองมาก เขาถึงจงใจล่อให้ฉันเดินเข้าสู่การดวลเดิมพันหิน แล้วผลก็คือฉันติดกับเขาเต็มเปา"

ตอนนี้ฉู่เทียนเสียงปักใจเชื่อไปเกือบหมดแล้วว่านี่คือแผนการที่จัดฉากไว้ เขาจึงเอ่ยถาม "แล้วการดวลเดิมพันแพ้ได้ยังไงครับ"