ตอนที่ 97 พบลู่เหลียงอีกครั้ง

ฉู่เทียนเสียงเอ่ยขึ้น "พี่จวง ขนหินกลับไปที่เมืองเถิงชงก่อนเถอะครับ ผมยังต้องดูให้ละเอียดอีกที วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี บางจุดเลยยังดูได้ไม่แน่ใจนัก"

จวงเซิ่งตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น รีบโทรศัพท์จัดแจงหารถโฟล์กลิฟต์และรถบรรทุกทันที

หลังจากร่ำลาสองสามีภรรยาพี่เตาแล้ว หินก็ถูกขนกลับมายังเมืองเถิงชง นำมาวางไว้ในร้านอันว่างเปล่าของจวงเซิ่ง หินชุดที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ล้วนส่งไปยังเมืองรุ่ยหนิงหมดแล้ว

หลังมื้อเย็น กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้จวงเซิ่งยอมกลับไปได้ก็เปลืองแรงไปไม่น้อย ฉู่เทียนเสียงอยู่ดูหินในร้านคนเดียว โดยมีพนักงานร้านสองคนคอยอยู่เป็นเพื่อน ส่วนจางลี่ก็บังคับให้หลี่เจี๋ยไปเดินห้างเป็นเพื่อนเธอ

ในห้องไม่มีหน้าต่าง ทั้งยังไม่ได้เปิดไฟ ฉู่เทียนเสียงยืนอยู่ข้างก้อนหิน วางสองมือทาบลงไป ค่อย ๆ ลูบไล้อย่างเชื่องช้า บางจังหวะก็ใช้เล็บสะกิดเม็ดทรายเบา ๆ ในหัวแยกแยะข้อมูลที่ส่งผ่านมายังมือซ้ายขวาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งความแข็ง ความเหนียว อุณหภูมิ ความหนาแน่นของเม็ดทราย รวมถึงคุณสมบัติของสารที่แทรกซึมอยู่ภายใน

ผ่านไปเนิ่นนาน ฉู่เทียนเสียงจึงเปิดไฟฉาย สังเกตลักษณะของเปลือกนอกทีละนิ้ว ทิศทางของรอยแตก ขนาดและตำแหน่งของดอกสน รูปร่างของฝ้าดำ บางจุดก็ฉีดน้ำลงไปเล็กน้อย เพื่อดูความเร็วที่น้ำซึมเข้าสู่เนื้อหิน บางครั้งยังใช้ไฟฉายเคาะเบา ๆ ฟังเสียงสะท้อนที่เปลี่ยนไป

สามชั่วโมงผ่านไป ไม่ใช่เพราะหินก้อนนี้มีความเปลี่ยนแปลงซับซ้อนเกินไป แต่เป็นเพราะขนาดของมันใหญ่โตเกินไปต่างหาก

ตอนที่ฉู่เทียนเสียงเดินออกมา เขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองไปก็เห็นจางลี่นอนตะแคงหลับอยู่บนโซฟา พนักงานร้านสองคนนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ มีเพียงหลี่เจี๋ยที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว นั่งกินขนมขบเคี้ยวอยู่กองโต

พอเห็นฉู่เทียนเสียงออกมา หลี่เจี๋ยก็ลุกขึ้นถาม "พี่เทียนเสียง ดูเสร็จแล้วเหรอครับ"

ฉู่เทียนเสียงตอบ "ดูเสร็จแล้ว ปลุกพี่จางลี่ของนายเถอะ กลับโรงแรมกัน"

พอกลับถึงโรงแรม ฉู่เทียนเสียงก็อาบน้ำสระผม จากเดิมที่งัวเงียสะลึมสะลือ ตอนนี้กลับตาสว่างขึ้นมาไม่น้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาถานฮุย

ถานฮุยรับสายแล้วถาม "เทียนเสียง มีเรื่องอะไรหรือ ดึกป่านนี้แล้วถึงเพิ่งโทรมา"

ฉู่เทียนเสียงบอก "ลุงถาน ผมได้หินก้อนใหญ่มาที่เมืองเถิงชงก้อนหนึ่ง เป็นหินเก่าแก่น่าจะเกือบร้อยปีแล้ว หนักตันกว่า เป็นพันธุ์เฮยอูซา ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ข้างในน่าจะเป็นเนื้อน้ำแข็งลายลอยเขียวครับ"

ถานฮุยสะดุ้งตกใจ ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง รีบถามต่อทันที "เป็นทั้งก้อนหนึ่งตันเลยเหรอ"

"อย่างน้อยด้านที่ผมดูก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ แต่หินมันใหญ่เกินไป สัญญาณบางอย่างยังคลุมเครือ ด้านล่างสุดนี่ผมไม่มั่นใจเลย ดูเหมือนจะมีก้อนฝ้าดำขนาดใหญ่อยู่ข้างใต้"

ถานฮุยถาม "เทียนเสียง แล้วเธอคิดจะทำยังไง"

"ลุงถาน จะผ่าไหม แล้วจะผ่าที่ไหน ถ้าผ่าที่รุ่ยหนิง เกิดได้เนื้อน้ำแข็งลายลอยเขียวขึ้นมาจริง ๆ แถมยังเป็นของหนักหลายร้อยกิโลกรัม คิดจะปิดก็ปิดไม่อยู่แล้วครับ ทุกคนต้องรู้กันหมดแน่"

ถานฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด "เธออย่าเพิ่งนอนนะ เดี๋ยวฉันขอคุยกับอีกสองคนก่อน" พูดจบก็วางสายไป

รออยู่ราวสี่สิบนาที ฉู่เทียนเสียงก็เริ่มจะเคลิ้มหลับ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็แผดดังขึ้นจนเขาสะดุ้งโหยง เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเป็นสายจากถานฮุย

ถานฮุยเอ่ย "เทียนเสียง ฉันปรึกษากับลุงไต้และลุงเฉินของเธอแล้ว ให้ส่งหินไปที่เมืองต้าถง มณฑลจิ้นเถอะ เหล่าเฉินไปหาโรงเลื่อยหินที่นั่นไว้แห่งหนึ่ง เป็นของเพื่อนเขาเอง มีเลื่อยชักขนาดใหญ่อยู่ด้วย ทั้งคนงานทั้งเถ้าแก่คงไม่ค่อยรู้เรื่องหยกเท่าไหร่ ถ้าผ่าแล้วราคาพุ่งขึ้นมา โอกาสที่ข่าวจะรั่วไหลออกไปก็มีไม่มาก"

ฉู่เทียนเสียงที่ยังสะลึมสะลืออยู่พึมพำตอบ "ลุงถาน คุณลุงส่งที่อยู่สำหรับส่งของเข้ามือถือผมเลยนะครับ ผมง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นแล้ว"

วันนี้ทั้งวันเขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ

วันรุ่งขึ้นกว่าจะตื่นก็สายโด่งแล้ว หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เดินมาที่ห้องอาหารก็เห็นจางลี่กับหลี่เจี๋ยอยู่ที่นั่น ทั้งคู่กินเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ฉู่เทียนเสียงตักอาหารที่ชอบใส่จานแล้วเดินมานั่งลง พลางกินพลางเอ่ย "เดี๋ยวไปส่งหินที่ร้านพี่จวง จากนั้นพวกเราก็กลับรุ่ยหนิงกันเลย พวกเธอสองคนยังมีธุระอะไรอีกไหม"

เที่ยวนี้จางลี่ได้ของกลับไปเพียบ เธอซื้อเสื้อผ้ามาพะเนินเทินทึก ซึ่งจวงเซิ่งเป็นคนจ่ายเงินให้ทั้งหมด เธอจึงบอก "พี่เทียนเสียง พวกเราไม่มีธุระอะไรแล้วค่ะ"

หลี่เจี๋ยบ่นอุบอิบ "เธอน่ะไม่มีอะไรหรอก ดีใจจนแทบจะบินได้อยู่แล้ว"

จางลี่แหวใส่ทันควัน "เจ้าโต้วโต้ว อยากตายใช่ไหมยะ"

ทั้งสองคนนี้ถ้าวันไหนไม่ได้เปิดศึกน้ำลายใส่กันสักสองสามยก ก็เหมือนวันนั้นใช้ชีวิตไม่คุ้ม

ฉู่เทียนเสียงหัวเราะพลางพูด "เอาละ กินเสร็จแล้วก็รีบกลับห้องไปเก็บของ เช็กเอาต์แล้วออกเดินทางกันได้เลย"

ทั้งสามคนขับรถมาถึงบริษัทของจวงเซิ่ง เห็นจวงเซิ่งนั่งดื่มชาอยู่ด้านในแล้ว ข้าง ๆ ยังมีคนอีกสองสามคน พลันเห็นพวกฉู่เทียนเสียงเดินเข้าประตูมา จวงเซิ่งกับคนกลุ่มนั้นต่างก็พากันลุกขึ้นยืน

"พี่จวง อรุณสวัสดิ์ครับ" ฉู่เทียนเสียงเอ่ยทักทายขึ้นก่อน

"มาสิเทียนเสียง ฉันจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักสองสามคน" จวงเซิ่งเอ่ยพลางยิ้ม

จวงเซิ่งชี้ไปยังชายวัยห้าสิบกว่าปีที่ดูปราดเปรียวคล่องแคล่วคนหนึ่งพลางพูด "ท่านนี้คือนายกสมาคมหลิวแห่งสมาคมเมืองเถิงชง" แล้วหันไปพูดกับนายกสมาคมหลิว "นายกสมาคมหลิว นี่คือฉู่เทียนเสียง เสี่ยฉู่ คนรุ่ยหนิงครับ"

ทั้งสองทักทายปราศรัยกันไม่กี่ประโยค ฉู่เทียนเสียงเห็นนายกสมาคมมาด้วยก็กลัวว่าประเดี๋ยวจะปลีกตัวไม่พ้น จึงรีบพูดกับจวงเซิ่งว่า "พี่จวง ทางรุ่ยหนิงมีธุระด่วนอยู่นิดหน่อย ผมต้องรีบกลับไป เดี๋ยวส่งหินเสร็จผมคงต้องออกเดินทางทันทีเลยครับ"

เดิมทีนายกสมาคมหลิววางแผนไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวฉู่เทียนเสียงในมื้อค่ำเพื่อกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ลูกค้ารายใหญ่ระดับนี้ แปดปีสิบปีถึงจะเจอสักคน มีหรือที่จะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยฉู่ ช้าไปสักครึ่งวันวันหนึ่งคงไม่เป็นไรหรอกมั้งครับ ค่ำนี้มานั่งคุยด้วยกันสักหน่อย คนสองถิ่นอย่างพวกเราต้องติดต่อพูดคุยกันบ่อย ๆ นะ"

ฉู่เทียนเสียงรีบลุกขึ้นยืนพลางบอก "นายกสมาคมหลิว พี่จวง คืนนี้มีลูกค้าสองคนจากแผ่นดินใหญ่เดินทางมาหาผมโดยเฉพาะเลย ถ้าผมไม่กลับไปคงเสียมารยาทเกินไป ไว้คราวหน้าที่ผมมาเถิงชง หรือทั้งสองท่านไปรุ่ยหนิง ผมจะคอยดูแลตลอดทางเลยครับ ครั้งนี้ไม่ไหวจริง ๆ"

ยามนี้ ฉู่เทียนเสียงแต่งเรื่องโกหกได้หน้าตาเฉย หัวใจไม่เต้นแรงแม้แต่น้อย

นายกสมาคมหลิวเห็นเขาพูดเช่นนี้ก็ไม่ได้ดึงดันอีก ทั้งหมดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง คนของบริษัทขนส่งก็มาถึง แต่ละคนมองดูคนของบริษัทขนส่งใช้รถโฟร์กลิฟต์ยกหินออกไปด้านนอก

นายกสมาคมหลิวพิจารณาหินอย่างละเอียดแวบหนึ่ง ในใจพลันตกตะลึง เขาเดินเรื่อยเปื่อยเข้าไปใกล้จวงเซิ่งแล้วกระซิบถาม "หินของเหล่าเตาเหรอ"

จวงเซิ่งพยักหน้า นายกสมาคมหลิวหันกลับไปมองฉู่เทียนเสียงแวบหนึ่งพลางคิดในใจ 'เจ้าหนุ่มนี่มีกำลังทรัพย์มหาศาลขนาดไหนกันแน่เนี่ย!'

นายกสมาคมหลิวทอดถอนใจ "คราวนี้ครอบครัวเหล่าเตาก็หลุดพ้นจากทะเลทุกข์เสียที"

จวงเซิ่งตอบว่า "พี่หลิว พี่ไม่เห็นตอนที่สองผัวเมียคู่นั้นร้องไห้ ร้องจะเป็นจะตาย ปานใจจะขาด เห็นแล้วผมยังสะท้อนใจเลย"

หินถูกส่งไปแล้ว ฉู่เทียนเสียงโบกมือลานายกสมาคมหลิวและจวงเซิ่ง ก่อนจะขึ้นรถออกเดินทาง

ตอนที่รถใกล้จะพ้นเขตเมืองเถิงชง ฉู่เทียนเสียงก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่ดูคุ้นตาอยู่ริมถนนโดยพลัน เขารีบพูดกับหลี่เจี๋ยที่กำลังขับรถอยู่ทันที "จอดรถข้างทาง เร็วเข้า"

เสียงเพลงในรถดังมาก หลี่เจี๋ยฟังที่ฉู่เทียนเสียงพูดไม่ถนัด จึงเอียงหน้าถาม "นายว่าอะไรนะ"

"จอดรถ ชิดข้างทางแล้วจอด"

หลี่เจี๋ยเหยียบเบรกจอดรถด้วยความงุนงง ฉู่เทียนเสียงไม่รอให้รถจอดสนิทก็ผลักประตูลงไปทันที แล้ววิ่งย้อนกลับไป

หลี่เจี๋ยกับจางลี่ตกใจเล็กน้อย หลี่เจี๋ยพูดกับจางลี่ว่า "เธออยู่บนรถเฉย ๆ อย่าขยับ ฉันจะลงไปดูสักหน่อย" พูดจบก็ผลักประตูลงจากรถ วิ่งตามฉู่เทียนเสียงไป

ฉู่เทียนเสียงวิ่งย้อนกลับไปราวหนึ่งร้อยเมตร จากนั้นก็เริ่มเดินช้าลง เงยหน้ามองป้ายหน้าร้านค้าริมทาง เขาจำได้ว่าคล้ายจะเป็นร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด เดินต่อมาอีกช่วงหนึ่ง เขาก็เห็นลู่เหลียงกำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างม้านั่งตัวเล็กตรงหน้าร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดแห่งหนึ่งเพียงลำพัง