ตอนที่ 96 พี่เตาชาวไท

ฉู่เทียนเสียงประหลาดใจเล็กน้อย จึงถามว่า "ทำไมราคาถึงมีเศษมีหน่วยย่อยขนาดนั้นล่ะครับ"

จวงเซิ่งหัวเราะแล้วพูดว่า "ตามที่เขาบอกนะ เมื่อก่อนเคยมีคนให้ราคานี้ไว้ แต่บรรพบุรุษไม่ยอมขาย ตอนนี้เขาก็เลยอยากจะขายตามราคานั้น"

ฉู่เทียนเสียงยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ "ราคาในอดีตจะเอามาเทียบกับตอนนี้ได้ยังไง ค่าเงินมันไม่เหมือนกันแล้วนะครับ"

"ที่บอกว่าเป็นเรื่องตลกก็เพราะตรงนี้นี่แหละ เขาเคยเรียนหนังสือมารู้ตัวหนังสืออยู่บ้าง ก็เลยคำนวณเอาเอง เริ่มจากแปลงเงินเหรียญเงินสมัยก่อนมาเป็นเงินปัจจุบัน แล้วก็เอาดัชนีราคาผู้บริโภคมาอ้างอิง ถึงได้คำนวณออกมาเป็นตัวเลขห้าสิบสี่ล้านสามแสนหกหมื่น แถมเขายังปรับราคาทุกปีด้วยนะ" จวงเซิ่งเล่าพลางหัวเราะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง จวงเซิ่งก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ที่บ้านน่ะจนจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อจะกิน ลูกสองคนก็ยังเรียนหนังสืออยู่ในวัยกำลังโต ไม่ต้องไปสนหรอกว่าสมัยบรรพบุรุษจะขายได้เท่าไหร่ เอาหินไปขายแก้ปัญหาปากท้องตรงหน้าก่อนมันไม่ดีกว่าเหรอ แต่เขากลับบอกว่าไม่อาจผลาญทรัพย์สมบัติของบรรพบุรุษได้ ถ้าไม่ได้ราคาตามที่ต้องการก็ไม่ขายเด็ดขาด"

"เรื่องนี้ยืดเยื้อมาสามสี่ปีแล้ว หินก็ขายไม่ออก สภาพบ้านช่องก็ยิ่งทรุดโทรมลงไปอีก"

ฉู่เทียนเสียงรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา ตัวเขาเองเติบโตมากับความยากลำบากตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ซึ้งถึงความเค็ดยากของชีวิต เขาจึงพูดว่า "พี่จวง พวกเราลองไปดูกันหน่อยเถอะครับ"

"ไปดูน่ะได้ จะซื้อหินหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่าได้เที่ยวควักเงินให้อะไรง่าย ๆ เชียวนะ ถ้าหมอนั่นมองแกขัดหูขัดตาขึ้นมา เขาขว้างเงินแกทิ้งได้เลยนะ" จวงเซิ่งเตือน

วันรุ่งขึ้น ทั้งหมดก็นั่งรถมุ่งหน้าไปยังแถบชานเมือง ออกจากตัวเมืองเถิงชง ขับต่อไปอีกราวหนึ่งชั่วโมง ก็มาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งบนเนินเขากลางเขา รถจอดลงหน้าบ้านดินหลังหนึ่ง ทั้งหมดจึงพากันลงจากรถ

จวงเซิ่งเดินนำหน้า ก้มหัวเดินเข้าประตูไป ภายในบ้านจัดว่าสะอาดสะอ้านทีเดียว แต่ฝาผนังรมควันไฟจนดำเกรียม โต๊ะเก่า เก้าอี้พัง เตียงทรุดโทรม มีเพียงโทรทัศน์รุ่นเก่าเมื่อยี่สิบปีก่อนเครื่องเดียวเท่านั้นที่พอนับได้ว่าเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้า บนผนังและใต้กระจกปูโต๊ะเต็มไปด้วยรูปถ่าย เด็กหญิงสองคนนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนเตียง ในครัวมีเสียงทำกับข้าวแว่วออกมา จวงเซิ่งตะโกนถามเสียงดัง "พี่เตาอยู่บ้านไหม"

คนในครัวขานรับแล้วเดินออกมา เป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง รูปร่างผอมกะหร่องจนเห็นซี่โครง สีหน้าซีดเซียวอมเหลือง ดูไม่ออกเลยว่าอายุเท่าไหร่ ขาก็ไม่ค่อยดีนัก พอเธอเห็นจวงเซิ่งก็ยิ้มให้พลางทักทาย "เสี่ยจวงมาแล้วหรือคะ"

จวงเซิ่งถาม "พี่สะใภ้ พี่เตาไปไหนล่ะครับ"

หญิงคนนั้นตอบว่า "ออกไปทำงานจ้ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว พวกคุณนั่งก่อนสิ" พูดพลางยกม้านั่งเตี้ยมาให้พวกเขานั่ง จวงเซิ่ง จางลี่ และหลี่เจี๋ยจึงนั่งลง

ฉู่เทียนเสียงไม่ได้นั่ง เขาเดินไปข้างโต๊ะ แหงนหน้ามองดูรูปถ่ายบนฝาผนัง รูปที่เก่าแก่ที่สุดยังมีคนที่สวมชุดขุนนางสมัยราชวงศ์ชิง แต่ไม่รู้ว่าเป็นขุนนางใหญ่โตแค่ไหน รูปส่วนใหญ่สวมเสื้อคลุมยาวทับด้วยหม่ากว้า บางคนหน้าผากกว้างอิ่มเอิบ บางคนสง่างามดูมีราศี มองดูก็รู้ว่า บรรพบุรุษของบ้านนี้เคยรุ่งเรืองมาก่อนจริง ๆ

ตอนนั้นเอง พี่เตาก็กลับมา เป็นชายร่างผอมเกร็ง ทักทายพวกเขาสองสามคำแล้วก็เงียบไป ดูเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่งอย่างยิ่ง

หญิงคนนั้นยกโต๊ะกินข้าวตัวเตี้ยมาวางบนพื้น เตรียมดูแลให้เด็กทั้งสองกินข้าว นี่เป็นมื้อกลางวันที่เด็ก ๆ กลับมากินข้าวที่บ้าน บ่ายยังต้องไปโรงเรียนต่อ แต่ละคนมีข้าวสวยคนละชาม กับผัดมันฝรั่งเส้นจานหนึ่งที่แทบไม่มีน้ำมันลอยหน้าแม้แต่น้อย เด็กคนเล็กเห็นว่าต้องกินมันฝรั่งอีกแล้ว ก็เบะปากร้องไห้ "แม่ หนูอยากกินเนื้อ"

ฉู่เทียนเสียงมองดูเสื้อผ้าขาดวิ่นปะชุนบนตัวเด็กก็รู้สึกเวทนาจับใจ ยิ่งได้ยินเด็กส่งเสียงงอแงอยากกินเนื้อ ความทุกข์ยากในอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจทันที น้ำตาพลันเอ่อล้นเบ้าตาออกมา

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกต เขาจึงแอบเช็ดน้ำตา แล้วเรียกหลี่เจี๋ยเข้ามาพูดว่า "โต้วโต้ว เมื่อกี้ตอนเข้าหมู่บ้านมา ฉันเห็นมีร้านขายเป็ดพะโล้อยู่ร้านหนึ่ง นายไปซื้อมาสักสองตัวสิ" หลี่เจี๋ยขานรับแล้วเดินออกไป

ไม่นานนัก หลี่เจี๋ยก็หิ้วเป็ดพะโล้สองตัวกลับเข้ามา พี่เตากำลังก้มหน้าสูบยาเส้นจากบ้องยาเส้นอยู่ พอเห็นเป็ดที่หลี่เจี๋ยถือมา กำลังจะอ้าปากพูด จวงเซิ่งก็ตบแขนพี่เตาเบา ๆ แล้วพูดว่า "เด็กกำลังโต อย่าพูดมากน่า"

พี่เตาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง แล้วก้มหน้าสูบยาเส้นต่อ เด็ก ๆ ต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ พากันกินอย่างเอร็ดอร่อยคำโต

จวงเซิ่งจึงพูดต่อว่า "พวกเราอยากจะขอดูหินหน่อย จะได้ไหม"

พี่เตาไม่ลังเล ลุกขึ้นเดินนำเข้าไปในเรือน คนอื่น ๆ รีบเดินตามไป เดินผ่านห้องครัวไป ด้านหลังเป็นเพิงใหญ่ที่มุงด้วยหญ้าคา ตรงกลางเพิงมีโครงไม้ตั้งอยู่ บนโครงไม้มีผ้าใบกันฝนคลุมหินก้อนนั้นไว้หลายชั้น รอบ ๆ เพิงเป็นแปลงผักเล็ก ๆ

พี่เตาค่อย ๆ เลิกผ้าใบขึ้นอย่างระมัดระวัง หินดิบหยกหนักกว่าหนึ่งตันก็เผยให้เห็นต่อหน้าทุกคน

หินเฮยอูซา ผิวตึง อาการของดอกสนดีมาก ฉู่เทียนเสียงเอามือลูบดู รู้สึกได้ถึงความลื่น จวงเซิ่งเดินเข้ามาพูดเบา ๆ ว่า "ทุกอาทิตย์ต้องรดน้ำหนึ่งรอบ ทาน้ำมันหนึ่งรอบ กลัวว่าข้างในจะ 'น้ำแห้ง' เอา"

"น้ำแห้ง" หมายถึงการที่หยกสัมผัสกับอากาศเป็นเวลานานจนความชื้นที่อยู่ภายในผลึกหยกนั้นระเหยไป ทำให้หยกดูไม่ "ฉ่ำน้ำ"

ฉู่เทียนเสียงนึกในใจ "ดูแลหินก้อนนี้ดียิ่งกว่าลูกสาวแท้ ๆ เสียอีก ทุกสัปดาห์ต้องใช้น้ำมันตั้งครึ่งชั่ง ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ หมดเงินไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย"

ทั้งหมดหาที่นั่งในเพิง มีเพียงฉู่เทียนเสียงที่ยืนพินิจดูหินอย่างละเอียดอยู่คนเดียว ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ฉู่เทียนเสียงก็ส่งสายตาให้จวงเซิ่ง ทั้งสองเดินเลี่ยงออกมาคุยกันด้านข้าง ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "หินใช้ได้เลยครับ ผมเอาแล้ว หกสิบเปอร์เซ็นต์ เอ๊ย หกสิบล้าน ส่วนแบ่งห้าเปอร์เซ็นต์ของพี่ยังมีผลอยู่นะ"

จวงเซิ่งได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา รีบกดเสียงต่ำพูดว่า "เขาก็ไม่ได้เรียกถึงหกสิบล้านสักหน่อย!"

ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "พี่จวง หินก้อนนี้ผมรับรองว่าทำกำไรได้แน่นอน ไม่ขาดทุนหรอกครับ เห็นเขาดูแลหินมาดีขนาดนี้ มันก็คุ้มราคานี้แล้ว อีกอย่าง ผมทนเห็นเด็กอยากกินเนื้อไม่ได้จริง ๆ ครับ" พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของฉู่เทียนเสียงถึงกับสั่นเครือ

จวงเซิ่งใจกระตุก เขารู้ว่าเรื่องเมื่อครู่คงไปสะกิดปมในใจของฉู่เทียนเสียงเข้า จึงไม่ดึงดันต่อ ทว่าส่วนแบ่งห้าเปอร์เซ็นต์นั้นเขาเด็ดขาดว่าจะไม่รับ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องนับเป็นเพื่อนกัน ฉู่เทียนเสียงจึงไม่ดื้อดึงอีก

ทั้งสองเดินกลับเข้าไปในเพิง จวงเซิ่งพูดกับพี่เตาว่า "เถ้าแก่คนนี้เขาถูกใจหินของนายแล้วนะ ลองคุยกันดูไหม"

พี่เตากำลังจะอ้าปากพูด ฉู่เทียนเสียงก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "พี่เตา หินก้อนนี้ผมเอาครับ หกสิบล้าน ถ้าพี่จะขาย ตอนนี้ผมโอนเงินให้ได้ทันทีเลย"

พี่เตาฟังแล้วตกใจ กำลังจะอ้าปากพูด จวงเซิ่งก็แอบหยิกมือเขาเข้าอย่างแรง พี่เตาเป็นคนหัวรั้น ดื้อดึง แต่ไม่ได้โง่ เขารู้ความหมายของจวงเซิ่งในทันที รีบพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ขอบคุณครับเถ้าแก่ ผมขายครับ"

พี่เตาหยิบบัตรประชาชนแล้วนั่งรถไปโอนเงินในตัวอำเภอกับพวกเขาทันที เขาไม่มีบัตรธนาคาร จึงต้องไปเปิดบัญชีใหม่ตรงนั้น

พอโอนเงินเสร็จแล้ว พี่เตาก็ถามพนักงานธนาคารซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเงินหกสิบล้านนี้เขาจะถอนเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหม อยากถอนเท่าไหร่ก็ถอนได้ใช่ไหม พอได้รับคำยืนยันที่น่าพอใจหลายต่อหลายครั้ง พี่เตาก็ดูเหมือนคนเมาเหล้าทันที เดินโซซัดโซเซ พอเดินพ้นประตูธนาคารมาได้ไม่กี่ก้าว เขาก็แทบจะยืนไม่อยู่ด้วยตัวเอง หลี่เจี๋ยจึงจำต้องช่วยประคองเขาเดินแล้วพยุงขึ้นรถไป

พอถึงบ้าน พี่เตาก็สาวเท้าเร็วเข้าเรือน เปิดตู้นำกล่องแท่นบูชาออกมา ข้างในมีภาพวาดของชายชราสวมเสื้อคลุมยาว เขาเอากล่องแท่นบูชาตั้งไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็พูดกับจวงเซิ่งและฉู่เทียนเสียงอย่างจริงจังว่า "ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติทั้งสองร่วมเป็นสักขีพยานด้วยครับ"

สองสามีภรรยาคุกเข่าลงหน้าแท่นบูชา น้ำตาไหลอาบสองแก้ม พี่เตาใช้ภาษาไทบอกเล่ากับบรรพบุรุษถึงความพากเพียรที่อดทนรักษามาหลายปี ความทุกข์ยากขมขื่นที่ได้รับมาหลายปี เขาไม่ได้ทำให้หน้าที่ที่บรรพบุรุษมอบหมายต้องสูญเปล่า และด้วยความเมตตาจากผู้มีพระคุณ ตระกูลนี้จะได้รุ่งเรืองขึ้นอีกครั้งในเร็ววันแล้ว

จางลี่มองดูจนน้ำตาไหลพราก มีแต่หลี่เจี๋ยที่ไม่เข้าใจว่าพี่จางลี่จะร้องไห้ทำไม

อารมณ์ของจวงเซิ่งกับฉู่เทียนเสียงก็พลอยหนักอึ้งไปด้วย ทั้งสองเดินออกมาที่หน้าประตู จวงเซิ่งพูดขึ้นว่า "เทียนเสียง นายทำบุญกุศลมาถึงขั้นนี้ คนเป็นพี่อย่างฉันยอมรับนับถือนายจากใจจริงเลย"

ฉู่เทียนเสียงถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วพูดว่า "พี่จวง พี่คงไม่เชื่อหรอก ตอนเด็ก ๆ ผมก็ใช้ชีวิตมาแบบเดียวกับเด็กสองคนนั้นแหละครับ"

จวงเซิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นมาจริง ๆ แค่เวลาไม่กี่วัน ใช้เงินออกไปเป็นร้อยกว่าล้านโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก็เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปี ตอนเด็กยังจนมาก แล้วเงินพวกนี้มาจากไหนกัน เทพแห่งโชคลาภยกอ่างสมบัติมาประทานให้เขาเองเลยหรือไง