ตอนที่ 95 ชื่อเสียงขจรไกล

เช้าวันรุ่งขึ้นระหว่างทางไปร้านของจวงเซิ่ง จางลี่ที่นั่งอยู่ในรถก็บ่นขึ้นมาว่า "พี่เทียนเสียง พี่ขี้โม้ที่สุดเลย ไหนบอกจะพาพวกเรามาเที่ยวไง นี่มาเที่ยวที่ไหนกัน มาเหมาหินชัด ๆ! เมื่อวานทั้งวันเหนื่อยยิ่งกว่าทำงานที่บริษัทอีกค่ะ"

ฉู่เทียนเสียงหัวเราะ "ฮิๆ ทนอีกสักสองวันน่า เสร็จงานแล้วเดี๋ยวฉันพาไปแช่น้ำพุร้อน"

"พวกเธอก็รู้นี่ว่าตอนนี้ที่บริษัทแทบไม่มีของเหลือแล้ว จำเป็นต้องรีบกวาดของเข้าร้านหน่อย ที่ผิงโจวก็ใกล้จะเปิดงานประมูลกลางรอบฤดูใบไม้ผลิแล้วด้วย"

เขาหันไปพูดกับจางลี่ต่อว่า "เธอชอบซื้อเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ ที่นี่มีห้างใหญ่ ๆ ตั้งหลายห้าง ใหญ่กว่าที่รุ่ยหนิงอีก เสร็จงานแล้วพวกเราค่อยไปเดินห้างกัน ซื้อชุดที่เธอชอบสักสองสามชุด" พูดจบฉู่เทียนเสียงก็เหลือบมองหลี่เจี๋ยที่กำลังขับรถอยู่ "ให้โต้วโต้วจ่าย"

"ผมไม่ได้พกเงินมานะ!" หลี่เจี๋ยโพล่งขึ้นมาทันควัน

"พูดอีกทีซิว่าไม่มีเงิน" จางลี่ที่นั่งอยู่ข้างหลังเอื้อมมือไปตีหลี่เจี๋ยทีหนึ่ง หลี่เจี๋ยรีบหดคอหนีทันที

ฉู่เทียนเสียงหัวเราะร่า

เป็นอีกวันที่แสนวุ่นวาย ตอนกินข้าวเย็น ฉู่เทียนเสียงก็พูดกับจวงเซิ่งว่า "พี่จวง พรุ่งนี้เอาเป็นวันสุดท้ายเถอะครับ วันนี้หินหลายก้อนเริ่มซ้ำแล้ว"

จวงเซิ่งสบถด่าอย่างโมโห "ไอ้พวกลูกหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่องพวกนี้ เห็นกูแซ่จวงเป็น 'หมู' ให้เชือดรึไงวะ"

"พี่จวงอย่าโกรธไปเลยครับ พวกเขาก็แค่อยากขายของให้ได้เท่านั้นเอง" ฉู่เทียนเสียงเอ่ยปลอบ

"เอาละ พรุ่งนี้วันสุดท้าย มะรืนนี้พี่จะพาพวกนายไปแช่น้ำพุร้อน คลายความเมื่อยล้าสักหน่อย"

ฉู่เทียนเสียงพูดขึ้นว่า "พรุ่งนี้ช่วงบ่ายพี่ช่วยหาเด็กผู้หญิงสักคน พาจางลี่ไปเดินเล่นที่ห้างหน่อยนะครับ ที่รุ่ยหนิงไม่มีห้างใหญ่ เด็กสาวที่มาจากเมืองหลวงอย่างเธอ คงรู้สึกอึดอัดแย่"

"ไม่มีปัญหา อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย ในฐานะพี่ชาย เดี๋ยวพี่ซื้อให้เป็นของขวัญเอง" จวงเซิ่งพูดอย่างใจป้ำ

ฉู่เทียนเสียงจึงไม่ปฏิเสธอีก

วันรุ่งขึ้น ฉู่เทียนเสียงดูหินติดต่อกันหลายชุด คุณภาพด้อยลงไปมาก ซ้ำยังมีหินวนกลับมาอีก เขาคิดครู่หนึ่งแล้วเดินออกจากห้องมาดูหินแถวที่เรียงคิวอยู่ ข้างนอกยังมีคนอยู่อีกเพียบ หินวางเรียงรายเป็นแถวยาวบนพื้น

ฉู่เทียนเสียงเพียงแค่กวาดตามองผ่านๆ ก้อนไหนที่ดูเข้าตาก็จะเก็บไว้ดูอย่างละเอียดอีกที เขาส่งเสียงตะโกนถามฝูงชนว่า "หินก้อนนี้ของใครครับ"

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชนแล้วรีบตอบว่า "เสี่ยฉู่ ของผมเองครับ"

ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "รบกวนช่วยยกเข้าไปในห้องข้างในทีครับ" พูดจบก็ก้มหน้าดูต่อ ทำแบบนี้ช่วยเพิ่มความเร็วได้เยอะมาก ขืนให้ขนหินกองโตเข้า ๆ ออก ๆ จะเสียเวลาเกินไป

เขาใช้เวลาดูราว ๆ หนึ่งชั่วโมงจึงตรวจหินที่ต่อคิวอยู่จนหมด ฉู่เทียนเสียงหันไปบอกจวงเซิ่งว่า "พี่จวง พอแค่นี้แหละครับ ที่มาหลังจากนี้ไม่ดูแล้ว"

จวงเซิ่งรีบขานรับ หันไปตะโกนบอกทุกคนเสียงดัง "เถ้าแก่ทุกท่าน ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ คนที่ยกหินเข้าไปในห้องเมื่อครู่รบกวนรอตรงนี้สักเดี๋ยว เสี่ยฉู่จะขอตรวจดูอย่างละเอียดอีกรอบ ส่วนเถ้าแก่ท่านอื่นเชิญกลับได้เลยครับ รอบนี้เสี่ยฉู่รับของแค่นี้แล้ว สองวันนี้หากจวงเซิ่งคนนี้ดูแลไม่ทั่วถึง ก็ขอให้ทุกท่านโปรดอภัยด้วยนะครับ"

เมื่อทุกคนได้ยินว่าไม่รับซื้อแล้ว ต่างก็พากันเก็บหินของตัวเองแยกย้ายกันไป สองวันนี้ตื่นเต้นเร้าใจจริง ๆ คนที่มีของเยอะ ของดี บางคนทำเงินได้หลายล้าน ต่างยิ้มหน้าบานกลับไป แต่คนที่ไม่ผ่านเลยสักก้อนก็มีเช่นกัน เดินคอตกหน้าหมองกลับไป ทว่าเรื่องแบบนี้โทษใครไม่ได้ ในเมื่อตัวเองไม่มีหินดี ๆ มาเอง

บรรดาหินที่ยกเข้าไปในห้อง ฉู่เทียนเสียงคัดเก็บไว้ได้อีกเจ็ดก้อน การมากวาดของที่เมืองเถิงชงในครั้งนี้จึงถือว่าสิ้นสุดลง

สามวันรับซื้อหินไปทั้งหมด 93 ก้อน รวมเป็นเงินกว่าหกสิบล้าน วางจนแน่นโกดังของจวงเซิ่ง หลังจากเคลียร์บัญชีกับจวงเซิ่งเรียบร้อย ทั้งสองก็ตกลงกันว่าพรุ่งนี้จะไปแช่น้ำพุร้อน น้ำพุร้อนที่เมืองเถิงชงถือว่าดีที่สุดในแถบเตียนตะวันตกเฉียงใต้อย่างไม่ต้องสงสัย

สองวันนี้จวงเซิ่งตกอยู่ในความตื่นเต้นอย่างที่สุดมาตลอด เขาไม่นึกเลยว่าฉู่เทียนเสียงจะมีกำลังเงินและใจถึงขนาดนี้ ตอนแรกเขาแค่นึกชื่นชมเจ้าหนุ่มคนนี้ ต่อมาก็รู้สึกถูกชะตา จากนั้นก็รู้สึกว่าคุ้มค่าที่จะคบหาเป็นมิตรแท้ จนมาถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันได้แล้ว

เพียงแค่สามวัน เขาก็ได้เงินจากฉู่เทียนเสียงไปกว่าสามล้านเข้าไปแล้ว ไหนจะพวกเถ้าแก่ที่ขายหินได้ อย่างต่ำก็ต้องแบ่งค่านายหน้าให้เขาราว ๆ ร้อยละห้า นี่เป็นกฎของวงการ

ในตอนแรก จวงเซิ่งไม่กล้าคุยเรื่องส่วนแบ่งกับพวกเถ้าแก่เหล่านั้น เพราะกลัวว่าพอคุยเสร็จแล้ว ทางฝั่งฉู่เทียนเสียงจะรับซื้อน้อยเกินไปหรือไม่รับซื้อเลย ถ้าเป็นแบบนั้นคงได้ขายหน้าแย่

แต่กฎวงการก็คือกฎวงการ ไม่ว่าจะตกลงกันไว้ล่วงหน้าหรือไม่ตกลง มันก็คือกฎวงการอยู่ดี นี่เป็นธรรมเนียมที่วงการหยกยึดถือต่อกันมาหลายร้อยปี ไม่มีใครกล้าเบี้ยวค่านายหน้านี้หรอก หากใครกล้าชักดาบ เมื่อเรื่องแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงก็คงไม่ต่างอะไรกับไอ้เสี่ยวเอ้อร์ที่ขายหินเปลือกปลอมนั่น

คิดรวมทั้งหมดแล้ว จวงเซิ่งฟันกำไรไปอย่างน้อยหกล้านกว่า นี่แหละคือข้อได้เปรียบของการมีลูกค้ารายใหญ่อยู่ในมือ ลูกค้ารายใหญ่คือขุมทรัพย์แท้ ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ชื่อเสียงของจวงเซิ่งในวงการก็โด่งดังเป็นพลุแตก ในช่วงสองวันนี้ บรรดาคนที่มีหน้ามีตาพอจะคุยกับเขาได้ต่างโทรเข้ามาไม่ขาดสาย หนึ่งคือถามเรื่องการรับซื้อหิน สองคือหวังจะผ่านเขาเพื่อทำความรู้จักกับเสี่ยฉู่หนุ่มคนนั้น ซึ่งคำขอทั้งหมดจวงเซิ่งตอบรับปากไปส่งเดชไว้ก่อน ส่วนจะทำให้หรือไม่นั้นค่อยว่ากันอีกที

กระทั่งพวกนายกสมาคม รองนายกสมาคม เลขาธิการ และคนอื่น ๆ ต่างก็โทรศัพท์มาหา คนพวกนี้ถือตัวว่ามีหน้ามีตาในสังคม จึงไม่สะดวกที่จะมาด้วยตัวเอง แต่เจตนาที่อยากจะผูกมิตรกับฉู่เทียนเสียงนั้นชัดเจนยิ่งนัก

การรับซื้อของล็อตใหญ่ในครั้งนี้ มีเถ้าแก่ในเมืองเถิงชงมาร่วมไม่ถึงหนึ่งในหกด้วยซ้ำ เถ้าแก่ใหญ่หลายคนที่คิดว่าฐานะของตนไม่ได้ด้อยไปกว่าจวงเซิ่ง หรือรวยกว่าจวงเซิ่งด้วยซ้ำ จะให้คนพวกนี้ไปยืนต่อแถวหน้าหน้าร้านของจวงเซิ่ง วันหน้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยอมไม่เอาเงินก้อนนี้ดีกว่าที่จะต้องไปยืนรอ แต่พอไม่ได้เงินก้อนนี้ ในใจก็รู้สึกกระสับกระส่ายเสียดาย ช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ!

ทั้งสี่คนแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน รอบด้านเป็นทิวเขาตระหง่าน ลมพัดโชยมาปะทะใบหน้า ให้ความรู้สึกสบายอารมณ์ไปอีกแบบ

จวงเซิ่งมองดูฉู่เทียนเสียงที่กำลังหลับตาพักผ่อน เขาอ่านเจ้าหนุ่มรูปหล่อคนนี้ไม่ออกจริง ๆ แค่ดูผ่าน ๆ ตาก็ซื้อหินกองโตไปได้ แถมยังกวาดซื้อรวดเดียวเก้าสิบกว่าก้อน นี่มันต้องมีทุนหนาขนาดไหนกัน ที่บ้านของเขาทำมาหากินอะไร ผู้ใหญ่ที่บ้านถึงได้วางใจยอมให้เด็กหนุ่มวัยเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ ถือเงินหลายสิบล้านออกมาใช้จ่ายตามใจชอบขนาดนี้

ทันใดนั้น เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงขยับเข้าไปใกล้ฉู่เทียนเสียงแล้วเอ่ยเสียงเบา "เทียนเสียง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะเล่าให้นายฟังหน่อย"

ฉู่เทียนเสียงลืมตาทั้งสองข้างขึ้น แล้วพูดกับจวงเซิ่งว่า "พี่จวง พี่จะเกรงใจไปทำไมครับ มีอะไรก็พูดมาเถอะ"

"เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองเถิงชงไปแล้ว ในหมู่บ้านแถบชานเมืองเถิงชง มีครอบครัวชาวไทครอบครัวหนึ่งแซ่เตา บรรพบุรุษน่าจะเคยรุ่งเรืองมาก่อน แต่ตอนนี้ตกอับไปแล้ว ผู้ชายในบ้านอายุสี่สิบกว่า ผู้หญิงพิการนิดหน่อย มีลูกสองคนกำลังเรียนชั้นประถม ส่วนคนแก่ก็เสียชีวิตไปหมดแล้ว"

"ที่บ้านจนมาก ต้องอาศัยที่ดินไม่กี่ไร่ประทังชีวิต เมียก็ขี้โรค วัน ๆ ใช้ชีวิตแบบหาเช้ากินค่ำ ผัวก็เป็นคนหัวรั้น อารมณ์ร้าย แต่ที่บ้านเขามีหินดิบหยกอยู่ก้อนหนึ่ง หนักกว่าหนึ่งตัน ตามที่เขาบอกคือเป็นของตกทอดมาจากบรรพบุรุษ เป็นหินพนันล้วน ๆ สภาพภายนอกจัดว่าใช้ได้ เถ้าแก่ใหญ่ในเมืองเถิงชงกับลูกค้าต่างถิ่นไปที่บ้านเขาตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ราคาก็ตกลงกันไม่ได้สักที"

ฉู่เทียนเสียงถาม "เขาเปิดราคามาสูงมากเลยเหรอครับ"

จวงเซิ่งตอบว่า "ก็เพราะว่าสูงเกินไปน่ะสิ ใคร ๆ ก็ชอบหินก้อนนั้น แต่ไม่มีใครรับราคาไหว"

"เขาเรียกห้าสิบสี่ล้านสามแสนหกหมื่น มีคนเคยให้ราคาสูงสุดถึงสามสิบล้าน แต่กลับโดนเขาด่าเปิงไล่ตะเพิดออกมา"