ตอนที่ 94 สะเทือนเลื่อนลั่นทั่วเมืองเถิง

จวงเซิ่งรู้สึกมึนหัวไปหมด ซื้อหินแบบนี้ก็มีด้วยหรือ ให้ราคาเดียว ไม่ขายก็ช่าง น้องชายคนนี้ บารมีล้นเหลือจริง ๆ

ฉู่เทียนเสียงเดินออกมานอกห้อง แล้วพูดกับจางลี่ว่า "คิดราคาตามที่ผมบอกนะครับ พี่รับหน้าที่รูดบัตรจ่ายเงินรับของ ถ่ายรูปบันทึกไว้ ให้หลี่เจี๋ยเป็นลูกมือช่วยพี่"

เถ้าแก่คนสุดท้ายรีบพูดขึ้นทันที "ของผมขายครับ หนึ่งล้าน"

เถ้าแก่คนแรกกับคนที่สองก็รีบพูดตาม "ของผมก็ขายเหมือนกัน"

ฉู่เทียนเสียงหันไปพูดกับจวงเซิ่ง "พี่จวง ช่วยหน่อยครับ เอาหินที่ผมรับซื้อแยกไปไว้อีกที่หนึ่งก่อน จางลี่กับพวกจะถ่ายรูปทำประวัติ แล้วก็ ขนหินก้อนอื่นที่เหลือในห้องออกไปให้หมดเลยครับ มีของใหม่ค่อยยกเข้ามาอีก"

จวงเซิ่งรีบตอบ "ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา" เขารีบสั่งให้เด็กในร้านยกหินที่ตกลงซื้อแล้วไปไว้อีกห้องหนึ่ง ส่วนหินที่ไม่ได้ซื้อก็รีบเข็นออกไป ข้างหลังยังมีคนรออยู่อีกตั้งหลายคน

หินชุดที่สองฉู่เทียนเสียงใช้เวลาดูไปชั่วโมงกว่า บรรดาเจ้าของของต่างนั่งดื่มชารอด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ คุยเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลาไปพลาง พอฉู่เทียนเสียงเดินออกมา คนพวกนี้ก็เหมือนโดนฉีดเลือดไก่ ดีดตัวลุกพรวดพุ่งตรงเข้าไปในห้องเก็บของทันที

ฉู่เทียนเสียงชี้ไปที่หินพลางพูดว่า "หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก หกก้อนนี้ของใครกันบ้าง เสนอราคามาสิครับ" พริบตาเดียว แต่ละคนก็แย่งกันพูดจ้อจนฟังไม่ได้ศัพท์ วุ่นวายโกลาหลไปหมด

"อย่าเอะอะ!" จวงเซิ่งตะโกนเสียงดังลั่น ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบกริบเป็นเป่าสาก

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางพูดว่า "ทีละคนครับ ไม่ต้องรีบ"

ทุกอย่างเหมือนกับรอบที่แล้ว ฉู่เทียนเสียงเปิดราคาเดียว ยอมรับได้ก็ปิดการขาย ถ้าไม่ยอมก็ยกกลับไป ไม่มีเวลามานั่งต่อล้อต่อเถียงด้วย

ปิดดีลเรียบทั้งหกก้อน

จวงเซิ่งพูดกับฉู่เทียนเสียง "เทียนเสียง พักสักหน่อยไหม วุ่นมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว"

ฉู่เทียนเสียงตอบ "พี่จวง ผมไม่เหนื่อยครับ ลุยต่อเลยดีกว่า"

หินอีกชุดถูกยกเข้าไป ไม่นานนัก ฉู่เทียนเสียงก็โผล่หน้าออกมาจากในห้องแล้วเรียก "พี่จวง ช่วยเข้ามาข้างในหน่อยครับ" จวงเซิ่งได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องด้านใน

"มีอะไรหรือน้องชาย" จวงเซิ่งถาม

ฉู่เทียนเสียงชี้ไปที่หินก้อนหนึ่งบนพื้น "ก้อนนี้ทำเปลือกปลอมครับ ของของคนคนนี้ไม่ต้องรับซื้อเลยสักชิ้น"

จวงเซิ่งฟังแล้วไฟโทสะก็ลุกพรึบขึ้นมาทันที แม่งเอ๊ย ใครบังอาจมาเล่นตุกติกกับกู ถึงได้กล้ามาต้มตุ๋นถึงที่นี่ มาขายหินเปลือกปลอมในร้านกู รนหาที่ตายชัด ๆ

จวงเซิ่งยกหินก้อนนั้นขึ้นวางบนรถเข็นด้วยตัวคนเดียว ไม่พูดไม่จาแล้วเข็นดุ่ม ๆ ออกไปทันที พอมาถึงห้องโถงด้านนอก สีหน้าเขาก็มืดครึ้มดั่งผืนน้ำ กวาดสายตามองทุกคนพลางตวาดลั่น "หินก้อนนี้ของใครวะ!"

ตอนนั้นเอง ชายร่างเตี้ยคนหนึ่งก็เดินแหวกฝูงชนออกมา เหลือบมองหินแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "พี่จวง หินก้อนนี้ของผมเอง ทำไมหรือ..."

ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นจวงเซิ่งแสยะยิ้มเยือกเย็น เงื้อเท้าถีบเข้าใส่ร่างนั้นอย่างแรงจนกระเด็นลอยไปไกลกว่าสามเมตร เนื่องจากไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย ลูกถีบนี้ของจวงเซิ่งทำเอาคนที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนแตกฮือถอยร่นไปคนละทิศละทาง

ชายร่างเตี้ยตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา จวงเซิ่งตะคอกใส่เขาว่า "เสี่ยวเอ้อร์ วันนี้คนเยอะ ฉันจะไม่ซ้อมแก ไสหัวไปพร้อมกับหินของแกเดี๋ยวนี้เลย! ต่อไปในตลาดอัญมณีแห่งนี้ ฉันเห็นหน้าแกครั้งไหนจะซ้อมครั้งนั้น แม่งเอ๊ย หลอกใครไม่หลอก เสือกมาหลอกถึงหัวกู!"

"พี่... พี่จวง ข้างในยังมีอีกก้อนหนึ่งครับ" เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยเสียงเบา

"ไปอุ้มออกมาเองแล้วรีบไสหัวไปซะ"

เรื่องนี้ทำให้จวงเซิ่งโมโหจนแทบคลั่งจริง ๆ ขืนเรื่องที่ร้านของตัวเองขายหินเปลือกปลอมแพร่งพรายออกไป วันหน้าจะไปมีหน้าหากินอยู่ในวงการหยกได้อย่างไรกัน คงได้ขายหน้าไปถึงรุ่นบรรพบุรุษแน่

คนข้าง ๆ เอ่ยถามจวงเซิ่ง "พี่จวง เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ" เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นทุกคนต่างก็รู้จักดี

จวงเซิ่งพูดอย่างฮึดฮัด "เปลือกปลอมน่ะสิ"

ในวงการหยก คนที่ค้าของแท้ไม่ทำของปลอมจัดเป็นคนกลุ่มหนึ่ง จะหยิบยืมสินค้าหรือแลกเปลี่ยนสินค้ากันก็ย่อมได้ ส่วนพวกทำของปลอมก็เป็นอีกพวกหนึ่ง คนค้าของแท้รังเกียจพวกทำของปลอมเข้าไส้ วันนี้แกอาจจะหลอกคนโน้นคนนี้ได้ ไม่แน่วันหน้าอาจจะมาหลอกถึงหัวฉันเข้าสักวัน ดังนั้นคนสองกลุ่มนี้จึงไม่มีวันข้องแวะกันเด็ดขาด

คราวนี้ชื่อเสียงของเสี่ยวเอ้อร์ถือว่าเน่าเหม็นจนกู่ไม่กลับแล้วจริง ๆ

ฉู่เทียนเสียงเดินออกมาอีกครั้ง พอโผล่หน้าออกมาเขาก็สะดุ้งตกใจแทบแย่ ให้ตายเถอะ แป๊บเดียวทำไมมีคนมาเยอะขนาดนี้เนี่ย! ในห้องอัดแน่นไปด้วยผู้คนกระทั่งที่นั่งก็ไม่มีเหลือแล้ว

ทว่าคนมากมายขนาดนี้กลับไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง ได้แต่ซุบซิบกระซิบกระซาบกัน ที่แปลกประหลาดคือด้านนอกยังมีคนเข้าแถวยาวเหยียดเพื่อรอให้ดูหิน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!

ฉู่เทียนเสียงถามจวงเซิ่งด้วยความกังขา "พี่จวง นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"

จวงเซิ่งยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย "น้องชาย คนพวกนี้เอาของมาส่งทั้งนั้นแหละ"

บนโต๊ะเหล้าเมื่อวานนี้ จวงเซิ่งบอกกับกลุ่มเถ้าแก่ค้าหยกพวกนั้นว่าพรุ่งนี้ฉู่เทียนเสียงจะเริ่มรับซื้อของเกรดสูงจำนวนหนึ่ง ทว่าพวกเถ้าแก่วัยดึกบางคนกลับไม่ใส่ใจ คิดในใจว่าไอ้หนุ่มอายุยี่สิบกว่าแค่นี้จะมีเงินสักเท่าไรเชียว อีกอย่างเขาจะดูออกหรือว่าหินแบบไหนคือของเกรดสูง

พวกเรายอมรับว่าแกชกต่อยเก่ง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าแกจะดูหินเป็นเสียหน่อย ดังนั้นบางคนจึงไม่กระตือรือร้นกับเรื่องนี้นัก กะว่าพอถึงเวลาค่อยเห็นแก่หน้าเสี่ยจวงเซิ่ง เอาหินไปส่งให้ดูสักสองสามก้อนพอเป็นพิธีก็จบแล้ว

ใครจะไปคิดว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะรับซื้อของจริง ๆ คนสองกลุ่มแรกพอกลับไปก็วิ่งโร่หายืมของจากคนอื่นไปทั่ว พอได้มาก็รีบบึ่งมาที่ร้านของจวงเซิ่งแบบไม่หยุดพัก

พอสืบความดูก็รู้ว่าไม่เพียงแต่รับซื้อจริง แต่ราคายังให้สมเหตุสมผลมาก คนที่ได้น้อยที่สุดยังฟันกำไรมากกว่าปกติถึงสิบเปอร์เซ็นต์

คราวนี้เรื่องเลยบานปลายยกใหญ่ เริ่มจากตลาดค้าอัญมณีที่จวงเซิ่งอยู่นี่ก่อน จากนั้นก็ลามไปยังตลาดอื่น ๆ อีกหลายแห่ง เถ้าแก่ทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักจวงเซิ่งต่างพากันแห่เอาของมาส่งที่ร้านของเขา แถมยังไม่กล้าให้คนอื่นมาแทนด้วย เพราะขอเพียงฝ่ายผู้ซื้อถูกใจหินก้อนไหนก็จะเคาะราคาเดียว ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเลยว่าจะขายหรือไม่ขาย ไม่เปิดโอกาสให้โทรศัพท์คุยปรึกษาใครทั้งสิ้น

ดูคนพวกนี้ที่ยืนต่อแถวกันสิ ทรัพย์สินระดับหลายล้านหยวนคือเกณฑ์พื้นฐาน ไม่อย่างนั้นจะไปเอาของเกรดสูงมากมายขนาดนั้นมาจากไหน เผลอ ๆ บางคนมีทรัพย์สินหลายสิบล้านหรือถึงหลักร้อยล้านหยวนด้วยซ้ำ

รปภ. ของตลาดค้าอัญมณีถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมหน้าร้านของเสี่ยจวงถึงมีคนเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่จะมาก่อเรื่องกันหรอกนะ

รปภ. หลายคนเดินเข้ามาถาม คนทั้งหลายก็บอกว่าเอาของมาให้ลูกค้าดู รปภ. จึงบอกว่าพวกคุณเอาของมาส่งก็ขวางทางไม่ได้สิ ดูสภาพตอนนี้สิ อย่าว่าแต่รถยนต์เลย แม้แต่คนเดินผ่านยังแทบจะแทรกไปไม่ได้

รปภ. จึงออกอุบายแกมโกงข้อหนึ่ง นั่นคือให้เข้าแถว แต่ไม่ใช่คนต่อแถว หากเป็นหินต่อแถว โดยมี รปภ. หลายคนคอยช่วยเฝ้าหินให้เป็นพิเศษ คราวนี้พวกเถ้าแก่ถึงได้ยอมกระจายตัวไปอยู่รอบ ๆ เพื่อเปิดทางให้คนสัญจร

หลังจากกินข้าวกล่องง่าย ๆ มื้อกลางวันเสร็จ ฉู่เทียนเสียงก็เดินเข้าไปในห้องด้านใน ตรวจดูหินติด ๆ กันไปหลายรอบ พอเหลือบดูนาฬิกาข้อมือก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่าแล้ว เขารู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง จึงเรียกจวงเซิ่งเข้ามาในห้องแล้วเอ่ย "พี่จวง ผมชักเหนื่อยแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะครับ แต่คนที่อยู่ข้างนอกจะทำยังไงดี"

จวงเซิ่งรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ดูไม่หมดแน่นอน จึงคิดหาทางออกไว้แล้ว หินที่เข้าแถวอยู่ไม่ต้องขยับ ให้เงิน รปภ. ก้อนหนึ่ง ขอให้พวกเขาส่งคนมาเพิ่มเพื่อเฝ้าเวรยามตลอดทั้งคืน แต่ต้องตกลงกับพวกเจ้าของหินให้รู้เรื่องก่อนว่าถ้าหายจะไม่ชดใช้ หากใครไม่วางใจก็ยกกลับไปได้ แต่พรุ่งนี้ต้องมาต่อแถวใหม่

จวงเซิ่งเอ่ย "เทียนเสียง ถ้างั้นนายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องทางนี้เสร็จแล้วจะแวะไปรับนายไปกินข้าว"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางบอก "พี่จวง อย่าจัดคนเยอะเหมือนเมื่อวานอีกล่ะครับ แล้วก็อย่าดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นด้วย วันนี้ผมเหนื่อยจริง ๆ"

จวงเซิ่งรับคำอย่างตรงไปตรงมา "ได้ คืนนี้จัดแค่โต๊ะเดียว ดื่มน้อย ๆ ก็พอ"

งานเลี้ยงตอนค่ำมีแค่โต๊ะเดียวจริง ๆ คนไม่ถึงสิบคน ใช้เวลาราวสองชั่วโมง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปด้วยความสำราญ