ตอนที่ 93 มุ่งหน้าสู่เมืองเถิง

พอถึงวันที่หกเดือนอ้าย ฉู่เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยก็พากันมาที่บริษัท ทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูทั้งข้างนอกข้างในจนเอี่ยมอ่อง เตรียมพร้อมเปิดทำการในวันรุ่งขึ้น จางลี่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้ ส่วนคุณลุงทั้งสามคนยังต้องรออีกสองสามวันถึงจะมาถึง

ในช่วงเทศกาลตรุษจีน ตลาดหยกของเมืองรุ่ยหนิงไม่ได้หยุดทำการ ที่นี่ไม่เหมือนกับแผ่นดินใหญ่ ตลาดเช้าและตลาดกลางคืนเปิดตามปกติ คนที่มาตั้งแผงส่วนใหญ่เป็นคนพม่า พวกเขาไม่มีแนวคิดเรื่องการฉลองตรุษจีน อีกทั้งในช่วงตรุษจีน นักท่องเที่ยวก็เยอะเหมือนฝูงมด แม้จะไม่รู้เรื่องหยกแต่ก็กล้าใช้เงิน บรรดาคนขายหยกจึงชอบลูกค้าแบบนี้ที่สุด

สองวันนี้ฉู่เทียนเสียงเตรียมตัวจะเดินทางไปเมืองเถิงสักรอบ พี่ใหญ่อย่างจวงเซิ่งที่รู้จักกันในงานที่ผิงโจวโทรมาหาตั้งหลายสาย ชวนให้เขาไปเยี่ยมเยือนที่นั่น

พอถึงช่วงบ่ายของวันที่เจ็ดเดือนอ้าย จางลี่ก็มาถึง ทันทีที่เจอกัน เธอก็ตะโกนใส่หลี่เจี๋ยว่า "เสี่ยวโต้วโต้ว คิดถึงฉันไหม!"

คำทักทายนี้ทำเอาหลี่เจี๋ยหน้าแดงก่ำ จะบอกว่าคิดถึงก็ไม่ใช่ จะบอกว่าไม่คิดถึงก็ไม่เชิง อึกอักจนพูดไม่ออก จางลี่จึงเบะปากมองค้อนพลางพูดอย่างดูแคลนว่า "อุตส่าห์นึกถึงแท้ ๆ เอาของอร่อยมาฝากตั้งเยอะ ฉันเปลี่ยนใจไม่ให้นายกินแล้ว ยกให้พี่เทียนเสียงหมดเลยดีกว่า"

หลี่เจี๋ยรีบละล่ำละลักบอกทันที "คิดถึงสิ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ให้ผมดูหน่อยว่ามีของอร่อยอะไรบ้าง" พูดพลางทำท่าจะไปรื้อกระเป๋าของจางลี่ จนจางลี่ต้องเตะเขาสั่งสอนไปหนึ่งทีด้วยความโมโห

ฉู่เทียนเสียงเอ่ยถามจางลี่ "เหนื่อยไหม ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนที่บริษัทไปก่อน แต่ถ้าไม่เหนื่อย พรุ่งนี้พี่จะไปเมืองเถิง ตอนนี้ทางนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำ พวกเราสามคนไปด้วยกันเลยดีไหม"

จางลี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนตัวลอย รีบบอกทันที "ไม่เหนื่อยค่ะ ไม่เหนื่อยเลยสักนิด" แหม ได้ออกไปเที่ยวนี่ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็ห้ามพูดออกมาเด็ดขาด!

ฉู่เทียนเสียงจึงพูดว่า "งั้นก็ดี พี่เขียนเอกสารแผ่นหนึ่งวางไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ วันนี้เธอช่วยพิมพ์ออกมา แล้วส่งต่อให้พวกลุง ๆ ด้วยนะ" ฉู่เทียนเสียงไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย ที่บ้านจนไม่มีปัญญาซื้อ แม้แต่การพิมพ์ดีดง่าย ๆ เขาก็ยังทำไม่เป็น

"พี่เทียนเสียง พอกลับมาแล้วพี่ก็หาเวลาเรียนคอมพิวเตอร์บ้างสิคะ อย่างน้อย ๆ การพิมพ์งานเอกสารง่าย ๆ ก็ต้องทำให้เป็นนะ"

"ไว้กลับมาจากเมืองเถิงแล้วเธอค่อยสอนพี่ละกัน" ฉู่เทียนเสียงบอก

จางลี่ยังไม่ทันตอบ หลี่เจี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็โพล่งขึ้นมาว่า "พี่เทียนเสียงเล่นคอมฯ เป็นนะครับ เล่นเกมนี่เก่งสุด ๆ ไปเลย เมื่อก่อนเราสองคนแอบหนีไปร้านเน็ตด้วยกันตลอด"

ฉู่เทียนเสียงเตะก้นหลี่เจี๋ยไปทีหนึ่ง "เล่นเกมกับพิมพ์งานเอกสารมันเหมือนกันที่ไหนเล่า"

วันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนก็นั่งรถออดี้คิว 7 ออกเดินทาง จากเมืองรุ่ยหนิงไปเมืองเถิงมีระยะทางกว่าสองร้อยกิโลเมตร ทั้งหมดเป็นถนนหลวงสายหลัก เส้นทางบนภูเขาคดเคี้ยวสูงชัน ต้องใช้เวลาขับมากกว่าสี่ชั่วโมง

ราว ๆ บ่ายโมงกว่า ทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงบริษัทของจวงเซิ่ง ทันทีที่ลงจากรถ จวงเซิ่งก็เดินออกมาต้อนรับ ตบไหล่ฉู่เทียนเสียงด้วยความดีใจพลางพูดว่า "เทียนเสียง พี่คิดถึงแทบแย่ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนแล้วนะ"

ฉู่เทียนเสียงพูดขึ้น "พี่จวง ผู้ใหญ่อย่างพี่เอ่ยปากชวนเองทั้งที ผมจะกล้าไม่มาได้ยังไงกันครับ"

จากนั้นฉู่เทียนเสียงก็แนะนำจางลี่กับหลี่เจี๋ยให้จวงเซิ่งรู้จัก

จวงเซิ่งต้อนรับขับสู้ด้วยความอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีเขาก็เป็นคนชอบรับรองแขก มีเพื่อนฝูงมากมาย นิสัยใจคอกว้างขวางเปิดเผย ไม่อย่างนั้นคงสร้างฐานะและทรัพย์สินใหญ่โตขนาดนี้ไม่ได้

จวงเซิ่งเชื้อเชิญพวกของเทียนเสียงเข้าไปในบ้าน

หลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว จวงเซิ่งก็พูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "เทียนเสียง เดี๋ยวพี่จะพาพวกนายไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อน ตกค่ำค่อยไปดื่มเหล้ากับเพื่อน ๆ สักหน่อย น้องชายอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่ทั้งที ถ้าจัดงานเล็ก ๆ มันจะไปสมเกียรตินายได้ยังไงกัน"

ฉู่เทียนเสียงรีบพูดท้วงทันที "พี่จวง ผมดื่มเหล้าไม่เก่งจริง ๆ ครับ เอาเป็นว่าคืนนี้ผมขอจิบแค่นิดหน่อยพอนะครับ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก"

"เรื่องดื่มก็ส่วนเรื่องดื่ม เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน ไม่เสียการเสียงานหรอกน่า เทียนเสียง นายมาถึงถิ่นพี่แล้วก็ต้องตามใจพี่สิ เพื่อน ๆ กลุ่มนั้นอยากเจอหน้าวีรบุรุษแห่งเตียนหนานกันทั้งนั้น ไม่ชวนคนไหนมาก็ดูไม่ดีทั้งนั้นแหละ"

พอฉู่เทียนเสียงได้ยินแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าซวยแล้ว พี่ใหญ่จวงเซิ่งคนนี้ก็ปากโป้งไม่เบาเหมือนกัน คงเอาเรื่องของเขาตอนอยู่ที่ผิงโจวไปเล่าให้คนอื่นฟังจนหมดเปลือกแน่ ๆ

"ก็ได้ครับพี่จวง คืนนี้ผมจะพยายามแล้วกัน" อาเสียงได้แต่ตอบรับอย่างจนใจ

อาเสียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วพูดกับจวงเซิ่งว่า "พี่จวงครับ ที่ผมมาคราวนี้ก็อย่างที่คุยกันในโทรศัพท์ ผมต้องการรับซื้อหินชุดหนึ่ง แต่เอาเฉพาะหินพนันนะ ดีที่สุดคือสิบกิโลกรัมขึ้นไป และมีแววดี พี่มีเพื่อนเยอะ แต่เวลางวดเข้ามาแล้ว ผมคงเดินสายตระเวนดูหินทีละบ้านไม่ไหว คงต้องรบกวนให้เพื่อนพี่เอาหินมาส่งที่ร้านพี่ ชิ้นไหนผมถูกใจก็จะเก็บไว้ เรื่องราคาไม่มีปัญหา ผมจะให้ส่วนแบ่งพี่ห้าเปอร์เซ็นต์ตามราคาที่ตกลงกันครับ"

จวงเซิ่งเองก็เป็นคนตรงไปตรงมา มีเงินให้หา ถ้าไม่เอาก็โง่เต็มทน เขาจึงกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องขอบใจเทียนเสียงแล้วล่ะ ที่พากันมารวยไปด้วยกัน"

พูดตามตรง จวงเซิ่งกลัวแค่ว่าฉู่เทียนเสียงดูหินเสร็จแล้วจะไม่ซื้อ นั่นแหละเรื่องใหญ่ แต่ความกังวลแบบนี้พูดยังไงก็พูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด

วงเหล้าตอนค่ำเกินความคาดหมายของพวกฉู่เทียนเสียงทั้งสามคนไปไกล จวงเซิ่งจัดเต็มถึงสามโต๊ะ คนมาร่วมสามสิบกว่าคน บรรยากาศยิ่งใหญ่อลังการ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเถ้าแก่ค้าหยก ดื่มกันจนช่วงท้ายฉู่เทียนเสียงเริ่มเมาได้ที่ หลี่เจี๋ยเมาพับคาโต๊ะเหล้าไปเลย ส่วนจางลี่ไม่มีปัญหาอะไร จวงเซิ่งจงใจชวนเพื่อนผู้หญิงมานั่งคุยเป็นเพื่อนเธอสองสามคน

ค่ำคืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาเก้าโมง พวกฉู่เทียนเสียงทั้งสามคนขับรถมาถึงร้านของจวงเซิ่ง พอเดินเข้าประตูก็เห็นคนสามสี่คนนั่งดื่มชาอยู่ตรงนั้น คาดว่าคงเป็นพวกที่นำของมาส่ง จวงเซิ่งเห็นฉู่เทียนเสียงมาถึงก็รีบลุกขึ้นทักทาย

คุยสัพเพเหระกันสองสามคำ ฉู่เทียนเสียงก็ถามจวงเซิ่งว่า "พี่จวงครับ มีห้องเล็ก ๆ สักห้องไหม เอาหินไปวางไว้ข้างใน ให้ผมค่อย ๆ ดูคนเดียว"

จวงเซิ่งกล่าวว่า "ไปโกดังเก็บของของพี่สิ ที่กว้างพอ แต่สภาพอาจจะเรียบ ๆ ซอมซ่อไปหน่อย" พูดพลางลุกขึ้นพาฉู่เทียนเสียงเดินไปยังโกดัง โกดังทั้งหมดมีพื้นที่ห้าสิบหกสิบกว่าตารางเมตร ริมกำแพงเป็นชั้นวางของ ตรงกลางโล่งเตียน วางของไว้ไม่กี่ชิ้น ดูท่าว่าในงานประมูลกลางผิงโจวเมื่อปลายปี จวงเซิ่งก็คงฟันกำไรไปไม่น้อยเหมือนกัน

ฉู่เทียนเสียงพอใจมาก เขาขอม้านั่งตัวเล็ก กระบอกไฟฉาย และขวดสเปรย์ฉีดน้ำ จากนั้นก็ให้จวงเซิ่งนำหินทั้งหมดเข้ามาข้างใน

คนกลุ่มหนึ่งพากันกุลีกุจอขนหินเข้ามาข้างใน วางเรียงบนพื้นสิบกว่าก้อน แล้วก็พากันทยอยถอยออกไปเหมือนน้ำลด แม้แต่จวงเซิ่งก็ออกไปด้วย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ฉู่เทียนเสียงก็เดินออกมาแล้วถามจวงเซิ่งว่า "พี่จวงครับ ช่วยให้เจ้าของหินเข้ามาข้างในหน่อยครับ" คนที่นั่งอยู่ได้ยินก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าโกดังทันที "นี่จะเปิดบิลแล้วสินะ"

ฉู่เทียนเสียงชี้หินบนพื้นพลางเอ่ยถาม "ก้อนนี้ ก้อนนี้ แล้วก็ก้อนนี้ ตรงโน้นอีกก้อน เป็นของใครบ้างครับ" ชายคนหนึ่งก้าวออกมาบอกว่า "สองก้อนที่ติดกันเป็นของฉันเอง" ฉู่เทียนเสียงถามทันควัน "ราคาเท่าไร อย่าบอกราคาเปิด เอาแค่ว่าอยากขายเท่าไร"

คนนั้นลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "สองก้อนสองล้านสี่แสน" ฉู่เทียนเสียงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "สองก้อนหนึ่งล้านหนึ่งแสน ถ้าตกลงก็ออกไปรูดบัตรเลย ผมไม่บวกเพิ่มแล้ว"

เขาหันไปถามต่อทันที "ก้อนนี้ของใคร ราคาเท่าไร"

มีอีกคนเดินเข้ามาบอกว่า "ก้อนนี้แปดแสน" ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "ห้าแสน ถ้าตกลงก็ออกไปรูดบัตร"

เจ้าของหินก้อนสุดท้ายรีบชิงบอกเองว่า "เสี่ยฉู่ ของฉันก้อนนั้นหนึ่งล้านห้าแสน"

ฉู่เทียนเสียงปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า "หนึ่งล้าน ไปรูดบัตรเถอะ ไม่มีใครให้ราคานี้กับคุณได้หรอก"