ตอนที่ 92 เทศกาลตรุษจีนมาเยือน

ตลอดทางที่รถแล่นไป คนหนุ่มสาวทั้งสามจากฮ่องกงได้เห็นทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวไม่สิ้นสุด พืชพรรณเขียวขจีขึ้นเต็มหุบเขา ถนนบนเขาคดเคี้ยวสูงชัน ทว่าเป็นทัศนียภาพทางธรรมชาติที่ไม่เคยพบเห็นในเมืองใหญ่ จึงพากันตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อมาถึงโรงแรมก็เปิดห้องพักสามห้อง คนละห้อง ฉู่เทียนเสียงพูดกับทั้งสามคนว่า "พวกคุณล้างหน้าล้างตาพักผ่อนกันสักครู่เถอะครับ อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะมารับไปกินข้าว"

หลี่เสี่ยวพ่างพูดว่า "อย่าเลยครับพี่เทียนเสียง พี่มาอยู่ห้องผมดีกว่า แล้วเรียกโต้วโต้วขึ้นมาด้วย พอพวกเธอจัดการธุระเสร็จก็ค่อยมาเรียกพวกเรา ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว"

มื้อแรกฉู่เทียนเสียงจัดไว้ที่ร้านหมางซาเอี้ยน ซึ่งเป็นร้านอาหารที่เปี่ยมด้วยเอกลักษณ์ของชนชาติไทอย่างยิ่ง คนหนุ่มสาวทั้งสามจากฮ่องกงเดินเข้าไปในห้องโถงก็ถูกการตกแต่งดึงดูดความสนใจทันที พวกเขาเคยชินกับความหรูหราโอ่อ่า แสงสีเสียงในฮ่องกง แต่ที่นี่กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเปี่ยมศรัทธา สงบเงียบ และร่มเย็นแบบเรือนไท ช้างเผือกและนกยูงเป็นสัญลักษณ์มงคลของชาวไท ตัวหนึ่งขาวผ่องดุจหยก อีกตัวสีสันสดใสตระการตา สะท้อนรับกันอย่างลงตัว เต็มไปด้วยกลิ่นอายต่างถิ่น

ทั้งกลุ่มเดินมายังสวนหลังห้องโถง พืชพรรณเขียวชอุ่มปกคลุมทั่วผืนดิน ต้นกล้วย ขนุน เสาวรส และพืชพรรณอื่นๆ สูงตระหง่านเรียงรายเป็นระเบียบ มีศาลาสไตล์ไทซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาไม้เป็นจุดๆ

พวกฉู่เทียนเสียงเดินตามพนักงานเสิร์ฟมายังศาลาที่จองไว้ หลังจากนั่งลงแล้ว ฉู่เทียนเสียงก็เอ่ยถามว่า "ทุกท่านครับ มาถึงรุ่ยหนิงแล้ว ดื่มชาต้นโบราณของที่นี่กันดีกว่า รสชาติดีมากเลยครับ"

หลี่เสี่ยวพ่างตอบว่า "พี่ยกอะไรมาผมก็ดื่มอันนั้นแหละ ยังไงผมก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว"

ฉู่เทียนเสียงหยิบสมุดเมนูมา แล้วพูดกับเจิงจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า "ทุกคนสั่งกันคนละอย่างก่อนแล้วกัน ดูตามรูปสั่งได้เลย ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นอาหารสไตล์ไท ใครกินเผ็ดไม่ได้หรือกินเปรี้ยวไม่ได้ก็บอกผมนะ เดี๋ยวผมปรับให้"

ไม่นานนัก ไก่มะนาว สะเพียะ เนื้อแดดเดียวเผา ปลาย่างตะไคร้ หนอนรถด่วนทอด เนื้อผัดหน่อไม้ดอง และกับข้าวผักอีกสองสามจานก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้สั่งเหล้าข้าวต้มกลั่นพื้นเมืองกับเบียร์พม่ามาดื่ม

เมื่อมองดูอาหารสีสันฉูดฉาดที่ทยอยยกขึ้นมาเสิร์ฟจนเรียกชื่อแทบไม่ถูก ทั้งสามคนก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย พลางชิมอาหารทุกจานที่นำมาวาง ปรากฏว่าเด็กสาวทั้งสองคนชอบไก่มะนาวกับเนื้อแดดเดียวเผามาก แต่พอเห็นหนอนรถด่วนทอดที่เพิ่งยกมาเสิร์ฟ ทั้งคู่กลับไม่กล้าลงตะเกียบ

ฉู่เทียนเสียงจึงบอกพวกเธอว่า "หนอนรถด่วนทอดนี้มีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก เป็นหนึ่งในอาหารเลิศรสอันเป็นเอกลักษณ์ของชนกลุ่มน้อยในแถบยูนนาน รสชาติมันๆ หอมหวาน เคี้ยวแล้วมีกลิ่นอายคล้ายครีมด้วยครับ"

พอได้ฟังฉู่เทียนเสียงบรรยาย เด็กสาวทั้งสองก็ทำใจกล้ายื่นตะเกียบไปคีบหนอนรถด่วนมาคนละตัว หลับตาเอาเข้าปากแล้วค่อยๆ กัดลงไปคำหนึ่ง ว้าว... หอมมาก! รสชาติหอมมันที่อบอวลในปากเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเลยจริงๆ

ทว่าพอยกหน่อไม้ดองขึ้นมา ทั้งสองสาวก็ออกอาการรับไม่ไหวทันที ไม่ว่าอาเสียงจะพูดยังไงหรือบอกว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพแค่ไหน ทั้งคู่ก็ขอถอยห่างจากหน่อไม้ดอง ทั้งเปรี้ยวทั้งเหม็น ยิ่งกว่าเต้าหู้เหม็นของฮ่องกงเสียอีก

ดื่มไปได้ครึ่งทาง เจ้าอ้วนน้อยก็เริ่มสำแดงฝีปากโทรโข่ง เริ่มเล่าเรื่องที่ฉู่เทียนเสียงซัดฝรั่งในบาร์ที่ฮ่องกงให้หลี่เจี๋ยฟัง แน่นอนว่าเรื่องที่ตัวเองโดนซ้อมนั้นไม่ได้พูดถึง เพราะมันน่าขายหน้าไปหน่อย

เจิงจิ้งชอบฟังเรื่องนี้ ส่วนหลี่เจี๋ยเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก แถมยังมีจ้าวชงคอยพูดเสริมเกินจริงใส่สีตีไข่อยู่ข้างๆ ฉู่เทียนเสียงฟังแล้วรู้สึกว่ามันช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรเหลือเกิน ราวกับกำลังเล่าเรื่องจอมยุทธ์ฮั่วหยวนเจี่ยอยู่ ไม่เห็นจะเข้ากับตัวเองตรงไหนเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งกลุ่มก็นั่งรถไปยังด่านพรมแดน

ด่านพรมแดนรุ่ยหนิงเป็นด่านทางบกที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงใต้ เชื่อมต่อกับพม่า ในแต่ละวันมีการขนส่งสินค้าเข้าออกไม่ขาดสาย ร้านรวงรอบๆ ด่านพรมแดนส่วนใหญ่จำหน่ายอาหารและงานหัตถกรรมของพม่ารวมถึงแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เด็กสาวสองคนอย่างเจิงจิ้งกับจ้าวชงพอเห็นของที่ชอบก็ซื้อดะ ทั้งงานหัตถกรรมสารพัดชนิด ทั้งของกินเล่นพม่า ขอเพียงน่าเล่นน่าดูก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน คราวนี้คนที่ลำบากจึงเป็นหลี่เจี๋ย เพราะตอนนี้เขากลายเป็นเครื่องแบกหามเดินได้ไปเรียบร้อยแล้ว

หลี่เสี่ยวพ่างนั้นชอบมีดของชนเผ่าอาชางเป็นพิเศษ เอาแต่อยู่ในร้านไม่อยากออกไปไหน น่าเสียดายที่บริษัทขนส่งไม่รับส่งพัสดุประเภทนี้ จึงได้แต่เดินคอตกออกมาอย่างหดหู่

ถัดจากด่านพรมแดนไปไม่ไกลก็คือตลาดหยกเจี่ยเกา ทั้งสามคนเห็นเครื่องประดับหยกสวยงามวางเรียงรายอยู่บนตู้กระจกใต้เพิงสังกะสี สภาพเรียบง่ายซอมซ่อจนไม่รู้จะซอมซ่ออย่างไร ต่างพากันรู้สึกเหลือเชื่อ นั่นมันสมบัติล้ำค่าราคาชิ้นละหลายหมื่นหรือหลายแสนเชียวนะ วางกันตามมีตามเกิดเกินไปหน่อยแล้ว

โดยเฉพาะเจิงจิ้ง ครอบครัวเธอทำธุรกิจด้านนี้อยู่แล้ว ร้านหยกที่ไหนบ้างไม่ตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า ไฉนที่นี่ถึงดูเหมือนตลาดของเก่าในฮ่องกงไปได้ แถมยังกว้างใหญ่ขนาดนั้น เดินไปสักพักก็แทบจะหลงทิศหลงทาง

ตรงทางแยก เด็กสาวสองคนเห็นสาวพม่าสองสามคนกำลังใช้สากไม้ชุ่มน้ำมันทุบเนื้อแดดเดียว ก็ปรี่เข้าไปขอลองทุบดูบ้างด้วยความตื่นเต้น จากนั้นจึงซื้อเนื้อแดดเดียวติดมือกลับไปคนละถุงใหญ่เพื่อเอาไว้กินเล่น

ต่อจากนั้นก็คือน้ำตกม่อหลี่ หนึ่งหมู่บ้านสองประเทศ หวั่นติง ต้นไม้เดียวเป็นป่า สำหรับคนหนุ่มสาวฮ่องกงที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในป่าคอนกรีตมาตลอดทั้งปี ทิวทัศน์ของเตียนหนานทำให้พวกเขายากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต

ห้าวันผ่านไป ความรู้สึกระหว่างฉู่เทียนเสียงกับเจิงจิ้งพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จากตอนแรกที่แค่พูดคุยเดินเล่นกันธรรมดา ก็ขยับมาเป็นควงแขน จูงมือ ในแววตาของทั้งคู่ต่างเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

ความใจกว้าง ความรู้รอบตัวอันกว้างขวาง และความมุ่งมั่นทรหดไม่ยอมแพ้ของฉู่เทียนเสียงสร้างความประทับใจให้เจิงจิ้งเป็นอย่างมาก พวกเธอพากันไปที่บ้านของฉู่เทียนเสียง สภาพแม้จะเรียบง่ายแต่ก็สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ หนังสือที่วางเต็มผนังทำเอานักศึกษามหาวิทยาลัยทั้งสองสามคนถึงกับละอายใจ นี่หรือห้องของเด็กที่ต้องดรอปเรียน แม้แต่ห้องหนังสือของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยก็อาจจะไม่มีหนังสือเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำ

กิริยาท่าทางและสง่าราศีของแม่ฉู่เทียนเสียงทำให้เด็กสาวสองคนรู้สึกด้อยกว่าตนเอง อาจเป็นเพราะเจิงจิ้งตั้งใจเข้าหา แม่ของฉู่เทียนเสียงจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเจิงจิ้งมาก เด็กสาวคนนี้ไม่ได้สวยสะดุดตาเป็นพิเศษ แต่จัดอยู่ในประเภทที่ยิ่งมองก็ยิ่งดูดี คนที่มาจากตระกูลใหญ่สายตาย่อมเฉียบคม แม่ของฉู่เทียนเสียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเจิงจิ้งมีชาติตระกูลไม่ธรรมดา นางเคยถามลูกชาย แต่ฉู่เทียนเสียงก็ตอบบ่ายเบี่ยงเฉไฉไป

ชายชราก็เอ็นดูเจิงจิ้งมากเช่นกัน เด็กคนนี้ปากหวาน รู้จักเอาอกเอาใจ การวางตัวและกาลเทศะถือว่าจัดสรรได้อย่างพอดิบพอดี ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะมีวาสนาคู่ควรกับลูกศิษย์ของตนหรือไม่แล้ว

ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ วันที่ต้องลาจากก็มาถึงในที่สุด เจิงจิ้งปิดบังทางบ้านโดยบอกแค่ว่าจะไปเที่ยวในประเทศกับเพื่อนร่วมชั้น แต่ไม่ได้บอกว่าจะมารุ่ยหนิง

ในวินาทีที่ขึ้นเครื่องบิน น้ำตาของเจิงจิ้งก็เอ่อล้นเบ้าตา เธอตัดใจจากไปไม่ได้ แต่ก็จำต้องไป เธอชอบฉู่เทียนเสียง แม้เขาจะยากจน ถึงตอนนี้ยังต้องเช่าบ้านหลังเล็กขนาดสิบกว่าตารางเมตรอาศัยอยู่ สองแม่ลูกกำพร้าพึ่งพาอาศัยกัน ทั้งยังมีอาจารย์ชราที่ยากไร้อีกคน แต่เธอเชื่อมั่นว่าฉู่เทียนเสียงจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้ อีกอย่าง การที่ผู้หญิงจะชอบผู้ชายสักคน ยังต้องหาเหตุผลอยู่อีกหรือ

ฉู่เทียนเสียงเองก็หดหู่ใจไม่แพ้กัน เปลวไฟแห่งความรักที่เพิ่งจะจุดติดกลับพ่ายแพ้ให้กับระยะทาง คนรักจำต้องจากไป ไกลกันนับพันลี้ ทำได้เพียงเก็บงำความคะนึงหาเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

เสียงประทัดดังกึกก้องส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับเทศกาลตรุษจีนที่มาเยือน

คนสามรุ่นฉลองตรุษจีนด้วยกันอย่างสงบสุขและอบอุ่น นี่เป็นตรุษจีนครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่ไม่ต้องมานั่งคำนวณเงินอันน้อยนิดน่าเวทนานั้นว่าจะใช้อย่างไร เป็นตรุษจีนครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากซื้ออะไรก็ได้ซื้อ

การคุยสายโทรศัพท์กับเจิงจิ้งทุกวันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ เด็กสาวช่างรู้ใจ ส่งของกินจากฮ่องกงมาให้เขามากมาย นี่กลับทำให้เขาลำบากใจ เพราะไม่รู้ว่าจะส่งอะไรกลับไปให้เจิงจิ้งดี สุดท้ายจนปัญญาจริงๆ จึงไปซื้อน้ำผึ้งป่าจากในชนบทส่งไปให้เธอ

ก่อนวันตรุษจีน เขาก็ได้รับของขวัญหลายชิ้น พวกเสี่ยไต้ส่งอาหารบำรุงสุขภาพมาให้แม่และอาจารย์ของเขาไม่น้อย แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือฟู่หลินที่ผิงโจวก็ส่งของมาให้เขาเยอะมากเช่นกัน มีทั้งของกินของใช้ เรื่องนี้ทำให้อาเสียงยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวฟู่หลินขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

ยามว่าง ฉู่เทียนเสียงไม่ไปเดินเล่นคุยเป็นเพื่อนแม่ ก็ไปตกปลาที่แม่น้ำรุ่ยหนิงเป็นเพื่อนอาจารย์ ระหว่างพูดคุยกัน เขาเล่าเรื่องราวใหญ่เล็กที่เกิดขึ้นตลอดทั้งปีให้ผู้เป็นอาจารย์ฟังอย่างละเอียด ทั้งเรื่องที่ได้ที่เสีย ความสำเร็จและความผิดพลาด แต่ที่มากที่สุดคือแผนการสำหรับอนาคต อาเสียงในยามนี้ราวกับกำลังรายงานผลงานปีที่ผ่านมาและแผนงานปีหน้าให้หัวหน้าฟัง ทำเอาชายชราฟังแล้วรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก เด็กคนนี้เติบโตเร็วมาก ทั้งเจนจัดเรื่องทางโลก วางแผนรอบคอบก่อนลงมือ ซื่อตรงจริงใจแต่ก็ไม่ไร้เล่ห์เหลี่ยม และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือไม่ว่าจะทำสิ่งใด เขาก็ยังคงยึดมั่นในตัวตนเดิมเสมอ ซึ่งนี่ถือเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งยวด