ตอนที่ 91 เจิงจิ้งมาหา

หินที่ผ่าเสร็จแล้วไม่มีที่ให้เก็บ จะให้วางโจ่งแจ้งไว้กลางลานบ้านก็คงไม่ได้ เจิงฟ่านหลินจึงออกคำสั่งให้เถียนเกาปล่อยลูกน้องหยุดงานไปหนึ่งสัปดาห์ เหลือเฝ้าร้านไว้คนเดียว ปกติก็ลงกลอนประตูใหญ่อย่างแน่นหนา พอหินผ่าเสร็จก็ขนตรงไปไว้ที่ร้านทันที

ช่วงสองสามวันนี้ไม่มีใครได้ว่าง ไต้ตง ถานฮุย และเฉินเจิ้งเซิงต่างต้องออกงานเหล้าไม่เว้นแต่ละวัน ใครจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ถูกกันไว้นอกบริษัททั้งหมด ไม่ยอมให้เฉียดเข้ามาเด็ดขาด ขืนปล่อยให้คนพวกนี้เข้ามาเห็นว่าผ่าได้ของเกรดสูงมากมายขนาดนี้ พวกเถ้าแก่ที่ขายหินให้คงได้คลั่งตายกันพอดี

ตอนแรกเครื่องผ่าหินทั้งสามเครื่องเปิดเดินเครื่องเต็มพิกัด พอเข้าวันที่สองก็เหลือแค่สองเครื่อง เพราะอีกเครื่องเล็กเกินไป ยัดหินลงไปไม่ได้แล้ว

ฉู่เทียนเสียงตอนนี้ยุ่งจนแม้แต่เวลาจะไปเข้าห้องน้ำยังต้องซอยเท้ายิกๆ ถ้าผ่าหินก้อนเล็กหน่อยหลี่เจี๋ยทำคนเดียวก็พอไหว แต่ถ้าหนักเกินไปคนเดียวเอาไม่อยู่ ทั้งสองคนก็ต้องช่วยกัน หินที่ผ่าออกมาแล้ว พอฉู่เทียนเสียงพินิจดูเสร็จยังต้องคอยอธิบายให้เจิงฟ่านหลินฟังอีก เขากลัวว่าจะพูดผิด จึงต้องดูให้ละเอียดรอบคอบ ก้อนสองก้อนยังไม่เท่าไร แต่วันหนึ่งตกยี่สิบกว่าก้อน มันชักจะรับไม่ไหวเอา

ทางฝั่งนี้พูดจนปากคอแห้งเป็นผง มือเท้าขยับไม่หยุด ส่วนเจิงฟ่านหลินทางนั้นก็จดบันทึกจนนิ้วชาดิก ไม่ได้เขียนหนังสือเยอะขนาดนี้มาไม่รู้กี่ปีแล้ว ถ้ารู้ว่าจะเหนื่อยขนาดนี้ สู้หิ้วคอมพิวเตอร์มาด้วยยังดีกว่า แถมเรื่องนี้ยังให้คนอื่นทำแทนไม่ได้ด้วย เพราะนี่คือข้อมูลลับสุดยอดของหินชุดนี้

ในตอนที่ทุกคนรู้สึกว่าจะทนไม่ไหวกันแล้ว หินก็ผ่าเสร็จเสียที

ทุกคนถอนหายใจโล่งอก หินหนึ่งร้อยเจ็ดก้อนผ่าติดต่อกันไปเต็มๆ หกวัน ช่วงหลังๆ ประสิทธิภาพเริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เจิงฟ่านหลินถือกระดาษที่พิมพ์ออกมาสามแผ่นส่งให้ไต้ตง นี่คือราคาที่คนหลิ่งหนานสองคนนั้นประเมินออกมา ไต้ตงกวาดตามองแวบหนึ่งแล้วเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่คิดมาก ก่อนจะให้ฉู่เทียนเสียงนำไปส่งให้จางลี่ เพื่อให้จางลี่ทำบัญชี

เจิงฟ่านหลินลองคำนวณดูเองในใจ หินชุดนี้ราคาถูกกว่าไปซื้อที่เหมืองในพม่าเสียอีก ที่สำคัญคือคุณภาพดีเหลือเกิน นำไปทำเป็นสินค้าสำเร็จรูปแล้วมีส่วนต่างกำไรมหาศาลมาก

เมื่อก่อนไปซื้อหินจากฝั่งพม่า เรื่องคุณภาพจะดีหรือไม่ดีไว้ว่ากันทีหลัง แค่ขั้นตอนการขนส่งกลับมาก็ยุ่งยากวุ่นวายสุดๆ ทางก็ไกล ต้องขนส่งทางบกก่อนแล้วค่อยต่อทางเรือถึงจะไปถึงฮ่องกงได้ ใช้เวลานานมาก แถมระหว่างการขนส่งยังมีอัตราความเสี่ยงสูงเป็นพิเศษอีกด้วย

ความดีใจในใจของเจิงฟ่านหลินนั้นไม่ต้องพูดถึง พอเคลียร์บัญชีกับไต้ตงเสร็จก็รีบเดินทางกลับฮ่องกงทันที ใกล้จะสิ้นปีแล้วใครๆ ต่างก็มีธุระรัดตัว

หินหนึ่งร้อยเจ็ดก้อน ต้นทุนหกสิบกว่าล้าน สุดท้ายขายไปได้สี่ร้อยเจ็ดสิบล้าน กำไรเฉลี่ยประมาณแปดเท่า แม้ดูเหมือนอัตรากำไรจะต่ำกว่างานประมูลกลาง แต่เมื่อมีหินก้อนสี่พันห้าร้อยล้านนั้นรองรับอยู่ ก็ไม่มีอะไรต้องพูดถึงอีกแล้ว

นี่คือความชาญฉลาดของถานฮุย ไม่จุกจิกกับเรื่องเล็กน้อย เส้นทางใหญ่ถึงจะเปิดกว้าง

ในที่สุดก็ได้พักผ่อนเสียที งานเลี้ยงเหล้าปฏิเสธทิ้งไปทั้งหมด นอนหลับจนตื่นเองตามธรรมชาติ ชีวิตสุขสบายประหนึ่งเซียนก็คงไม่เกินไปกว่านี้

ทั้งหมดพักผ่อนอยู่ที่รุ่ยหนิงได้สองวัน ไต้ตง ถานฮุย เฉินเจิ้งเซิง และจางลี่ ก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง

อีกแค่สิบกว่าวันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว ฉู่เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยแทบไม่มีอะไรต้องทำ คนเดินถนนในเมืองรุ่ยหนิงบางตาลงกว่าปกติไปมาก ผู้คนที่มาทำมาหากินกับหยกในเมืองรุ่ยหนิงต่างพากันกลับบ้านเกิดของตัวเองราวกับนกอพยพ เทศกาลตรุษจีนเป็นเทศกาลดั้งเดิมของคนในชาติ การกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ในทุกๆ ปีถือเป็นเรื่องสำคัญที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

วันนี้ ฉู่เทียนเสียงมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่แล้วมีท่าทีลุกลี้ลุกลน นั่งไม่ติดที่ แม้แต่คนห่ามๆ อย่างหลี่เจี๋ยยังดูออก ช่วงสองวันนี้หลี่เจี๋ยเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน พอจะถึงปีใหม่ ฉู่เทียนเสียงก็ให้อั่งเปาเขามาห้าหมื่นหยวน ทำเอาเขาแทบดีใจจนบ้า ทางจางลี่เองก็ได้เหมือนกัน

"พี่เทียนเสียง พี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" หลี่เจี๋ยลองถามหยั่งเชิง

ฉู่เทียนเสียงพูดอย่างขัดเขินว่า "เที่ยงนี้พวกเราสองคนไปรับคนคนหนึ่งที่สนามบินกันหน่อย" พูดจบ ใบหน้าก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

"โธ่เอ๊ย แค่ไปรับคนคนเดียวเองไม่ใช่เหรอ พี่จะหน้าแดงทำไมเนี่ย"

"อ๊ะ อย่าบอกนะว่าเป็นสาวสวยน่ะ" หลี่เจี๋ยร้องขึ้นมาเหมือนตาสว่าง

ฉู่เทียนเสียงพูดด้วยความโมโหกลบเกลื่อน "เป็นสาวสวยแล้วมันทำไมล่ะ มีแต่แกนั่นแหละชอบสอดรู้สอดเห็น" หลี่เจี๋ยหัวเราะกิ๊กกั๊กอย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาฉู่เทียนเสียงโมโหจนต้องไล่ทุบเขา

เวลาเที่ยงครึ่ง เที่ยวบินจากหยางเฉิงก็ร่อนลงจอดที่สนามบินเมืองหมางซื่อ

ฉู่เทียนเสียงที่ยืนรออยู่ตรงทางออกผู้โดยสารขาเข้ามองเห็นเจิงจิ้งกับเพื่อนสาวคนสนิท รวมถึงหลี่เสี่ยวพ่างคนนั้นกำลังเดินคุยพลางหัวเราะพลางออกมาแต่ไกล เขาโบกมือให้อย่างตื่นเต้น เจิงจิ้งก็เห็นฉู่เทียนเสียงแล้วเหมือนกัน เธอผละจากเพื่อนสาวแล้วรีบก้าวยาว ๆ ตรงเข้ามา พอมาถึงตรงหน้า เจิงจิ้งก็พูดว่า "พี่เทียนเสียง ฉันมาแล้วนะ ยินดีต้อนรับไหมล่ะคะ"

ฉู่เทียนเสียงรับกระเป๋าเดินทางแบบลากจากเจิงจิ้งมาถือไว้ พลางตอบรัวเร็ว "ต้อนรับสิ ต้อนรับอยู่แล้ว ถ้าเธอยังไม่มาอีก ฉันว่าจะไปหาที่ฮ่องกงแล้วเนี่ย"

พอได้ยินคำนี้ ในใจของเจิงจิ้งก็แสนจะเบิกบาน

ฉู่เทียนเสียงหันไปมองหลี่เสี่ยวพ่างที่เดินตามมาถึง แล้วเอ่ยทัก "ไอ้อ้วน นายอ้วนขึ้นอีกแล้วนะ ยินดีต้อนรับมารุ่ยหนิงนะ"

เพื่อนสนิทของเจิงจิ้งแซ่จ้าว ชื่อจ้าวชง เธอหันไปพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "ทำไมไม่ต้อนรับฉันบ้างล่ะยะ ฉันอุตส่าห์พาแฟนของนายมาส่งถึงที่เลยนะ"

เจิงจิ้งที่ยืนอยู่ข้างฉู่เทียนเสียงหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที เธอกระทืบเท้าด้วยความขวยเขินพลางว่า "บ้า พูดเพ้อเจ้ออะไรกัน ไม่ใช่สักหน่อย"

จ้าวชงทำหน้าทะเล้นใส่เจิงจิ้งแล้วพูดว่า "เธอต้องทำดีกับฉันให้มาก ๆ นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแฉให้หมดเลย"

เจิงจิ้งทั้งอายทั้งเคืองเลยฟาดจ้าวชงไปทีหนึ่ง

ตอนนั้นเองฉู่เทียนเสียงก็กวักมือเรียกหลี่เจี๋ยที่อยู่ด้านหลังเข้ามา แล้วแนะนำกับทุกคน "นี่เพื่อนร่วมงานแล้วก็น้องชายของผม ชื่อจริงคือหลี่เจี๋ย พวกคุณเรียกเขาว่าโต้วโต้วก็ได้ครับ"

ฉู่เทียนเสียงหันไปบอกหลี่เจี๋ย "ไม่ต้องไปนับอายุหรอกนะ ผู้ชายก็เรียกพี่ชาย ผู้หญิงก็เรียกพี่สาว พวกเขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยกันทุกคน ความรู้เยอะกว่าแกเยอะ"

หลี่เจี๋ยขานรับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จากนั้นก็หันไปพูดกับหลี่เสี่ยวพ่างและจ้าวชง "พี่ชาย พี่สาว ยินดีต้อนรับสู่รุ่ยหนิงครับ เรียกผมว่าโต้วโต้วก็ได้ครับ"

พอพูดประโยคนี้จบ

ฉากที่ชวนอึ้งจนตาค้างก็บังเกิด

หลี่เจี๋ยหันหน้าไปทางเจิงจิ้งแล้วโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม เอ่ยขึ้นว่า "สวัสดีครับพี่สะใภ้"

ความเขินอายบนใบหน้าของเจิงจิ้งที่เพิ่งจะจางลงไปบ้าง พลันแดงฉ่าลามไปจนถึงโคนคอ เธอพูดด้วยความเขินปนโมโห "พวกนายรวมหัวกันแกล้งฉัน ไม่คุยด้วยแล้ว!" พูดจบก็เดินจ้ำอ้าวออกไปข้างนอกทันที

จ้าวชงกับหลี่เสี่ยวพ่างหัวเราะจนตัวงอหงายหลัง จ้าวชงถึงกับหัวเราะจนน้ำตาเล็ด

ฉู่เทียนเสียงปรี่เข้าไปถีบหลี่เจี๋ยทีหนึ่งแล้วเอ็ด "อย่าพูดจาเพ้อเจ้อสิ"

จากนั้นก็รีบก้าวเท้าตามไปประกบข้างเจิงจิ้งแล้วบอกว่า "อย่าไปฟังโต้วโต้วพูดซี้ซั้วเลย เขาแกล้งเธอเล่นน่ะ หมอนี่ชอบล้อเล่นแบบนี้ประจำ"

ความจริงเจิงจิ้งไม่ได้โกรธจริง ๆ แถมในใจยังแอบดีใจอยู่นิด ๆ ด้วยซ้ำ เพียงแต่เรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปจนเธอไม่ได้ตั้งตัว จะตอบรับก็ไม่ใช่ จะปฏิเสธก็ไม่เชิง มีความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เลยได้แต่เดินหนีเอาตัวรอดไปก่อน

หลี่เจี๋ยรับกระเป๋าเดินทางของจ้าวชงมาถือ หลี่เสี่ยวพ่างกับจ้าวชงเดินเคียงข้างกันออกไป ระหว่างทางหลี่เสี่ยวพ่างยังพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงนั้น "ฮี่ ๆ สวัสดีครับพี่สะใภ้"

เจิงจิ้งที่เดินอยู่ข้างหน้าได้ยินหลี่เสี่ยวพ่างพูดคำนี้อีกรอบ ก็หันขวับกลับมาอย่างมีน้ำโห "หลี่เสี่ยวพ่าง ถ้านายยังพูดคำนี้อีก เชื่อไหมฉันจะให้พี่เทียนเสียงจับนายไปขายขุดเหมืองที่พม่าเลย"

"เชื่อจ้ะ เชื่อแล้ว พี่สะใภ้" หลี่เสี่ยวพ่างแกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น

คราวนี้ไปกันใหญ่ ทุกคนกลั้นขำไม่ไหวกันหมด หลี่เจี๋ยหัวเราะจนตบขาฉาด ส่วนจ้าวชงถึงกับทรุดลงไปนั่งยอง ๆ หัวเราะกับพื้น กุมท้องพลางพูดขาด ๆ หาย ๆ "ฉันไม่ไหวแล้ว... จะขำจนหายใจไม่ทันแล้วเนี่ย"

เจิงจิ้งหันกลับมาวิ่งไล่ทุบหลี่เสี่ยวพ่าง หลี่เสี่ยวพ่างใส่เกียร์หมาโกยอ้าว วิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง "ผมไม่ได้ตั้งใจนะ พี่สะใภ้!"

"นายยังจะพูดอีกเรอะ..."