ตอนที่ 90 ฟ่านหลินกว้านซื้อ

เจิงฟ่านหลินเอ่ยขึ้น "อาไต้ครับ ผมมาที่นี่ก็อยากจะดูของให้มากขึ้นอีกหน่อย ทางคุณสะดวกไหมครับ"

ไต้ตงรีบตอบทันควัน "ไม่มีปัญหา โกดังอยู่ชั้นล่าง เราไปดูกันเถอะ"

ตอนนั้นเอง ชายชราก็ลุกขึ้นยืนพลางโบกมือแล้วพูดว่า "ไปดูกันให้หมด ไอ้เด็กพวกนี้ต้องมีของดีซ่อนอยู่อีกเยอะแน่" คำพูดนี้ทำเอาทุกคนหัวเราะออกมา

ชายชราหันไปพูดกับเจิงฟ่านหลินอีกว่า "อาหลิน เอาของวิเศษของฉันไปด้วยนะ เฝ้าไว้ให้ดีอย่าให้หายล่ะ" ทุกคนพากันหัวเราะร่าขึ้นมาอีกรอบ

พูดคุยหัวเราะกันไปพลาง คนกลุ่มหนึ่งก็เดินมาถึงโกดัง ทว่าพอเปิดประตูโกดังเห็นหินวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ชายชราก็ขมวดคิ้ว เงยหน้าพูดกับไต้ตงว่า "พวกแกไม่คิดจะหาโกดังที่มันใหญ่กว่านี้หน่อยหรือไง นี่มันไม่มีที่ให้วางเท้าแล้วนะ"

ไต้ตงยิ้มเจื่อนพลางตอบ "อาซุนครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเทียนเสียงจะรับหินเข้ามาเยอะขนาดนี้ ปกติเรื่องพวกนี้เหล่าเฉินกับอาเสียงเป็นคนดูแล เมื่อวานได้ยินว่าคุณจะมา ผมถึงเพิ่งแวะมาดูที่โกดังสักแวบ แล้วก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละครับว่าโกดังมันเล็กเกินไป ถ้ายังรับหินเข้ามาอีกเกรงว่าจะไม่มีที่วางแล้ว"

ชายชราหันไปกระซิบกระซาบกับเจิงหนิงสองสามประโยค

เจิงฟ่านหลินถาม "อาไต้ครับ ของพวกนี้จะขายทั้งหมดเลยเหรอครับ"

ไต้ตงตอบ "ใช่แล้ว แต่ก่อนขายจะต้องเปิดหน้าหินใหม่ก่อน ก็แค่ผ่าไปสักมีดหนึ่ง จากนั้นค่อยส่งไปหลิ่งหนาน"

เจิงฟ่านหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "งั้นสองวันนี้เทียนเสียงคงต้องเหนื่อยหน่อยนะ ผ่าให้หมดเลยแล้วกัน ถ้าเกรดไม่แย่เกินไปก็ไม่ต้องส่งไปหลิ่งหนานแล้ว ผมเหมาหมดเอง"

ทุกคนต่างหันไปมองเจิงฟ่านหลินเป็นตาเดียว

แม้แต่ชายชราเองก็ยังประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เจิงฟ่านหลินพูดเสริมอีกว่า "แต่ผมมีข้อแม้อยู่อย่างเดียวนะ เทียนเสียง นายห้ามผ่าหินด้วยวิธีแบบที่ฮ่องกงเด็ดขาดเลยนะ"

ฉู่เทียนเสียงได้ยินดังนั้นก็รีบโบกไม้โบกมือละล่ำละลัก "พี่เจิง ไม่กล้าหรอกครับ ให้ตีผมตายผมก็ไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกครับ"

ไต้ตงช่วยอธิบาย "ฟ่านหลิน ปกติพวกเราผ่าหินก็ไม่ได้ทำแบบนั้นหรอก พูดตามตรง ทำแบบนั้นมันกินเลือดกินเนื้อคนอื่นเกินไป อีกอย่างกำไรพวกเราก็หนาอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปหลอกฟันใครเขาหรอก"

เจิงฟ่านหลินคิดในใจ 'ไม่ได้หลอกฟันคนอื่น แต่ทำไมจ้องจะฟันแต่ฉันคนเดียวล่ะวะ'

ตอนนั้นเอง เจิงหนิงกับอาเจิ้นก็พาคนคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนั้นเดินตรงมาค้อมตัวคำนับต่อหน้าชายชราแล้วเอ่ยว่า "ท่านครับ ผมเป็นผู้ดูแลทางนี้ ชื่อเถียนเกาครับ"

"ร้านของแกอยู่ที่ไหน" ชายชราถาม

"ท่านครับ อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เลย ออกจากประตูเลี้ยวขวา อยู่ฝั่งตรงข้ามหลังที่ห้าครับ" เถียนเกาตอบ

"โกดังของแกใหญ่ไหม"

"ไม่ใหญ่ครับท่าน แต่สามารถปรับปรุงดัดแปลงได้ครับ" เถียนเกาเอ่ย

"งั้นก็ปรับปรุงซะ" ชายชราชี้นิ้วไปที่ไต้ตงพลางสั่ง "รายละเอียดให้ฟังตามที่เสี่ยไต้จัดแจง ต่อไปโกดังนั้นก็ยกให้พวกเขาใช้ไป"

"รับทราบครับท่าน พรุ่งนี้ผมจะติดต่อเสี่ยไต้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ" เขาพยักหน้าให้ไต้ตงแล้วหมุนตัวเดินจากไป

ไต้ตงไม่คิดเลยว่าชายชราจะมีร้านอยู่ที่รุ่ยหนิงด้วยเหมือนกัน เก็บความลับได้เก่งจริงๆ ส่วนรายละเอียดคงต้องรอคุยกับคนแซ่เถียนคนนั้นในวันพรุ่งนี้

เจิงฟ่านหลินเอ่ยขึ้น "คุณปู่ครับ ให้อาหนิงพาคุณปู่กลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนเถอะครับ ผมจะอยู่ปรึกษาเรื่องหินพวกนี้กับอาไต้และเทียนเสียงที่นี่สักหน่อย"

ชายชรากล่าว "เอาสิ งั้นตามนี้แล้วกัน ฉันกลับโรงแรมก่อน ตอนเย็นค่อยไปกินข้าวด้วยกัน ไต้ตง แกเรียกคนในบริษัทแกมาให้หมดนะ คนเยอะๆ จะได้ครึกครื้น"

ไต้ตงตอบ "อาซุนครับ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ มื้อเย็นผมจัดการเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว"

ชายชราจากไป ทุกคนเดินออกไปส่งถึงหน้าประตูใหญ่

ทันทีที่ชายชราขึ้นรถ ก็เอ่ยกับบอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ด้านหน้า "อาเจิ้น ถอนคนที่ไม่เกี่ยวข้องในร้านของเถียนเกาคนนั้นกลับไปให้หมด แล้วยกกิจการร้านนั้นให้ฟ่านหลินดูแล บอกเขาด้วยว่า ต่อไปให้เปิดร้านนี้ทำการค้าตามปกติได้เลย"

อาเจิ้นหันกลับมาตอบ "รับทราบครับท่าน เดี๋ยวผมส่งท่านกลับแล้วจะรีบไปจัดการเรื่องนี้ทันทีครับ"

เจิงฟ่านหลินกับไต้ตงและคนอื่นๆ เริ่มพิจารณาดูหิน เจิงฟ่านหลินมองฉู่เทียนเสียงพลางกล่าว "เทียนเสียง หินพวกนี้จะผ่ายังไงก็คงต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนายแล้วล่ะ"

ฉู่เทียนเสียงถาม "พี่เจิง หินพวกนี้พี่จะรับไปขายต่อทันที หรือว่าจะผ่าทั้งหมดเพื่อเอาไปทำเป็นชิ้นงานสำเร็จรูปครับ"

เจิงฟ่านหลินตอบ "ของที่มีเกรดชนิดเดียวกัน ผมจะผ่าเองสักสองสามก้อนเพื่อเอาไปทำชิ้นงานสำเร็จรูป ส่วนที่เหลือจะปล่อยขายต่อที่ฮ่องกงเลย ทางฝั่งไต้หวันผมเองก็มีลู่ทางระบายของอยู่เหมือนกัน"

ถานฮุยสอดขึ้นว่า "เทียนเสียง เอาแบบนี้ไหม เธอคัดหินชั้นดีของแต่ละชนิดออกมาสักสองสามก้อนแล้วผ่าดูก่อน ค่อยว่ากันอีกที"

ทุกคนต่างเห็นพ้องกับความคิดนี้ หินกองพะเนินขนาดนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องผ่าออกมาดูอยู่ดี

เจิงฟ่านหลินยืดตัวตรงแล้วหันไปถามไต้ตง "อาไต้ครับ แล้วเรื่องราคาจะคิดยังไงดี"

ไต้ตงได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองถานฮุยแวบหนึ่ง ก่อนกล่าว "ในเชิงธุรกิจแล้วนะฟ่านหลิน..."

ไต้ตงยังพูดไม่ทันจบ ถานฮุยก็โพล่งขึ้นมาทันที "ลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์จากราคาตลาดผิงโจว เสี่ยเจิงเปิดราคามาได้เลย พวกเราจะไม่ต่อรองสักคำ"

นี่ถือเป็นข้อเสนอที่เอื้อประโยชน์ให้อย่างมหาศาล เพราะใครๆ ก็รู้ว่าผิงโจวเป็นศูนย์กลางกระจายหินดิบหยก พ่อค้าหยกจากทั่วประเทศ หรือแม้กระทั่งฮ่องกง ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่างก็มารับของที่ผิงโจวกันทั้งนั้น เนื่องจากที่นั่นราคาถูกแถมยังมีของดีให้เลือกไม่อั้น

ไต้ตงตอบโดยไม่ลังเล "เอาตามที่เหล่าถานว่าเลย" เขาหันไปมองเฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียง ทั้งสองคนก็พยักหน้าเห็นชอบพร้อมกัน

เจิงฟ่านหลินเองก็นึกไม่ถึงว่าจะได้ข้อสรุปเช่นนี้ เขารีบกล่าว "อาถานครับ ทั้งคุณอาและอาเฉินมีศักดิ์เป็นรุ่นน้าผม เรียกผมว่าฟ่านหลินเฉยๆ เถอะครับ"

เฉินเจิ้งเซิงหัวเราะร่าพลางพูด "พวกเรานับกันตามสบายดีกว่า อายุพวกเราก็ไม่ได้ห่างกันกี่ปี นายมาเรียกฉันว่าอาเนี่ย ฉันขนลุกไปทั้งตัวแล้ว"

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะครืน เฉินอ้วนรู้ดีจริงๆ ว่าควรสร้างบรรยากาศตอนไหน

เจิงฟ่านหลินประสานมือคารวะพลางกล่าว "ขอบคุณในน้ำใจอันล้นพ้นของทุกท่านครับ ถ้าอย่างนั้นฟ่านหลินคงต้องขอน้อมรับไว้ด้วยความเกรงใจ พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มผ่าหินกัน ผมจะไม่กลับไปพร้อมคุณปู่ รอให้ผ่าหินทุกก้อนเสร็จเรียบร้อยแล้วผมค่อยกลับ แล้วผมจะเรียกคนตามมาช่วยอีกสองคน เพราะบางก้อนผมเองก็ยังไม่ค่อยมั่นใจเรื่องราคาเท่าไหร่"

งานเลี้ยงมื้อค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่น ทุกคนแยกย้ายกันกลับด้วยความพึงพอใจ เช้าวันต่อมา ผู้เฒ่าซุนก็นั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวบินกลับฮ่องกง

คนสองคนที่เจิงฟ่านหลินเรียกตัวมาเดินทางมาถึงรุ่ยหนิงในช่วงบ่าย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนหลิ่งหนาน ผิวดำคล้ำ ร่างผอมเกร็ง และตัวไม่สูงนัก

ที่ชั้นสองของบริษัท เจิงฟ่านหลินพูดกับคนทั้งสองต่อหน้าพวกไต้ตง "หน้าที่หลักของพวกนายสองคนคือการประเมินราคา โดยอิงตามราคาเฉลี่ยของงานประมูลกลางที่ผิงโจว ใส่หมายเลขกำกับหินทุกก้อน แต่ละราคาก็ให้ตรงกับหินแต่ละก้อน หินทุกก้อนจะถูกผ่าเป็นสองซีก งานอื่นไม่ต้องทำ และไม่ต้องเข้าไปยุ่ง"

"อยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเห็นอะไรหรือมีอะไรเกิดขึ้น ก้าวพ้นประตูบานนี้ออกไปแล้วห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด แม้แต่คนในครอบครัวก็ห้ามบอก หลังจากเรื่องทั้งหมดที่นี่เสร็จสิ้น ฉันจะแจกอั่งเปาก้อนโตให้พวกนายคนละซอง ไม่ปล่อยให้เหนื่อยฟรีแน่นอน แต่ถ้าพวกนายออกไปปากสว่างล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่วงหน้าก็แล้วกัน"

อย่าเห็นว่าเวลาเจิงฟ่านหลินคุยกับพวกไต้ตงแล้วดูไม่ถือตัวและมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนเชียว เพราะยามที่ต้องเผชิญหน้ากับลูกน้อง บารมีของผู้มีอำนาจที่สั่งสมมานานหลายปีก็แผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยมทันที

ชายทั้งสองพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ทว่าในใจกลับแอบคิดสงสัย 'เรื่องอะไรจะลึกลับซับซ้อนขนาดนั้น ถึงขั้นห้ามพูดห้ามจา ก็แค่ผ่าหินไม่ใช่หรือไง'

ทว่าผ่านไปเพียงวันเดียว ทั้งสองคนก็เข้าใจกระจ่างแจ้งว่าทำไมถึงห้ามพูด "นี่มันเชี่ยอะไรกัน นี่มันไม่ใช่การพนันหินแล้ว นี่มันปล้นเงินชัดๆ! การพนันหินที่ไหนกันวะผ่าก้อนไหนราคาพุ่งก้อนนั้น? แถมยังเชี่ยเอ๊ย...พุ่งกระฉูดทุกก้อนอีกต่างหาก ต่ำสุดก็ยังเป็นเนื้อข้าวเหนียวน้ำแข็งลายลอย นี่ถึงขั้นมีเขียวเต็มเม็ดโผล่ออกมาสองก้อนด้วยซ้ำ เจ้าประคุณรุณช่อง ทวยเทพเทวดา พระผู้เป็นเจ้า พระแม่มารี นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?"

พอมีเวลาว่าง ทั้งสองคนก็ลองไปส่องดูหินบ้าง ซึ่งก็ไม่มีใครห้าม ปล่อยให้ดูได้ตามสบาย แต่ทั้งสองคนก้มมองก้อนแล้วก้อนเล่า ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่ออกเลยสักนิดว่ามันจะมีแววราคาพุ่งตรงไหน

ไอ้หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาบาดใจคนนั้นทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้? นึกจะหยิบก้อนไหนมาก็หยิบ ขีดเส้นส่งๆ แล้วผ่าออกมา ราคาก็พุ่งพรวดทุกที เจ้าหมอนี่มีตาทะลุหรือไง? หรือว่าเปิดใช้สูตรโกงกันแน่?

ข่าวสะเทือนฟ้าดินพรรค์นี้ ขืนทำปากโป้งหลุดรอดออกไป ต่อให้โดนฆ่าล้างโคตรก็ยังถือว่าสาสม เพราะนั่นมันคือขุมทรัพย์มหาศาลมืดฟ้ามัวดินเลยทีเดียว