ตอนที่ 89 ผู้เชี่ยวชาญของโบราณ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราก็หยิบไฟฉายขึ้นมาแนบลงบนผิวหิน พอกดเปิดสวิตช์ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวูบ ก่อนจะปิดไฟฉายลงทันควัน เขาเงยหน้าขึ้นมองไต้ตงแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวไต้เอ๊ย แกเล่นจับจุดอ่อนของลุงซุนคนนี้เข้าเต็มเปาเลยนะ"

ไต้ตงรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง เฉินเจิ้งเซิงแอบคิดในใจ 'ตาเฒ่าปรักปรำพี่ใหญ่ไต้เสียแล้ว นี่มันความคิดของพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเหล่าถานต่างหาก'

ไต้ตงกล่าวว่า "ลุงซุนครับ ของดีก็ต้องเอามาให้ท่านดูก่อนสิครับ ไม่อย่างนั้นท่านจะว่ารุ่นน้องรุ่นหลานอย่างพวกผมไม่กตัญญูเอาได้"

ชายชราหัวเราะร่วน "ไอ้พวกหนุ่มๆ ตระกูลไต้นี่ไม่มีใครเคี้ยวง่ายสักคน ปากคอเราะร้ายกันทั้งนั้น"

ไต้ตงได้แต่ยิ้มเจื่อนรับหน้า

ชายชรากล่าวต่อ "เปิดราคามาสิ รอบนี้ให้เสี่ยวฉู่เป็นคนบอก คนอื่นห้ามสอดปาก"

เหงื่อกาฬของฉู่เทียนเสียงผุดซึมออกมาทันที 'ผู้เฒ่าคนนี้ เล่นไม่ตามกติกาเลยแฮะ' ทว่าไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงตั้งรับ สมองแล่นเร็วจี๋ หลังนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ฉู่เทียนเสียงก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

"สี่พันห้าร้อยล้านครับ"

"สี่พันห้าร้อยล้าน!" ดวงตาของชายชราจ้องเขม็งไปยังดวงตาของฉู่เทียนเสียงพลางทวนราคานั้นซ้ำอีกครั้ง

"ใช่ครับคุณปู่ซุน สี่พันห้าร้อยล้านครับ" เทียนเสียงสบตากับชายชราแล้วตอบกลับไปอย่างสุขุม

ชายชราระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที "ยังคงเป็นเสี่ยวฉู่ที่เฉียบขาด ตรงกับราคาที่ฉันคิดไว้เป๊ะ ดี! หินก้อนนี้ฉันเอา"

หัวใจของพวกไต้ตงที่แขวนลอยอยู่พลันตกลงมาอยู่ที่เดิมได้เสียที

เจิงฟ่านหลินรีบยกหินไปดูใกล้ๆ เขายังไม่ได้พินิจอย่างละเอียดเลย ของแบบนี้ถ้าไม่ดูให้ดีคงเสียดายแย่ พอนำกลับฮ่องกงไป คุณปู่อาจจะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนอีกก็ไม่รู้ เจิงหนิงเองก็ขยับเข้าไปร่วมพินิจศึกษากับพี่ชายด้วย

"เสี่ยวฉู่ มีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนหน่อย ช่วยดูของชิ้นหนึ่งให้ฉันที" ชายชราเอ่ยขึ้น

ฉู่เทียนเสียงรีบตอบ "ได้ครับได้ แต่กลัวว่าจะดูไม่แม่นเอาน่ะสิครับ"

"แม่นไม่แม่นฉันเป็นคนตัดสินเอง" ชายชรายิ้มพลางกล่าว

พอได้ยินคุณปู่พูดเช่นนั้น เจิงหนิงก็หยิบแจกันกระเบื้องเคลือบสูงราวหนึ่งฟุตออกมาจากกล่องใบเล็กที่พกติดตัวมา ตัวแจกันเขียนลวดลายทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำด้วยสีน้ำเงิน

ไต้ตงรีบไปหาผ้ากำมะหยี่มาผืนหนึ่งแล้วปูลงบนโต๊ะน้ำชา เจิงหนิงจึงวางแจกันลงบนนั้น

เจิงหนิงกล่าวว่า "เทียนเสียง ยุคเดียวกับคราวก่อนจ้ะ" นี่เป็นการบอกเขาว่าไม่ต้องหาของแท้มาเปรียบเทียบเหมือนคราวก่อน

ฉู่เทียนเสียงประคองแจกันขึ้นมาอย่างแผ่วเบา พลิกดูตรงก้นแจกัน ใช้ได้ ไม่ได้เคลือบน้ำยา

เขาหันกลับไปมองทุกคนแวบหนึ่ง ทุกคนก็หุบปากลงทันที ต่างจ้องมองเขาตาไม่กระพริบ ถานฮุยกับเฉินเจิ้งเซิงเพิ่งจะเคยเห็นฉู่เทียนเสียงประเมินของโบราณเป็นครั้งแรก

ฉู่เทียนเสียงหลับตาลง เขากำลังนึกย้อนถึงข้อมูลของแจกันใบที่ฮ่องกง ผ่านไปสองสามนาที มือซ้ายของฉู่เทียนเสียงก็ประคองตัวแจกันไว้ นิ้วทั้งสามของมือขวาวางทาบลงบนผิวด้านล่างก้นแจกันส่วนที่ไม่ได้เคลือบน้ำยา จากนั้นก็หลับตาแล้วลูบไล้ไปมาอย่างนุ่มนวลและเชื่องช้าเป็นที่สุด

ทุกคนต่างกลั้นหายใจจับจ้องการกระทำของฉู่เทียนเสียง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉู่เทียนเสียงเปลี่ยนมาใช้มือขวาประคองตัวแจกัน แล้ววางนิ้วกลางสามนิ้วของมือซ้ายลงบนผิวส่วนที่ไม่เคลือบนั้น ทำซ้ำท่าทางเดิมเมื่อครู่ รอบนี้ใช้เวลาสั้นกว่า จากนั้นฉู่เทียนเสียงก็หยิบช้อนไม้คันเล็กบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา เคาะเบาๆ ไปยังตำแหน่งต่างๆ ของตัวแจกัน แล้วตั้งใจฟังเสียงเคาะอย่างละเอียด

พอตั้งแจกันให้ตรงและวางลงเรียบร้อย ฉู่เทียนเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองเจิงหนิง เป็นการส่งสัญญาณให้เธอเก็บแจกันไปได้

"คุณปู่ซุนครับ ถ้าผมพูดผิดไป ท่านอย่าถือสานะครับ" ฉู่เทียนเสียงมองชายชราอย่างระมัดระวัง

"จะพูดพล่ามทำไมเยอะแยะ รีบพูดมาเร็วเข้า" ชายชราเอ่ย ทุกคนล้วนคิดเหมือนกับผู้เฒ่า

"มีความต่างกันครับ แต่น้อยมาก น่าจะมาจากเตาเดียวกัน" ฉู่เทียนเสียงตอบอย่างมั่นใจ

"ฮ่าๆๆๆ" ชายชราอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่า "เสี่ยวฉู่ เก่งมาก ยอดเยี่ยมจริงๆ ใบก่อนหน้านี้เป็นของยุคเฉียนหลง ส่วนใบนี้เป็นของคังซี มาจากเตาหลวงจิ่งเต๋อเจิ้นเหมือนกันทั้งคู่"

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงตาค้าง การประเมินของโบราณมีวิธีเล่นแบบนี้ด้วยหรือ ฉู่เทียนเสียงนี่มันเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว คังซีกับเฉียนหลงห่างกันแค่ราวๆ ร้อยปี ลูบคลำแค่นี้ก็คลำออกเชียวหรือ

เฉินอ้วนเห็นแล้วเกิดนึกสนุกขึ้นมา เขาหยิบถ้วยชาของตัวเองขึ้นมาลูบคลำตามบ้าง แล้วคิดในใจ 'ฉันก็คลำออกเหมือนกัน นี่มันของพ่อคังซีชัดๆ'

เจิงหนิงยิ้มพลางพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "เทียนเสียง คุณปู่กำลังทดสอบเธอน่ะ ยินดีด้วยนะ สอบได้คะแนนเต็มเลย" พลางหยิบกล่องอันประณีตกล่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ฉู่เทียนเสียงด้วยสองมือ

"นี่คือหนังสือแต่งตั้งของมูลนิธิศิลปวัตถุหมิงเต๋อแห่งฮ่องกง เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาด้านการประเมินศิลปวัตถุจ้ะ"

ฉู่เทียนเสียงไม่กล้ารับ เรื่องของโบราณเขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด แค่แจกันลายทิวทัศน์สีน้ำเงินเมื่อกี้เรียกว่าอะไรเขายังไม่รู้เลย แล้วยังมีมูลนิธิหมิงเต๋ออะไรนั่นอีก เกิดมาไม่เคยได้ยินชื่อ แล้วยังที่ปรึกษาด้านการประเมินเนี่ยนะ "ผมประเมินเป็นที่ไหนกันล่ะครับ"

พอได้ยินสิ่งที่เจิงหนิงพูด ไต้ตงก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง มูลนิธิศิลปวัตถุหมิงเต๋อก่อตั้งขึ้นโดยบิ๊กบอสระดับแถวหน้าของฮ่องกงหลายคน ไม่ใช่แค่ในฮ่องกง แม้แต่ในระดับสากลก็มีชื่อเสียงและเกียรติภูมิสูงส่งอย่างยิ่ง

ที่ปรึกษาด้านการประเมินของโบราณของมูลนิธิมีฐานะสูงส่งอย่างยิ่ง หากไม่ใช่ปรมาจารย์ระดับแนวหน้าย่อมไม่มีทางได้รับการแต่งตั้ง นอกจากรายได้จะมหาศาลแล้ว การได้เป็นที่ปรึกษาด้านการประเมินยังเท่ากับเป็นการเปิดประตูสู่การคบค้าสมาคมกับผู้มีอิทธิพลและยักษ์ใหญ่ทางธุรกิจของฮ่องกง ช่วยเพิ่มพูนเส้นสายคอนเนกชันอันยิ่งใหญ่มหาศาลขึ้นมาเปล่าๆ

ไต้ตงรีบบอกฉู่เทียนเสียงทันที "เทียนเสียง รีบรับไว้เร็วเข้า"

ผู้เฒ่ายิ้มมองไต้ตง "ลื้อนี่ทำหน้าที่อาได้สมบทบาทจริง รู้จักกวาดของดีเข้าบ้านตัวเอง"

ไต้ตงหัวเราะแก้เก้อ

ฉู่เทียนเสียงจึงจำต้องยื่นสองมือไปรับหนังสือแต่งตั้ง เจิงหนิงเอ่ยเสริมว่า "เดี๋ยวฉันค่อยคุยเรื่องมูลนิธิหมิงเต๋อกับเธอตามลำพังนะ งานไม่ยุ่งหรอก ปีหนึ่งต้องเดินทางไปทำงานแค่สองสามครั้ง ไม่จำเป็นต้องเป็นฮ่องกง อาจจะไปทั่วทุกมุมโลก แล้วยังมีข้อกำหนดอื่นๆ ที่ต้องบอกเธออีกด้วย"

ฉู่เทียนเสียงรีบพูดว่า "ขอบคุณครับปู่ซุน ขอบคุณครับพี่หนิง"

เจิงฟ่านหลินตั้งแต่เดินเข้าประตูมาก็ไม่ค่อยได้พูดอะไร เขาคอยสังเกตคนกลุ่มนี้มาตลอด ไต้ตงกับฉู่เทียนเสียงยังพอคุ้นเคยกันอยู่ แต่อีกสองคนนั้นแววตาฉายความเฉลียวฉลาดแกมโกง มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่พวกที่จะรับมือได้ง่ายๆ

ตอนอยู่ที่ฮ่องกง พอเขาเห็นรูปเขียวจักรพรรดิที่ส่งมาให้ก็ตกตะลึงจนตาค้าง จริงหรือหลอกเนี่ย เพิ่งจะงัดเอาไข่เขียวฟองใหญ่เนื้อน้ำแข็งชั้นสูงสีเขียวหยางลวี่ออกมา นี่ก็มีไข่เขียวฟองเล็กเขียวจักรพรรดิโผล่มาอีกแล้ว คนพวกนี้ฝีมือจะเก่งกาจเกินไปหน่อยแล้วมั้ง แบบนี้จะให้คนอื่นมีที่ยืนอีกไหมเนี่ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หยกชั้นยอดกลายเป็นของไร้ค่าขนาดนี้ นึกจะเอาออกมาก็เอาออกมาได้เลย

เขาอยากจะมาดูให้เห็นกับตาว่าสถานที่ที่คนกลุ่มนี้อยู่ ฮวงจุ้ยมันจะดีเลิศประเสริฐศรีถึงขนาดมีมังกรมาเดินเล่นอยู่บนหัวทุกวันเลยหรืออย่างไร

บ้านเดี่ยวพร้อมลานกว้าง ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ทุกคนดูฉลาดเป็นกรด สิ่งเดียวที่น่าประหลาดใจก็คือไอ้หนูฉู่เทียนเสียงนี่มันไปหัดดูของโบราณเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังแม่นฉิบหายเลยด้วย

เขารู้ตื้นลึกหนาบางของมูลนิธิหมิงเต๋อดี ผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินพวกนั้น ถ้าอายุไม่ถึงเจ็ดสิบก็ต้องหกสิบห้า หากคุณได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินของหมิงเต๋อตอนอายุห้าสิบ ก็จะมีคนมองว่ายังเด็กเกินไป ประสบการณ์ไม่พอ เข้ามาเป็นตัวแถม แต่ตอนนี้กลับมีเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ โผล่มาคนหนึ่ง แล้วจะให้คนวัยห้าสิบกว่าที่อยากเข้าหมิงเต๋อเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนกัน